മഹാഭാരതം · അധ്യായം 7.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.80.1
धार्तराष्ट्रस्य तं मन्त्रं स्मरन्नेव धनञ्जयः ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्मुमोहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८०.१ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ ആ ആലോചന ഓർത്തുകൊണ്ട്, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുമ്പോഴും, അചിന്ത്യവിക്രമനായ ധനഞ്ജയൻ മോഹിതനായി.
7.80.2
तं तु शोकेन सन्तप्तं स्वप्ने कपिवरध्वजम् ।
आससाद महातेजा ध्यायन्तं गरुडध्वजः ॥ ७.८०.२ ॥
ദുഃഖത്താൽ പീഡിതനായി സ്വപ്നത്തിൽ ധ്യാനിച്ചിരുന്ന, കപിശ്രേഷ്ഠന്റെ കൊടിയുള്ള അവനെ, മഹാതേജസ്വിയായ ഗരുഡധ്വജൻ സമീപിച്ചു.
7.80.3
प्रत्युत्थानं च कृष्णस्य सर्वावस्थासु फल्गुनः ।
न लोपयति धर्मात्मा भक्त्या प्रेम्णा च सर्वदा ॥ ७.८०.३ ॥
എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ധർമ്മാത്മാവായ ഫല്ഗുനൻ, ഭക്തിയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി കൃഷ്ണനെ എഴുന്നേറ്റ് ആദരിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.
7.80.4
प्रत्युत्थाय च गोविन्दं स्वं तस्मै चासनं ददौ ।
न चासने स्वयं बुद्धिं बीभत्सुर्व्यदधात्तदा ॥ ७.८०.४ ॥
എഴുന്നേറ്റ് ഗോവിന്ദന് തന്റെ ആസനം നൽകി; ആ സമയം ബീഭത്സു സ്വയം ആസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ മനസ്സുവെച്ചില്ല.
7.80.5
ततः कृष्णो महातेजा जानँल्लोकस्य निश्चयम् ।
कुन्तीपुत्रमिदं वाक्यमासीनः स्थितमब्रवीत् ॥ ७.८०.५ ॥
അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വിയായ കൃഷ്ണൻ, ലോകത്തിന്റെ നിശ്ചയം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഇരിക്കുന്നവനായി നിൽക്കുന്ന കുന്തീപുത്രനോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
7.80.6
मा विषादे मनः पार्थ कृथाः कालो हि दुर्जयः ।
कालः सर्वाणि भूतानि नियच्छति भवाभवे ॥ ७.८०.६ ॥
പാർത്ഥാ, മനസ്സിനെ വിഷാദത്തിൽ ആഴ്ത്തരുത്; കാലം തീർച്ചയായും ജയിക്കാനാവാത്തതാണ്. കാലമാണ് സകല ജീവജാലങ്ങളെയും ഉത്പത്തിയിലും നാശത്തിലും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
7.80.7
किमर्थं च विषादस्ते तद्ब्रूहि द्विपदां वर ।
न शोच्यं विदुषां श्रेष्ठ शोकः कार्यविनाशनः ॥ ७.८०.७ ॥
നിനക്ക് വിഷാദം എന്തിനാണ്? ആ കാരണം പറയൂ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ. വിദ്വാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ, ശോകിക്കേണ്ടതല്ല; ശോകം കാര്യത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
7.80.8
यत्तु कार्यं भवेत्कार्यं कर्मणा तत्समाचर ।
हीनचेष्टस्य यः शोकः स हि शत्रुर्धनञ्जय ॥ ७.८०.८ ॥
കർത്തവ്യമായതു കർമ്മത്താൽ നന്നായി ചെയ്യുക. ധനഞ്ജയാ, നിഷ്ക്രിയന് ഉണ്ടാകുന്ന ശോകമാണ് യഥാർത്ഥ ശത്രു.
7.80.9
शोचन्नन्दयते शत्रून्कर्शयत्यपि बान्धवान् ।
क्षीयते च नरस्तस्मान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ७.८०.९ ॥
ശോകിക്കുന്നവൻ ശത്രുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; ബന്ധുക്കളെയും ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നു. അവനും ക്ഷയിക്കുന്നു. അതിനാൽ നീ ശോകിക്കാൻ അർഹനല്ല.
