Mahābhārata · Adhyāya 8.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.100.1
शरसङ्कृत्तवर्माणं रुधिरोक्षितवक्षसम् ।
गतासुमपि राधेयं नैव लक्ष्मीर्विमुञ्चति ॥ ८.१००.१ ॥
Obwohl er leblos war, sein Panzer von Pfeilen zerschnitten und seine Brust von Blut benetzt, verließ Lakṣmī den Sohn der Rādhā nicht.
8.100.2
तप्तजाम्बूनदनिभं बालार्कसदृशद्युतिम् ।
जीवन्तमिव तं शूरं सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ८.१००.२ ॥
Dieser Held, dem geschmolzenem Gold gleich und mit dem Glanz der aufgehenden Sonne, schien allen Wesen noch am Leben.
8.100.3
हतस्यापि महाराज सूतपुत्रस्य संयुगे ।
वित्रेसुः सर्वतो योधाः सिंहस्येवेतरे मृगाः ॥ ८.१००.३ ॥
Auch als der Wagenlenkersohn im Kampf erschlagen war, o großer König, zitterten die Krieger ringsum, wie die übrigen Hirsche vor dem Löwen.
8.100.4
हतोऽपि पुरुषव्याघ्रो व्याहरन्निव लक्ष्यते ।
नाभवद्विकृतिः काचिन्मृतस्यापि महात्मनः ॥ ८.१००.४ ॥
Obwohl erschlagen, schien dieser Tiger unter den Männern noch zu sprechen; an dem großgesinnten Mann war auch im Tod keine Veränderung eingetreten.
8.100.5
चारुवेषधरं राजंश्चारुमौलिशिरोधरम् ।
तन्मुखं सूतपुत्रस्य पूर्णचन्द्रसमद्युति ॥ ८.१००.५ ॥
O König, das Antlitz des Wagenlenkersohns, der ein schönes Gewand trug und eine schöne Krone auf dem Haupt hatte, leuchtete im Glanz des Vollmondes.
8.100.6
कनकोत्तमसह्काशो ज्वलन्निव विभावसुः ।
स शान्तः पुरुषव्याघ्रः पार्थसायकवारिणा ॥ ८.१००.६ ॥
Dieser Tiger unter den Männern, dem edelsten Gold gleich und wie Feuer lodernd, wurde durch das Wasser von Pārthas Pfeilen gelöscht.
8.100.7
यथाऽग्निर्ज्वलनो दीप्तो जलमासाद्य शाम्यति ।
कर्णाग्निः समरे तद्वत्पार्थमेघेन शामितः ॥ ८.१००.७ ॥
Wie ein lodernder, entfachter Feuerbrand erlischt, wenn er auf Wasser trifft, so wurde im Kampf das Feuer Karṇas von der Wolke Pārthas gelöscht.
8.100.8
आहृत्य स यशो दीप्तं सुयुद्धेनात्मनो भुवि ।
सपुत्रः समरे कर्णः प्रशान्तः पार्थतेजसा ॥ ८.१००.८ ॥
Nachdem er durch seinen tapferen Kampf auf der Erde strahlenden Ruhm errungen hatte, wurde Karṇa mit seinen Söhnen im Kampf durch den Glanz Pārthas besänftigt.
8.100.9
प्रताप्य पाण्डवान्सर्वान्पाञ्चालानस्त्रतेजसा ।
नानाभरणवान्रजंस्तप्तजाम्बूनदप्रभः ॥ ८.१००.९ ॥
Nachdem er alle Pāṇḍavas und Pāñcālas mit der Kraft seiner Waffen versengt hatte, mit vielerlei Schmuck geschmückt, o König, leuchtend wie geschmolzenes Jāmbūnada-Gold.
8.100.10
वर्षित्वा शरवर्षाणि प्रताप्य रिपुवाहिनीम् ।
श्रीमानिव सहस्रांशुर्ज्वलन्सर्वान्प्रताप्य च।
हतो वैकर्तनः कर्णः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ ८.१००.१० ॥
Nachdem er Pfeilregen niedergehen ließ und das feindliche Heer versengt hatte, leuchtend wie die glanzvolle Sonne mit tausend Strahlen und alle verbrennend, wurde Karṇa, der Sohn Vikartanas, erschlagen, wie ein Baum mit seinen Trieben.
