મહાભારત · અધ્યાય 7.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.81.1
ततः पार्थः प्रसन्नात्मा प्राञ्जलिर्वृषभध्वजम् ।
ददर्शोत्फुल्लनयनः समस्तं तेजसां निधिम् ॥ ७.८१.१ ॥
ત્યારે પ્રસન્ન મનવાળા પાર્થે હાથ જોડીને, વિકસિત નેત્રે વૃષભધ્વજને—સર્વ તેજના ભંડારને—જોયા.
7.81.2
तं चोपहारं सुकृतं नैशं नैत्यकमात्मना ।
ददर्श त्र्यम्बकाभ्याशे वासुदेवनिवेदितम् ॥ ७.८१.२ ॥
ત્ર્યંબકની સમીપે, વાસુદેવે અર્પેલો, પોતે નિત્ય કરતો એ સુંદર રાત્રિનો ઉપહાર તેણે જોયો.
7.81.3
ततोऽभिपूज्य मनसा कृष्णं शर्वं च पाण्डवः ।
इच्छाम्यहं दिव्यमस्त्रमित्यभाषत शङ्करम् ॥ ७.८१.३ ॥
પછી પાંડવે મનથી કૃષ્ણ અને શર્વની પૂજા કરીને શંકરને કહ્યું, "હું દિવ્ય અસ્ત્ર ઇચ્છું છું."
7.81.4
ततः पार्थस्य विज्ञाय वरार्थे वचनं तदा ।
वासुदेवार्जुनौ देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ॥ ७.८१.४ ॥
ત્યારે પાર્થના વર માટેના વચનને જાણીને દેવ હસતા હસતા વાસુદેવ અને અર્જુનને બોલ્યા.
7.81.5
स्वागतं वां नरश्रेष्ठौ विज्ञातं मनसेप्सितम् ।
येन कामेन सम्प्राप्तौ भवद्ध्यां तं ददाम्यहम् ॥ ७.८१.५ ॥
નરશ્રેષ્ઠો, તમ બંનેનું સ્વાગત છે. તમે જે ઇચ્છાથી આવ્યા છો તે મનથી જાણી છે; તે હું તમને આપીશ.
7.81.6
सरोऽमृतमयं दिव्यमभ्याशे शत्रुसूदनौ ।
तत्र मे तद्धनुर्दिव्यं शरश्च निहितः पुरा ॥ ७.८१.६ ॥
હે શત્રુસૂદનો, નજીકમાં અમૃતમય દિવ્ય સરોવર છે; ત્યાં પૂર્વે મારું દિવ્ય ધનુષ્ય અને બાણ મૂકેલાં છે.
7.81.7
येन देवारयः सर्वे मया युधि निपातिताः ।
तत आनीयतां कृष्णौ सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.७ ॥
જેનાથી મેં યુદ્ધમાં દેવશત્રુઓ સર્વને પાડ્યા હતા, તે ઉત્તમ ધનુષ્ય બાણ સહિત બે કૃષ્ણો માટે લાવવામાં આવે.
7.81.8
तथेत्युक्त्वा तु तौ वीरौ सर्वपारिषदैः सह ।
प्रस्थितौ तत्सरो दिव्यं दिव्यैश्वर्यशतैर्युतम् ॥ ७.८१.८ ॥
'તથાસ્તુ' કહીને તે બંને વીરો પોતાના સર્વ પરિવાર સાથે સેંકડો દિવ્ય ઐશ્વર્યોથી યુક્ત તે દિવ્ય સરોવર તરફ ચાલ્યા.
7.81.9
निर्दिष्टं यद्वृषाङ्केण पुण्यं सर्वार्थसाधकम् ।
तौ जग्मतुरसम्भ्रान्तौ नरनारायणावृषी ॥ ७.८१.९ ॥
વૃષભધ્વજ (શિવ) એ બતાવેલા, સર્વ હેતુઓ સાધનારા તે પવિત્ર સરોવર તરફ નર અને નારાયણ ઋષિ નિર્ભયપણે ગયા.
