மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.80.1
धार्तराष्ट्रस्य तं मन्त्रं स्मरन्नेव धनञ्जयः ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्मुमोहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८०.१ ॥
தார்தராஷ்டிரர்களின் அந்த ஆலோசனையை நினைவு கூர்ந்தவராய், தம் சபதத்தைக் காத்துக்கொண்டிருந்த போதிலும், சிந்திக்க இயலாத பராக்கிரமமுடைய தனஞ்சயன் மயங்கினான்.
7.80.2
तं तु शोकेन सन्तप्तं स्वप्ने कपिवरध्वजम् ।
आससाद महातेजा ध्यायन्तं गरुडध्वजः ॥ ७.८०.२ ॥
துயரால் வேதனையுற்று கனவில் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த, குரங்குத் தலைவனை (அனுமனை) கொடியாகக் கொண்டவனை, மகா தேஜஸ்வியான கருடக்கொடியோன் (கிருஷ்ணன்) அணுகினான்.
7.80.3
प्रत्युत्थानं च कृष्णस्य सर्वावस्थासु फल्गुनः ।
न लोपयति धर्मात्मा भक्त्या प्रेम्णा च सर्वदा ॥ ७.८०.३ ॥
எல்லா நிலைகளிலும் தர்மாத்மாவான பல்குனன், பக்தியாலும் அன்பாலும் கிருஷ்ணனுக்கு எழுந்து மரியாதை செலுத்துவதை ஒருபோதும் விடுவதில்லை.
7.80.4
प्रत्युत्थाय च गोविन्दं स्वं तस्मै चासनं ददौ ।
न चासने स्वयं बुद्धिं बीभत्सुर्व्यदधात्तदा ॥ ७.८०.४ ॥
எழுந்து கோவிந்தனுக்குத் தம் ஆசனத்தை அளித்தான்; அப்போது பீபத்சு ஆசனத்தில் தாமாக அமர எண்ணவில்லை.
7.80.5
ततः कृष्णो महातेजा जानँल्लोकस्य निश्चयम् ।
कुन्तीपुत्रमिदं वाक्यमासीनः स्थितमब्रवीत् ॥ ७.८०.५ ॥
பின்னர் மகா தேஜஸ்வியான கிருஷ்ணன், உலகின் உறுதியை அறிந்தவராய், அமர்ந்திருந்தவராய், நின்றுகொண்டிருந்த குந்தியின் மகனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
7.80.6
मा विषादे मनः पार्थ कृथाः कालो हि दुर्जयः ।
कालः सर्वाणि भूतानि नियच्छति भवाभवे ॥ ७.८०.६ ॥
பார்த்தா, மனத்தை துயரில் ஆழ்த்தாதே; காலம் நிச்சயமாக வெல்ல முடியாதது. காலமே எல்லா உயிர்களையும் தோற்றத்திலும் அழிவிலும் கட்டுப்படுத்துகிறது.
7.80.7
किमर्थं च विषादस्ते तद्ब्रूहि द्विपदां वर ।
न शोच्यं विदुषां श्रेष्ठ शोकः कार्यविनाशनः ॥ ७.८०.७ ॥
நீ ஏன் துயரில் இருக்கிறாய்? அதைச் சொல். மனிதர்களில் சிறந்தவனே. அறிஞர்களில் சிறந்தவனே, துயருக்குரியது அல்ல; துயரம் செயலை அழிக்கும்.
7.80.8
यत्तु कार्यं भवेत्कार्यं कर्मणा तत्समाचर ।
हीनचेष्टस्य यः शोकः स हि शत्रुर्धनञ्जय ॥ ७.८०.८ ॥
எது செய்யத்தக்க கடமையோ, அதைச் செயலால் நன்கு செய். தனஞ்ஜயா, செயலற்றவனுக்கு வரும் துயரே உண்மையில் பகைவன்.
