மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 8.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.100.1
शरसङ्कृत्तवर्माणं रुधिरोक्षितवक्षसम् ।
गतासुमपि राधेयं नैव लक्ष्मीर्विमुञ्चति ॥ ८.१००.१ ॥
அம்புகளால் கவசம் அறுபட்டவனும், இரத்தத்தால் மார்பு நனைந்தவனுமான, உயிர் போயிருந்தபோதும் ராதையின் மகனை லக்ஷ்மி கைவிடவில்லை.
8.100.2
तप्तजाम्बूनदनिभं बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जीवन्तमिव तं शूरं सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ८.१००.२ ॥
உருக்கிய பொன்னைப் போலவும், காலை சூரியனின் ஒளியைப் போலவும் இருந்த அந்த வீரனை எல்லா உயிர்களும் உயிருடன் இருப்பதாக எண்ணின.
8.100.3
हतस्यापि महाराज सूतपुत्रस्य संयुगे ।
वित्रेसुः सर्वतो योधाः सिंहस्येवेतरे मृगाः ॥ ८.१००.३ ॥
மகாராஜா, போரில் கொல்லப்பட்ட பின்னும் சூதபுத்திரனைக் கண்டு எல்லாப் பக்கத்து வீரர்களும் சிங்கத்தைக் கண்ட மற்ற மான்களைப் போல நடுங்கினர்.
8.100.4
हतोऽपि पुरुषव्याघ्रो व्याहरन्निव लक्ष्यते ।
नाभवद्विकृतिः काचिन्मृतस्यापि महात्मनः ॥ ८.१००.४ ॥
கொல்லப்பட்டும், அந்த நரசிம்மன் பேசுவதுபோல் தோன்றினான்; மகாத்மாவாகிய அவன் இறந்தும் அவனில் எந்த மாறுதலும் தெரியவில்லை.
8.100.5
चारुवेषधरं राजंश्चारुमौलिशिरोधरम् ।
तन्मुखं सूतपुत्रस्य पूर्णचन्द्रसमद्युति ॥ ८.१००.५ ॥
அரசே, அழகிய உடையும் அழகிய கிரீடமும் தலையில் அணிந்த சூதபுத்திரனின் முகம் முழு நிலவின் ஒளியைப் போல இருந்தது.
8.100.6
कनकोत्तमसह्काशो ज्वलन्निव विभावसुः ।
स शान्तः पुरुषव्याघ्रः पार्थसायकवारिणा ॥ ८.१००.६ ॥
உயர்ந்த பொன்னைப் போலவும், எரியும் நெருப்பைப் போலவும் ஒளிர்ந்த அந்த நரசிம்மன் பார்த்தனின் அம்பாகிய நீரால் அமைதியடைந்தான்.
8.100.7
यथाऽग्निर्ज्वलनो दीप्तो जलमासाद्य शाम्यति ।
कर्णाग्निः समरे तद्वत्पार्थमेघेन शामितः ॥ ८.१००.७ ॥
எரியும் பெரும் நெருப்பு நீரை அடைந்ததும் அணைவது போல, போரில் கர்ணன் என்ற நெருப்பு பார்த்தன் என்ற மேகத்தால் அணைக்கப்பட்டது.
8.100.8
आहृत्य स यशो दीप्तं सुयुद्धेनात्मनो भुवि ।
सपुत्रः समरे कर्णः प्रशान्तः पार्थतेजसा ॥ ८.१००.८ ॥
நல்ல போரால் பூமியில் ஒளிரும் புகழை அடைந்த அவன், மகன்களுடன் போரில் பார்த்தனின் ஒளியால் அமைதியாக்கப்பட்ட கர்ணன்.
