Mahābhārata · Adhyāya 7.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.81.1
ततः पार्थः प्रसन्नात्मा प्राञ्जलिर्वृषभध्वजम् ।
ददर्शोत्फुल्लनयनः समस्तं तेजसां निधिम् ॥ ७.८१.१ ॥
Entonces Pārtha, con el ánimo sereno y las manos juntas, contempló con los ojos abiertos al de la bandera del toro, tesoro de todo esplendor.
7.81.2
तं चोपहारं सुकृतं नैशं नैत्यकमात्मना ।
ददर्श त्र्यम्बकाभ्याशे वासुदेवनिवेदितम् ॥ ७.८१.२ ॥
Y junto a Tryambaka vio aquella ofrenda nocturna, bien hecha, la que él mismo cumple a diario, presentada por Vāsudeva.
7.81.3
ततोऽभिपूज्य मनसा कृष्णं शर्वं च पाण्डवः ।
इच्छाम्यहं दिव्यमस्त्रमित्यभाषत शङ्करम् ॥ ७.८१.३ ॥
Entonces el Pāṇḍava, tras venerar mentalmente a Kṛṣṇa y a Śarva, habló a Śaṅkara: "Deseo un arma divina."
7.81.4
ततः पार्थस्य विज्ञाय वरार्थे वचनं तदा ।
वासुदेवार्जुनौ देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ॥ ७.८१.४ ॥
Entonces, comprendiendo la petición de gracia de Pārtha, el dios, sonriendo, se dirigió a Vāsudeva y a Arjuna.
7.81.5
स्वागतं वां नरश्रेष्ठौ विज्ञातं मनसेप्सितम् ।
येन कामेन सम्प्राप्तौ भवद्ध्यां तं ददाम्यहम् ॥ ७.८१.५ ॥
Bienvenidos ambos, mejores de los hombres. He conocido en mi mente el deseo con que habéis venido; eso os lo daré.
7.81.6
सरोऽमृतमयं दिव्यमभ्याशे शत्रुसूदनौ ।
तत्र मे तद्धनुर्दिव्यं शरश्च निहितः पुरा ॥ ७.८१.६ ॥
Oh, aniquiladores de enemigos, cerca hay un lago divino hecho de néctar; allí, hace tiempo, fueron depositados mi arco divino y mi flecha.
7.81.7
येन देवारयः सर्वे मया युधि निपातिताः ।
तत आनीयतां कृष्णौ सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.७ ॥
Con el cual derribé en batalla a todos los enemigos de los dioses; que se traiga para los dos Kṛṣṇas aquel excelente arco con su flecha.
7.81.8
तथेत्युक्त्वा तु तौ वीरौ सर्वपारिषदैः सह ।
प्रस्थितौ तत्सरो दिव्यं दिव्यैश्वर्यशतैर्युतम् ॥ ७.८१.८ ॥
Diciendo «Así sea», aquellos dos héroes partieron con todos sus acompañantes hacia aquel lago divino, dotado de cien esplendores divinos.
7.81.9
निर्दिष्टं यद्वृषाङ्केण पुण्यं सर्वार्थसाधकम् ।
तौ जग्मतुरसम्भ्रान्तौ नरनारायणावृषी ॥ ७.८१.९ ॥
Hacia aquel sagrado lago indicado por el portador del estandarte del toro, que cumple todos los fines, marcharon sin turbación los sabios Nara y Nārāyaṇa.
7.81.10
ततस्तौ तत्सरो गत्वा सूर्यमण्डलसन्निभम् ।
नागमन्तर्जले घोरं ददृशातेऽर्जुनाच्युतौ ॥ ७.८१.१० ॥
Entonces ambos llegaron a aquel lago y vieron, dentro del agua, una serpiente terrible semejante al disco del sol: Arjuna y Acyuta la vieron.
7.81.11
द्वितीयं चापरं नागं सहस्रशिरसं वरम् ।
वमन्तं विपुला ज्वाला ददृशातेऽग्निवर्चसम् ॥ ७.८१.११ ॥
Y vieron también otra, una segunda excelente serpiente de mil cabezas, que vomitaba vastas llamas y era del color del fuego.
7.81.12
ततः कृष्णश्च पार्थश्च संस्पृश्याम्भः कृताञ्जली ।
तौ नागावुपतस्थाते नमस्यन्तौ वृषध्वजम् ॥ ७.८१.१२ ॥
Entonces Kṛṣṇa y Pārtha, tocando el agua y con las manos juntas, se acercaron a aquellas dos serpientes, rindiendo homenaje al portador del estandarte del toro.
7.81.13
गृणन्तौ वेदविद्वांसौ तद्ब्रह्म शतरुद्रियम् ।
अप्रमेयप्रमाणं तौ गत्वा सर्वात्मना भवम् ॥ ७.८१.१३ ॥
Ambos conocedores de los Vedas, recitando aquel himno Śatarudrīya de autoridad inconmensurable, fueron a Bhava con todo su ser.