7.80.9
शोचन्नन्दयते शत्रून्कर्शयत्यपि बान्धवान् ।
क्षीयते च नरस्तस्मान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ७.८०.९ ॥
துயருறுபவன் பகைவர்களை மகிழ்விக்கிறான்; உறவினர்களையும் வாடச் செய்கிறான். அவனும் தேய்கிறான். ஆகையால் நீ துயருற தகுதியில்லை.
7.80.10
इत्युक्तो वासुदेवेन बीभत्सुरपराजितः ।
आबभाषे तदा विद्वानिदं वचनमर्थवत् ॥ ७.८०.१० ॥
வாசுதேவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அஜிதனான பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்), அப்போது அறிஞனாக இந்த பொருள் நிறைந்த சொற்களைக் கூறினான்.
7.80.11
मया प्रतिज्ञा महती जयद्रथवधे कृता ।
श्वोऽस्मि हन्ता दुरात्मानं पुत्रघ्नमिति केशव ॥ ७.८०.११ ॥
கேசவா, ஜயத்ரதனைக் கொல்வதில் நான் ஒரு பெரிய சபதம் செய்திருக்கிறேன்: நாளை நான் அந்தத் தீய மனமுடையவனும், மகன்களைக் கொன்றவனுமானவனைக் கொல்வேன்.
7.80.12
मत्प्रतिज्ञाविघातार्थं धार्तराष्ट्रैः किलाच्युत ।
पृष्ठतः सैन्धवः कार्यः सर्वैर्गुप्तो महारथैः ॥ ७.८०.१२ ॥
அச்யுதா, என் சபதத்தைத் தடுப்பதற்காக, திருதராட்டிரனின் மக்கள் சைந்தவனை (ஜயத்ரதனை) பின்புறத்தில் நிறுத்தி, அனைத்து மகாரதர்களாலும் காக்கப்படச் செய்வார்கள்.
7.80.13
दश चैका च ताः कृष्ण अक्षौहिण्यः सुदुर्जयाः ।
हतावशेषास्तत्रेमा हन्त माधव सङ्ख्यया ॥ ७.८०.१३ ॥
கிருஷ்ணா, பத்து மற்றும் ஒன்று அக்ஷௌஹிணிப் படைகள் — வெல்லவே முடியாதவை — அங்கே கொல்லப்பட்டது போக எஞ்சியவை இவைதான்; ஐயோ, மாதவா, எண்ணிக்கையில் இவ்வளவே.
7.80.14
ताभिः परिवृतः सङ्ख्ये सर्वैश्चैव महारथैः ।
कथं शक्येत सन्द्रष्टुं दुरात्मा कृष्ण सैन्धवः ॥ ७.८०.१४ ॥
கிருஷ்ணா, அவை அனைத்தாலும், அனைத்து மகாரதர்களாலும் சூழப்பட்ட தீய மனம் கொண்ட சைந்தவனை போரில் எப்படிக் காண முடியும்?
7.80.15
प्रतिज्ञापारणं चापि न भविष्यति केशव ।
प्रतिज्ञायां च हीनायां कथं जीवति मद्विधः ॥ ७.८०.१५ ॥
கேசவா, சபதம் நிறைவேறவும் போவதில்லை. சபதம் நிறைவேறாமல் போனால் என்னைப் போன்றவன் எப்படி உயிர் வாழ்வான்?
7.80.16
दुःखापायस्य मे वीर विकाङ्क्षा परिवर्तते ।
द्रुतं च याति सविता तत एतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ७.८०.१६ ॥
வீரா, துன்பத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற என் ஆசை தடுமாறுகிறது; சூரியன் விரைவாகச் செல்கிறான்; ஆகையால் இதைச் சொல்கிறேன்.
7.80.17
शोकस्थानं तु तच्छ्रुत्वा पार्थस्य द्विजकेतनः ।
संस्पृश्याम्भस्ततः कृष्णः प्राङ्मुखः समवस्थितः ॥ ७.८०.१७ ॥
பார்த்தனின் துயரத்திற்குக் காரணமானதைக் கேட்ட பறவைக் கொடியுடைய கிருஷ்ணன், நீரைத் தொட்டு, பின்பு கிழக்கு நோக்கித் திரும்பி உறுதியாக நின்றான்.
