மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 8.97

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

8.97.1

ततोऽपयाताः शरपातमात्रमवस्थिता वै कुरवो नरेन्द्र ।
विद्युत्प्रकाशं ददृशुः समन्ताद्धनञ्जयास्त्रं समुदीर्यमाणम् ॥ ८.९७.१ ॥

அம்புவீச்சின் தொலைவில் பின்வாங்கி நின்ற குருக்கள், மன்னனே, தனஞ்சயனின் அஸ்திரம் ஏவப்படுவதை மின்னலின் ஒளியுடன் நாற்புறமும் கண்டனர்.

8.97.2

ततोऽग्रसत्सूतपुत्रोऽर्जुनस्य वियद्गतं घोरतरं शरैस्तत् ।
क्रुद्धेन पार्थेन शरं विसृष्टं वधाय कर्णस्य महाविमर्दे ॥ ८.९७.२ ॥

பின்னர் சூதனின் மகன் அர்ஜுனனின் வானில் செல்லும் மிகக் கொடிய அம்பை தன் அம்புகளால் தடுத்தான்; சினமுற்ற பார்த்தன் பெரும் போரில் கர்ணனைக் கொல்லும் பொருட்டு அதை ஏவியிருந்தான்.

8.97.3

उदीर्यमाणं स्म कुरुन्दहन्तं सुवर्णपुङ्खैर्विशिखैर्ममर्द ।
कर्णस्त्वमोघेष्वसनं दृढज्यं विस्फारयित्वा विसृजञ्छरौघान ॥ ८.९७.३ ॥

குருக்களை எரித்தபடி எழுந்த அதை கர்ணன் தங்க இறகுகள் கொண்ட அம்புகளால் நசுக்கினான்; குறி தவறாத வில்லை வலுவான நாணுடன் முழுவதும் இழுத்து அம்பு வெள்ளங்களை விடுத்தான்.

8.97.4

रामादुपात्तेन महामहिम्ना ह्याथर्वणेनारिविनाशनेन ।
तदर्जुनास्त्रं व्यघमद्दहन्तं पार्थ च वाणैर्निशितैरविध्यत् ॥ ८.९७.४ ॥

பரசுராமரிடம் பெற்ற, பெரும் மகிமை வாய்ந்த, எதிரிகளை அழிக்கும் ஆதர்வண அஸ்திரத்தால் அவன் அர்ஜுனனின் எரியும் அஸ்திரத்தை நசுக்கினான்; கூரிய அம்புகளால் பார்த்தனையும் துளைத்தான்.

8.97.5

ततो विमर्दः सुमहान्वभूव तत्रार्जुनस्याधिरथेश्च राजन् ।
अन्योन्यमासादयतोः पृषत्कैर्विषाणघातैर्द्विपयोरिवाजौ ॥ ८.९७.५ ॥

பின்னர், ஓ அரசனே, அங்கு அர்ஜுனனுக்கும் அதிரதன் மகனான கர்ணனுக்கும் பெரும் மோதல் நிகழ்ந்தது; போரில் இரு யானைகள் தந்தங்களால் முட்டிக்கொள்வது போல, ஒருவரையொருவர் அம்புகளால் தாக்கி நெருங்கினர்.

8.97.6

ततोऽस्त्रसंघातसमावृतं तदा बभूव राजंस्तुमुलं रणाजिरम् ।
य्त्कर्णपार्थै शरवृष्टिसङ्घैर्निरन्तरं चक्रतुरम्बरं तदा ॥ ८.९७.६ ॥

அப்போது, அரசே, அஸ்திரங்களின் குவியல்களால் மூடப்பட்ட அந்தப் போர்க்களம் பெரும் ஒலியால் நிறைந்தது; கர்ணனும் பார்த்தனும் அம்பு மழைக் கூட்டங்களால் தொடர்ச்சியாக வானத்தை நிரப்பினர்.

8.97.7

ततो जालं वाणमयं महान्तं सर्वेऽद्राक्षुः कुरवः सोमकाश्च ।
नान्यं च भूतं ददृशुस्तदा ते बाणान्धकारे तुमुलेऽथ किंचित् ॥ ८.९७.७ ॥

அப்போது குருக்களும் சோமகர்களும் அம்புகளால் ஆன ஒரு பெரிய வலையைக் கண்டனர்; அம்புகளின் இருளும் பெருங்கலக்கமும் நிறைந்த அதில் அவர்களால் வேறெதையும் காண முடியவில்லை.