8.100.9
प्रताप्य पाण्डवान्सर्वान्पाञ्चालानस्त्रतेजसा ।
नानाभरणवान्रजंस्तप्तजाम्बूनदप्रभः ॥ ८.१००.९ ॥
அஸ்திரங்களின் ஒளியால் அனைத்துப் பாண்டவர்களையும் பாஞ்சாலர்களையும் வாட்டி, பல ஆபரணங்கள் அணிந்து, அரசே, உருக்கிய ஜாம்பூநத பொன்னின் ஒளியுடன் விளங்கியவன்.
8.100.10
वर्षित्वा शरवर्षाणि प्रताप्य रिपुवाहिनीम् ।
श्रीमानिव सहस्रांशुर्ज्वलन्सर्वान्प्रताप्य च।
हतो वैकर्तनः कर्णः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ ८.१००.१० ॥
அம்பு மழை பொழிந்து, எதிரிப் படையை வாட்டி, ஒளிமிக்க ஆயிரங்கதிர் சூரியனைப் போல் எல்லோரையும் எரித்து விளங்கிய வைகர்தனன் கர்ணன் கொல்லப்பட்டான்; முளைவிட்ட மரம் வெட்டுண்டது போல்.
8.100.11
ददानीत्येव यः प्रादान्न नास्तीत्यर्थितोऽवदत् ।
सद्ध्यः सदा सत्पुरुषः स हतो द्वैरथे वृषा ॥ ८.१००.११ ॥
"தருவேன்" என்றே கொடுத்தவன், கேட்கப்பட்டபோது "இல்லை" என்று சொல்லாதவன்; எப்போதும் கொடைக்குத் தயாராக இருந்த சத்புருஷன் அந்தக் காளை கர்ணன் நேருக்கு நேர் போரில் கொல்லப்பட்டான்.
8.100.12
यस्य ब्राह्मणसात्सर्वं वित्तमासीन्महात्मनः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीद्यस्य स्वमपि जीवितम् ॥ ८.१००.१२ ॥
எந்த மகாத்மாவின் செல்வம் அனைத்தும் பிராமணர்களுக்கு உரியதாக இருந்ததோ, பிராமணர்களிடமிருந்து எதுவும் பெற இயலாததோ, யாருடைய சொந்த உயிரும் கூடத் தானமாகக் கொடுக்கப்பட்டதோ.
8.100.13
स दातॄणां प्रियो राजन्दाता चैव मनोरथान् ।
स पार्थास्त्रविनिर्दग्धो गतः परमिकां गतिम् ॥ ८.१००.१३ ॥
ஓ அரசே, அவர் கொடையாளர்களுக்குப் பிரியமானவர்; கொடுப்பவரும் பிறரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவருமாக இருந்தார். பார்த்தனின் அஸ்த்திரங்களால் எரிந்து அவர் உயர்ந்த கதியை அடைந்தார்.
8.100.14
यमाश्रित्याकरोद्वैरं सुतस्ते स गतो दिवम् ।
आदाय तव पुत्राणां जयाशां सर्म वर्म च ॥ ८.१००.१४ ॥
எவரை நம்பி உங்கள் மகன் பகையை உண்டாக்கினானோ, அவர் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார். உங்கள் மகன்களின் வெற்றி நம்பிக்கையையும், அவர்களின் பாதுகாப்பையும் கவசத்தையும் அவர் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்.
8.100.15
हते च कर्णे सरितो न सस्रु… ।
र्जगाम चास्तं कलुषो दिवाकरः।
श्वेतो ग्रहश्च ज्वलितार्कवर्णो ।
यमस्य पुत्रोऽभ्युदितः स तिर्यक् ॥ ८.१००.१५ ॥
கர்ணன் கொல்லப்பட்டபோது ஆறுகள் ஓடவில்லை… சூரியன் மங்கலாகி அஸ்தமித்தான். வெள்ளை கிரகமும், எரியும் சூரியனின் நிறமுடைய யமனின் மகனும் குறுக்காக எழுந்தனர்.
8.100.16
नभश्चचालाथ ननाद चोर्वी ।
ववुश्च वाताः परुषाश्च घोराः।
दिशो बभूवुर्ज्वलिताः सधूमा ।
महार्णवाः सस्वनुश्चुक्षुभुश्च ॥ ८.१००.१६ ॥
பின்னர் ஆகாயம் நடுங்கியது, பூமி முழங்கியது. கடுமையும் பயங்கரமுமான காற்றுகள் வீசின. திசைகள் புகையுடன் எரிவனவாயின; பெருங்கடல்கள் முழங்கி கொந்தளித்தன.
8.100.17
सकाननाश्चाद्रिवराश्चकम्पिरे ।
प्रविव्यथुर्भूतगणाश्च मारिष।
बृहस्पतिः सम्परिवार्य रोहिणीं ।
बभूव चन्द्रार्कसमो विशाम्पते ॥ ८.१००.१७ ॥
காடுகளுடன் சிறந்த மலைகள் நடுங்கின; ஓ மாரிஷா, உயிரினக் கூட்டங்கள் துன்புற்றன. ஓ விசாம்பதி, பிருஹஸ்பதி ரோஹிணியைச் சூழ்ந்து சந்திரனுக்கும் சூரியனுக்கும் சமமாயினார்.
8.100.18
हते कर्णे न दिशो विप्रचाराः ।
सचन्द्रार्का द्यौर्विचचाल भूमिः।
पपात चोल्का ज्वलनप्रभा च ।
निशाचरा हृष्टतरा बभूवुः ॥ ८.१००.१८ ॥
கர்ணன் கொல்லப்பட்டதும் திசைகள் குழம்பின; சந்திரனும் சூரியனும் உள்ள வானம் நடுங்கியது; பூமி அதிர்ந்தது; நெருப்பைப் போல ஒளிரும் எரிகற்கள் விழுந்தன; இரவுலாவிகள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
8.100.19
शशिप्रकाशाननमर्जुनो यदा ।
जहार कर्णस्य शिरः शरेण।
ततोऽन्तरिक्षे सहसैव शब्दो ।
बभूव हाहेति सुरैर्विमुक्तः ॥ ८.१००.१९ ॥
சந்திரனைப் போல ஒளிரும் முகம் கொண்ட கர்ணனின் தலையை அர்ஜுனன் அம்பால் அறுத்தபோது, வானில் திடீரென தேவர்களால் எழுப்பப்பட்ட 'ஹா ஹா' என்ற ஒலி எழுந்தது.
8.100.20
सदेवगन्धर्वमनुष्यपूजितं ।
निहत्य कर्णं रिपुमाहवेऽर्जुनः।
रराज राजन्परमेण तेजसा ।
यथा पुरा वृत्रवधे शतक्रतुः ॥ ८.१००.२० ॥
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரால் போற்றப்பட்ட எதிரி கர்ணனைப் போரில் கொன்று, அரசே, அர்ஜுனன் தனது உயர்ந்த ஒளியால் முன்பு விருத்திரனைக் கொன்றபோது சதக்ரது (இந்திரன்) விளங்கியதுபோல் விளங்கினான்.
8.100.21
पताकिना भीमनिनादकेतुना ।
रथेन शङ्खस्फटिकावभासिना।
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तावुभौ ।
महेन्द्रवीर्यप्रतिमानपौरुषौ ॥ ८.१००.२१ ॥
கொடியுடன், அதன் கொடி பயங்கரமாக முழங்கும் தேரில், சங்கு மற்றும் படிகம் போல ஒளிரும், மகேந்திரனின் குதிரைகளுக்கு ஒப்பான அந்த இருவரும்; அவர்களின் வீரமும் ஆண்மையும் மகேந்திரனுக்கு நிகரானவை.
8.100.22
समानयोगाविव विष्णुवासवैः ॥ ८.१००.२२ ॥
அவ்விருவரும் விஷ்ணுவுடனும் வாசவனுடனும் சமமான இணைப்புடையவர்கள் போல விளங்கினர்.
8.100.23
मनांस्यरीणामुपतापयन्तौ ॥ ८.१००.२३ ॥
எதிரிகளின் மனங்களை வருத்தியவர்களாய்.
8.100.24
सुवर्णजालावततौ महास्वनौ ।
हिमावदातौ परिगृह्य पाणिमिः।
चुचुम्बतुः शङ्खवरौ नृणां वरौ ।
विघोषयन्तौ विजयं जगत्त्रये ॥ ८.१००.२४ ॥
பொன் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பெருமுழக்கம் செய்யும், பனிபோல் வெண்மையான, மனிதர்களில் சிறந்த அவ்விருவரும் கைகளில் எடுத்த சிறந்த சங்குகளை முத்தமிட்டு, மூவுலகிலும் வெற்றியை அறிவித்தனர்.
8.100.25
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषो देवदत्तस्य चोभयोः ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्च समपूरयत् ॥ ८.१००.२५ ॥
பாஞ்சஜன்யம், தேவதத்தம் ஆகிய இரு சங்குகளின் முழக்கம் பூமியையும், வானத்தையும், திசைகள் அனைத்தையும் நிரப்பியது.
8.100.26
वित्रस्ताश्चाभवन्सर्वे कुरवो राजसत्तम ।
शूरयोः शङ्खशब्देन माधवस्यार्जुनस्य च ॥ ८.१००.२६ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே! மாதவனும் அர்ஜுனனும் ஆகிய அவ்விரு வீரர்களின் சங்கொலியால் கௌரவர்கள் அனைவரும் அஞ்சி நடுங்கினர்.
8.100.27
तौ शङ्खशब्देन निनादयन्तौ ।
वनानि शैलान्सरितो गुहाश्च।
वित्रासयन्तौ तव पुत्रसेनां ।
युधिष्ठिरं नन्दयितुं प्रयातौ ॥ ८.१००.२७ ॥
சங்கொலியால் காடுகள், மலைகள், ஆறுகள், குகைகள் அனைத்தையும் முழங்கச் செய்தும், உமது புதல்வர்களின் படையை அஞ்சச் செய்தும், யுதிஷ்டிரனை மகிழ்விக்க அவ்விருவரும் சென்றனர்.
8.100.28
ततः प्रजग्मुः कुरवो जवेन ।
श्रुत्वैव शङ्खस्वनमीर्यमाणम्।
विहाय मद्राधिपतिं पतिं च ।
दुर्योधनं भारत भारतानाम् ॥ ८.१००.२८ ॥
பின்னர் சங்கொலியைக் கேட்டதுமே கௌரவர்கள் வேகமாகச் சென்றனர். ஓ பாரதா! மத்ரர்களின் அதிபதியான சல்யனையும், தங்கள் தலைவன் துரியோதனனையும் விட்டுவிட்டு, ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே!
8.100.29
ततो रथेनाम्बुदबृन्दनादिना ।
शरद्वहर्मध्यदिवाकरत्विषा।
धनञ्जयस्याधिरथेश्च विस्मिताः ।
प्रशंसमानाः प्रययुस्तदाऽर्जुनम् ॥ ८.१००.२९ ॥
பின்னர் மேகக் கூட்டத்தின் முழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய தேரால், சரத்கால மதிய சூரியனின் ஒளியுடைய தனஞ்சயனையும், அதிரதன் மகன் கர்ணனையும் கண்டு வியப்புற்று, அர்ஜுனனைப் புகழ்ந்தவாறு அவர்கள் சென்றனர்.
8.100.30
महाहवे तं बहुशोभमानं ।
धनञ्जयं योधगणैः समेताः।
तावन्वमोदंश्च जनाः प्रकामं ।
प्रभाकरावभ्युदितौ यथैव ॥ ८.१००.३० ॥
பெரும் போரில் மிகவும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) போர்வீரர் கூட்டங்களுடன் கூடியிருந்த மக்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர், இரண்டு உதித்த சூரியர்களைப் போல.