Mahābhārata · Adhyāya 8.97

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

8.97.1

ततोऽपयाताः शरपातमात्रमवस्थिता वै कुरवो नरेन्द्र ।
विद्युत्प्रकाशं ददृशुः समन्ताद्धनञ्जयास्त्रं समुदीर्यमाणम् ॥ ८.९७.१ ॥

Da sahen die Kurus, die sich zurückgezogen hatten und in Pfeilweite standen, o Herr der Menschen, Dhanañjayas Waffe von allen Seiten abgeschossen, mit blitzgleichem Glanz.

8.97.2

ततोऽग्रसत्सूतपुत्रोऽर्जुनस्य वियद्गतं घोरतरं शरैस्तत् ।
क्रुद्धेन पार्थेन शरं विसृष्टं वधाय कर्णस्य महाविमर्दे ॥ ८.९७.२ ॥

Da fing der Sohn des Wagenlenkers mit seinen Pfeilen jenes überaus schreckliche, durch die Lüfte fliegende Geschoss Arjunas ab, das der zornige Sohn der Pṛthā zur Vernichtung Karṇas im großen Getümmel abgeschossen hatte.

8.97.3

उदीर्यमाणं स्म कुरुन्दहन्तं सुवर्णपुङ्खैर्विशिखैर्ममर्द ।
कर्णस्त्वमोघेष्वसनं दृढज्यं विस्फारयित्वा विसृजञ्छरौघान ॥ ८.९७.३ ॥

Karṇa zerschmetterte jenes Geschoss, das sich erhob und die Kurus versengte, mit goldgefiederten Pfeilen; und, seinen unfehlbaren Bogen mit fester Sehne weit spannend, ließ er Pfeilfluten los.

8.97.4

रामादुपात्तेन महामहिम्ना ह्याथर्वणेनारिविनाशनेन ।
तदर्जुनास्त्रं व्यघमद्दहन्तं पार्थ च वाणैर्निशितैरविध्यत् ॥ ८.९७.४ ॥

Mit der von Rāma erhaltenen Ātharvaṇa-Waffe, von großer Herrlichkeit und Vernichterin der Feinde, zermalmte er jene brennende Waffe Arjunas und durchbohrte den Sohn der Pṛthā mit scharfen Pfeilen.

8.97.5

ततो विमर्दः सुमहान्वभूव तत्रार्जुनस्याधिरथेश्च राजन् ।
अन्योन्यमासादयतोः पृषत्कैर्विषाणघातैर्द्विपयोरिवाजौ ॥ ८.९७.५ ॥

Da entbrannte, o König, dort ein gewaltiger Zusammenstoß zwischen Arjuna und Karṇa, dem Sohn des Wagenlenkers; mit Pfeilen stürzten sie aufeinander zu, wie zwei Elefanten, die im Kampf mit ihren Stoßzähnen zusammenprallen.

8.97.6

ततोऽस्त्रसंघातसमावृतं तदा बभूव राजंस्तुमुलं रणाजिरम् ।
य्त्कर्णपार्थै शरवृष्टिसङ्घैर्निरन्तरं चक्रतुरम्बरं तदा ॥ ८.९७.६ ॥

Da wurde, o König, jener Kampfplatz, bedeckt von Massen von Waffen, tosend; Karṇa und Pārtha füllten unablässig den Himmel mit Pfeilregen.

8.97.7

ततो जालं वाणमयं महान्तं सर्वेऽद्राक्षुः कुरवः सोमकाश्च ।
नान्यं च भूतं ददृशुस्तदा ते बाणान्धकारे तुमुलेऽथ किंचित् ॥ ८.९७.७ ॥

Da sahen alle Kuru und Somaka ein gewaltiges Netz aus Pfeilen; in jener tosenden Pfeilfinsternis konnten sie sonst nichts erkennen.

8.97.8

तौ सन्दधानावनिशं च राजन् समस्यन्तौ चापि शराननेकान् ।
सन्दर्शयेतां युधि मार्गान्दिचित्रा न्धनुर्धरौ तौ विविधैः कृतास्त्रैः ॥ ८.९७.८ ॥

O König, jene beiden, unablässig Pfeile anlegend und abschießend, schossen viele Pfeile im Kampf und zeigten wunderbare Bahnen — jene beiden Bogenschützen, geschickt in vielerlei Waffen.

8.97.9

तयोरेवं युध्यतोराजिमध्ये सूतात्मजोऽभूदधिकः कदाचित् ।
पार्थः कदाचित्त्वधिकः किरीटी वीर्यास्त्रमायाबलपौरुषेण ॥ ८.९७.९ ॥

Während jene beiden so inmitten der Schlacht kämpften, war bisweilen der Wagenlenker-Sohn überlegen, bisweilen der gekrönte Pārtha — durch Tapferkeit, Waffen, Trugkunst, Kraft und männlichen Einsatz.

8.97.10

दृष्ट्वा तयोस्तं युधि संप्रहारं परस्परस्यान्तरमीक्षमाणयोः ।
घोरं तयोर्दुर्विषहं रणेऽन्यैर्योधाः सर्वे विस्मयमभ्यगच्छन् ॥ ८.९७.१० ॥

Als sie jenen schrecklichen, unerträglichen Schlagwechsel in der Schlacht zwischen den beiden sahen, die einander Lücken suchten, gerieten alle übrigen Krieger in Staunen.