7.80.10
इत्युक्तो वासुदेवेन बीभत्सुरपराजितः ।
आबभाषे तदा विद्वानिदं वचनमर्थवत् ॥ ७.८०.१० ॥
വാസുദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപരാജിതനായ ബീഭത്സു (അർജുനൻ) അപ്പോൾ വിദ്വാനായി ഈ അർത്ഥവത്തായ വചനം പറഞ്ഞു.
7.80.11
मया प्रतिज्ञा महती जयद्रथवधे कृता ।
श्वोऽस्मि हन्ता दुरात्मानं पुत्रघ्नमिति केशव ॥ ७.८०.११ ॥
കേശവാ, ജയദ്രഥവധത്തിൽ ഞാൻ മഹത്തായ ഒരു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരിക്കുന്നു: നാളെ ആ ദുരാത്മാവും പുത്രഘാതകനുമായവനെ ഞാൻ വധിക്കും.
7.80.12
मत्प्रतिज्ञाविघातार्थं धार्तराष्ट्रैः किलाच्युत ।
पृष्ठतः सैन्धवः कार्यः सर्वैर्गुप्तो महारथैः ॥ ७.८०.१२ ॥
അച്യുതാ, എന്റെ പ്രതിജ്ഞ തകർക്കാൻ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ സൈന്ധവനെ (ജയദ്രഥനെ) പിന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ മഹാരഥന്മാരാലും സംരക്ഷിപ്പിക്കും.
7.80.13
दश चैका च ताः कृष्ण अक्षौहिण्यः सुदुर्जयाः ।
हतावशेषास्तत्रेमा हन्त माधव सङ्ख्यया ॥ ७.८०.१३ ॥
കൃഷ്ണാ, പത്തും ഒന്നും അക്ഷൗഹിണികൾ — ജയിക്കാനാവാത്തവ — അവിടെ വധിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ശേഷിച്ചവ ഇവയാണ്; അയ്യോ മാധവാ, എണ്ണത്തിൽ ഇത്രയേ ശേഷിച്ചിട്ടുള്ളൂ.
7.80.14
ताभिः परिवृतः सङ्ख्ये सर्वैश्चैव महारथैः ।
कथं शक्येत सन्द्रष्टुं दुरात्मा कृष्ण सैन्धवः ॥ ७.८०.१४ ॥
കൃഷ്ണാ, അവയാലും എല്ലാ മഹാരഥന്മാരാലും ചുറ്റപ്പെട്ട ദുരാത്മാവായ സൈന്ധവനെ യുദ്ധത്തിൽ എങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയും?
7.80.15
प्रतिज्ञापारणं चापि न भविष्यति केशव ।
प्रतिज्ञायां च हीनायां कथं जीवति मद्विधः ॥ ७.८०.१५ ॥
കേശവാ, പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റലും സംഭവിക്കില്ല. പ്രതിജ്ഞ നിറവേറാതെയിരുന്നാൽ എന്നെപ്പോലുള്ളവൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?
7.80.16
दुःखापायस्य मे वीर विकाङ्क्षा परिवर्तते ।
द्रुतं च याति सविता तत एतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ७.८०.१६ ॥
വീരാ, ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് മോചനം നേടാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ഇളകിമറിയുന്നു; സൂര്യൻ വേഗത്തിൽ പോകുന്നു; അതിനാൽ ഞാൻ ഇതു പറയുന്നു.
7.80.17
शोकस्थानं तु तच्छ्रुत्वा पार्थस्य द्विजकेतनः ।
संस्पृश्याम्भस्ततः कृष्णः प्राङ्मुखः समवस्थितः ॥ ७.८०.१७ ॥
പാർത്ഥന്റെ ദുഃഖകാരണം കേട്ടപ്പോൾ പക്ഷിക്കൊടിയുള്ള കൃഷ്ണൻ ജലം തൊട്ട്, പിന്നെ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു ഉറച്ചു നിന്നു.
