Mahābhārata · Adhyāya 8.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.100.1
शरसङ्कृत्तवर्माणं रुधिरोक्षितवक्षसम् ।
गतासुमपि राधेयं नैव लक्ष्मीर्विमुञ्चति ॥ ८.१००.१ ॥
Aunque yacía sin vida, con la armadura cortada por flechas y el pecho manchado de sangre, Lakṣmī no abandonó al hijo de Rādhā.
8.100.2
तप्तजाम्बूनदनिभं बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जीवन्तमिव तं शूरं सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ८.१००.२ ॥
Aquel héroe, semejante al oro fundido y con el brillo del sol naciente, todos los seres lo creyeron vivo.
8.100.3
हतस्यापि महाराज सूतपुत्रस्य संयुगे ।
वित्रेसुः सर्वतो योधाः सिंहस्येवेतरे मृगाः ॥ ८.१००.३ ॥
Aun muerto el hijo del auriga en la batalla, oh gran rey, los guerreros de todas partes temblaban, como los demás ciervos ante el león.
8.100.4
हतोऽपि पुरुषव्याघ्रो व्याहरन्निव लक्ष्यते ।
नाभवद्विकृतिः काचिन्मृतस्यापि महात्मनः ॥ ८.१००.४ ॥
Aunque muerto, aquel tigre entre los hombres parecía hablar; en el magnánimo, incluso en la muerte, no se produjo alteración alguna.
8.100.5
चारुवेषधरं राजंश्चारुमौलिशिरोधरम् ।
तन्मुखं सूतपुत्रस्य पूर्णचन्द्रसमद्युति ॥ ८.१००.५ ॥
Oh rey, el rostro del hijo del auriga, que vestía un atuendo hermoso y llevaba una bella corona sobre la cabeza, brillaba con el esplendor de la luna llena.
8.100.6
कनकोत्तमसह्काशो ज्वलन्निव विभावसुः ।
स शान्तः पुरुषव्याघ्रः पार्थसायकवारिणा ॥ ८.१००.६ ॥
Aquel tigre entre los hombres, semejante al oro más fino y ardiendo como el fuego, fue apagado por el agua de las flechas de Pārtha.
8.100.7
यथाऽग्निर्ज्वलनो दीप्तो जलमासाद्य शाम्यति ।
कर्णाग्निः समरे तद्वत्पार्थमेघेन शामितः ॥ ८.१००.७ ॥
Como un fuego ardiente y encendido se apaga al encontrar agua, así en la batalla el fuego de Karṇa fue apagado por la nube de Pārtha.
8.100.8
आहृत्य स यशो दीप्तं सुयुद्धेनात्मनो भुवि ।
सपुत्रः समरे कर्णः प्रशान्तः पार्थतेजसा ॥ ८.१००.८ ॥
Tras ganar en la tierra una gloria resplandeciente por su buena lucha, Karṇa, junto con sus hijos, fue apaciguado en la batalla por el esplendor de Pārtha.
8.100.9
प्रताप्य पाण्डवान्सर्वान्पाञ्चालानस्त्रतेजसा ।
नानाभरणवान्रजंस्तप्तजाम्बूनदप्रभः ॥ ८.१००.९ ॥
Habiendo abrasado a todos los Pāṇḍava y a los Pāñcāla con el poder de sus armas, adornado con numerosos ornamentos, oh rey, resplandeciente como oro fundido de Jāmbūnada.
8.100.10
वर्षित्वा शरवर्षाणि प्रताप्य रिपुवाहिनीम् ।
श्रीमानिव सहस्रांशुर्ज्वलन्सर्वान्प्रताप्य च।
हतो वैकर्तनः कर्णः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ ८.१००.१० ॥
Tras llover lluvias de flechas y abrasar al ejército enemigo, resplandeciendo como el glorioso sol de mil rayos y abrasando a todos, Karṇa, hijo de Vikartana, fue muerto, como un árbol con sus brotes.
8.100.11
ददानीत्येव यः प्रादान्न नास्तीत्यर्थितोऽवदत् ।
सद्ध्यः सदा सत्पुरुषः स हतो द्वैरथे वृषा ॥ ८.१००.११ ॥
Aquel que, cuando se le pedía, sólo decía "lo daré", sin decir jamás "no hay"; el buen hombre siempre dispuesto a dar — aquel toro fue muerto en combate singular.