8.97.11

ततो भूतान्यन्तरिक्षस्थितानि तौ कर्णपार्थै प्रशशंसुर्नरेन्द्र ।
भोः कर्ण साध्वर्जुन साधु चेति वियत्सु वाणी श्रूयते सर्वतोपि ॥ ८.९७.११ ॥

Da priesen die Wesen, die im Himmel standen, o Herr der Menschen, jene beiden, Karṇa und Pārtha. »Gut, Karṇa! Gut, Arjuna!« — solch eine Stimme war am Himmel von allen Seiten zu hören.

8.97.12

तस्मिन्विमर्दे रथवाजिनागैस्तदाऽभिघातैर्दलिते हि भूतले ।
ततस्तु पातालतले शयानो नागोऽश्वसेनः कृतवैरोऽर्जुनेन ॥ ८.९७.१२ ॥

In jenem Gedränge der Schlacht, als die Erde unter den Schlägen von Streitwagen, Pferden und Elefanten zertrampelt war, da war die Schlange Aśvasena, die in den Tiefen der Unterwelt lag und Feindschaft mit Arjuna geschlossen hatte, dort.

8.97.13

राजंस्तदा खाण्डवदाहमुक्तो विवेश कोपाद्वसुधातले यः ।
अथोत्पपातोर्ध्वगतिर्जवेन सन्दृश्य कर्णार्जुनयोर्विमर्दम् ॥ ८.९७.१३ ॥

O König, da erhob sich die Schlange, die dem Brand des Khāṇḍava entronnen und zornig in die Erde eingedrungen war, als sie den Zusammenstoß von Karṇa und Arjuna sah, rasch nach oben.

8.97.14

अयं हि कालेस्य दुरात्मनो वै पार्थस्य वैरप्रतियातनाय ।
सञ्चिन्त्य तूर्ण प्रविवेश चैव कर्णस्य राजन्शररुपधारी ॥ ८.९७.१४ ॥

»Nun ist die Zeit gekommen für diesen Bösen, die Feindschaft gegen Pārtha zu vergelten«, so überlegend, o König, nahm er die Gestalt eines Pfeils an und drang rasch in Karṇa ein.

8.97.15

ततोस्रसङ्घातसमाकुलं तदा बभूव जन्यं विततांशुजालम् ।
तत्कर्णपार्थौ शरसङ्घ्वृष्टिभिर्निरन्तरं चक्रतुरंबरं तदा ॥ ८.९७.१५ ॥

Da wurde das Schlachtfeld, von Blutströmen erfüllt, wie ein ausgebreitetes Netz von Strahlen. Da füllten Karṇa und Pārtha den Himmel unablässig mit Regengüssen von Pfeilsalven.

8.97.16

तद्वाणजालैकमयं महान्तं सर्वेऽत्रसन्कुरवः सोमकाश्च ।
नान्यत्किञ्चिद्ददृशुः सम्पतद्वै बाणान्धकारे तुमुलेऽतिमात्रम् ॥ ८.९७.१६ ॥

Als sie jene gewaltige Finsternis aus einem Netz von Pfeilen sahen, gerieten alle Kurus und Somakas in Schrecken. In der schrecklichen Finsternis der Pfeile sahen sie nichts außer den herabfallenden Pfeilen.

8.97.17

ततस्तौ पुरुषव्याघ्रौ सर्वलोकधनुर्धरौ ।
त्यक्तप्राणौ रणे वीरौ युध्दश्रममुपागतौ ॥ ८.९७.१७ ॥

Da gerieten jene beiden Tiger unter den Menschen, Bogenschützen aller Welten, Helden, die auf dem Schlachtfeld ihr Leben aufgegeben hatten, in die Erschöpfung des Kampfes.

8.97.18

समुत्क्षेपैर्वीक्षमाणौ सिक्तौ चन्दनवारिणा ।
सवालव्यजनैर्दिव्यैर्दिविस्थैरप्सरोगणैः ।
शक्रसूर्यकराब्जाभ्यां प्रमार्जितमुखावुभौ ॥ ८.९७.१८ ॥

Beide, mit sandelduftendem Wasser besprengt, mit göttlichen Yakschweif-Fächern gefächelt, von Scharen von Apsaras beobachtet, die im Himmel standen, ihre Gesichter gewischt von den Lotushänden Indras und der Sonne.

8.97.19

कर्णोऽथ पार्थ न विशेषयद्यदा भृशं च पार्थेन शराभितप्तः ।
ततस्तु वीरः शरविक्षताङ्गो दघ्रे मनो ह्येकशयस्य तस्य ॥ ८.९७.१९ ॥

Als Arjuna ihn mit Pfeilen heftig bedrängt hatte, konnte Karṇa Arjuna nicht mehr unterscheiden. Da richtete jener Held, dessen Körper von Pfeilen verwundet war, seinen Geist auf jenes eine Lager.

8.97.20

ततो रिपुघ्नं समधत्त कर्णः सुसंचितं सर्पमुखं ज्वलन्तम् ।
रौद्रं शरं सन्नतमुग्रघौतं पार्थार्थमित्येव चिराभिगुप्तम् ॥ ८.९७.२० ॥

Da legte Karṇa jenen feindtötenden Pfeil an, wohl vorbereitet, schlangenmäulig, lodernd, schrecklich, gebogen, scharf geschliffen, lange nur für Arjuna aufbewahrt.