7.80.18
इदं वाक्यं महातेजा बभाषे पुष्करेक्षणः ।
हितार्थं पाण्डुपुत्रस्य सैन्धवस्य वधे कृती ॥ ७.८०.१८ ॥
മഹാതേജസ്വിയും താമരക്കണ്ണുള്ളവനുമായ കൃഷ്ണൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു — പാണ്ഡുപുത്രന്റെ ഹിതത്തിനായി, സൈന്ധവനെ വധിക്കുന്നതിൽ സമർത്ഥനായി.
7.80.19
पार्थ पाशुपतं नाम परमास्त्रं सनातनम् ।
येन सर्वान्मृधे देत्याञ्जघ्ने देवो महेश्वरः ॥ ७.८०.१९ ॥
പാർത്ഥാ, പാശുപതം എന്ന പരമവും സനാതനവുമായ അസ്ത്രമുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് മഹേശ്വരനായ ദേവൻ യുദ്ധത്തിൽ സകല ദൈത്യന്മാരെയും വധിച്ചു.
7.80.20
यदि तद्विदितं तेऽद्य श्वो हन्ताऽसि जयद्रथम् ।
अथ ज्ञातं प्रपद्यस्य मनसा वृषभध्वजम् ॥ ७.८०.२० ॥
ഇത് നിനക്ക് ഇന്ന് അറിയാമെങ്കിൽ നാളെ നീ ജയദ്രഥനെ വധിക്കും; അറിയില്ലെങ്കിൽ മനസ്സാൽ വൃഷഭധ്വജനെ ശരണം പ്രാപിക്കുക.
7.80.21
तं देवं मनसा ध्यात्वा जोषमास्स्व धनञ्जय ।
ततस्तस्य प्रसादात्त्वं भक्त्या प्राप्स्यसि तन्महत् ॥ ७.८०.२१ ॥
ധനഞ്ജയാ, ആ ദേവനെ മനസ്സാൽ ധ്യാനിച്ച് മൗനമായി ഇരിക്കുക; പിന്നെ അവന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഭക്തിയോടെ നീ ആ മഹത്തായതിനെ പ്രാപിക്കും.
7.80.22
ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनञ्जयः ।
भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम् ॥ ७.८०.२२ ॥
കൃഷ്ണവാക്യം കേട്ട് വെള്ളം തൊട്ട് ധനഞ്ജയൻ നിലത്തിരുന്ന് ഏകാഗ്രനായി മനസ്സാൽ ഭവനെ സമീപിച്ചു.
7.80.23
ततः प्रणिहितो ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे ।
आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गने सहकेशवम् ॥ ७.८०.२३ ॥
പിന്നെ ഏകാഗ്രനായ അർജുനൻ ശുഭലക്ഷണമായ ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ അഗ്നിയിൽ കേശവനോടൊപ്പം തന്നെ കണ്ടു.
7.80.24
पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम् ।
ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम् ॥ ७.८०.२४ ॥
ഹിമവാന്റെ പുണ്യമായ പാദഭാഗവും മണിമന്തപർവതവും; പ്രകാശങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ്, സിദ്ധചാരണന്മാരാൽ സേവിതമായത്.
7.80.25
वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः ।
केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे ॥ ७.८०.२५ ॥
കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പാർത്ഥൻ (അർജുനൻ) കേശവനോടൊപ്പം ആകാശത്തേക്ക് പോയി. സർവശക്തനായ കേശവൻ അവനെ വലത്തെ ഭുജത്തിൽ പിടിച്ചു.
7.80.26
प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान् ।
उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोपश्यच्छ्वेतपर्वतम् ॥ ७.८०.२६ ॥
അനേകം അത്ഭുത കാഴ്ചകൾ കണ്ടുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയി. ആ ധർമ്മാത്മാവ് വടക്കെ ദിക്കിൽ ശ്വേതപർവതം കണ്ടു.
7.80.27
कुबेरस्य विराहे च नलिनीं पद्मभूषिताम् ।
सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम् ॥ ७.८०.२७ ॥
കുബേരന്റെ പ്രദേശത്തിൽ താമരകളാൽ അലംകൃതമായ നളിനിയെയും, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ, ജലസമൃദ്ധയായ ആ ഗംഗയെയും കണ്ടുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയി.