7.81.10
ततस्तौ तत्सरो गत्वा सूर्यमण्डलसन्निभम् ।
नागमन्तर्जले घोरं ददृशातेऽर्जुनाच्युतौ ॥ ७.८१.१० ॥
પછી તે બંને તે સરોવર પાસે પહોંચ્યા અને સૂર્યમંડળ સમાન તેજસ્વી એક ભયંકર નાગને જળમાં જોયો — અર્જુન અને અચ્યુતે તેને જોયો.
7.81.11
द्वितीयं चापरं नागं सहस्रशिरसं वरम् ।
वमन्तं विपुला ज्वाला ददृशातेऽग्निवर्चसम् ॥ ७.८१.११ ॥
બીજો, હજાર મસ્તકવાળો બીજો શ્રેષ્ઠ નાગ પણ તેમણે જોયો; તે મોટી જ્વાળાઓ ઓકતો અગ્નિવર્ણ હતો.
7.81.12
ततः कृष्णश्च पार्थश्च संस्पृश्याम्भः कृताञ्जली ।
तौ नागावुपतस्थाते नमस्यन्तौ वृषध्वजम् ॥ ७.८१.१२ ॥
પછી કૃષ્ણ અને પાર્થે જળનો સ્પર્શ કરીને, હાથ જોડીને, વૃષભધ્વજને નમસ્કાર કરતાં તે બે નાગો પાસે ઊભા રહ્યા.
7.81.13
गृणन्तौ वेदविद्वांसौ तद्ब्रह्म शतरुद्रियम् ।
अप्रमेयप्रमाणं तौ गत्वा सर्वात्मना भवम् ॥ ७.८१.१३ ॥
વેદજ્ઞ એવા તે બંને અપ્રમેય પ્રામાણ્યવાળા એ શતરુદ્રીય બ્રહ્મસ્તોત્રનું ગાન કરતાં, સર્વાત્મભાવે ભવ પાસે ગયા.
7.81.14
ततस्तौ रुद्रमाहात्म्याद्धित्वा रूपं महोरगौ ।
धनुर्बाणश्च शत्रुघ्नं तद्द्वन्द्वं समपद्यत ॥ ७.८१.१४ ॥
પછી રુદ્રના મહિમાથી તે બંને મહાસર્પો પોતાનું રૂપ છોડીને શત્રુઘ્ન ધનુષ્ય અને બાણની જોડી બની ગયા.
7.81.15
तौ तज्जगृहतुः प्रीतौ धनुर्बाणं च सुप्रभम् ।
आजहूतुर्महात्मानौ ददतुश्च महात्मने ॥ ७.८१.१५ ॥
પ્રસન્ન થયેલા તે બંને મહાત્માઓએ એ તેજસ્વી ધનુષ્ય-બાણ લીધાં, અર્પણ કર્યાં અને એક મહાત્માને આપ્યાં.
7.81.16
ततः पाश्वाद्वॄषाङ्कस्य ब्रह्मचारी न्यवर्तत ।
पिङ्गाक्षस्तपसः क्षेत्रं बलवान्नीललोहितः। ॥ ७.८१.१६ ॥
પછી વૃષધ્વજ (શિવ)ની બાજુથી, તપના આશ્રય, પિંગળ નેત્રવાળા, બળવાન નીલલોહિત નામના એક બ્રહ્મચારી પાછા ફર્યા.
7.81.17
स तद्गृह्य धनुःश्रेष्ठं तस्थौ स्थानं समाहितः ।
विचकर्षाथ विधिवत्सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.१७ ॥
તેણે એ શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય લઈને એકાગ્ર થઈ પોતાના સ્થાને ઊભા રહ્યા, પછી વિધિપૂર્વક બાણ સહિત એ ઉત્તમ ધનુષ્ય ખેંચ્યું.
