Mahābhārata · Adhyāya 7.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.81.1
ततः पार्थः प्रसन्नात्मा प्राञ्जलिर्वृषभध्वजम् ।
ददर्शोत्फुल्लनयनः समस्तं तेजसां निधिम् ॥ ७.८१.१ ॥
Da betrachtete Pārtha, heiteren Gemüts und mit gefalteten Händen, mit weit geöffneten Augen den Stierbanner, den Schatz aller Glanzkraft.
7.81.2
तं चोपहारं सुकृतं नैशं नैत्यकमात्मना ।
ददर्श त्र्यम्बकाभ्याशे वासुदेवनिवेदितम् ॥ ७.८१.२ ॥
Und nahe bei Tryambaka sah er jene gut bereitete nächtliche Opfergabe, die er selbst täglich darbringt, von Vāsudeva dargebracht.
7.81.3
ततोऽभिपूज्य मनसा कृष्णं शर्वं च पाण्डवः ।
इच्छाम्यहं दिव्यमस्त्रमित्यभाषत शङ्करम् ॥ ७.८१.३ ॥
Da verehrte der Pāṇḍava in Gedanken Kṛṣṇa und Śarva und sprach zu Śaṅkara: »Ich wünsche eine göttliche Waffe.«
7.81.4
ततः पार्थस्य विज्ञाय वरार्थे वचनं तदा ।
वासुदेवार्जुनौ देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ॥ ७.८१.४ ॥
Da, als er Pārthas Bitte um eine Gabe verstanden hatte, wandte sich der Gott lächelnd an Vāsudeva und Arjuna.
7.81.5
स्वागतं वां नरश्रेष्ठौ विज्ञातं मनसेप्सितम् ।
येन कामेन सम्प्राप्तौ भवद्ध्यां तं ददाम्यहम् ॥ ७.८१.५ ॥
Seid willkommen, ihr beide, Besten der Menschen. Den Wunsch, mit dem ihr gekommen seid, habe ich in meinem Geist erkannt; ihn werde ich euch geben.
7.81.6
सरोऽमृतमयं दिव्यमभ्याशे शत्रुसूदनौ ।
तत्र मे तद्धनुर्दिव्यं शरश्च निहितः पुरा ॥ ७.८१.६ ॥
Ihr Bezwinger der Feinde, in der Nähe liegt ein göttlicher See aus Nektar; dort wurden vor langer Zeit mein göttlicher Bogen und Pfeil niedergelegt.
7.81.7
येन देवारयः सर्वे मया युधि निपातिताः ।
तत आनीयतां कृष्णौ सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.७ ॥
Mit dem ich im Kampf alle Feinde der Götter niedergestreckt habe – man bringe für die beiden Kṛṣṇas jenen vortrefflichen Bogen samt Pfeil.
7.81.8
तथेत्युक्त्वा तु तौ वीरौ सर्वपारिषदैः सह ।
प्रस्थितौ तत्सरो दिव्यं दिव्यैश्वर्यशतैर्युतम् ॥ ७.८१.८ ॥
Mit den Worten »So sei es« brachen jene beiden Helden mit all ihrem Gefolge zu jenem göttlichen See auf, der mit hundert göttlichen Prachtentfaltungen erfüllt war.
7.81.9
निर्दिष्टं यद्वृषाङ्केण पुण्यं सर्वार्थसाधकम् ।
तौ जग्मतुरसम्भ्रान्तौ नरनारायणावृषी ॥ ७.८१.९ ॥
Zu jenem heiligen See, den der Stierbanner gewiesen hatte und der alle Ziele erfüllt, gingen die Weisen Nara und Nārāyaṇa unbeirrt.
7.81.10
ततस्तौ तत्सरो गत्वा सूर्यमण्डलसन्निभम् ।
नागमन्तर्जले घोरं ददृशातेऽर्जुनाच्युतौ ॥ ७.८१.१० ॥
Dann gelangten sie zu jenem See und sahen im Wasser eine furchtbare Schlange, gleich der Sonnenscheibe – Arjuna und Acyuta sahen sie.
7.81.11
द्वितीयं चापरं नागं सहस्रशिरसं वरम् ।
वमन्तं विपुला ज्वाला ददृशातेऽग्निवर्चसम् ॥ ७.८१.११ ॥
Und sie sahen eine zweite, eine andere vortreffliche Schlange mit tausend Häuptern, die gewaltige Flammen ausstieß und feuerfarben war.
7.81.12
ततः कृष्णश्च पार्थश्च संस्पृश्याम्भः कृताञ्जली ।
तौ नागावुपतस्थाते नमस्यन्तौ वृषध्वजम् ॥ ७.८१.१२ ॥
Dann traten Kṛṣṇa und Pārtha, nachdem sie das Wasser berührt und die Hände gefaltet hatten, zu jenen beiden Schlangen und verneigten sich vor dem Stierbanner.
7.81.13
गृणन्तौ वेदविद्वांसौ तद्ब्रह्म शतरुद्रियम् ।
अप्रमेयप्रमाणं तौ गत्वा सर्वात्मना भवम् ॥ ७.८१.१३ ॥
Beide Kenner der Veden, den Śatarudrīya-Hymnus von unermesslicher Autorität rezitierend, gingen mit ganzem Herzen zu Bhava.