7.80.28
सदा पुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम् ।
सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगसमाकुलाम् ॥ ७.८०.२८ ॥
എപ്പോഴും പുഷ്പഫലങ്ങളുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, സ്ഫടികശിലകളുള്ളതും, സിംഹങ്ങളും വ്യാഘ്രങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, നാനാതരം മൃഗങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവുമായത്.
7.80.29
पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम् ।
मन्दरस्य प्रदेशांश्च किन्नरोद्गीतनादितान् ॥ ७.८०.२९ ॥
പുണ്യാശ്രമങ്ങളുള്ള, രമണീയമായ, മനോഹര പക്ഷികളാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന ആ പർവതം; കിന്നരന്മാരുടെ ഗാനത്താൽ മുഴങ്ങുന്ന മന്ദരപ്രദേശങ്ങളും.
7.80.30
हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान् ।
तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्। ॥ ७.८०.३० ॥
സ്വർണ്ണവെള്ളി ശൃംഗങ്ങളുള്ള, നാനാ ഔഷധങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, പൂത്തുനിൽക്കുന്ന മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന.
7.80.31
स्निग्धाञ्जनचयाकारं सम्प्राप्तः कालपर्वतम् ।
ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि ॥ ७.८०.३१ ॥
മിനുസമുള്ള കണ്മഷിക്കൂനയുടെ രൂപമുള്ള കാലപർവതത്തിലും ബ്രഹ്മതുംഗത്തിലുമെത്തി, മറ്റു നദികളും ജനപദങ്ങളും കടന്ന്.
7.80.32
स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च ।
पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च ॥ ७.८०.३२ ॥
അവൻ തുംഗവും ശതശൃംഗവും ശര്യാതിവനവും പുണ്യമായ അശ്വശിരസ്ഥാനവും ആഥർവണസ്ഥാനവും കടന്നു.
7.80.33
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च ।
अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम् ॥ ७.८०.३३ ॥
വൃഷദംശം, ശൈലേന്ദ്രം, മഹാമന്ദരം എന്നീ പർവതങ്ങളിലും; അപ്സരസ്സുകൾ നിറഞ്ഞ് കിന്നരന്മാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയിലും.
7.80.34
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत ।
शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम् ॥ ७.८०.३४ ॥
ആ പർവതത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ പാർത്ഥൻ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം കണ്ടു; ശുഭമായ അരുവികളാൽ നിറഞ്ഞ്, സ്വർണ്ണധാതുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അത്.
7.80.35
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम् ।
समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान् ॥ ७.८०.३५ ॥
ചന്ദ്രരശ്മിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന അംഗങ്ങളുള്ള, നഗരമാല ധരിച്ച ഭൂമിയെയും, അദ്ഭുത രൂപമുള്ള, ഖനികൾ സമൃദ്ധമായ സമുദ്രങ്ങളെയും അവൻ കണ്ടു.
7.80.36
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन् ।
विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात् ॥ ७.८०.३६ ॥
ആകാശത്തിലേക്കും ഭൂമിയിലേക്കും വിഷ്ണുപദത്തിലേക്കും സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണനോടൊപ്പം വിസ്മിതനായി, എയ്ത അമ്പുപോലെ അവൻ മുന്നോട്ടുപോയി.
7.80.37
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम् ।
अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम् ॥ ७.८०.३७ ॥
അപ്പോൾ പാർത്ഥൻ ഗ്രഹങ്ങളെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും ചന്ദ്രനെയും സൂര്യാഗ്നികളെയും സമാനമായ പ്രഭയോടെ, ജ്വലിക്കുന്ന പർവതംപോലെ ഒന്നിനെ കണ്ടു.
7.80.38
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम् ।
तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्। ॥ ७.८०.३८ ॥
ആ പർവതത്തിനടുത്തെത്തി, ശിഖരത്തിൽ നിലകൊണ്ട, എപ്പോഴും തപസ്സിലുള്ള മഹാത്മാവിനെ, വൃഷഭധ്വജനെ അവൻ കണ്ടു.