7.81.18
तस्य मौर्वी च मुष्टिं च स्थानं चालक्ष्य पाण्डवः ।
श्रुत्वा मन्त्रं भवप्रोक्तं जग्राहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८१.१८ ॥
તે ધનુષ્યની પણછ, મૂઠ અને સ્થાન જોઈને, ભવે કહેલો મંત્ર સાંભળીને, અચિંત્ય પરાક્રમી પાંડવે તેને ગ્રહણ કર્યું.
7.81.19
स सरस्येव तं बाणं मुमोचातिबलः प्रभुः ।
चिक्षेप च पुनर्वीरस्तस्मिन्सरसि तद्धनुः ॥ ७.८१.१९ ॥
અતિબળવાન તે પ્રભુએ જાણે સરોવરમાં જ તે બાણ છોડ્યું; અને તે વીરે ફરી તે ધનુષ્ય એ જ સરોવરમાં ફેંકી દીધું.
7.81.20
ततः प्रीतं भवं ज्ञात्वा स्मृतिमानर्जुनस्तदा ।
वरमारण्यके दत्तं दर्शनं शङ्करस्य च।
मनसा चिन्तयामास तन्मे सम्पद्यतां भव ॥ ७.८१.२० ॥
ત્યારે ભવને પ્રસન્ન જાણીને, સ્મૃતિવાન અર્જુને વનમાં આપેલા વર અને શંકરના દર્શનને સ્મરીને મનમાં વિચાર્યું કે ભવ મારી તે ઇચ્છા પૂર્ણ કરે.
7.81.21
तस्य तन्मतमाज्ञाय प्रीतः प्रादाद्वरं भवः ।
तच्च पाशुपतं घोरं प्रतिज्ञायाश्च पारणम् ॥ ७.८१.२१ ॥
તેના તે વિચારને જાણીને પ્રસન્ન થયેલા ભવે વર આપ્યો — તે ઘોર પાશુપતાસ્ત્ર, પ્રતિજ્ઞાની પૂર્તિ માટે.
7.81.22
ततः पाशुपतं दिव्यमवाप्य पुनरीश्वरात् ।
संहृष्टरोमा दुर्धर्षः कृतं कार्यममन्यत ॥ ७.८१.२२ ॥
પછી ઈશ્વર પાસેથી ફરી દિવ્ય પાશુપતાસ્ત્ર મેળવીને, રોમાંચિત થયેલા દુર્ધર્ષ અર્જુને માન્યું કે તેમનું કાર્ય પૂર્ણ થયું છે.
7.81.23
ततोऽर्जुनहृषीकैशौ पुनः पुनररिंदमौ ।
ववन्दतुश्च संहृष्टौ शिरोभ्यां तं महेश्वरम् ॥ ७.८१.२३ ॥
પછી અર્જુન અને હૃષીકેશ — શત્રુઓનું દમન કરનારા બંને — આનંદથી વારંવાર તે મહેશ્વરને માથું નમાવીને વંદન કરવા લાગ્યા.
7.81.24
अनुज्ञातौ क्षणे तस्मिन्भवेनार्जुनकेशवौ ।
प्राप्तौ स्वशिबिरं वीरौ मुदा परमया युतौ ॥ ७.८१.२४ ॥
તે જ ક્ષણે ભવની અનુમતિ મેળવીને તે વીર અર્જુન અને કેશવ પરમ આનંદથી પોતાના શિબિરે પહોંચ્યા.
7.81.25
तथा भवेनानुमतौ महासुरनिघातिना ।
इद्रावीष्णू यथा प्रीतौ जम्भस्य वधकाङ्क्षिणौ ॥ ७.८१.२५ ॥
એ જ રીતે મહાસુરોનો સંહાર કરનાર ભવ (શિવ)ની અનુમતિ પામીને, જંભના વધની ઇચ્છા રાખનાર ઇન્દ્ર અને વિષ્ણુની જેમ પ્રસન્ન થઈ (અર્જુન અને કેશવ ગયા).