8.97.8

तौ सन्दधानावनिशं च राजन् समस्यन्तौ चापि शराननेकान् ।
सन्दर्शयेतां युधि मार्गान्दिचित्रा न्धनुर्धरौ तौ विविधैः कृतास्त्रैः ॥ ८.९७.८ ॥

அரசே, அவ்விருவரும் இடைவிடாமல் அம்புகளைத் தொடுத்து எய்தனர்; போரில் பல அம்புகளை எய்து அற்புதமான வழிகளைக் காட்டினர் — அவ்விரு வில்லாளிகளும் பல அஸ்திரங்களில் திறமை பெற்றவர்கள்.

8.97.9

तयोरेवं युध्यतोराजिमध्ये सूतात्मजोऽभूदधिकः कदाचित् ।
पार्थः कदाचित्त्वधिकः किरीटी वीर्यास्त्रमायाबलपौरुषेण ॥ ८.९७.९ ॥

இவ்வாறு போர்க்களத்தின் நடுவே அவ்விருவரும் போரிடுகையில், சில சமயம் சூதனின் மகன் மேம்பட்டான்; சில சமயம் கிரீடி பார்த்தன் மேம்பட்டான் — வீரியம், அஸ்திரம், மாயை, பலம், ஆண்மை ஆகியவற்றால்.

8.97.10

दृष्ट्वा तयोस्तं युधि संप्रहारं परस्परस्यान्तरमीक्षमाणयोः ।
घोरं तयोर्दुर्विषहं रणेऽन्यैर्योधाः सर्वे विस्मयमभ्यगच्छन् ॥ ८.९७.१० ॥

போரில் அவ்விருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்நோக்கிச் சமயம் பார்த்துச் செய்த அந்த பயங்கரமான, தாங்க இயலாத மோதலைக் கண்டு, மற்ற அனைத்து வீரர்களும் வியப்பை அடைந்தனர்.

8.97.11

ततो भूतान्यन्तरिक्षस्थितानि तौ कर्णपार्थै प्रशशंसुर्नरेन्द्र ।
भोः कर्ण साध्वर्जुन साधु चेति वियत्सु वाणी श्रूयते सर्वतोपि ॥ ८.९७.११ ॥

அப்போது வானில் நின்ற உயிரினங்கள், அரசே, அவ்விருவரான கர்ணனையும் பார்த்தனையும் புகழ்ந்தன. "ஓ கர்ணா, நன்று! அர்ஜுனா, நன்று!" என்ற குரல் வானின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கேட்கப்பட்டது.

8.97.12

तस्मिन्विमर्दे रथवाजिनागैस्तदाऽभिघातैर्दलिते हि भूतले ।
ततस्तु पातालतले शयानो नागोऽश्वसेनः कृतवैरोऽर्जुनेन ॥ ८.९७.१२ ॥

அந்தப் போர் நெருக்கடியில், தேர்கள், குதிரைகள், யானைகளின் அடிகளால் பூமி நொறுங்கியபோது, பாதாளத்தில் படுத்திருந்த நாகன் அசுவசேனன், அர்ஜுனனுடன் பகைகொண்டவன், அங்கே இருந்தான்.

8.97.13

राजंस्तदा खाण्डवदाहमुक्तो विवेश कोपाद्वसुधातले यः ।
अथोत्पपातोर्ध्वगतिर्जवेन सन्दृश्य कर्णार्जुनयोर्विमर्दम् ॥ ८.९७.१३ ॥

அரசே! அப்போது காண்டவ தகனத்திலிருந்து தப்பி கோபத்தால் பூமிக்குள் புகுந்திருந்தவன், கர்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையிலான அந்தப் போரைக் கண்டு, வேகமாக மேல்நோக்கி எழுந்தான்.

8.97.14

अयं हि कालेस्य दुरात्मनो वै पार्थस्य वैरप्रतियातनाय ।
सञ्चिन्त्य तूर्ण प्रविवेश चैव कर्णस्य राजन्शररुपधारी ॥ ८.९७.१४ ॥

"இதோ! இந்தத் தீயவனுக்கு, பார்த்தனிடம் பகையை பதிலடி கொடுக்கும் காலம் வந்துவிட்டது" என்று சிந்தித்து, அரசே, அம்பின் வடிவம் தாங்கி விரைவாக கர்ணனுக்குள் புகுந்தான்.