7.80.18
इदं वाक्यं महातेजा बभाषे पुष्करेक्षणः ।
हितार्थं पाण्डुपुत्रस्य सैन्धवस्य वधे कृती ॥ ७.८०.१८ ॥
மகா ஒளி பொருந்திய தாமரைக்கண்ணன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — பாண்டுவின் மகனுக்கு நன்மை செய்யவும், சைந்தவனைக் கொல்வதில் வல்லவனாகவும் இருந்து.
7.80.19
पार्थ पाशुपतं नाम परमास्त्रं सनातनम् ।
येन सर्वान्मृधे देत्याञ्जघ्ने देवो महेश्वरः ॥ ७.८०.१९ ॥
பார்த்தா, பாசுபதம் என்ற பரமான, நித்தியமான அஸ்திரம் உள்ளது; அதனால் மகேஸ்வரனாகிய தேவன் போரில் அனைத்து தைத்தியர்களையும் வீழ்த்தினார்.
7.80.20
यदि तद्विदितं तेऽद्य श्वो हन्ताऽसि जयद्रथम् ।
अथ ज्ञातं प्रपद्यस्य मनसा वृषभध्वजम् ॥ ७.८०.२० ॥
இதை நீ இன்று அறிந்திருந்தால், நாளை ஜயத்ரதனை வீழ்த்துவாய்; அறியாதிருந்தால் மனதால் விருஷபத்வஜனை சரணடை.
7.80.21
तं देवं मनसा ध्यात्वा जोषमास्स्व धनञ्जय ।
ततस्तस्य प्रसादात्त्वं भक्त्या प्राप्स्यसि तन्महत् ॥ ७.८०.२१ ॥
தனஞ்சயா, அந்த தேவனை மனதால் தியானித்து அமைதியாக அமர். பின் அவனது அருளால், பக்தியால், அந்த மகத்தானதை நீ அடைவாய்.
7.80.22
ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनञ्जयः ।
भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम् ॥ ७.८०.२२ ॥
கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, நீரைத் தொட்டு, தனஞ்சயன் நிலத்தில் அமர்ந்து ஒருமுகமாக மனதால் பவனை அடைந்தான்.
7.80.23
ततः प्रणिहितो ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे ।
आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गने सहकेशवम् ॥ ७.८०.२३ ॥
பின், ஒருமுகப்பட்ட அர்ஜுனன் சுபலக்ஷணமான பிராஹ்ம முகூர்த்தத்தில், அக்னியில் கேசவனோடு தன்னைக் கண்டான்.
7.80.24
पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम् ।
ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम् ॥ ७.८०.२४ ॥
இமயத்தின் புனிதமான அடிவாரமும், மணிமந்த மலையும்; ஒளிகளால் நிறைந்து, சித்தர்களாலும் சாரணர்களாலும் சேவிக்கப்பட்டவை.
7.80.25
वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः ।
केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे ॥ ७.८०.२५ ॥
காற்றின் வேகத்தில் செல்லும் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) கேசவனுடன் சேர்ந்து ஆகாயத்தில் சென்றான். வல்லமை மிக்க கேசவன் அவனைத் தனது வலது கரத்தால் பிடித்துக்கொண்டான்.
7.80.26
प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान् ।
उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोपश्यच्छ्वेतपर्वतम् ॥ ७.८०.२६ ॥
பல அற்புதமான காட்சிகளைக் கண்டவாறு அவன் சென்றான். அந்த தர்மாத்மா வடக்குத் திசையில் வெண்மலையைக் கண்டான்.
7.80.27
कुबेरस्य विराहे च नलिनीं पद्मभूषिताम् ।
सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम् ॥ ७.८०.२७ ॥
குபேரனின் பிரதேசத்தில் தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நளினியையும், நதிகளில் சிறந்த அந்த நீர் நிறைந்த கங்கையையும் கண்டவாறு அவன் சென்றான்।
7.80.28
सदा पुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम् ।
सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगसमाकुलाम् ॥ ७.८०.२८ ॥
எப்போதும் மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த மரங்களைக் கொண்டது; படிகக் கற்களைக் கொண்டது; சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்தது; பல வகை மான்களால் நிறைந்தது.
