Mahābhārata · Adhyāya 7.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.80.1
धार्तराष्ट्रस्य तं मन्त्रं स्मरन्नेव धनञ्जयः ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्मुमोहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८०.१ ॥
Während er sich jenes Rates der Söhne Dhṛtarāṣṭras erinnerte und sein eigenes Gelübde wahrte, verwirrte sich Dhanañjaya von unfassbarer Tapferkeit.
7.80.2
तं तु शोकेन सन्तप्तं स्वप्ने कपिवरध्वजम् ।
आससाद महातेजा ध्यायन्तं गरुडध्वजः ॥ ७.८०.२ ॥
Zu ihm, von Kummer gequält und im Traum versunken, dessen Banner das beste der Affen trägt, kam der Garuḍa-bannerige von großer Glanzkraft.
7.80.3
प्रत्युत्थानं च कृष्णस्य सर्वावस्थासु फल्गुनः ।
न लोपयति धर्मात्मा भक्त्या प्रेम्णा च सर्वदा ॥ ७.८०.३ ॥
In allen Lagen unterlässt der rechtschaffene Phalguna nie, sich aus Hingabe und Zuneigung vor Kṛṣṇa zu erheben, immer.
7.80.4
प्रत्युत्थाय च गोविन्दं स्वं तस्मै चासनं ददौ ।
न चासने स्वयं बुद्धिं बीभत्सुर्व्यदधात्तदा ॥ ७.८०.४ ॥
Er erhob sich und gab Govinda seinen eigenen Sitz; Bībhatsu aber beschloss nicht, selbst auf dem Sitz Platz zu nehmen.
7.80.5
ततः कृष्णो महातेजा जानँल्लोकस्य निश्चयम् ।
कुन्तीपुत्रमिदं वाक्यमासीनः स्थितमब्रवीत् ॥ ७.८०.५ ॥
Da sprach Kṛṣṇa von großer Glanzkraft, der den Entschluss der Welt kannte, sitzend diese Worte zum Sohn der Kuntī, der stand.
7.80.6
मा विषादे मनः पार्थ कृथाः कालो हि दुर्जयः ।
कालः सर्वाणि भूतानि नियच्छति भवाभवे ॥ ७.८०.६ ॥
Lass deinen Geist nicht in Verzweiflung sinken, Sohn der Pṛthā; die Zeit ist wahrlich unbezwingbar. Die Zeit lenkt alle Wesen in ihrem Entstehen und Vergehen.
7.80.7
किमर्थं च विषादस्ते तद्ब्रूहि द्विपदां वर ।
न शोच्यं विदुषां श्रेष्ठ शोकः कार्यविनाशनः ॥ ७.८०.७ ॥
Warum diese Verzagtheit in dir? Sag es, Bester der Menschen. Bester der Weisen, man soll nicht trauern; Kummer zerstört das Werk.
7.80.8
यत्तु कार्यं भवेत्कार्यं कर्मणा तत्समाचर ।
हीनचेष्टस्य यः शोकः स हि शत्रुर्धनञ्जय ॥ ७.८०.८ ॥
Was deine Pflicht ist, das vollbringe gut durch Handeln. Dhanañjaya, der Kummer dessen, dem es an Mühe fehlt, ist wahrlich der Feind.
7.80.9
शोचन्नन्दयते शत्रून्कर्शयत्यपि बान्धवान् ।
क्षीयते च नरस्तस्मान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ७.८०.९ ॥
Der Trauernde erfreut seine Feinde und schwächt auch seine Verwandten; der Mensch selbst verzehrt sich. Darum darfst du nicht trauern.
7.80.10
इत्युक्तो वासुदेवेन बीभत्सुरपराजितः ।
आबभाषे तदा विद्वानिदं वचनमर्थवत् ॥ ७.८०.१० ॥
So angesprochen von Vāsudeva, sprach der Unbesiegte Bībhatsu (Arjuna), weise, da diese sinnvollen Worte.
7.80.11
मया प्रतिज्ञा महती जयद्रथवधे कृता ।
श्वोऽस्मि हन्ता दुरात्मानं पुत्रघ्नमिति केशव ॥ ७.८०.११ ॥
Keśava, ich habe ein großes Gelübde zur Tötung Jayadrathas abgelegt: Morgen werde ich jenen bösen Sohnesmörder erschlagen.
7.80.12
मत्प्रतिज्ञाविघातार्थं धार्तराष्ट्रैः किलाच्युत ।
पृष्ठतः सैन्धवः कार्यः सर्वैर्गुप्तो महारथैः ॥ ७.८०.१२ ॥
Acyuta, um mein Gelübde zu vereiteln, werden die Söhne Dhṛtarāṣṭras Saindhava (Jayadratha) gewiss nach hinten stellen, von allen großen Wagenkriegern beschützt.