8.97.21

सदार्चितं चन्दनचूर्णशायितं सुवर्णतूणीरशयं महार्चिषम् ।
आकर्णपूर्ण विचकर्ष कर्णो विमोक्तुकामः शरमुग्रवेगम् ॥ ८.९७.२१ ॥

Stets verehrt, auf Sandelpulver ruhend, im goldenen Köcher liegend, jener Pfeil von großer Flamme; Karṇa zog ihn bis zum Ohr, begierig, den Pfeil von wilder Geschwindigkeit abzuschießen.

8.97.22

प्रदीप्तमैरावतवंशसंभवं शिरो जिहीर्षुर्युधि सव्यसाचिनः ।
ततः प्रजज्वाल दिशो नमश्च उल्काश्च घोराः शतशः प्रपेतुः ॥ ८.९७.२२ ॥

Aus dem Geschlecht des Airāvata stammend, flammend, begehrte er im Kampf das Haupt Savyasācins (Arjunas) zu rauben. Da erglühten die Himmelsrichtungen und der Himmel, und hunderte schreckliche Meteore fielen.

8.97.23

तस्मिस्तु नागे धनुषि प्रयुक्ते हाहाकृता लोकपालाः सशक्राः ॥ ८.९७.२३ ॥

Als jener Schlangenpfeil auf den Bogen gelegt wurde, schrien die Weltenhüter zusammen mit Śakra: »Wehe, wehe!«

8.97.24

स सूतपुत्रस्तमपाङ्गदेशे अवाड्मुखं संधयति स्म रोषात् ।
न तं स्म जानाति महानुभावमपङ्गदेशेऽभिनिविष्टमाजौ ॥ ८.९७.२४ ॥

Im Zorn legte der Sohn des Wagenlenkers jenen abwärts gerichteten Pfeil an den Augenwinkel; er wusste nicht, dass jener Hochherzige im Kampf am Augenwinkel verweilte.

8.97.25

न चापि तं बुबुधे सूतपुत्रो बाणे प्रविष्टं योगबलेन नागम् ।
दशशतनयनोऽहिं दृश्य बाणे प्रविष्टं निहत इति सुतो मे स्रस्तगात्रो बभूव ।
जलजकुसुमयोनिः श्रेष्ठभावो जितात्मा त्रिदशपतिमवोचन्मा व्यथिष्ठा जये श्रीः ॥ ८.९७.२५ ॥

Der Sohn des Wagenlenkers nahm jene Schlange nicht wahr, die durch die Kraft des Yoga in den Pfeil eingedrungen war. Indra, der Tausendäugige, sah die Schlange in den Pfeil eindringen und wurde schlaff an allen Gliedern, in dem Gedanken: »Mein Sohn ist erschlagen.« Da sprach Brahmā, der aus dem Lotus Geborene, von höchster Art und selbstbeherrscht, zum Herrn der Götter: »Sei nicht betrübt; das Glück liegt im Sieg.«

8.97.26

ततोऽब्रवीन्मद्रराजो महात्मा दृष्ट्वा कर्ण प्रहितेषुं तमुग्रम् ।
ग्रीवायतः कर्ण न् संहितोऽयं समीक्ष्य संधत्स्व शरं परध्नम् ॥ ८.९७.२६ ॥

Da sprach der großherzige König der Madras, als er den grimmigen Pfeil sah, den Karṇa abgeschossen hatte: "Karṇa, er zielt auf den Nacken; sieh ihn an und lege einen feindvernichtenden Pfeil an."

8.97.27

अथाब्रवीत्क्रोधसंरक्तनेत्रो मद्राधिपं सूतपुत्रो मनस्वी ।
न संधत्ते द्विः शरं शल्य कर्णो न मादृशा जिह्ययुध्दा भवन्ति ॥ ८.९७.२७ ॥

Da sprach der stolze Wagenlenkersohn, die Augen rot vor Zorn, zum Herrn der Madras: "Śalya, Karṇa legt nicht zweimal einen Pfeil an; Männer wie ich kämpfen nicht mit krummen Mitteln."

8.97.28

इतिदमुक्त्वा विससर्ज तं शरं प्रयत्नतो वर्षगणाभिपूजितम् ।
हतोसि रे फल्गुन इत्यधिक्षिपन्नुवाच चोच्चैर्गिरमूर्जितां वृषः ॥ ८.९७.२८ ॥

So sprechend schoss er jenen lange verehrten Pfeil mit aller Anstrengung ab; höhnend rief er laut: "He, Phalguna, du bist erschlagen!" — der mächtige Stier unter den Kriegern.

8.97.29

स सायकः कर्णभुजप्रसृष्टो हुताशनार्कप्रतिमः सुघोरः ।
गुणच्युतः कर्णधनुः प्रमुक्तो वियद्गतः प्राज्वलदन्तरिक्षे ॥ ८.९७.२९ ॥

Jener Pfeil, von Karṇas Arm abgeschossen, war furchtbar wie Feuer und Sonne; von der Sehne seines Bogens gelöst, stieg er in den Himmel und flammte im Luftraum auf.

8.97.30

तमापतन्तं ज्वलितं निरीक्ष्य वियद्गतं वृष्णिकुलप्रवीरः ।
रथस्य चक्रं सहसा निपीड्य पञ्चाङ्गुलं मञ्जयति स्म वीरः ॥ ८.९७.३० ॥

Als der brennende Pfeil vom Himmel auf sie zukommen sah, drückte der größte Held des Vṛṣṇi-Geschlechts plötzlich das Wagenrad nieder und versenkte es fünf Finger tief in die Erde.

