மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.81.1
ततः पार्थः प्रसन्नात्मा प्राञ्जलिर्वृषभध्वजम् ।
ददर्शोत्फुल्लनयनः समस्तं तेजसां निधिम् ॥ ७.८१.१ ॥
பின்னர் பார்த்தன் மகிழ்ந்த மனத்துடன், கைகூப்பி, விரிந்த கண்களுடன் விருஷபக்கொடியோனை, எல்லாத் தேஜஸ்களின் பொக்கிஷத்தைக் கண்டான்.
7.81.2
तं चोपहारं सुकृतं नैशं नैत्यकमात्मना ।
ददर्श त्र्यम्बकाभ्याशे वासुदेवनिवेदितम् ॥ ७.८१.२ ॥
மேலும் த்ர்யம்பகனின் அருகில், வாசுதேவனால் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதும், அவனே தினமும் செய்யும் அந்த நேர்த்தியான இரவுக் காணிக்கையையும் அவன் கண்டான்.
7.81.3
ततोऽभिपूज्य मनसा कृष्णं शर्वं च पाण्डवः ।
इच्छाम्यहं दिव्यमस्त्रमित्यभाषत शङ्करम् ॥ ७.८१.३ ॥
பின்னர் பாண்டவன் மனத்தால் கிருஷ்ணனையும் சர்வனையும் வணங்கி, "நான் தெய்வீக அஸ்திரத்தை விரும்புகிறேன்" என்று சங்கரனிடம் சொன்னான்.
7.81.4
ततः पार्थस्य विज्ञाय वरार्थे वचनं तदा ।
वासुदेवार्जुनौ देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ॥ ७.८१.४ ॥
பின்னர் பார்த்தனின் வரம் வேண்டும் சொல்லை அறிந்து, தேவன் புன்னகைத்தவாறு வாசுதேவனையும் அர்ஜுனனையும் நோக்கிப் பேசினார்.
7.81.5
स्वागतं वां नरश्रेष्ठौ विज्ञातं मनसेप्सितम् ।
येन कामेन सम्प्राप्तौ भवद्ध्यां तं ददाम्यहम् ॥ ७.८१.५ ॥
நரசிரேஷ்டர்களே, உங்கள் இருவருக்கும் வரவேற்பு. எந்த விருப்பத்தோடு நீங்கள் வந்தீர்களோ அதை மனத்தால் அறிந்தேன்; அதை உங்களுக்கு அளிப்பேன்.
7.81.6
सरोऽमृतमयं दिव्यमभ्याशे शत्रुसूदनौ ।
तत्र मे तद्धनुर्दिव्यं शरश्च निहितः पुरा ॥ ७.८१.६ ॥
பகைவரை அழிப்பவர்களே, அருகில் அமிர்தமயமான தெய்வீக ஏரி உள்ளது; அங்கே நெடுங்காலத்திற்கு முன் என் தெய்வீக வில்லும் அம்பும் வைக்கப்பட்டுள்ளன.
7.81.7
येन देवारयः सर्वे मया युधि निपातिताः ।
तत आनीयतां कृष्णौ सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.७ ॥
எதனால் நான் போரில் தேவர்களின் அனைத்து எதிரிகளையும் வீழ்த்தினேனோ, அந்த உயர்ந்த வில்லும் அம்பும் இரு கிருஷ்ணர்களுக்காக கொண்டுவரப்படட்டும்.
7.81.8
तथेत्युक्त्वा तु तौ वीरौ सर्वपारिषदैः सह ।
प्रस्थितौ तत्सरो दिव्यं दिव्यैश्वर्यशतैर्युतम् ॥ ७.८१.८ ॥
'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று கூறி, அந்த இரு வீரர்களும் தங்கள் அனைத்து பரிவாரங்களுடன் நூறு தெய்வீக செல்வங்கள் நிறைந்த அந்த திவ்ய ஏரியை நோக்கிச் சென்றனர்.
7.81.9
निर्दिष्टं यद्वृषाङ्केण पुण्यं सर्वार्थसाधकम् ।
तौ जग्मतुरसम्भ्रान्तौ नरनारायणावृषी ॥ ७.८१.९ ॥
விருஷபக் கொடியோன் (சிவன்) சுட்டிக்காட்டிய, எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் அந்த புனித ஏரியை நோக்கி, கலக்கமின்றி நர-நாராயண முனிவர்கள் இருவரும் சென்றனர்.