7.80.29
पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम् ।
मन्दरस्य प्रदेशांश्च किन्नरोद्गीतनादितान् ॥ ७.८०.२९ ॥
புனித ஆசிரமங்கள் கொண்ட, இனிய, அழகிய பறவைகள் வாழும் அந்த மலை; மந்தரத்தின் பகுதிகள், கின்னரர்களின் பாடல்களால் ஒலிப்பவை.
7.80.30
हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान् ।
तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्। ॥ ७.८०.३० ॥
பொன் மற்றும் வெள்ளியாலான சிகரங்களையுடைய, பல மூலிகைகளால் ஒளிரும், பூத்த மந்தாரமரங்களால் அழகுற்ற.
7.80.31
स्निग्धाञ्जनचयाकारं सम्प्राप्तः कालपर्वतम् ।
ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि ॥ ७.८०.३१ ॥
மென்மையான மையின் குவியல் போன்ற வடிவமுள்ள காலபர்வதத்தையும் பிரம்மதுங்கத்தையும் அடைந்து, பிற நதிகளையும் நாடுகளையும் கடந்து சென்றார்.
7.80.32
स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च ।
पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च ॥ ७.८०.३२ ॥
அவர் துங்கம், சதசிருங்கம், சர்யாதி வனம், புனிதமான அஸ்வசிரஸ்தானம், ஆதர்வணரின் இடம் ஆகியவற்றையும் கடந்தார்.
7.80.33
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च ।
अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम् ॥ ७.८०.३३ ॥
வ்ருஷதம்சம், சைலேந்திரம், மகாமந்தரம் ஆகியவற்றையும்; அப்சரஸுகளால் நிறைந்து கின்னரர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவற்றையும் அவர் கண்டார்.
7.80.34
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत ।
शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम् ॥ ७.८०.३४ ॥
அந்த மலையில் நடந்து செல்லும்போது பார்த்தன் கிருஷ்ணருடன் கண்டார்; அது மங்கல நீரூற்றுகளால் நிறைந்து பொன்தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
7.80.35
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम् ।
समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान् ॥ ७.८०.३५ ॥
நிலவொளி போல் ஒளிரும் அங்கங்களையுடைய, நகர மாலை அணிந்த பூமியையும், அற்புத வடிவமும் பல சுரங்கங்களும் கொண்ட கடல்களையும் அவர் கண்டார்.
7.80.36
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन् ।
विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात् ॥ ७.८०.३६ ॥
வானம், பூமி, விஷ்ணுபதம் ஆகியவற்றை நோக்கி செல்லும்போது, கிருஷ்ணருடன் வியந்தவராய், எய்யப்பட்ட அம்பு போல் முன்னேறினார்.
7.80.37
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम् ।
अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम् ॥ ७.८०.३७ ॥
அப்போது பார்த்தன் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகியோர் சமமான ஒளியுடையவராக, எரியும் மலையைப் போல் ஒன்றைக் கண்டான்.
7.80.38
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम् ।
तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्। ॥ ७.८०.३८ ॥
அந்த மலையை அடைந்து, மலை உச்சியில் நிலைத்து நின்று, எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபட்ட மகாத்மாவை, விருஷபக் கொடியுடையவரை அவன் கண்டான்.
7.80.39
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा ।
शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम् ॥ ७.८०.३९ ॥
தன் ஒளியால் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல் ஒளிர்பவர், சூலம் ஏந்தியவர், சடை முடியுடையவர், வெண்மை நிறமுடையவர், மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்தவர்.
7.80.40
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम् ।
पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः ॥ ७.८०.४० ॥
ஆயிரம் கண்களுடையவரும், விசித்திர அங்கங்களுடையவரும், மகா ஆற்றலுடையவருமான தேவர், பார்வதியுடன், ஒளிரும் பூதகணங்களுடன் கூடியிருந்தார்.