8.97.15

ततोस्रसङ्घातसमाकुलं तदा बभूव जन्यं विततांशुजालम् ।
तत्कर्णपार्थौ शरसङ्घ्वृष्टिभिर्निरन्तरं चक्रतुरंबरं तदा ॥ ८.९७.१५ ॥

அப்போது இரத்த வெள்ளங்களால் நிறைந்த அந்தப் போர்க்களம் விரிந்த ஒளிக்கதிர் வலைபோல் ஆனது. அப்போது கர்ணனும் பார்த்தனும் அம்புத் திரள்களின் மழையால் வானத்தை இடைவிடாமல் நிரப்பினர்.

8.97.16

तद्वाणजालैकमयं महान्तं सर्वेऽत्रसन्कुरवः सोमकाश्च ।
नान्यत्किञ्चिद्ददृशुः सम्पतद्वै बाणान्धकारे तुमुलेऽतिमात्रम् ॥ ८.९७.१६ ॥

அம்புகளின் வலையால் நிரம்பிய அந்தப் பெரும் இருளைக் கண்டு கௌரவர்களும் சோமகர்களும் அனைவரும் அஞ்சினர். அம்புகளின் கடும் இருட்டில் விழுந்துகொண்டிருந்ததைத் தவிர வேறெதையும் அவர்கள் காணவில்லை.

8.97.17

ततस्तौ पुरुषव्याघ्रौ सर्वलोकधनुर्धरौ ।
त्यक्तप्राणौ रणे वीरौ युध्दश्रममुपागतौ ॥ ८.९७.१७ ॥

அப்போது மனிதர்களில் புலிகளான, உலகங்கள் அனைத்திலும் வில்லாளிகளான அந்த இரு வீரர்களும் போர்க்களத்தில் உயிரைத் துறந்தவர்களாய்ப் போரின் களைப்பை அடைந்தனர்.

8.97.18

समुत्क्षेपैर्वीक्षमाणौ सिक्तौ चन्दनवारिणा ।
सवालव्यजनैर्दिव्यैर्दिविस्थैरप्सरोगणैः ।
शक्रसूर्यकराब्जाभ्यां प्रमार्जितमुखावुभौ ॥ ८.९७.१८ ॥

சந்தனம் கலந்த நீரால் தெளிக்கப்பட்டு, வால்சாமரங்களாலும் தெய்வீக விசிறிகளாலும் வீசப்பட்டு, வானில் நின்ற அப்சரஸ் கூட்டங்களால் நோக்கப்பட்டு, இந்திரன் மற்றும் சூரியனின் தாமரைக் கைகளால் முகம் துடைக்கப்பட்டவர்களாய் அவ்விருவரும்.

8.97.19

कर्णोऽथ पार्थ न विशेषयद्यदा भृशं च पार्थेन शराभितप्तः ।
ततस्तु वीरः शरविक्षताङ्गो दघ्रे मनो ह्येकशयस्य तस्य ॥ ८.९७.१९ ॥

அர்ஜுனன் கடுமையாக அம்புகளால் தாக்கியபோது கர்ணன் அர்ஜுனனை வேறுபடுத்திக் காண இயலவில்லை. அப்போது அம்புகளால் காயம்பட்ட உடலுடைய அந்த வீரன் மரணத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினான்.

8.97.20

ततो रिपुघ्नं समधत्त कर्णः सुसंचितं सर्पमुखं ज्वलन्तम् ।
रौद्रं शरं सन्नतमुग्रघौतं पार्थार्थमित्येव चिराभिगुप्तम् ॥ ८.९७.२० ॥

அதன்பின் கர்ணன் எதிரிகளைக் கொல்லும், நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட, பாம்பின் வாய் கொண்ட, எரியும், பயங்கரமான, வளைக்கப்பட்ட, கடுமையாகத் தீட்டப்பட்ட அம்பை அர்ஜுனனுக்காக என்றே நீண்ட காலமாகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்ததை எடுத்து அதைப் பொருத்தினான்.

8.97.21

सदार्चितं चन्दनचूर्णशायितं सुवर्णतूणीरशयं महार्चिषम् ।
आकर्णपूर्ण विचकर्ष कर्णो विमोक्तुकामः शरमुग्रवेगम् ॥ ८.९७.२१ ॥

எப்போதும் போற்றப்பட்டதும், சந்தனப் பொடியில் கிடந்ததும், பொன் அம்பறாத்தூணியில் துயில்வதும், பெரும் ஒளியுடையதுமான அந்த அம்பை, கர்ணன் காது வரை இழுத்தான்; அதை விடும் விருப்பத்தால், கொடும் வேகமுள்ள அம்பை.