7.81.10
ततस्तौ तत्सरो गत्वा सूर्यमण्डलसन्निभम् ।
नागमन्तर्जले घोरं ददृशातेऽर्जुनाच्युतौ ॥ ७.८१.१० ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் அந்த ஏரியை அடைந்து, சூரியமண்டலத்தைப் போல ஒளிரும் ஒரு கொடிய நாகத்தை நீருக்குள் கண்டனர் — அர்ஜுனனும் அச்யுதனும் அதைக் கண்டனர்.
7.81.11
द्वितीयं चापरं नागं सहस्रशिरसं वरम् ।
वमन्तं विपुला ज्वाला ददृशातेऽग्निवर्चसम् ॥ ७.८१.११ ॥
இரண்டாவதாக, ஆயிரம் தலைகளையுடைய மற்றொரு சிறந்த நாகத்தையும் அவர்கள் கண்டனர்; அது பெரும் தீச்சுடர்களை உமிழ்ந்து, அக்னியின் நிறம் கொண்டிருந்தது.
7.81.12
ततः कृष्णश्च पार्थश्च संस्पृश्याम्भः कृताञ्जली ।
तौ नागावुपतस्थाते नमस्यन्तौ वृषध्वजम् ॥ ७.८१.१२ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணரும் பார்த்தனும் நீரைத் தொட்டு, கைகூப்பி, விருஷபக் கொடியோனை வணங்கியவாறு அந்த இரு நாகங்களின் அருகே நின்றனர்.
7.81.13
गृणन्तौ वेदविद्वांसौ तद्ब्रह्म शतरुद्रियम् ।
अप्रमेयप्रमाणं तौ गत्वा सर्वात्मना भवम् ॥ ७.८१.१३ ॥
வேதங்களை அறிந்த அவ்விருவரும் அளவிட முடியாத அதிகாரம் கொண்ட அந்த சதருத்ரிய மந்திரத்தை ஓதியவாறு, முழு மனத்துடன் பவனை அணுகினர்.
7.81.14
ततस्तौ रुद्रमाहात्म्याद्धित्वा रूपं महोरगौ ।
धनुर्बाणश्च शत्रुघ्नं तद्द्वन्द्वं समपद्यत ॥ ७.८१.१४ ॥
பின்னர் ருத்ரனின் மகிமையால் அந்த இரு பெரும் பாம்புகளும் தம் உருவை விட்டு, எதிரிகளை அழிக்கும் அந்த வில்-அம்பு இணையாயின.
7.81.15
तौ तज्जगृहतुः प्रीतौ धनुर्बाणं च सुप्रभम् ।
आजहूतुर्महात्मानौ ददतुश्च महात्मने ॥ ७.८१.१५ ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த அந்த இரு மகாத்மாக்களும் அந்த ஒளிமிக்க வில்-அம்பை ஏற்று, காணிக்கையாக்கி, மகாத்மா ஒருவருக்கு அளித்தனர்.
7.81.16
ततः पाश्वाद्वॄषाङ्कस्य ब्रह्मचारी न्यवर्तत ।
पिङ्गाक्षस्तपसः क्षेत्रं बलवान्नीललोहितः। ॥ ७.८१.१६ ॥
பின்னர் விருஷாங்கனின் (சிவனின்) பக்கத்திலிருந்து, தவத்தின் இருப்பிடமான, பிங்கல விழிகளும் வலிய நீல-சிவப்பு நிறமும் கொண்ட ஒரு பிரம்மசாரி திரும்பினான்.
7.81.17
स तद्गृह्य धनुःश्रेष्ठं तस्थौ स्थानं समाहितः ।
विचकर्षाथ विधिवत्सशरं धनुरुत्तमम् ॥ ७.८१.१७ ॥
அவன் அந்த சிறந்த வில்லை ஏந்தி, ஒருமித்த மனத்துடன் தன் நிலையில் நின்று, பின்னர் விதிப்படி அம்புடன் அந்த உயர்ந்த வில்லை இழுத்தான்.