8.97.31

ततोऽन्तरिक्षे सुमहान्निनादः संपूजनार्थ मधुसूदनस्य ।
र्दिव्यानि पुष्पाण्यथ सिंहनादाः ।
तस्मिंस्तथा वै धरणीं निमग्ने रथे प्रयत्नान्मधुसूदनस्य ॥ ८.९७.३१ ॥

Da erhob sich am Himmel ein gewaltiges Getöse zu Ehren Madhusūdanas; göttliche Blumen fielen, und Löwengebrüll erklang. Während der Wagen in die Erde sank, hielt Madhusūdana ihn mit Mühe empor.

8.97.32

ततः किरीटं वहुरत्नचित्रं जघान नागोऽर्जुनमूर्धतो बलात् ।
गिरेः सुजाताङ्कुरपुष्पितद्रुमं महेन्द्रवज्रं शिखरं यथोत्तमम् ॥ ८.९७.३२ ॥

Da schlug die Schlange mit Gewalt die mit vielen Edelsteinen verzierte Krone von Arjunas Haupt, wie der höchste Gipfel eines Berges mit schönen Sprossen und blühenden Bäumen vom Donnerkeil Indras getroffen wird.

8.97.33

ततः किरीटं तपनीयचित्रं पार्थोत्तमाङ्गदहरत्तरस्वी ।
तद्धेमजालावनतं सुघोरं संप्रज्वलत्तन्निपपात भूमौ ॥ ८.९७.३३ ॥

Da riss der schnelle Sohn Pṛthās die goldverzierte Krone von Arjunas Haupt; die von ihrem goldenen Netz gebogene, furchtbare Krone fiel brennend zu Boden.

8.97.34

ततोऽर्जुनस्योत्तमगात्रभूषणं सुवर्णमुक्तामणिवज्रचित्रितम् ।
धरावियद्दयोसलिलेषु विश्रुतं बलं निसर्गोत्तममन्युभिः सदा ॥ ८.९७.३४ ॥

Da fiel der Schmuck von Arjunas edlem Körper, mit Gold, Perlen, Edelsteinen und Diamanten verziert, berühmt auf Erde, im Himmel, in den Himmelswelten und in den Wassern, stets erfüllt von der Kraft seines natürlichen, höchsten Zorns.

8.97.35

शरेण मूर्ध्नि प्रजहार सूतजो दिवाकरेन्दुज्वलनग्रहत्विषम् ।
सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषणं पुरन्दरार्थ तपसा प्रयत्नतः ॥ ८.९७.३५ ॥

Der Sohn des Wagenlenkers traf mit einem Pfeil den Kopfschmuck, strahlend wie Sonne, Mond, Feuer und Planeten, geschmückt mit Gold, Perlen, Edelsteinen und Diamanten, durch Askese für Indra mühsam gefertigt.

8.97.36

स्वयं कृतं यद्विधिना स्वयंभुवा महार्हरुपं द्विषतां भयंकरम् ।
निजघ्नते देवरिपून्सुरेश्वरः स्वयं ददौ यध्दि मुदाऽर्जुनाय ॥ ८.९७.३६ ॥

Jene, die der Selbstgeborene selbst gefertigt hatte, von großem Wert und Gestalt, furchtbar für die Feinde, mit der der Herr der Götter Indra die Feinde der Götter erschlug, gab er freudig dem Arjuna.

8.97.37

हरिप्रचेतोहरिवित्तगोप्तृभिः पिनाकपाशाशनिदण्डधारिभिः ।
सुरोत्तमैरप्यविषह्यमर्दितुं प्रसह्य नागेन जहार तद्वृषा ॥ ८.९७.३७ ॥

Jene, die selbst die besten Götter nicht ertragen können zu zermalmen, bewacht von Hari, Pracetas und Kubera, den Trägern von Bogen, Schlinge, Donnerkeil und Keule, die nahm der Stier mit Gewalt durch die Schlange weg.

8.97.38

तदुत्तमेषून्मथितं विषाहिना प्रदीप्तपर्चिष्मदतीव सुन्दरम् ।
पपात पार्थस्य किरीटमुत्तमं दिवाकरोस्तादिव पर्वताज्ज्वलन् ॥ ८.९७.३८ ॥

Jenes herrliche Diadem des Pārtha, von den trefflichen Pfeilen und der giftigen Schlange erschüttert, flammend und überaus schön, fiel wie die brennende Sonne von einem Berg herab.

8.97.39

महीवियद्दयोसलिलानि वायुना प्रसह्य रुग्णानि विघूर्णितानि वा ।
इतीव शब्दं भुवनेषु तत्तथा जना व्यवस्यन्ति दिशश्च विह्वलाः ॥ ८.९७.३९ ॥

Erde, Himmel, Himmelsraum und Wasser, als wären sie vom Wind gewaltsam zerbrochen und umhergewirbelt — so hallte jener Klang durch die Welten, und die Menschen und die Gegenden, verwirrt, hielten es dafür.

8.97.40

विना किरीटं शुशुभे स पार्थः श्यामो युवा शैल इव त्रिशृङ्गैः ॥ ८.९७.४० ॥

Ohne sein Diadem strahlte jener Pārtha, dunkel von Farbe und jung, wie ein Berg mit drei Gipfeln.