7.80.13
दश चैका च ताः कृष्ण अक्षौहिण्यः सुदुर्जयाः ।
हतावशेषास्तत्रेमा हन्त माधव सङ्ख्यया ॥ ७.८०.१३ ॥
O Kṛṣṇa, diese zehn und eine Akṣauhiṇī, schwer zu besiegen — der Rest der dort Erschlagenen. Wehe, Mādhava, an Zahl sind nur noch so viele übrig.
7.80.14
ताभिः परिवृतः सङ्ख्ये सर्वैश्चैव महारथैः ।
कथं शक्येत सन्द्रष्टुं दुरात्मा कृष्ण सैन्धवः ॥ ७.८०.१४ ॥
O Kṛṣṇa, von ihnen und allen großen Wagenkriegern umringt — wie könnte der bösgesinnte Saindhava im Kampf gesehen werden?
7.80.15
प्रतिज्ञापारणं चापि न भविष्यति केशव ।
प्रतिज्ञायां च हीनायां कथं जीवति मद्विधः ॥ ७.८०.१५ ॥
O Keśava, auch die Erfüllung meines Gelübdes wird nicht eintreten. Und wenn das Gelübde unerfüllt bleibt, wie könnte ein Mann wie ich weiterleben?
7.80.16
दुःखापायस्य मे वीर विकाङ्क्षा परिवर्तते ।
द्रुतं च याति सविता तत एतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ७.८०.१६ ॥
O Held, mein Verlangen nach Befreiung vom Leid schwankt, und die Sonne geht schnell unter; darum sage ich dies.
7.80.17
शोकस्थानं तु तच्छ्रुत्वा पार्थस्य द्विजकेतनः ।
संस्पृश्याम्भस्ततः कृष्णः प्राङ्मुखः समवस्थितः ॥ ७.८०.१७ ॥
Als er den Grund für Pārthas Kummer gehört hatte, berührte Kṛṣṇa, dessen Banner einen Vogel trägt, das Wasser und stand dann fest, nach Osten gewandt.
7.80.18
इदं वाक्यं महातेजा बभाषे पुष्करेक्षणः ।
हितार्थं पाण्डुपुत्रस्य सैन्धवस्य वधे कृती ॥ ७.८०.१८ ॥
Der an Glanz Große, Lotusäugige sprach diese Worte zum Wohl des Sohnes Pāṇḍus, geschickt in der Tötung des Saindhava.
7.80.19
पार्थ पाशुपतं नाम परमास्त्रं सनातनम् ।
येन सर्वान्मृधे देत्याञ्जघ्ने देवो महेश्वरः ॥ ७.८०.१९ ॥
O Pārtha, es gibt die höchste und ewige Waffe namens Pāśupata, mit der der große Herr im Kampf alle Daityas erschlug.
7.80.20
यदि तद्विदितं तेऽद्य श्वो हन्ताऽसि जयद्रथम् ।
अथ ज्ञातं प्रपद्यस्य मनसा वृषभध्वजम् ॥ ७.८०.२० ॥
Wenn du dies heute schon weißt, wirst du morgen Jayadratha erschlagen; wenn nicht, so nimm im Geiste Zuflucht bei dem Stier-Banner-Träger.
7.80.21
तं देवं मनसा ध्यात्वा जोषमास्स्व धनञ्जय ।
ततस्तस्य प्रसादात्त्वं भक्त्या प्राप्स्यसि तन्महत् ॥ ७.८०.२१ ॥
O Dhanañjaya, meditiere im Geiste über jenen Gott und verharre in Stille; dann wirst du durch seine Gnade und durch Hingabe jenes große Ziel erlangen.
7.80.22
ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनञ्जयः ।
भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम् ॥ ७.८०.२२ ॥
Dann, nachdem er Kṛṣṇas Worte gehört und Wasser berührt hatte, setzte sich Dhanañjaya auf den Boden, einspitzig im Geiste, und ging im Denken zu Bhava.
7.80.23
ततः प्रणिहितो ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे ।
आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गने सहकेशवम् ॥ ७.८०.२३ ॥
Dann sah Arjuna, gesammelt, sich selbst im Feuer zusammen mit Keśava, im glückverheißenden brāhma-Augenblick.
7.80.24
पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम् ।
ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम् ॥ ७.८०.२४ ॥
der heilige Fuß des Himālaya und der Berg Maṇimat, erfüllt von Lichtern und besucht von Siddhas und Cāraṇas.