7.81.18
तस्य मौर्वी च मुष्टिं च स्थानं चालक्ष्य पाण्डवः ।
श्रुत्वा मन्त्रं भवप्रोक्तं जग्राहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८१.१८ ॥
அதன் நாணையும், பிடியையும், நிலையையும் கவனித்து, பவன் கூறிய மந்திரத்தைக் கேட்டு, அசிந்திய பராக்கிரமமுள்ள பாண்டவன் அதனைப் பற்றினான்.
7.81.19
स सरस्येव तं बाणं मुमोचातिबलः प्रभुः ।
चिक्षेप च पुनर्वीरस्तस्मिन्सरसि तद्धनुः ॥ ७.८१.१९ ॥
அதிபலசாலியான அந்தப் பிரபு அந்த அம்பை ஏரியிலேயே விடுவது போல விட்டான்; அந்த வீரன் மீண்டும் அந்த வில்லை அதே ஏரியில் எறிந்தான்.
7.81.20
ततः प्रीतं भवं ज्ञात्वा स्मृतिमानर्जुनस्तदा ।
वरमारण्यके दत्तं दर्शनं शङ्करस्य च।
मनसा चिन्तयामास तन्मे सम्पद्यतां भव ॥ ७.८१.२० ॥
அப்போது பவன் மகிழ்ந்துள்ளார் என்று அறிந்த நினைவுள்ள அர்ஜுனன், காட்டில் அளிக்கப்பட்ட வரத்தையும் சங்கரரின் தரிசனத்தையும் நினைத்து, மனதில் 'பவன் என் அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றட்டும்' என எண்ணினான்.
7.81.21
तस्य तन्मतमाज्ञाय प्रीतः प्रादाद्वरं भवः ।
तच्च पाशुपतं घोरं प्रतिज्ञायाश्च पारणम् ॥ ७.८१.२१ ॥
அவனுடைய அந்த எண்ணத்தை அறிந்து மகிழ்ந்த பவன் வரம் அளித்தார் — அந்த கொடிய பாசுபத அஸ்திரத்தை, சபதத்தை நிறைவேற்றும் கருவியாக.
7.81.22
ततः पाशुपतं दिव्यमवाप्य पुनरीश्वरात् ।
संहृष्टरोमा दुर्धर्षः कृतं कार्यममन्यत ॥ ७.८१.२२ ॥
பின்னர் ஈசுவரரிடமிருந்து மீண்டும் திவ்ய பாசுபத அஸ்திரத்தைப் பெற்ற, மகிழ்ச்சியில் மயிர்க்கூச்செறிந்த, வெல்லற்கரிய அர்ஜுனன் தன் காரியம் நிறைவேறியதாக எண்ணினான்.
7.81.23
ततोऽर्जुनहृषीकैशौ पुनः पुनररिंदमौ ।
ववन्दतुश्च संहृष्टौ शिरोभ्यां तं महेश्वरम् ॥ ७.८१.२३ ॥
பின்னர் அர்ஜுனனும் ஹ்ருஷீகேசனும், பகைவரை அடக்கும் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த மஹேஸ்வரரை தலை வணங்கினர்.
7.81.24
अनुज्ञातौ क्षणे तस्मिन्भवेनार्जुनकेशवौ ।
प्राप्तौ स्वशिबिरं वीरौ मुदा परमया युतौ ॥ ७.८१.२४ ॥
அந்தக் கணத்திலேயே பவனால் அனுமதி பெற்ற அர்ஜுனனும் கேசவனும், பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் பாசறைக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
7.81.25
तथा भवेनानुमतौ महासुरनिघातिना ।
इद्रावीष्णू यथा प्रीतौ जम्भस्य वधकाङ्क्षिणौ ॥ ७.८१.२५ ॥
அதுபோல பெரிய அசுரர்களை அழிக்கும் பவனால் அனுமதிக்கப்பட்டு, ஜம்பனைக் கொல்ல விரும்பிய இந்திரனும் விஷ்ணுவும் போல மகிழ்ந்தவர்களாக (அர்ஜுனனும் கேசவனும் சென்றனர்).