8.97.42

ततः समुद्ग्र्थ्य सितेन वाससा स्वमूर्घजानव्यथितस्तदाऽर्जुनः ।
बभौ सुसंपूर्णमरीचिनेन्दुना शिरोगतेनोदयपर्वतो यथा
स चापि राधेयभुजप्रमुक्तो हुताशनार्कप्रतिमद्युतिर्महान् ।
महोरगः कृतवैरोऽर्जुनेन किरीटमाहृत्य समुत्पपात ॥ ८.९७.४२ ॥

Da band Arjuna, unerschüttert, sein Haar mit einem weißen Tuch zusammen und leuchtete wie der Aufgangsberg, auf dessen Gipfel der volle strahlende Mond steht. Jene große Schlange, von Karṇas Arm gelöst, strahlend wie Feuer und Sonne, Feindschaft gegen Arjuna hegend, raubte das Diadem und stieg empor.

8.97.43

तमुत्पतन्तं द्विपदां वरिष्ठो दृष्ट्वा वचः पार्थमुवाच कृष्णः ।
महोरगं पाण्डव पश्यपश्य प्रयोजितं त्वन्निधनार्थमुग्रम् ॥ ८.९७.४३ ॥

Als Kṛṣṇa, der Beste der Zweifüßigen, jene Schlange emporfliegen sah, sprach er zu Arjuna: Sieh, Pāṇḍava, sieh diese grimmige große Schlange, zu deinem Verderben entsandt!

8.97.44

स एवमुक्तो मधुसूदनेन गाण्डीवधन्वा हरिमुग्रवाचा ।
उवाच को न्वेष ममाद्य नागः क्षयाय नागाद्गरुडस्य वक्त्रम् ॥ ८.९७.४४ ॥

Als Madhusūdana so gesprochen hatte, sagte Arjuna, der Bogenschütze mit dem Gāṇḍīva, mit grimmigen Worten zu Hari: Wer ist dieser, der heute als Schlange zu meinem Verderben gekommen ist? Wer ist dieser, wie eine Schlange, dem Rachen Garuḍas entronnen?

8.97.45

योऽसौ त्वया खाण्डवे चित्रभानुं संतर्पयाणेन धनुर्धरेण ।
वियद्गतो जननीगुप्तदेहो मत्वैकरूपं निहताऽस्य माता ॥ ८.९७.४५ ॥

Jener, den du als Bogenschütze erschlugst, während du Citrabhānu (das Feuer) im Khāṇḍava-Wald sättigtest, dessen Leib seine Mutter beschützt hatte, dieser ist in den Himmel entflohen. Dich und sie für eine einzige Gestalt haltend, tötete er deine Mutter.

8.97.46

स एष तद्वैरमनुस्मरन्वै त्वां प्रार्थयत्यात्मवधाय नूनम् ।
नभश्च्युतां प्रज्वलितामिवोल्कां पश्यैनमायान्तममित्रसाह ॥ ८.९७.४६ ॥

Sich jener Feindschaft erinnernd, sucht er dich gewiss zu seinem eigenen Verderben. Sieh ihn kommen wie einen brennenden Meteor, vom Himmel gefallen, o Bezwinger der Feinde.

8.97.47

ततः स जिष्णुः परिवृत्य रोषाच्चिच्छेद षड्भिर्निशितैः सुधारैः ।
नागं वियत्तिर्यगिवोत्पतन्तं स च्छिन्नगात्रो निपपात भूमौ ॥ ८.९७.४७ ॥

Da wandte sich Arjuna, der Sieger, im Zorn um und zerschnitt mit sechs scharfen, wohlgeschliffenen Pfeilen die Schlange, die schräg durch den Himmel emporschnellte; ihr Leib zerschnitten, stürzte sie zu Boden.

8.97.48

हते च तस्मिन्भुजगे किरीटिना स्वयं विभुः पार्थिव भूतलादथ ।
समुज्जहाराशु पुनः पतन्तं रथं भुजाभ्यां पुरुषोत्तमस्ततः ॥ ८.९७.४८ ॥

O König, als der Diadem-Träger Arjuna jene Schlange erschlagen hatte, hob der mächtige Puruṣottama selbst den vom Boden fallenden Wagen rasch mit seinen Armen wieder empor.

8.97.49

तस्मिन्मुहूर्ते दशभिः पृषत्कैः शिलाशितैर्बर्हिणबर्हवाजितैः ।
विव्याघ कर्णः पुरुषप्रवीरो धनञ्जयं तिर्यगवेक्षमाणः ॥ ८.९७.४९ ॥

In diesem Augenblick traf der Held Karṇa, der Erste unter den Männern, Dhanañjaya mit zehn auf Stein geschärften, mit Pfauenfedern besetzten Pfeilen und blickte ihn dabei von der Seite an.

8.97.50

ततोऽर्जुनो द्वादशभिः सुमुक्तैर्वराहकर्णैर्निशितैः समर्प्य ।
नाराचमाशीविषतुल्यवेगमाकर्णपूर्णायतमुत्ससर्ज ॥ ८.९७.५० ॥

Da legte Arjuna zwölf gut abgeschossene, scharfe Eberohr-Pfeile auf und ließ einen eisernen Pfeil, schnell wie eine giftige Schlange, bis zum Ohr gespannt, los.

8.97.51

स चित्रवर्मेषुवरो विदार्य प्राणान्निरस्यन्निव साधुमुक्तः ।
कर्णस्य पीत्वा रुधिरं विवेश वसुंधरां शॊणितदिग्धवाजः ॥ ८.९७.५१ ॥

Jener beste Pfeil mit seinem buntfarbigen Panzer, wohlgeschleudert, als wolle er die Lebensatem austreiben, durchbohrte Karṇa, trank sein Blut und drang in die Erde ein, seine Federn blutbefleckt.