7.80.41
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम् ।
वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम् ॥ ७.८०.४१ ॥
பாடல், இசைக்கருவிகளின் ஒலி, சிரிப்பு, நடனம் ஆகியவற்றுடன் கூடி, ஆரவாரம், கைதட்டல், கூச்சல்களுடனும், தூய நறுமணங்களுடனும் சேவிக்கப்பட்டவர்.
7.80.42
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः ।
गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम् ॥ ७.८०.४२ ॥
தெய்வீகத் துதிகளால் பிரம்மவாதி முனிவர்களால் போற்றப்படுபவர், எல்லா உயிர்களையும் காப்பவர், ஈசானர், வரம் அருள்பவர், சிவன்.
7.80.43
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम् ।
पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ ७.८०.४३ ॥
வாசுதேவர் அவரைக் கண்டு, தலையால் நிலத்தில் வணங்கினார்; தர்மாத்மாவான பார்த்தனுடன் சேர்ந்து நித்திய பிரம்மத்தைத் துதித்தார்.
7.80.44
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम् ।
मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम् ॥ ७.८०.४४ ॥
உலகங்களின் தொடக்கம், விஸ்வகர்மா, பிறப்பற்றவர், ஈசானர், அழிவற்றவர்; மனத்தின் உயர்ந்த மூலம், ஆகாயம், காற்று, ஒளிகளின் களஞ்சியம்.
7.80.45
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम् ।
देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम् ॥ ७.८०.४५ ॥
நீரோட்டங்களைப் படைப்பவர், பூமியின் உயர்ந்த இயல்பு; தேவர், தானவர், யக்ஷர், மனிதர் ஆகியோரின் ஆட்சியாளர்.
7.80.46
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम् ।
चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च ॥ ७.८०.४६ ॥
யோகங்களின் உயர்ந்த இருப்பிடம், பிரம்மஞானிகள் கண்ட களஞ்சியம்; அசையும், அசையாதவற்றின் படைப்பாளரும் அழிப்பாளரும் அவரே.
7.80.47
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम् ।
ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः ॥ ७.८०.४७ ॥
காலத்தின் கோபம் போன்றவரும், இந்திரன், சூரியன் போல் குணங்கள் எழுபவருமான மகாத்மாவை அப்போது இரு கிருஷ்ணர்களும் வாக்கு, மனம், புத்தி, செயல்களால் வணங்கினர்.
7.80.48
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः ।
तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम् ॥ ७.८०.४८ ॥
நுண்ணிய ஆன்மிக நிலையை நாடும் அறிஞர்கள் சரணடையும் அந்த பிறப்பற்ற, படைப்பாளரான, ஆன்மாவான, பவரை இருவரும் சரணடைந்தனர்.
7.80.49
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत ।
ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.८०.४९ ॥
அர்ஜுனனும் அந்த தேவனை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்; அவரை எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகவும், கடந்த, வருங்கால, நிகழ் காலங்களின் தோற்றமாகவும் அறிந்து.
7.80.50
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम् ।
जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः ॥ ७.८०.५० ॥
அடைக்கலம் தரத் தகுந்தவரும், அடைக்கலமுமான, ஈசானரும் பரமேஸ்வரருமான அந்த தேவரிடம் உலகங்களின் நாதரிடம் அர்ஜுனன் ஜனார்தனருடன் சென்றான்.
7.80.51
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ ।
सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव ॥ ७.८०.५१ ॥
பின்னர் வந்த நர, நாராயணர் இருவரையும் கண்டு, மிகுந்த மகிழ்ந்த மனத்துடன் சர்வர் சிரிப்பவர் போல் பேசினார்.
7.80.52
स्वागतं वां नरश्चेष्ठावुत्तिष्ठेतां गतक्लमौ ।
किञ्च वामीप्सितं वीरौ मनसः क्षिप्रमुच्यताम् ॥ ७.८०.५२ ॥
உங்கள் இருவருக்கும் நல்வரவு, நரர்களில் சிறந்தவர்களே; களைப்பு நீங்கி எழுந்திருங்கள். வீரர்களே, உங்கள் விருப்பம் என்ன? அதை மனதிலிருந்து விரைவில் சொல்லுங்கள்.