7.81.14
ततस्तौ रुद्रमाहात्म्याद्धित्वा रूपं महोरगौ ।
धनुर्बाणश्च शत्रुघ्नं तद्द्वन्द्वं समपद्यत ॥ ७.८१.१४ ॥
Dann, durch Rudras Größe, legten die beiden großen Schlangen ihre Gestalt ab und wurden zu jenem Paar aus Bogen und Pfeil, den Feindvernichtern.
7.81.15
तौ तज्जगृहतुः प्रीतौ धनुर्बाणं च सुप्रभम् ।
आजहूतुर्महात्मानौ ददतुश्च महात्मने ॥ ७.८१.१५ ॥
Erfreut nahmen die beiden Großherzigen jenen strahlenden Bogen und Pfeil, brachten sie dar und gaben sie einem Großherzigen.
7.81.16
ततः पाश्वाद्वॄषाङ्कस्य ब्रह्मचारी न्यवर्तत ।
पिङ्गाक्षस्तपसः क्षेत्रं बलवान्नीललोहितः। ॥ ७.८१.१६ ॥
Dann zog sich von der Seite des Stierbanner-Trägers ein Brahmacārin zurück — mit rotbraunen Augen, Wohnstatt der Askese, mächtig, blau-rot.
7.81.17
स तद्गृह्य धनुःश्रेष्ठं तस्थौ स्थानं समाहितः ।
विचकर्षाथ विधिवत्सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.१७ ॥
Den besten der Bögen ergreifend, stand er gesammelt in seiner Haltung, und dann spannte er, nach Vorschrift, jenen höchsten Bogen mit dem Pfeil.
7.81.18
तस्य मौर्वी च मुष्टिं च स्थानं चालक्ष्य पाण्डवः ।
श्रुत्वा मन्त्रं भवप्रोक्तं जग्राहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८१.१८ ॥
Nachdem er die Sehne, den Griff und die Haltung jenes Bogens beobachtet und das von Bhava gesprochene Mantra gehört hatte, ergriff der Pāṇḍava von unvorstellbarer Tapferkeit ihn.
7.81.19
स सरस्येव तं बाणं मुमोचातिबलः प्रभुः ।
चिक्षेप च पुनर्वीरस्तस्मिन्सरसि तद्धनुः ॥ ७.८१.१९ ॥
Jener Herr von gewaltiger Stärke ließ den Pfeil fahren, als wäre es in einen See, und der Held warf jenen Bogen erneut in denselben See.
7.81.20
ततः प्रीतं भवं ज्ञात्वा स्मृतिमानर्जुनस्तदा ।
वरमारण्यके दत्तं दर्शनं शङ्करस्य च।
मनसा चिन्तयामास तन्मे सम्पद्यतां भव ॥ ७.८१.२० ॥
Da erkannte der achtsame Arjuna, dass Bhava erfreut war, erinnerte sich an die im Wald gewährte Gabe und an die Schau Śaṅkaras und dachte bei sich: »Möge Bhava dies für mich erfüllen.«
7.81.21
तस्य तन्मतमाज्ञाय प्रीतः प्रादाद्वरं भवः ।
तच्च पाशुपतं घोरं प्रतिज्ञायाश्च पारणम् ॥ ७.८१.२१ ॥
Da Bhava seine Absicht erkannte, gewährte er erfreut die Gabe: jene schreckliche Pāśupata-Waffe, als Mittel zur Erfüllung seines Gelübdes.
7.81.22
ततः पाशुपतं दिव्यमवाप्य पुनरीश्वरात् ।
संहृष्टरोमा दुर्धर्षः कृतं कार्यममन्यत ॥ ७.८१.२२ ॥
Dann, nachdem er vom Herrn erneut die göttliche Pāśupata-Waffe erhalten hatte, hielt der Unbezwingbare Arjuna, mit vor Freude aufgerichteten Haaren, seine Aufgabe für vollbracht.
7.81.23
ततोऽर्जुनहृषीकैशौ पुनः पुनररिंदमौ ।
ववन्दतुश्च संहृष्टौ शिरोभ्यां तं महेश्वरम् ॥ ७.८१.२३ ॥
Da verneigten sich Arjuna und Hṛṣīkeśa, die beiden Bezwinger der Feinde, erfreut immer wieder mit dem Haupt vor jenem großen Herrn.
7.81.24
अनुज्ञातौ क्षणे तस्मिन्भवेनार्जुनकेशवौ ।
प्राप्तौ स्वशिबिरं वीरौ मुदा परमया युतौ ॥ ७.८१.२४ ॥
In jenem Augenblick, von Bhava entlassen, erreichten die Helden Arjuna und Keśava, von höchster Freude erfüllt, ihr eigenes Lager.
7.81.25
तथा भवेनानुमतौ महासुरनिघातिना ।
इद्रावीष्णू यथा प्रीतौ जम्भस्य वधकाङ्क्षिणौ ॥ ७.८१.२५ ॥
So, von Bhava, dem Vernichter großer Asuras, gebilligt, zogen die beiden, erfreut wie Indra und Viṣṇu, die den Tod Jambhas begehrten (Arjuna und Keśava), davon.