8.97.52

ततो वृषो बाणनिपातकोपितो महोरगो दण्डविघट्टितो यथा ।
तदाऽऽशुकारी व्यसृजच्छरोत्तमान् महाविषः सर्प इवोत्तमं विषम् ॥ ८.९७.५२ ॥

Da warf Vṛṣa, vom Fall des Pfeils erzürnt, wie eine große Schlange, vom Stock getroffen, schnell die besten Pfeile, so wie eine Schlange mit mächtigem Gift ihr höchstes Gift verspritzt.

8.97.53

जनार्दनं द्वादशभिः पराभिनन्नवैर्नवत्या च शरैस्तथाऽर्जुनम् ।
शरेण घोरेण पुनश्च पाण्डवं विदार्य कर्णो व्यनदज्जहास च ॥ ८.९७.५३ ॥

Janārdana traf er mit zwölf Pfeilen und Arjuna mit neunzig; dann durchbohrte er den Pāṇḍava wieder mit einem schrecklichen Pfeil, und Karṇa brüllte und lachte.

8.97.54

तमस्य हर्षं ममृषे न पाण्डवो बिभेद मर्माणि ततोऽस्य मर्मवित् ।
परःशतैः पत्रिभिरिन्द्रविक्रमस्तथा यथेन्द्रो बलमोजसा रणे ॥ ८.९७.५४ ॥

Der Pāṇḍava ertrug seine Hochstimmung nicht; die Lebenspunkte kennend, durchbohrte er Karṇas Schwachstellen mit hunderten gefiederter Pfeile, tapfer wie Indra, so wie Indra in der Schlacht mit Kraft und Stärke zuschlägt.

8.97.55

ततः शराणां नवतिं तदाऽर्जुनः ससर्ज कर्णेऽन्तकदण्डसंनिभाम् ।
तैः पत्रिभिर्विद्धतनुः स विव्यथे तथा यथा वज्रविदारितोऽचलः । ॥ ८.९७.५५ ॥

Da schoss Arjuna neunzig Pfeile auf Karṇa, gleich dem Stab des Todes; sein von den gefiederten Pfeilen durchbohrter Leib litt wie ein vom Blitz gespaltener Berg.

8.97.56

मणिप्रवेकोत्तमवज्रहाटकैरलंकृतं चास्य वराङ्गभूषणम् ।
प्रविद्धमुर्व्यां निपपात पत्रिभिर्धनञ्जयेनोत्तमकुण्डलेपि च ॥ ८.९७.५६ ॥

Sein vortrefflicher Körperschmuck, mit Edelsteinen, feinen Diamanten und Gold verziert, wurde von Arjunas Pfeilen durchbohrt und fiel zu Boden, ebenso fiel sein vortreffliches Ohrgehänge.

8.97.57

महाधनं शिल्पिवरैः प्रयत्नतः कृतं यदस्योत्तमवर्म भास्वरम् ।
सुदीर्घकालेन ततोऽस्य पाण्डवः क्षणेन बाणैर्बहुधा व्यशातयत् ॥ ८.९७.५७ ॥

Seine vortreffliche, glänzende Rüstung, sehr kostbar, von den besten Handwerkern mit großer Mühe über lange Zeit gefertigt, wurde vom Pāṇḍava im Nu mit Pfeilen in viele Stücke zerschlagen.

8.97.58

तस्येषुभिः खण्डितकुण्डलोऽन्तः परिक्षतश्चाभ्यधिकं तदानीम् ।
सलोहिताङ्गश्रवणश्चकाशे सलोहिताङ्गश्रवणो यथा दिवि ॥ ८.९७.५८ ॥

Seine Ohrgehänge wurden von den Pfeilen zerbrochen; zu jener Zeit war er innerlich schwer verwundet, und mit blutroten Gliedern und Ohren leuchtete er wie ein roter Planet am Himmel.

8.97.59

स तं विवर्माणमथोत्तपेषुभिः शितैश्चतुर्भिः कुपितः पराभिनत् ।
स विव्यथेऽत्यर्थमरिप्रताडितो यथाऽऽतुरः पित्तकफानिलज्वरैः ॥ ८.९७.५९ ॥

Arjuna, zornig, traf den rüstungslosen Karṇa mit vier scharfen, glühenden Pfeilen; von seinem Feind getroffen, litt Karṇa unsäglich, wie ein Kranker, den Fieber von Galle, Schleim und Wind quälen.

8.97.60

महाधनुर्मण्डलनिः सृतैः शितैः क्रियाप्रयत्नप्रहितैर्बलेन च ।
ततक्ष कर्ण बहुभिः शरोत्तमैर्बिभेद मर्मस्वपि चार्जुनस्त्वरन् ॥ ८.९७.६० ॥

Mit vielen vortrefflichen, scharfen Pfeilen, aus dem Kreis seines großen Bogens geschnellt, durch geschickte Anstrengung und Kraft abgesandt, traf Arjuna Karṇa; und eilend durchbohrte Arjuna sogar seine verwundbaren Stellen.

8.97.61

दृढाहतः पत्रिभिरुग्रवेगैः पार्थेन कर्णो विविधैः शिताग्रैः ।
बभौ गिरिर्गैरिकधातुरक्तः क्षरन्प्रपातैरिव रक्तमम्भः ॥ ८.९७.६१ ॥

Von Pārthas wilden, scharfspitzigen Pfeilen hart getroffen, glänzte Karṇa wie ein von Gairika-Ocker rot gefärbter Berg, der an seinen Wasserfällen blutähnliches Wasser ergießt.