7.80.25
वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः ।
केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे ॥ ७.८०.२५ ॥
Pārtha (Arjuna), der sich mit der Geschwindigkeit des Windes bewegte, stieg mit Keśava (Kṛṣṇa) in den Himmel auf. Keśava, der Allmächtige, ergriff ihn am rechten Arm.
7.80.26
प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान् ।
उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोपश्यच्छ्वेतपर्वतम् ॥ ७.८०.२६ ॥
Viele wundersame Anblicke betrachtend, zog er weiter. Der Rechtschaffene erblickte im Norden den Weißen Berg.
7.80.27
कुबेरस्य विराहे च नलिनीं पद्मभूषिताम् ।
सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम् ॥ ७.८०.२७ ॥
Im Reich Kuberas erblickte er den mit Lotossen geschmückten Nalinī und die Gaṅgā, die vorzüglichste der Flüsse, reich an Wasser, und zog weiter.
7.80.28
सदा पुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम् ।
सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगसमाकुलाम् ॥ ७.८०.२८ ॥
Stets mit Bäumen voller Blüten und Früchte bestanden, mit Kristallfelsen, von Löwen und Tigern durchstreift, voller verschiedener Hirsche.
7.80.29
पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम् ।
मन्दरस्य प्रदेशांश्च किन्नरोद्गीतनादितान् ॥ ७.८०.२९ ॥
Jener Berg mit heiligen Einsiedeleien, lieblich, von schönen Vögeln besucht; und die Gegenden des Mandara, widerhallend vom Gesang der Kinnaras.
7.80.30
हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान् ।
तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्। ॥ ७.८०.३० ॥
Mit Gipfeln aus Gold und Silber, erleuchtet von vielen Kräutern und ebenso geschmückt mit blühenden Mandāra-Bäumen.
7.80.31
स्निग्धाञ्जनचयाकारं सम्प्राप्तः कालपर्वतम् ।
ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि ॥ ७.८०.३१ ॥
Er erreichte den Kāla-Berg, einem Haufen glatter Augenschminke gleich, und den Brahma-tuṅga-Gipfel, sowie andere Flüsse und auch Landschaften.
7.80.32
स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च ।
पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च ॥ ७.८०.३२ ॥
Er gelangte zum Tuṅga und dem Berg der hundert Gipfel, zum Wald des Śaryāti, zum heiligen Ort des Pferdekopfes und zur Stätte des Ātharvaṇa.
7.80.33
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च ।
अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम् ॥ ७.८०.३३ ॥
Den Vṛṣadaṃśa, den Herrn der Berge und auch den großen Mandara, von Apsaras bevölkert und von Kinnaras geschmückt.
7.80.34
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत ।
शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम् ॥ ७.८०.३४ ॥
Auf diesem Berg wandernd, betrachtete Pārtha zusammen mit Kṛṣṇa ihn, besucht von glückbringenden Quellen und geschmückt mit goldenen Erzen.
7.80.35
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम् ।
समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान् ॥ ७.८०.३५ ॥
Er betrachtete die Erde, deren Leib wie Mondstrahlen leuchtete und mit Städten bekränzt war, und die Ozeane von wunderbarer Gestalt, reich an Erzlagerstätten.
7.80.36
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन् ।
विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात् ॥ ७.८०.३६ ॥
Zum Himmel, zur Erde und ebenso zur Wohnstatt Viṣṇus wandernd, voller Staunen zusammen mit Kṛṣṇa, eilte er voran wie ein abgeschossener Pfeil.
7.80.37
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम् ।
अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम् ॥ ७.८०.३७ ॥
Da sah Pārtha etwas von gleicher Helligkeit wie die Planeten, Sterne, der Mond, die Sonne und das Feuer, wie einen brennenden Berg.
7.80.38
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम् ।
तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्। ॥ ७.८०.३८ ॥
Als er zu jenem Berg gelangte, sah er den Großmütigen, stets in Askese versunken, fest auf dem Gipfel stehend, den Stierbannerträger.
7.80.39
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा ।
शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम् ॥ ७.८०.३९ ॥
Wie tausend Sonnen leuchtend durch seinen eigenen Glanz, den Dreizack tragend, mit verfilztem Haar, hellhäutig, in Baumrinde und Antilopenfell gekleidet.
7.80.40
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम् ।
पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः ॥ ७.८०.४० ॥
Der Gott mit tausend Augen, von wunderbarer Gestalt und großer Kraft, war von Pārvatī und strahlenden Scharen von Wesen begleitet.