7.81.14
ततस्तौ रुद्रमाहात्म्याद्धित्वा रूपं महोरगौ ।
धनुर्बाणश्च शत्रुघ्नं तद्द्वन्द्वं समपद्यत ॥ ७.८१.१४ ॥
Entonces, por la grandeza de Rudra, las dos grandes serpientes abandonaron su forma y se convirtieron en aquel par de arco y flecha, matadores de enemigos.
7.81.15
तौ तज्जगृहतुः प्रीतौ धनुर्बाणं च सुप्रभम् ।
आजहूतुर्महात्मानौ ददतुश्च महात्मने ॥ ७.८१.१५ ॥
Complacidos, los dos magnánimos tomaron aquel arco y flecha resplandecientes, los ofrecieron y se los dieron a un magnánimo.
7.81.16
ततः पाश्वाद्वॄषाङ्कस्य ब्रह्मचारी न्यवर्तत ।
पिङ्गाक्षस्तपसः क्षेत्रं बलवान्नीललोहितः। ॥ ७.८१.१६ ॥
Entonces, desde el costado del de bandera de toro, retiróse un brahmacārin de ojos leonados, morada de la austeridad, poderoso, azul-rojo.
7.81.17
स तद्गृह्य धनुःश्रेष्ठं तस्थौ स्थानं समाहितः ।
विचकर्षाथ विधिवत्सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.१७ ॥
Tomando aquel mejor de los arcos, se mantuvo firme en su postura, y luego, según la regla, tensó aquel supremo arco con su flecha.
7.81.18
तस्य मौर्वी च मुष्टिं च स्थानं चालक्ष्य पाण्डवः ।
श्रुत्वा मन्त्रं भवप्रोक्तं जग्राहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८१.१८ ॥
Observando la cuerda, la empuñadura y la postura de aquel arco, y habiendo oído el mantra pronunciado por Bhava, el pāṇḍava de valor inconcebible lo tomó.
7.81.19
स सरस्येव तं बाणं मुमोचातिबलः प्रभुः ।
चिक्षेप च पुनर्वीरस्तस्मिन्सरसि तद्धनुः ॥ ७.८१.१९ ॥
Aquel señor de fuerza inmensa soltó la flecha como si fuera en un lago, y el héroe volvió a arrojar aquel arco en ese mismo lago.
7.81.20
ततः प्रीतं भवं ज्ञात्वा स्मृतिमानर्जुनस्तदा ।
वरमारण्यके दत्तं दर्शनं शङ्करस्य च।
मनसा चिन्तयामास तन्मे सम्पद्यतां भव ॥ ७.८१.२० ॥
Entonces, sabiendo que Bhava estaba complacido, Arjuna, recordando, recordó el don concedido en el bosque y la visión de Śaṅkara, y pensó en su mente: «Que Bhava haga realidad eso para mí».
7.81.21
तस्य तन्मतमाज्ञाय प्रीतः प्रादाद्वरं भवः ।
तच्च पाशुपतं घोरं प्रतिज्ञायाश्च पारणम् ॥ ७.८१.२१ ॥
Conociendo su intención, Bhava, complacido, concedió el don: aquella terrible arma Pāśupata, como medio para cumplir su voto.
7.81.22
ततः पाशुपतं दिव्यमवाप्य पुनरीश्वरात् ।
संहृष्टरोमा दुर्धर्षः कृतं कार्यममन्यत ॥ ७.८१.२२ ॥
Entonces, habiendo obtenido de nuevo del Señor el divino arma Pāśupata, Arjuna, el invencible, con los cabellos erizados de alegría, consideró cumplida su tarea.
7.81.23
ततोऽर्जुनहृषीकैशौ पुनः पुनररिंदमौ ।
ववन्दतुश्च संहृष्टौ शिरोभ्यां तं महेश्वरम् ॥ ७.८१.२३ ॥
Entonces Arjuna y Hṛṣīkeśa, los dos domadores de enemigos, complacidos, se inclinaron una y otra vez con la cabeza ante aquel Gran Señor.
7.81.24
अनुज्ञातौ क्षणे तस्मिन्भवेनार्जुनकेशवौ ।
प्राप्तौ स्वशिबिरं वीरौ मुदा परमया युतौ ॥ ७.८१.२४ ॥
En ese momento, despedidos por Bhava, los héroes Arjuna y Keśava, colmados de suprema alegría, llegaron a su propio campamento.
7.81.25
तथा भवेनानुमतौ महासुरनिघातिना ।
इद्रावीष्णू यथा प्रीतौ जम्भस्य वधकाङ्क्षिणौ ॥ ७.८१.२५ ॥
Así, aprobados por Bhava, destructor de grandes asuras, los dos, complacidos como Indra y Viṣṇu que deseaban la muerte de Jambha, (Arjuna y Keśava partieron).