8.100.12
यस्य ब्राह्मणसात्सर्वं वित्तमासीन्महात्मनः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीद्यस्य स्वमपि जीवितम् ॥ ८.१००.१२ ॥
Cuya riqueza entera pertenecía a los brahmanes, de quienes nada había que tomar, y cuya propia vida también (era digna de ser dada).
8.100.13
स दातॄणां प्रियो राजन्दाता चैव मनोरथान् ।
स पार्थास्त्रविनिर्दग्धो गतः परमिकां गतिम् ॥ ८.१००.१३ ॥
Era querido por los generosos, oh rey, era él mismo un dador y cumplía los deseos de otros. Quemado por las armas del Pārtha, ha alcanzado el estado supremo.
8.100.14
यमाश्रित्याकरोद्वैरं सुतस्ते स गतो दिवम् ।
आदाय तव पुत्राणां जयाशां सर्म वर्म च ॥ ८.१००.१४ ॥
Aquel en quien tu hijo confió al hacer la enemistad ha ido al cielo, llevándose la esperanza de victoria de tus hijos, su refugio y su armadura.
8.100.15
हते च कर्णे सरितो न सस्रु… ।
र्जगाम चास्तं कलुषो दिवाकरः।
श्वेतो ग्रहश्च ज्वलितार्कवर्णो ।
यमस्य पुत्रोऽभ्युदितः स तिर्यक् ॥ ८.१००.१५ ॥
Cuando Karṇa fue abatido, los ríos no fluyeron… El sol se puso, turbio y sombrío. El planeta blanco y el hijo de Yama, ardiente como el color del sol, se elevó oblicuo.
8.100.16
नभश्चचालाथ ननाद चोर्वी ।
ववुश्च वाताः परुषाश्च घोराः।
दिशो बभूवुर्ज्वलिताः सधूमा ।
महार्णवाः सस्वनुश्चुक्षुभुश्च ॥ ८.१००.१६ ॥
Entonces el cielo tembló y la tierra rugió. Soplaron vientos ásperos y terribles. Las direcciones se volvieron ardientes y humeantes, y los grandes océanos resonaron y se agitaron.
8.100.17
सकाननाश्चाद्रिवराश्चकम्पिरे ।
प्रविव्यथुर्भूतगणाश्च मारिष।
बृहस्पतिः सम्परिवार्य रोहिणीं ।
बभूव चन्द्रार्कसमो विशाम्पते ॥ ८.१००.१७ ॥
Con sus bosques, las mejores montañas temblaron y las huestes de seres sufrieron, oh noble. Bṛhaspati, rodeando a Rohiṇī, se volvió semejante a la luna y al sol, oh señor de los hombres.
8.100.18
हते कर्णे न दिशो विप्रचाराः ।
सचन्द्रार्का द्यौर्विचचाल भूमिः।
पपात चोल्का ज्वलनप्रभा च ।
निशाचरा हृष्टतरा बभूवुः ॥ ८.१००.१८ ॥
Cuando Karṇa fue abatido, las direcciones vagaron confundidas, el cielo con la luna y el sol tembló, la tierra se estremeció, cayeron meteoros ardientes como fuego, y los seres nocturnos se alegraron aún más.
8.100.19
शशिप्रकाशाननमर्जुनो यदा ।
जहार कर्णस्य शिरः शरेण।
ततोऽन्तरिक्षे सहसैव शब्दो ।
बभूव हाहेति सुरैर्विमुक्तः ॥ ८.१००.१९ ॥
Cuando Arjuna, con una flecha, cortó la cabeza de Karṇa, cuyo rostro era como la luna, entonces de repente surgió en el cielo un clamor de «¡ay, ay!», lanzado por los dioses.
8.100.20
सदेवगन्धर्वमनुष्यपूजितं ।
निहत्य कर्णं रिपुमाहवेऽर्जुनः।
रराज राजन्परमेण तेजसा ।
यथा पुरा वृत्रवधे शतक्रतुः ॥ ८.१००.२० ॥
Tras abatir en batalla al enemigo Karṇa, honrado por dioses, gandharvas y hombres, Arjuna resplandeció, oh rey, con suprema luz, como Indra, el de cien sacrificios, resplandeció antaño en la muerte de Vṛtra.