8.100.11
ददानीत्येव यः प्रादान्न नास्तीत्यर्थितोऽवदत् ।
सद्ध्यः सदा सत्पुरुषः स हतो द्वैरथे वृषा ॥ ८.१००.११ ॥
Er, der auf eine Bitte nur "Ich werde geben" sagte und niemals "Es gibt nichts"; der gute Mann, stets bereit zu geben — jener Stier wurde im Zweikampf erschlagen.
8.100.12
यस्य ब्राह्मणसात्सर्वं वित्तमासीन्महात्मनः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीद्यस्य स्वमपि जीवितम् ॥ ८.१००.१२ ॥
Dessen gesamter Reichtum den Brahmanen gehörte, von denen nichts zu nehmen war, und dessen eigenes Leben sogar (zur Gabe bereit war).
8.100.13
स दातॄणां प्रियो राजन्दाता चैव मनोरथान् ।
स पार्थास्त्रविनिर्दग्धो गतः परमिकां गतिम् ॥ ८.१००.१३ ॥
Er war den Gebern lieb, o König, selbst ein Geber, und erfüllte die Wünsche anderer. Von den Waffen des Pārtha verbrannt, ist er in den höchsten Zustand eingegangen.
8.100.14
यमाश्रित्याकरोद्वैरं सुतस्ते स गतो दिवम् ।
आदाय तव पुत्राणां जयाशां सर्म वर्म च ॥ ८.१००.१४ ॥
Derjenige, auf den sich dein Sohn stützte, als er die Feindschaft begann, ist in den Himmel gegangen und hat die Siegeshoffnung deiner Söhne, ihren Schutz und ihre Rüstung mitgenommen.
8.100.15
हते च कर्णे सरितो न सस्रु… ।
र्जगाम चास्तं कलुषो दिवाकरः।
श्वेतो ग्रहश्च ज्वलितार्कवर्णो ।
यमस्य पुत्रोऽभ्युदितः स तिर्यक् ॥ ८.१००.१५ ॥
Als Karṇa erschlagen war, flossen die Flüsse nicht… Die Sonne ging trüb unter. Der weiße Planet und der Sohn Yamas, leuchtend wie die Farbe der Sonne, stieg schräg auf.
8.100.16
नभश्चचालाथ ननाद चोर्वी ।
ववुश्च वाताः परुषाश्च घोराः।
दिशो बभूवुर्ज्वलिताः सधूमा ।
महार्णवाः सस्वनुश्चुक्षुभुश्च ॥ ८.१००.१६ ॥
Da bebte der Himmel und die Erde brüllte. Rauhe und furchtbare Winde wehten. Die Himmelsrichtungen wurden brennend und rauchig, und die großen Meere tosten und gerieten in Aufruhr.
8.100.17
सकाननाश्चाद्रिवराश्चकम्पिरे ।
प्रविव्यथुर्भूतगणाश्च मारिष।
बृहस्पतिः सम्परिवार्य रोहिणीं ।
बभूव चन्द्रार्कसमो विशाम्पते ॥ ८.१००.१७ ॥
Mit ihren Wäldern zitterten die herrlichsten Berge, und die Scharen der Wesen wurden bekümmert, o Edler. Bṛhaspati, Rohiṇī umkreisend, wurde gleich Mond und Sonne, o Herr der Menschen.
8.100.18
हते कर्णे न दिशो विप्रचाराः ।
सचन्द्रार्का द्यौर्विचचाल भूमिः।
पपात चोल्का ज्वलनप्रभा च ।
निशाचरा हृष्टतरा बभूवुः ॥ ८.१००.१८ ॥
Als Karṇa erschlagen war, irrten die Himmelsrichtungen verwirrt umher, der Himmel mit Mond und Sonne bebte, die Erde erzitterte, brennende Meteore fielen wie Feuer, und die Nachtwandler wurden noch froher.
8.100.19
शशिप्रकाशाननमर्जुनो यदा ।
जहार कर्णस्य शिरः शरेण।
ततोऽन्तरिक्षे सहसैव शब्दो ।
बभूव हाहेति सुरैर्विमुक्तः ॥ ८.१००.१९ ॥
Als Arjuna mit einem Pfeil das Haupt Karṇas abschlug, dessen Antlitz dem Mond glich, da erhob sich plötzlich am Himmel ein von den Göttern ausgestoßener Ruf: »Weh, weh!«
8.100.20
सदेवगन्धर्वमनुष्यपूजितं ।
निहत्य कर्णं रिपुमाहवेऽर्जुनः।
रराज राजन्परमेण तेजसा ।
यथा पुरा वृत्रवधे शतक्रतुः ॥ ८.१००.२० ॥
Nachdem Arjuna im Kampf den Feind Karṇa erschlagen hatte, der von Göttern, Gandharven und Menschen verehrt wurde, strahlte er, o König, mit höchstem Glanz, so wie einst Indra, der Hundertopferer, bei der Tötung Vṛtras erstrahlte.