7.80.53
येन कार्येण सम्प्राप्तौ युवां तत्साधयामि किम् ।
व्रियतामात्मनः श्रेयस्तत्सर्वं प्रददानि वाम् ॥ ७.८०.५३ ॥
எந்த காரியத்திற்காக நீங்கள் இருவரும் வந்தீர்களோ, அதை நான் நிறைவேற்றுவேன். உங்கள் நன்மைக்கான எதை வேண்டுமோ அதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; அனைத்தையும் உங்கள் இருவருக்கும் கொடுப்பேன்.
7.80.54
ततस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञ्जली ।
वासुदेवार्जुनौ शर्वं तुष्टुवाते महामती।
भक्त्यास्तवेन दिव्येन महात्मानावनिन्दितौ ॥ ७.८०.५४ ॥
பின்னர் அவருடைய சொற்களைக் கேட்டு, எழுந்து, கைகளைக் கூப்பிய வாசுதேவரும் அர்ஜுனனும், மகாமதியுள்ள அவ்விருவரும், பக்தியுடனும் திவ்யமான துதியுடனும் சர்வரைத் துதித்தனர்; அந்த மகாத்மாக்கள், குற்றமற்றவர்கள்.
7.80.55
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च ।
पशूनां पतये नित्यमुग्राय च कपर्दिने ॥ ७.८०.५५ ॥
பவனுக்கும், சர்வனுக்கும், ருத்ரனுக்கும், வரம் அளிப்பவனுக்கும் வணக்கம். உயிரினங்களின் தலைவனுக்கும், உக்கிரனும் சடையனுமான அவனுக்கும் எப்போதும் வணக்கம்.
7.80.56
महादेवाय भीमाय त्र्यम्बकाय च शान्तये ।
ईशानाय मखघ्नाय नमोऽस्त्वन्धकघातिने ॥ ७.८०.५६ ॥
மகாதேவனுக்கும், பீமனுக்கும், முக்கண்ணனுக்கும், சாந்தனுக்கும் வணக்கம். ஈசானனுக்கும், யாகத்தை அழிப்பவனுக்கும், அந்தகனைக் கொன்றவனுக்கும் வணக்கம் உண்டாகட்டும்.
7.80.57
कुमारगुरवे तुभ्यं नीलग्रीवाय वेधसे ।
पिनाकिने हविष्याय सत्याय विभवे सदा ॥ ७.८०.५७ ॥
குமாரனின் குருவான உனக்கு வணக்கம். நீலகண்டனும் படைப்பவனும் பினாகம் ஏந்தியவனும் ஹவிக்குத் தகுந்தவனும் உண்மையும் எங்கும் நிறைந்தவனுமான உனக்கு எப்போதும் வணக்கம்.
7.80.58
विलोहिताय ध्रूम्राय व्याधायानपराजिते ।
नित्यं नीलशिखण्डाय शूलिने दिव्यचक्षुषे ॥ ७.८०.५८ ॥
சிவந்தவனுக்கும், புகை நிறத்தவனுக்கும், வேடனுக்கும், தோற்கடிக்கப்படாதவனுக்கும், நீலச் சிகையுடையவனுக்கும், சூலம் ஏந்தியவனுக்கும், தெய்வக் கண்ணுடையவனுக்கும் எப்போதும் வணக்கம்.
7.80.59
होत्रे पोत्रे त्रिनेत्राय व्याधाय वसुरेतसे ।
अचिन्त्यायाम्बिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च ॥ ७.८०.५९ ॥
ஹோதாவுக்கும், போதாவுக்கும், முக்கண்ணனுக்கும், வேடனுக்கும், வசுரேதஸுக்கும், அசிந்தியனுக்கும், அம்பிகையின் கணவனுக்கும், எல்லா தேவர்களாலும் போற்றப்படுபவனுக்கும் வணக்கம்.