8.100.21
पताकिना भीमनिनादकेतुना ।
रथेन शङ्खस्फटिकावभासिना।
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तावुभौ ।
महेन्द्रवीर्यप्रतिमानपौरुषौ ॥ ८.१००.२१ ॥
En un carro con estandarte cuyo emblema ruge terriblemente, que brilla como concha y cristal, igual a los corceles del gran Indra, aquellos dos, cuyo valor y hombría rivalizan con los de Indra.
8.100.22
समानयोगाविव विष्णुवासवैः ॥ ८.१००.२२ ॥
Aquellos dos eran como si estuvieran unidos en igual medida con Viṣṇu y Vāsava.
8.100.23
मनांस्यरीणामुपतापयन्तौ ॥ ८.१००.२३ ॥
atormentando los ánimos de los enemigos.
8.100.24
सुवर्णजालावततौ महास्वनौ ।
हिमावदातौ परिगृह्य पाणिमिः।
चुचुम्बतुः शङ्खवरौ नृणां वरौ ।
विघोषयन्तौ विजयं जगत्त्रये ॥ ८.१००.२४ ॥
Adornados con redes de oro, de sonido potente, blancos como la nieve, los dos mejores de los hombres tomaron en sus manos los excelentes caracolas, las besaron y proclamaron la victoria en los tres mundos.
8.100.25
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषो देवदत्तस्य चोभयोः ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्च समपूरयत् ॥ ८.१००.२५ ॥
El estruendo del Pāñcajanya y del Devadatta, de ambos, llenó la tierra, el cielo y las direcciones.
8.100.26
वित्रस्ताश्चाभवन्सर्वे कुरवो राजसत्तम ।
शूरयोः शङ्खशब्देन माधवस्यार्जुनस्य च ॥ ८.१००.२६ ॥
Oh, mejor de los reyes, todos los kurus quedaron aterrorizados por el sonido de los caracoles de los dos héroes, Mādhava y Arjuna.
8.100.27
तौ शङ्खशब्देन निनादयन्तौ ।
वनानि शैलान्सरितो गुहाश्च।
वित्रासयन्तौ तव पुत्रसेनां ।
युधिष्ठिरं नन्दयितुं प्रयातौ ॥ ८.१००.२७ ॥
Haciendo resonar con el sonido de sus caracoles los bosques, montañas, ríos y cuevas, aterrorizando al ejército de tus hijos, los dos partieron para alegrar a Yudhiṣṭhira.
8.100.28
ततः प्रजग्मुः कुरवो जवेन ।
श्रुत्वैव शङ्खस्वनमीर्यमाणम्।
विहाय मद्राधिपतिं पतिं च ।
दुर्योधनं भारत भारतानाम् ॥ ८.१००.२८ ॥
Entonces los kurus, al oír el sonido del caracol, partieron rápidamente, abandonando al señor de los madras, Śalya, y a su señor Duryodhana, oh Bhārata, mejor de los bhāratas.
8.100.29
ततो रथेनाम्बुदबृन्दनादिना ।
शरद्वहर्मध्यदिवाकरत्विषा।
धनञ्जयस्याधिरथेश्च विस्मिताः ।
प्रशंसमानाः प्रययुस्तदाऽर्जुनम् ॥ ८.१००.२९ ॥
Entonces, asombrados por el carro que rugía como una masa de nubes y por el esplendor de Dhanañjaya y de Karṇa, resplandecientes como el sol del mediodía otoñal, partieron alabando a Arjuna.
8.100.30
महाहवे तं बहुशोभमानं ।
धनञ्जयं योधगणैः समेताः।
तावन्वमोदंश्च जनाः प्रकामं ।
प्रभाकरावभ्युदितौ यथैव ॥ ८.१००.३० ॥
En la gran batalla, la gente reunida con las multitudes de guerreros aplaudió con gran alegría a Dhanañjaya (Arjuna), que resplandecía, como si fueran dos soles recién salidos.