8.97.62

ततोऽर्जुनः कर्णमवक्रगैर्नवैः सुवर्णपुङ्खैः सुदृढैरयस्मयैः ।
यमाग्निदण्डप्रतिमैः स्तनान्तरे पराभिनत्क्रौञ्चमिवाद्रिमग्निजः ॥ ८.९७.६२ ॥

Da durchbohrte Arjuna Karṇa mitten in der Brust mit neuen, geradeaus fliegenden eisernen Pfeilen mit goldenen Federn, sehr stark und den Keulen Yamas und Agnis gleich, so wie der Sohn des Feuers den Berg Krauñca durchbohrte.

8.97.63

ततः शरावापमपास्य सूतजो धनुश्च तच्छक्रशरासनोपमम् ।
ततो रथस्थः स मुमोह च स्खलन् प्रशीर्णमुष्टिः सुभृशाहतः प्रभो ॥ ८.९७.६३ ॥

Da warf der Sohn des Wagenlenkers jenen Bogen, gleich dem Indras, und seinen Köcher weg; dann, auf dem Wagen stehend, wurde er verwirrt und taumelte, die Faust gelockert, schwer getroffen, o Herr!

8.97.64

न चार्जुनस्तं व्यसने तदेषिवान्निहन्तुमार्यः पुरुषव्रते स्थितः ।
ततस्तमिन्द्रावरजः सुसंभ्रमादुवाच किं पाण्डव हे प्रमाद्यसे ॥ ८.९७.६४ ॥

Arjuna, der Edle, blieb fest im Gelübde der Mannhaftigkeit und wollte ihn in jenem Unglück nicht töten; da sprach der jüngere Bruder Indras in großer Eile zu ihm: 'O Pāṇḍava, warum bist du achtlos?'

8.97.65

नैवाहितानां सततं विपश्चितः क्षणं प्रतीक्षन्त्यपि दुर्बलीयसाम् ।
विशेषतोऽरीन्व्यसनेषु पण्डितो निहत्य धर्मं च यशश्च विन्दते ॥ ८.९७.६५ ॥

Die Weisen warten nie auch nur einen Augenblick auf ihre Feinde, besonders nicht auf die schwächeren; ein Gelehrter, der Feinde im Unglück erschlägt, erlangt sowohl Dharma als auch Ruhm.

8.97.66

तदेकवीरं तव चाहितं सदा त्वरस्व कर्ण सहसाऽभिमर्दितुम् ।
पुरा समर्थः समुपैति सूतजो भिन्धि त्वमेनं नमुचिं यथा हरिः ॥ ८.९७.६६ ॥

Eile also, o Karṇa, diesen einzigen Helden, deinen ewigen Feind, sogleich zu zermalmen. Der Sohn des Wagenlenkers naht, fähig; schlage ihn nieder, wie Hari den Namuci schlug.

8.97.67

ततस्तदेवेत्यभिपूज्य सत्वरं जनार्दनं कर्णमविध्यदर्जुनः ।
शरोत्तमैः सर्वकुरुत्तमस्त्वरं स्तथा यथा शम्बरहा पुरा बलिम् ॥ ८.९७.६७ ॥

Dann, mit den Worten »so sei es« Janārdana rasch ehrend, durchbohrte Arjuna, der Beste aller Kurus, Karṇa mit vorzüglichen Pfeilen, so wie einst der Töter Śambaras den Bali durchbohrte.

8.97.68

साश्चं तु कर्णं सरथं किरीटी समाचिनोद्भारत वत्सदन्तैः ।
प्रच्छादयामास दिशश्च बाणैः सर्वप्रयत्नात्तपनीयपुङ्खैः ॥ ८.९७.६८ ॥

Doch Kirīṭin (Arjuna), o Bhārata, bedeckte Karṇa samt Rossen und Wagen mit Pfeilen aus Kalbszähnen; mit all seiner Kraft bedeckte er auch die Himmelsrichtungen mit goldgefiederten Geschossen.

8.97.69

स वत्सदन्तैः पृथुपीनवक्षाः समाचितः सोऽधिरथिर्विभाति ।
सुपुष्पिताशोकपलाशशाल्मलिर्यथाऽचलश्चन्दनकाननायुतः ॥ ८.९७.६९ ॥

Mit Pfeilen aus Kalbszähnen bedeckt, leuchtet jener Sohn des Adhiratha, breitbrüstig und vollbrüstig, wie ein Berg, umgeben von Sandelholzhainen, mit seinen wohlblühenden Aśoka-, Palāśa- und Śālmalī-Bäumen.

8.97.70

शरैः शरीरे बहुभिः समर्पितैर्विभाति कर्णः समरे विशांपते ।
महीरुहैराचितसानुकन्दरो यथा गिरीन्द्रः स्फुटकर्णिकारवान् ॥ ८.९७.७० ॥

O Herr der Menschen, im Kampf erstrahlt Karṇa mit den vielen Pfeilen, die auf seinem Körper stecken, wie der Herr der Berge mit Gipfeln und Höhlen, von Bäumen bedeckt, mit blühenden Karṇikāra-Bäumen.