7.80.60
वृषध्वजाय मुण्डाय जटिने ब्रह्मचारिणे ।
तप्यमानाय सलिले ब्रह्मण्यायाजिताय च ॥ ७.८०.६० ॥
விருஷத்வஜனுக்கும், மொட்டைத்தலையனுக்கும், சடையனுக்கும், பிரம்மசாரிக்கும், நீரில் தவம் செய்பவனுக்கும், பிராமணர்களின் நண்பனுக்கும், அஜிதனுக்கும் வணக்கம்.
7.80.61
विश्वात्मने विश्वसृजे विश्वमावृत्य तिष्ठते ।
नमोनमस्ते सेव्याय भूतानां प्रभवे सदा ॥ ७.८०.६१ ॥
அனைத்துலகின் ஆத்மாவுக்கும், உலகைப் படைத்தவருக்கும், உலகம் முழுவதையும் சூழ்ந்து நிற்பவருக்கும் வணக்கம். வணங்கத்தக்கவரும் எப்போதும் உயிர்களின் தோற்றுவாயுமாகிய உமக்கு வணக்கம், வணக்கம்.
7.80.62
ब्रह्मवक्त्राय सर्वाय शंकराय शिवाय च ।
नमोस्तु वाचस्पतये प्रजानां पतये नमः ॥ ७.८०.६२ ॥
வேதம் முகமாக உடையவரும், அனைத்துமாக இருப்பவரும், சங்கரரும் சிவரும் ஆனவருக்கு வணக்கம். வாக்கின் தலைவருக்கும் குடிகளின் தலைவருக்கும் வணக்கம்.
7.80.63
अभिगम्याय काम्याय स्तुत्यायार्याय सर्वदा ।
नमोऽस्तु देवदेवाय महाभूतधराय च।
नमो विश्वस्य पतये पत्तीनां पतये नमः ॥ ७.८०.६३ ॥
எப்போதும் அணுகத்தக்கவரும், விரும்பத்தக்கவரும், துதிக்கத்தக்கவரும், உயர்ந்தவருமானவருக்கு வணக்கம். தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனுக்கும், மகாபூதங்களைத் தாங்குபவருக்கும் வணக்கம். உலகின் தலைவருக்கு வணக்கம், படைகளின் தலைவருக்கு வணக்கம்.
7.80.64
नमो विश्वस्य पतये महतां पतये नमः ।
नमः सहस्रशिरसे सहस्रभुजमृत्यवे
सहस्रनेत्रपादाय नमोऽसङ्ख्येयकर्मणे। ॥ ७.८०.६४ ॥
உலகின் தலைவருக்கு வணக்கம், மகான்களின் தலைவருக்கு வணக்கம். ஆயிரம் தலை உடையவருக்கு வணக்கம், ஆயிரம் கரங்களுக்கு மரணமானவருக்கு வணக்கம், ஆயிரம் கண்களும் பாதங்களும் உடையவருக்கு வணக்கம், எண்ணற்ற செயல்கள் செய்பவருக்கு வணக்கம்.
7.80.65
नमो हिरण्यवर्णाय हिरण्यकवचाय च ।
भक्तानुकम्पिने नित्यं सिध्यतां नो वरः प्रभो ॥ ७.८०.६५ ॥
பொன்னிறமானவருக்கும் பொன்கவசம் அணிந்தவருக்கும் வணக்கம். பக்தர்கள் மீது எப்போதும் கருணை கொண்டவரே, பிரபுவே, எங்கள் வரம் நிறைவேறட்டும்.
7.80.66
एवं स्तुत्वा महादेवं वासुदेवः सहार्जुनः ।
प्रसादयामास भवं तदा ह्यस्त्रोपलब्धये ॥ ७.८०.६६ ॥
இவ்வாறு மகாதேவரைத் துதித்து, அர்ஜுனனுடன் வாசுதேவர் பவரைத் திருப்திப்படுத்தினார், அஸ்திரங்களைப் பெறுவதற்காக.