7.80.39
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा ।
शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम् ॥ ७.८०.३९ ॥
സ്വന്തം തേജസ്സാൽ ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ശൂലധാരിയായ, ജടാധാരിയായ, വെളുത്ത നിറമുള്ള, വൽക്കലവും മാനിന്റെ തോലും ധരിച്ച.
7.80.40
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम् ।
पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः ॥ ७.८०.४० ॥
ആയിരം കണ്ണുകളുള്ള, വിചിത്ര അംഗങ്ങളുള്ള, മഹാശക്തനായ ദേവൻ പാർവതിയോടുകൂടി, പ്രകാശിക്കുന്ന ഭൂതഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
7.80.41
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम् ।
वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम् ॥ ७.८०.४१ ॥
പാട്ടും വാദ്യനാദവും, ചിരിയും നൃത്തവും ചേർന്ന്, ആർപ്പുവിളികളും കൈയടിയും ഘോഷങ്ങളും, പവിത്രഗന്ധങ്ങളും കൊണ്ട് സേവിക്കപ്പെട്ടവനായി.
7.80.42
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः ।
गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम् ॥ ७.८०.४२ ॥
ദിവ്യസ്തുതികളാൽ ബ്രഹ്മവാദികളായ ഋഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവൻ, സർവഭൂതങ്ങളുടെയും രക്ഷകൻ, ഈശ്വരൻ, വരദായകൻ, ശിവൻ.
7.80.43
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम् ।
पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ ७.८०.४३ ॥
വാസുദേവൻ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ശിരസ്സു കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ വണങ്ങി; ധർമാത്മാവായ പാർത്ഥനോടൊപ്പം സനാതനബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്.
7.80.44
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम् ।
मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम् ॥ ७.८०.४४ ॥
ലോകങ്ങളുടെ ആദി, വിശ്വകർമ്മാവ്, അജൻ, ഈശാനൻ, അവ്യയൻ; മനസ്സിന്റെ പരമമായ ഉറവിടം, ആകാശം, വായു, പ്രകാശങ്ങളുടെ നിധി.
7.80.45
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम् ।
देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम् ॥ ७.८०.४५ ॥
ജലധാരകളുടെ സ്രഷ്ടാവ്, ഭൂമിയുടെ പരമ പ്രകൃതി; ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും യക്ഷന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ഭരണാധികാരി.
7.80.46
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम् ।
चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च ॥ ७.८०.४६ ॥
യോഗങ്ങളുടെ പരമധാമം, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ കണ്ട നിധി; ചരാചരങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും സംഹർത്താവും അവൻ തന്നെ.
7.80.47
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम् ।
ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः ॥ ७.८०.४७ ॥
കാലകോപം പോലെയുള്ള, ഇന്ദ്രസൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ഗുണോദയമുള്ള മഹാത്മാവിനെ അപ്പോൾ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരും വാക്ക്, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, കർമ്മം എന്നിവകൊണ്ട് വന്ദിച്ചു.
7.80.48
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः ।
तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम् ॥ ७.८०.४८ ॥
സൂക്ഷ്മമായ ആധ്യാത്മപദം തേടുന്ന പണ്ഡിതന്മാർ ആരെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നുവോ, ആ അജനും കർത്താവും ആത്മാവും ഭവനുമായവനെ അവർ ഇരുവരും ശരണം പ്രാപിച്ചു.
7.80.49
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत ।
ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.८०.४९ ॥
അർജുനനും ആ ദേവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങി; സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ആദിയും ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവവുമായി അവനെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്.
7.80.50
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम् ।
जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः ॥ ७.८०.५० ॥
ശരണ്യനും ശരണവും ഈശാനനും പരമേശ്വരനുമായ ആ ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക്, ലോകനാഥന്റെ അടുത്തേക്ക് അർജുനൻ ജനാർദനനോടൊപ്പം പോയി.