7.80.41
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम् ।
वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम् ॥ ७.८०.४१ ॥
Umgeben vom Getöse von Gesang und Instrumenten, begleitet von Lachen und Tanz, mit Rufen, Klatschen und Jubelschreien, und von reinen Düften umweht.
7.80.42
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः ।
गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम् ॥ ७.८०.४२ ॥
Von göttlichen Hymnen gepriesen durch die Weisen, die den Veda sprechen, der Beschützer aller Wesen, der Herr, der Gewährer von Gaben, Śiva.
7.80.43
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम् ।
पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ ७.८०.४३ ॥
Vāsudeva verneigte sich beim Anblick mit dem Haupt zur Erde; zusammen mit dem gerechten Pārtha pries er das ewige Brahman.
7.80.44
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम् ।
मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम् ॥ ७.८०.४४ ॥
Ursprung der Welten, Schöpfer des Alls, ungeboren, der Herr, unvergänglich; höchster Quell des Geistes, Raum, Luft, Schatz der Lichter.
7.80.45
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम् ।
देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम् ॥ ७.८०.४५ ॥
Schöpfer der Wasserströme, höchste Natur der Erde, Herrscher über Götter, Dämonen, Yakṣas und Menschen.
7.80.46
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम् ।
चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च ॥ ७.८०.४६ ॥
Höchste Wohnstatt der Yogas, Schatz, von den Brahman-Kennern gesehen; Schöpfer und Zurückzieher des Beweglichen und Unbeweglichen.
7.80.47
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम् ।
ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः ॥ ७.८०.४७ ॥
Da verneigten sich die beiden Kṛṣṇas vor jenem Großseeligen, dessen Zorn der der Zeit gleicht und dessen Eigenschaften wie Indra und die Sonne aufgehen, mit Rede, Geist, Verstand und Taten.
7.80.48
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः ।
तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम् ॥ ७.८०.४८ ॥
Jenen Ungeborenen, Schöpfer, das Selbst, Bhava, bei dem die Weisen, die den feinen geistigen Zustand suchen, Zuflucht nehmen, dorthin gingen beide als Zuflucht.
7.80.49
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत ।
ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.८०.४९ ॥
Auch Arjuna verneigte sich immer wieder vor jenem Gott, da er ihn als den Ursprung aller Wesen erkannte, als die Quelle dessen, was war, was sein wird und was ist.
7.80.50
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम् ।
जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः ॥ ७.८०.५० ॥
Arjuna ging zusammen mit Janārdana zu jenem Gott, der der Zuflucht würdig und selbst Zuflucht ist, dem Herrn, dem höchsten Herrscher, dem Herrn der Welten.
7.80.51
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ ।
सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव ॥ ७.८०.५१ ॥
Als Śarva die beiden, Nara und Nārāyaṇa, herankommen sah, sprach er mit hocherfreutem Herzen, gleichsam lächelnd.
7.80.52
स्वागतं वां नरश्चेष्ठावुत्तिष्ठेतां गतक्लमौ ।
किञ्च वामीप्सितं वीरौ मनसः क्षिप्रमुच्यताम् ॥ ७.८०.५२ ॥
Seid beide willkommen, Besten unter den Menschen. Erhebt euch, frei von Ermattung. Und was begehrt ihr, ihr Helden? Sagt es rasch, was euer Herz wünscht.
7.80.53
येन कार्येण सम्प्राप्तौ युवां तत्साधयामि किम् ।
व्रियतामात्मनः श्रेयस्तत्सर्वं प्रददानि वाम् ॥ ७.८०.५३ ॥
Zu welchem Zweck ihr beide gekommen seid, das werde ich vollbringen. Wählt für euch, was zum Heil dient; all das werde ich euch beiden geben.
7.80.54
ततस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञ्जली ।
वासुदेवार्जुनौ शर्वं तुष्टुवाते महामती।
भक्त्यास्तवेन दिव्येन महात्मानावनिन्दितौ ॥ ७.८०.५४ ॥
Als sie seine Worte gehört hatten, erhoben sich Vāsudeva und Arjuna, beide von großem Geist, falteten die Hände und priesen Śarva mit Hingabe und einem göttlichen Hymnus, die beiden großen, makellosen Seelen.
7.80.55
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च ।
पशूनां पतये नित्यमुग्राय च कपर्दिने ॥ ७.८०.५५ ॥
Verehrung sei Bhava, Śarva, Rudra und dem Gewährer von Gaben. Immer Verehrung dem Herrn der Wesen, dem Wilden, dem Jaṭādhārin.