8.97.71

स बाणस्ङ्घान्बहुधा व्यवासृजन् विभाति कर्णः शरजालरश्मिवान् ।
सलोहितो रक्तगभस्तिमण्डलो दिवाकरोऽस्ताभिमिखो यथा तथा ॥ ८.९७.७१ ॥

Er ließ Scharen von Pfeilen auf vielerlei Weise fliegen; Karṇa strahlte mit einem Netz von Pfeilen als Strahlen, wie die Sonne mit ihrer roten Strahlenscheibe, dem Untergang zugewandt.

8.97.72

बाह्वन्तरादाधिरथेर्विमुक्तान् बाणान्महाहीनिव दीप्यमानान् ।
व्यध्वंसयन्नर्जुनवाहुमुक्ताः शराः समासाद्य दिशः शिताग्राः ॥ ८.९७.७२ ॥

Die scharfspitzigen Pfeile, die von Arjunas Armen abgeschnellt wurden, zerschmetterten die glühenden Pfeile, die zwischen Karṇas Armen hervorgeschleudert wurden, wie große Schlangen; sie erreichten die Himmelsrichtungen.

8.97.73

ततः स कर्णः समवाप्य धैर्य बाणान्विमुञ्चन्कुपिताहिकल्पान् ।
विव्याध पार्थ दशभिः पृषत्कैः कृष्णं च षड्भिः कुपिताहिकल्पैः ॥ ८.९७.७३ ॥

Da gewann Karṇa wieder Mut und schoss Pfeile wie zornige Schlangen; er durchbohrte Pārtha mit zehn Pṛṣatka-Pfeilen und Kṛṣṇa mit sechs Pfeilen gleich zornigen Schlangen.

8.97.74

ततः किरीटी भृशमुग्रनिः स्वनं महाशरं सर्पविषानलोपमम् ।
अयस्मयं रौद्रमहास्रसंभृतं महाहवे क्षेप्तुमना महामतिः ॥ ८.९७.७४ ॥

Da beschloss Kirīṭī (Arjuna), von großer Einsicht, einen großen Pfeil zu schleudern, der in der großen Schlacht wild aufbrüllte, dem Feuer des Schlangengifts gleich, aus Eisen, schrecklich, voller mächtiger Waffen.

8.97.75

कालो ह्यदृश्यो नृप विप्रशापान्निदर्शयन्कर्णवधं ब्रुवाणः ।
भूमिस्तु चक्रं ग्रसतीत्यवोच त्कर्णस्य तस्मिन्वघकाल आगते ॥ ८.९७.७५ ॥

O König, die Zeit, durch den Fluch eines Brahmanen unsichtbar, den Tod Karṇas andeutend, sprach: 'Wahrlich, die Erde verschlingt das Rad'; so sprach sie, als jene Zeit des Todes Karṇas gekommen war.

8.97.76

न चास्य धोरं प्रतिभाति चास्त्रं यद्भार्गवोऽस्मै प्रददौ महात्मा ।
चक्रं च वामं ग्रसते भूमिरस्य प्राप्ते तस्मिन्वध्काले नृवीर ॥ ८.९७.७६ ॥

Die schreckliche Waffe, die der großherzige Bhārgava ihm gab, fällt ihm nicht ein; und als die Zeit seines Todes gekommen war, o Held unter den Menschen, verschlingt die Erde sein linkes Rad.

8.97.77

ततो रथो घूर्णितवान्नरेन्द्र शापात्तदा ब्राह्मणसत्तमस्य ।
प्राप्तं वधं शंसति चाप्यथास्रं प्रणश्यमानं द्विजमुख्यशापात् ॥ ८.९७.७७ ॥

Da, o Herr der Menschen, begann sein Wagen durch den Fluch des besten der Brahmanen zu kreisen; er kündigt seinen nahen Tod an, und durch den Fluch des vornehmsten der Zweimalgeborenen geht auch die Waffe zugrunde.

8.97.78

ततश्च क्रमपतत्तस्य भूमौ स विह्वलः समरे सूतपुत्रः ।
सवेदिकश्चैत्य इवातिमात्रः सुपुष्पितो भूमितले निमग्नः ॥ ८.९७.७८ ॥

Da fiel der Sohn des Wagenlenkers, im Kampf verwirrt, allmählich zu Boden und versank in der Erde wie ein sehr hoher, blühender heiliger Baum (caitya) samt seinem Altar.

8.97.79

मग्ने रथे ब्राह्मणशापमूढो ह्यस्त्रं च तं मोघमिषुं च सर्पम् ।
अमृष्यमाणो व्यसनानि तानि ह्स्तौ विधुन्वन्विजगर्ह धर्मम् ॥ ८.९७.७९ ॥

Als das Wagenrad versunken war, verwirrt durch den Fluch des Brahmanen, unfähig, diese Unglücke zu ertragen, und sich jener Waffe, des vergeblichen Pfeils und des Schlangenpfeils erinnernd, schüttelte er die Hände und schalt das dharma.

8.97.80

धर्मप्रधानं किल पाति धर्म इत्यब्रुवन्धर्मविदः सदैव ।
वयं च धर्मे प्रयताम नित्यं चर्तुयथाशक्ति यथाश्रुतं च ।
स चापि निघ्नाति न पाति भक्तान् मन्ये न नित्यं परिपाति धर्मः ॥ ८.९७.८० ॥

Die Kenner des Dharma haben stets gesagt, Dharma sei das Höchste und Dharma sei es, der beschützt. Auch wir bemühen uns immer, dem Dharma gemäß unserem Vermögen und dem Gehörten zu folgen. Doch eben dieses Dharma schlägt seine Verehrer nieder und beschützt sie nicht; meiner Meinung nach beschützt das Dharma nicht immer.