7.80.51
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ ।
सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव ॥ ७.८०.५१ ॥
അപ്പോൾ വന്ന നരനെയും നാരായണനെയും കണ്ട്, അത്യധികം പ്രസന്നമനസ്സോടെ ശർവൻ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
7.80.52
स्वागतं वां नरश्चेष्ठावुत्तिष्ठेतां गतक्लमौ ।
किञ्च वामीप्सितं वीरौ मनसः क्षिप्रमुच्यताम् ॥ ७.८०.५२ ॥
നിങ്ങൾ ഇരുവർക്കും സ്വാഗതം, നരശ്രേഷ്ഠരേ; ക്ഷീണം വിട്ട് എഴുന്നേൽക്കൂ. വീരരേ, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹമെന്ത്? മനസ്സിലുള്ളത് വേഗം പറയൂ.
7.80.53
येन कार्येण सम्प्राप्तौ युवां तत्साधयामि किम् ।
व्रियतामात्मनः श्रेयस्तत्सर्वं प्रददानि वाम् ॥ ७.८०.५३ ॥
ഏത് കാര്യത്തിനായി നിങ്ങൾ ഇരുവരും വന്നുവോ, അത് ഞാൻ സാധിപ്പിക്കാം. നിങ്ങളുടെ ശ്രേയസ്സിനായി വേണ്ടത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; അതെല്ലാം നിങ്ങൾ ഇരുവർക്കും ഞാൻ നൽകാം.
7.80.54
ततस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञ्जली ।
वासुदेवार्जुनौ शर्वं तुष्टुवाते महामती।
भक्त्यास्तवेन दिव्येन महात्मानावनिन्दितौ ॥ ७.८०.५४ ॥
അപ്പോൾ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എഴുന്നേറ്റ് കൈകൂപ്പി, മഹാമതികളായ വാസുദേവനും അർജുനനും ശർവനെ സ്തുതിച്ചു; ഭക്തിയോടും ദിവ്യമായ സ്തോത്രത്തോടും കൂടി; ആ മഹാത്മാക്കൾ, കുറ്റമറ്റവർ.
7.80.55
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च ।
पशूनां पतये नित्यमुग्राय च कपर्दिने ॥ ७.८०.५५ ॥
ഭവനും ശർവനും രുദ്രനും വരദായകനും നമസ്കാരം. പശുക്കളുടെ പതിയും ഉഗ്രനും ജടാധാരിയുമായവന് എന്നും നമസ്കാരം.
7.80.56
महादेवाय भीमाय त्र्यम्बकाय च शान्तये ।
ईशानाय मखघ्नाय नमोऽस्त्वन्धकघातिने ॥ ७.८०.५६ ॥
മഹാദേവനും ഭീമനും ത്ര്യംബകനും ശാന്തനും നമസ്കാരം. ഈശാനനും യാഗനാശകനും അന്ധകഘാതിക്കും നമസ്കാരം.
7.80.57
कुमारगुरवे तुभ्यं नीलग्रीवाय वेधसे ।
पिनाकिने हविष्याय सत्याय विभवे सदा ॥ ७.८०.५७ ॥
കുമാരന്റെ ഗുരുവായ നിനക്ക് നമസ്കാരം. നീലകണ്ഠനും വിധാതാവും പിനാകധാരിയും ഹവിസ്സിന് യോഗ്യനും സത്യനും സർവവ്യാപിയുമായവന് എന്നും നമസ്കാരം.
7.80.58
विलोहिताय ध्रूम्राय व्याधायानपराजिते ।
नित्यं नीलशिखण्डाय शूलिने दिव्यचक्षुषे ॥ ७.८०.५८ ॥
വിലോഹിതനും ധൂമ്രനും വ്യാധനും അപരാജിതനും നീലശിഖണ്ഡിയും ശൂലധാരിയും ദിവ്യചക്ഷുസ്സുമായവന് എന്നും നമസ്കാരം.