7.80.56
महादेवाय भीमाय त्र्यम्बकाय च शान्तये ।
ईशानाय मखघ्नाय नमोऽस्त्वन्धकघातिने ॥ ७.८०.५६ ॥
Verehrung sei Mahādeva, dem Schrecklichen, dem Dreiäugigen und dem Friedvollen. Verehrung dem Herrn, dem Zerstörer des Opfers, dem Töter des Andhaka.
7.80.57
कुमारगुरवे तुभ्यं नीलग्रीवाय वेधसे ।
पिनाकिने हविष्याय सत्याय विभवे सदा ॥ ७.८०.५७ ॥
Verehrung dir, Lehrer des Kumāra, blauhalsiger Schöpfer, Träger des Pināka, würdig des Opfers, Wahrer, Allgegenwärtiger, immerdar.
7.80.58
विलोहिताय ध्रूम्राय व्याधायानपराजिते ।
नित्यं नीलशिखण्डाय शूलिने दिव्यचक्षुषे ॥ ७.८०.५८ ॥
Immer Verehrung dem Rötlichen, dem Rauchfarbenen, dem Jäger, dem Unbesiegten, dem Blau-Haubigen, dem Dreizackträger, dem Göttlichäugigen.
7.80.59
होत्रे पोत्रे त्रिनेत्राय व्याधाय वसुरेतसे ।
अचिन्त्यायाम्बिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च ॥ ७.८०.५९ ॥
Verehrung dem Anrufer, dem Reiniger, dem Dreiäugigen, dem Jäger, dem Samen des Reichtums, dem Unfassbaren, dem Gemahl der Ambikā, von allen Göttern gepriesen.
7.80.60
वृषध्वजाय मुण्डाय जटिने ब्रह्मचारिणे ।
तप्यमानाय सलिले ब्रह्मण्यायाजिताय च ॥ ७.८०.६० ॥
Verehrung dem Stierbanner, dem Geschorenen, dem Jaṭādhārin, dem Zölibatären, dem im Wasser Asketischen, dem Freund der Brahmanen, dem Unbesiegten.
7.80.61
विश्वात्मने विश्वसृजे विश्वमावृत्य तिष्ठते ।
नमोनमस्ते सेव्याय भूतानां प्रभवे सदा ॥ ७.८०.६१ ॥
Verehrung der Seele des Weltalls, dem Schöpfer des Weltalls, dem, der das Weltall umhüllend steht. Verehrung, Verehrung dir, dem Verehrungswürdigen, dem stets gegenwärtigen Ursprung der Wesen.
7.80.62
ब्रह्मवक्त्राय सर्वाय शंकराय शिवाय च ।
नमोस्तु वाचस्पतये प्रजानां पतये नमः ॥ ७.८०.६२ ॥
Verehrung dem, dessen Antlitz das Veda ist, dem All, Śaṅkara und dem Heilbringenden. Verehrung dem Herrn der Rede, dem Herrn der Geschöpfe.
7.80.63
अभिगम्याय काम्याय स्तुत्यायार्याय सर्वदा ।
नमोऽस्तु देवदेवाय महाभूतधराय च।
नमो विश्वस्य पतये पत्तीनां पतये नमः ॥ ७.८०.६३ ॥
Verehrung dem, der stets nahbar, begehrenswert, lobenswert und edel ist. Verehrung dem Gott der Götter und dem Träger der großen Elemente. Verehrung dem Herrn des Weltalls, Verehrung dem Herrn der Scharen.
7.80.64
नमो विश्वस्य पतये महतां पतये नमः ।
नमः सहस्रशिरसे सहस्रभुजमृत्यवे
सहस्रनेत्रपादाय नमोऽसङ्ख्येयकर्मणे। ॥ ७.८०.६४ ॥
Verehrung dem Herrn des Weltalls, Verehrung dem Herrn der Großen. Verehrung dem Tausendköpfigen, dem Tod der Tausendarmigen, dem mit tausend Augen und Füßen, Verehrung dem an unzählbaren Taten.
7.80.65
नमो हिरण्यवर्णाय हिरण्यकवचाय च ।
भक्तानुकम्पिने नित्यं सिध्यतां नो वरः प्रभो ॥ ७.८०.६५ ॥
Verehrung dem Goldfarbenen, dem in goldenem Panzer, stets mitfühlend gegen seine Verehrer. O Herr, möge unsere Gnade erfüllt werden.
7.80.66
एवं स्तुत्वा महादेवं वासुदेवः सहार्जुनः ।
प्रसादयामास भवं तदा ह्यस्त्रोपलब्धये ॥ ७.८०.६६ ॥
Nachdem er so den großen Gott gepriesen hatte, besänftigte Vāsudeva zusammen mit Arjuna Bhava, um die göttlichen Waffen zu erlangen.