8.100.21
पताकिना भीमनिनादकेतुना ।
रथेन शङ्खस्फटिकावभासिना।
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तावुभौ ।
महेन्द्रवीर्यप्रतिमानपौरुषौ ॥ ८.१००.२१ ॥
Auf einem Wagen mit Banner, dessen Feldzeichen fürchterlich brüllt, der wie Muschel und Kristall glänzt und den Rossen des großen Indra gleicht, die beiden, deren Tapferkeit und Mannhaftigkeit dem großen Indra gleichkommen.
8.100.22
समानयोगाविव विष्णुवासवैः ॥ ८.१००.२२ ॥
Die beiden waren gleichsam in gleicher Verbindung mit Viṣṇu und Vāsava.
8.100.23
मनांस्यरीणामुपतापयन्तौ ॥ ८.१००.२३ ॥
die Gemüter der Feinde quälend.
8.100.24
सुवर्णजालावततौ महास्वनौ ।
हिमावदातौ परिगृह्य पाणिमिः।
चुचुम्बतुः शङ्खवरौ नृणां वरौ ।
विघोषयन्तौ विजयं जगत्त्रये ॥ ८.१००.२४ ॥
Mit goldenen Netzen geschmückt, laut tönend, schneeweiß, nahmen die beiden Besten unter den Menschen die vortrefflichen Muscheln in ihre Hände, küssten sie und verkündeten den Sieg in den drei Welten.
8.100.25
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषो देवदत्तस्य चोभयोः ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्च समपूरयत् ॥ ८.१००.२५ ॥
Das Dröhnen des Pāñcajanya und des Devadatta, beider, erfüllte die Erde, den Himmel und die Himmelsrichtungen.
8.100.26
वित्रस्ताश्चाभवन्सर्वे कुरवो राजसत्तम ।
शूरयोः शङ्खशब्देन माधवस्यार्जुनस्य च ॥ ८.१००.२६ ॥
O Bester der Könige, alle Kurus wurden durch den Klang der Muscheln der beiden Helden, Mādhava und Arjuna, in Schrecken versetzt.
8.100.27
तौ शङ्खशब्देन निनादयन्तौ ।
वनानि शैलान्सरितो गुहाश्च।
वित्रासयन्तौ तव पुत्रसेनां ।
युधिष्ठिरं नन्दयितुं प्रयातौ ॥ ८.१००.२७ ॥
Die Wälder, Berge, Flüsse und Höhlen mit dem Klang ihrer Muscheln widerhallen lassend und das Heer deiner Söhne in Schrecken versetzend, zogen die beiden aus, um Yudhiṣṭhira zu erfreuen.
8.100.28
ततः प्रजग्मुः कुरवो जवेन ।
श्रुत्वैव शङ्खस्वनमीर्यमाणम्।
विहाय मद्राधिपतिं पतिं च ।
दुर्योधनं भारत भारतानाम् ॥ ८.१००.२८ ॥
Da zogen die Kurus, als sie den Klang der Muschel hörten, eilends fort und verließen den Herrn der Madras, Śalya, und ihren Herrn Duryodhana, o Bhārata, Bester der Bhāratas.
8.100.29
ततो रथेनाम्बुदबृन्दनादिना ।
शरद्वहर्मध्यदिवाकरत्विषा।
धनञ्जयस्याधिरथेश्च विस्मिताः ।
प्रशंसमानाः प्रययुस्तदाऽर्जुनम् ॥ ८.१००.२९ ॥
Da zogen sie, erstaunt über den Wagen, der wie eine Wolkenmasse dröhnte, und über den Glanz Dhanañjayas und Karṇas, leuchtend wie die Mittagssonne des Herbstes, fort und priesen Arjuna.
8.100.30
महाहवे तं बहुशोभमानं ।
धनञ्जयं योधगणैः समेताः।
तावन्वमोदंश्च जनाः प्रकामं ।
प्रभाकरावभ्युदितौ यथैव ॥ ८.१००.३० ॥
In der großen Schlacht lobten die zusammengekommenen Menschen mit den Scharen der Krieger Dhanañjaya (Arjuna), der glänzend strahlte, sehr, als wären es zwei aufgegangene Sonnen.