7.80.59
होत्रे पोत्रे त्रिनेत्राय व्याधाय वसुरेतसे ।
अचिन्त्यायाम्बिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च ॥ ७.८०.५९ ॥
ഹോതാവിനും പോതാവിനും ത്രിനേത്രനും വ്യാധനും വസുരേതസ്സിനും അചിന്ത്യനും അംബികാഭർത്താവിനും സർവദേവസ്തുതനുമായവന് നമസ്കാരം.
7.80.60
वृषध्वजाय मुण्डाय जटिने ब्रह्मचारिणे ।
तप्यमानाय सलिले ब्रह्मण्यायाजिताय च ॥ ७.८०.६० ॥
വൃഷധ്വജനും മുണ്ഡനും ജടിക്കും ബ്രഹ്മചാരിക്കും ജലത്തിൽ തപിക്കുന്നവനും ബ്രാഹ്മണ്യനും അജിതനുമായവന് നമസ്കാരം.
7.80.61
विश्वात्मने विश्वसृजे विश्वमावृत्य तिष्ठते ।
नमोनमस्ते सेव्याय भूतानां प्रभवे सदा ॥ ७.८०.६१ ॥
വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവിനും വിശ്വസൃഷ്ടാവിനും വിശ്വത്തെ ആവരണം ചെയ്തു നിൽക്കുന്നവനും നമസ്കാരം. സേവനീയനും എപ്പോഴും ഭൂതങ്ങളുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനവുമായ അങ്ങേക്ക് നമോ നമഃ.
7.80.62
ब्रह्मवक्त्राय सर्वाय शंकराय शिवाय च ।
नमोस्तु वाचस्पतये प्रजानां पतये नमः ॥ ७.८०.६२ ॥
ബ്രഹ്മം മുഖമായുള്ളവനും സർവ്വനും ശങ്കരനും ശിവനുമായവനും നമസ്കാരം. വാക്പതിക്കും പ്രജാപതിക്കും നമസ്കാരം.
7.80.63
अभिगम्याय काम्याय स्तुत्यायार्याय सर्वदा ।
नमोऽस्तु देवदेवाय महाभूतधराय च।
नमो विश्वस्य पतये पत्तीनां पतये नमः ॥ ७.८०.६३ ॥
എപ്പോഴും സമീപിക്കാവുന്നവനും കാമനീയനും സ്തുത്യനും ആര്യനുമായവന് നമസ്കാരം. ദേവദേവനും മഹാഭൂതങ്ങളെ ധരിക്കുന്നവനും നമസ്കാരം. വിശ്വപതിക്കും പത്തിപതിക്കും നമസ്കാരം.
7.80.64
नमो विश्वस्य पतये महतां पतये नमः ।
नमः सहस्रशिरसे सहस्रभुजमृत्यवे
सहस्रनेत्रपादाय नमोऽसङ्ख्येयकर्मणे। ॥ ७.८०.६४ ॥
വിശ്വപതിക്കു നമസ്കാരം, മഹാന്മാരുടെ പതിക്കു നമസ്കാരം. സഹസ്രശിരസ്സുള്ളവനു നമസ്കാരം, സഹസ്രഭുജങ്ങൾക്കു മൃത്യുവായവനു നമസ്കാരം, സഹസ്രനേത്രപാദനു നമസ്കാരം, അസംഖ്യേയകർമ്മാവിനു നമസ്കാരം.
7.80.65
नमो हिरण्यवर्णाय हिरण्यकवचाय च ।
भक्तानुकम्पिने नित्यं सिध्यतां नो वरः प्रभो ॥ ७.८०.६५ ॥
സ്വർണ്ണവർണ്ണനും സ്വർണ്ണകവചം ധരിച്ചവനും നമസ്കാരം. ഭക്തരിൽ നിത്യം ദയയുള്ള പ്രഭോ, ഞങ്ങൾക്ക് വരം സിദ്ധിക്കട്ടെ.
7.80.66
एवं स्तुत्वा महादेवं वासुदेवः सहार्जुनः ।
प्रसादयामास भवं तदा ह्यस्त्रोपलब्धये ॥ ७.८०.६६ ॥
ഇങ്ങനെ മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ച്, അർജ്ജുനനോടൊപ്പം വാസുദേവൻ ഭവനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു—അസ്ത്രങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനായി.