Mahābhārata · Adhyāya 8.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.100.1
शरसङ्कृत्तवर्माणं रुधिरोक्षितवक्षसम् ।
गतासुमपि राधेयं नैव लक्ष्मीर्विमुञ्चति ॥ ८.१००.१ ॥
Mesmo sem vida, com a armadura cortada por flechas e o peito manchado de sangue, Lakṣmī não abandonou o filho de Rādhā.
8.100.2
तप्तजाम्बूनदनिभं बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जीवन्तमिव तं शूरं सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ८.१००.२ ॥
Aquele herói, semelhante ao ouro fundido e com o brilho do sol nascente, todos os seres julgaram estar vivo.
8.100.3
हतस्यापि महाराज सूतपुत्रस्य संयुगे ।
वित्रेसुः सर्वतो योधाः सिंहस्येवेतरे मृगाः ॥ ८.१००.३ ॥
Mesmo morto em combate, ó grande rei, o filho do cocheiro fazia tremer os guerreiros por todos os lados, como os outros veados diante do leão.
8.100.4
हतोऽपि पुरुषव्याघ्रो व्याहरन्निव लक्ष्यते ।
नाभवद्विकृतिः काचिन्मृतस्यापि महात्मनः ॥ ८.१००.४ ॥
Mesmo morto, aquele tigre entre os homens parecia ainda falar; no magnânimo, mesmo na morte, não houve nenhuma alteração.
8.100.5
चारुवेषधरं राजंश्चारुमौलिशिरोधरम् ।
तन्मुखं सूतपुत्रस्य पूर्णचन्द्रसमद्युति ॥ ८.१००.५ ॥
Ó rei, o rosto do filho do cocheiro, que vestia belas roupas e trazia uma bela coroa na cabeça, brilhava com o esplendor da lua cheia.
8.100.6
कनकोत्तमसह्काशो ज्वलन्निव विभावसुः ।
स शान्तः पुरुषव्याघ्रः पार्थसायकवारिणा ॥ ८.१००.६ ॥
Aquele tigre entre os homens, semelhante ao ouro mais fino e ardendo como o fogo, foi apagado pela água das flechas de Pārtha.
8.100.7
यथाऽग्निर्ज्वलनो दीप्तो जलमासाद्य शाम्यति ।
कर्णाग्निः समरे तद्वत्पार्थमेघेन शामितः ॥ ८.१००.७ ॥
Assim como um fogo ardente e aceso se apaga ao encontrar água, assim na batalha o fogo de Karṇa foi apagado pela nuvem de Pārtha.
8.100.8
आहृत्य स यशो दीप्तं सुयुद्धेनात्मनो भुवि ।
सपुत्रः समरे कर्णः प्रशान्तः पार्थतेजसा ॥ ८.१००.८ ॥
Tendo conquistado na terra uma glória brilhante por sua bela luta, Karṇa, com seus filhos, foi apaziguado na batalha pelo esplendor de Pārtha.
8.100.9
प्रताप्य पाण्डवान्सर्वान्पाञ्चालानस्त्रतेजसा ।
नानाभरणवान्रजंस्तप्तजाम्बूनदप्रभः ॥ ८.१००.९ ॥
Tendo queimado todos os Pāṇḍava e os Pāñcāla com o poder de suas armas, adornado com muitos ornamentos, ó rei, radiante como ouro fundido de Jāmbūnada.
8.100.10
वर्षित्वा शरवर्षाणि प्रताप्य रिपुवाहिनीम् ।
श्रीमानिव सहस्रांशुर्ज्वलन्सर्वान्प्रताप्य च।
हतो वैकर्तनः कर्णः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ ८.१००.१० ॥
Tendo chovido chuvas de flechas e queimado o exército inimigo, brilhando como o glorioso sol de mil raios e abrasando a todos, Karṇa, filho de Vikartana, foi morto, como uma árvore com seus brotos.
8.100.11
ददानीत्येव यः प्रादान्न नास्तीत्यर्थितोऽवदत् ।
सद्ध्यः सदा सत्पुरुषः स हतो द्वैरथे वृषा ॥ ८.१००.११ ॥
Aquele que, quando pedido, apenas dizia "darei", sem nunca dizer "não há"; o homem bom sempre pronto a dar — aquele touro foi morto em combate singular.
8.100.12
यस्य ब्राह्मणसात्सर्वं वित्तमासीन्महात्मनः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीद्यस्य स्वमपि जीवितम् ॥ ८.१००.१२ ॥
Cuja riqueza inteira pertencia aos brâmanes, dos quais nada havia a tomar, e cuja própria vida também (era digna de ser dada).
8.100.13
स दातॄणां प्रियो राजन्दाता चैव मनोरथान् ।
स पार्थास्त्रविनिर्दग्धो गतः परमिकां गतिम् ॥ ८.१००.१३ ॥
Era querido pelos doadores, ó rei, era ele próprio um doador e realizava os desejos dos outros. Queimado pelas armas do Pārtha, alcançou o estado supremo.
8.100.14
यमाश्रित्याकरोद्वैरं सुतस्ते स गतो दिवम् ।
आदाय तव पुत्राणां जयाशां सर्म वर्म च ॥ ८.१००.१४ ॥
Aquele em quem teu filho confiou ao criar a inimizade foi para o céu, levando consigo a esperança de vitória de teus filhos, seu abrigo e sua armadura.
8.100.15
हते च कर्णे सरितो न सस्रु… ।
र्जगाम चास्तं कलुषो दिवाकरः।
श्वेतो ग्रहश्च ज्वलितार्कवर्णो ।
यमस्य पुत्रोऽभ्युदितः स तिर्यक् ॥ ८.१००.१५ ॥
Quando Karṇa foi morto, os rios não correram… O sol se pôs, turvo e sombrio. O planeta branco e o filho de Yama, flamejante como a cor do sol, ergueu-se oblíquo.
8.100.16
नभश्चचालाथ ननाद चोर्वी ।
ववुश्च वाताः परुषाश्च घोराः।
दिशो बभूवुर्ज्वलिताः सधूमा ।
महार्णवाः सस्वनुश्चुक्षुभुश्च ॥ ८.१००.१६ ॥
Então o céu tremeu e a terra rugiu. Ventos ásperos e terríveis sopraram. As direções tornaram-se ardentes e fumegantes, e os grandes oceanos ressoaram e agitaram-se.
8.100.17
सकाननाश्चाद्रिवराश्चकम्पिरे ।
प्रविव्यथुर्भूतगणाश्च मारिष।
बृहस्पतिः सम्परिवार्य रोहिणीं ।
बभूव चन्द्रार्कसमो विशाम्पते ॥ ८.१००.१७ ॥
Com suas florestas, as melhores montanhas tremeram e as hostes dos seres se angustiaram, ó nobre. Bṛhaspati, cercando Rohiṇī, tornou-se igual à lua e ao sol, ó senhor dos homens.
8.100.18
हते कर्णे न दिशो विप्रचाराः ।
सचन्द्रार्का द्यौर्विचचाल भूमिः।
पपात चोल्का ज्वलनप्रभा च ।
निशाचरा हृष्टतरा बभूवुः ॥ ८.१००.१८ ॥
Quando Karṇa foi abatido, as direções vagaram confusas, o céu com a lua e o sol tremeu, a terra se abalou, meteoros ardentes como fogo caíram, e os seres noturnos ficaram ainda mais alegres.
8.100.19
शशिप्रकाशाननमर्जुनो यदा ।
जहार कर्णस्य शिरः शरेण।
ततोऽन्तरिक्षे सहसैव शब्दो ।
बभूव हाहेति सुरैर्विमुक्तः ॥ ८.१००.१९ ॥
Quando Arjuna, com uma flecha, decepou a cabeça de Karṇa, cujo rosto era como a lua, então de repente surgiu no céu um grito de «ai, ai!», lançado pelos deuses.
8.100.20
सदेवगन्धर्वमनुष्यपूजितं ।
निहत्य कर्णं रिपुमाहवेऽर्जुनः।
रराज राजन्परमेण तेजसा ।
यथा पुरा वृत्रवधे शतक्रतुः ॥ ८.१००.२० ॥
Tendo abatido em batalha o inimigo Karṇa, honrado por deuses, gandharvas e homens, Arjuna brilhou, ó rei, com suprema radiância, como outrora Indra, o de cem sacrifícios, brilhou na morte de Vṛtra.
8.100.21
पताकिना भीमनिनादकेतुना ।
रथेन शङ्खस्फटिकावभासिना।
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तावुभौ ।
महेन्द्रवीर्यप्रतिमानपौरुषौ ॥ ८.१००.२१ ॥
Em um carro com estandarte cujo emblema ruge terrivelmente, brilhando como concha e cristal, igual aos corcéis do grande Indra, aqueles dois, cujo valor e virilidade rivalizam com os de Indra.
8.100.22
समानयोगाविव विष्णुवासवैः ॥ ८.१००.२२ ॥
Aqueles dois eram como se estivessem unidos em igual medida a Viṣṇu e Vāsava.
8.100.23
मनांस्यरीणामुपतापयन्तौ ॥ ८.१००.२३ ॥
atormentando os ânimos dos inimigos.
8.100.24
सुवर्णजालावततौ महास्वनौ ।
हिमावदातौ परिगृह्य पाणिमिः।
चुचुम्बतुः शङ्खवरौ नृणां वरौ ।
विघोषयन्तौ विजयं जगत्त्रये ॥ ८.१००.२४ ॥
Adornados com redes de ouro, de som poderoso, brancos como a neve, os dois melhores dos homens tomaram em suas mãos as excelentes conchas, beijaram-nas e proclamaram a vitória nos três mundos.
8.100.25
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषो देवदत्तस्य चोभयोः ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्च समपूरयत् ॥ ८.१००.२५ ॥
O estrondo do Pāñcajanya e do Devadatta, de ambos, encheu a terra, o céu e as direções.
8.100.26
वित्रस्ताश्चाभवन्सर्वे कुरवो राजसत्तम ।
शूरयोः शङ्खशब्देन माधवस्यार्जुनस्य च ॥ ८.१००.२६ ॥
Ó melhor dos reis, todos os kurus ficaram aterrorizados com o som das conchas dos dois heróis, Mādhava e Arjuna.
8.100.27
तौ शङ्खशब्देन निनादयन्तौ ।
वनानि शैलान्सरितो गुहाश्च।
वित्रासयन्तौ तव पुत्रसेनां ।
युधिष्ठिरं नन्दयितुं प्रयातौ ॥ ८.१००.२७ ॥
Fazendo ressoar com o som de suas conchas florestas, montanhas, rios e cavernas, aterrorizando o exército de teus filhos, os dois partiram para alegrar Yudhiṣṭhira.
8.100.28
ततः प्रजग्मुः कुरवो जवेन ।
श्रुत्वैव शङ्खस्वनमीर्यमाणम्।
विहाय मद्राधिपतिं पतिं च ।
दुर्योधनं भारत भारतानाम् ॥ ८.१००.२८ ॥
Então os kurus, ouvindo o som da concha, partiram rapidamente, abandonando o senhor dos madras, Śalya, e o seu senhor Duryodhana, ó Bhārata, o melhor dos bhāratas.
8.100.29
ततो रथेनाम्बुदबृन्दनादिना ।
शरद्वहर्मध्यदिवाकरत्विषा।
धनञ्जयस्याधिरथेश्च विस्मिताः ।
प्रशंसमानाः प्रययुस्तदाऽर्जुनम् ॥ ८.१००.२९ ॥
Então, maravilhados com o carro que rugia como uma massa de nuvens e com o esplendor de Dhanañjaya e Karṇa, brilhantes como o sol do meio-dia do outono, partiram louvando Arjuna.
8.100.30
महाहवे तं बहुशोभमानं ।
धनञ्जयं योधगणैः समेताः।
तावन्वमोदंश्च जनाः प्रकामं ।
प्रभाकरावभ्युदितौ यथैव ॥ ८.१००.३० ॥
Na grande batalha, o povo reunido com as multidões de guerreiros aplaudiu muito Dhanañjaya (Arjuna), que brilhava intensamente, como se fossem dois sóis nascidos.