8.97.22

प्रदीप्तमैरावतवंशसंभवं शिरो जिहीर्षुर्युधि सव्यसाचिनः ।
ततः प्रजज्वाल दिशो नमश्च उल्काश्च घोराः शतशः प्रपेतुः ॥ ८.९७.२२ ॥

ஐராவத வம்சத்தில் பிறந்து ஒளிரும் அதை, போரில் சவ்யசாசியின் (அர்ஜுனனின்) தலையை அறுக்க விரும்பினான்; அப்போது திசைகளும் வானமும் எரிந்தன; நூற்றுக்கணக்கான கொடிய விண்கற்கள் விழுந்தன.

8.97.23

तस्मिस्तु नागे धनुषि प्रयुक्ते हाहाकृता लोकपालाः सशक्राः ॥ ८.९७.२३ ॥

அந்த நாக அம்பு வில்லில் பூட்டப்பட்டபோது, இந்திரனுடன் கூடிய உலகக் காவலர்கள் 'ஐயோ, ஐயோ' என்று அலறினர்.

8.97.24

स सूतपुत्रस्तमपाङ्गदेशे अवाड्मुखं संधयति स्म रोषात् ।
न तं स्म जानाति महानुभावमपङ्गदेशेऽभिनिविष्टमाजौ ॥ ८.९७.२४ ॥

அந்த சூதபுத்திரன் கோபத்தால் அதை, முகம் கீழ்நோக்கிய அம்பை, கண்ணின் ஓரத்தில் பூட்டினான்; போரில் கண்ணின் ஓரத்தில் பதிந்திருந்த அந்த மகானுபாவனை அவன் அறியவில்லை.

8.97.25

न चापि तं बुबुधे सूतपुत्रो बाणे प्रविष्टं योगबलेन नागम् ।
दशशतनयनोऽहिं दृश्य बाणे प्रविष्टं निहत इति सुतो मे स्रस्तगात्रो बभूव ।
जलजकुसुमयोनिः श्रेष्ठभावो जितात्मा त्रिदशपतिमवोचन्मा व्यथिष्ठा जये श्रीः ॥ ८.९७.२५ ॥

சூதபுத்திரன் யோக வலிமையால் அம்பினுள் புகுந்த அந்த நாகத்தை அறியவில்லை. ஆயிரம் கண்ணான இந்திரன் நாகம் அம்பினுள் புகுந்ததைக் கண்டு, 'என் மகன் கொல்லப்பட்டான்' என்று உடல் தளர்ந்தான். அப்போது தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, உயர்ந்த இயல்பும் அடக்கிய மனமும் கொண்டவராய், இந்திரனிடம் கூறினார்: 'வருந்தாதே; வெற்றியில் செல்வம் உண்டு.'

8.97.26

ततोऽब्रवीन्मद्रराजो महात्मा दृष्ट्वा कर्ण प्रहितेषुं तमुग्रम् ।
ग्रीवायतः कर्ण न् संहितोऽयं समीक्ष्य संधत्स्व शरं परध्नम् ॥ ८.९७.२६ ॥

அப்போது மகாத்மாவான மத்ரராஜன், கர்ணன் செலுத்திய அந்த பயங்கரமான அம்பைக் கண்டு கூறினான்: "கர்ணா, இது கழுத்தை நோக்கி வருகிறது; இதைப் பார்த்து எதிரியை அழிக்கும் அம்பைப் பொருத்து."

8.97.27

अथाब्रवीत्क्रोधसंरक्तनेत्रो मद्राधिपं सूतपुत्रो मनस्वी ।
न संधत्ते द्विः शरं शल्य कर्णो न मादृशा जिह्ययुध्दा भवन्ति ॥ ८.९७.२७ ॥

அப்போது கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய மனஸ்வியான சூதபுத்திரன் மத்ரராஜனிடம் கூறினான்: "சல்யா, கர்ணன் இரண்டு முறை அம்பைப் பொருத்துவதில்லை; என்னைப் போன்றவர்கள் வஞ்சகப் போரிடுவதில்லை."

8.97.28

इतिदमुक्त्वा विससर्ज तं शरं प्रयत्नतो वर्षगणाभिपूजितम् ।
हतोसि रे फल्गुन इत्यधिक्षिपन्नुवाच चोच्चैर्गिरमूर्जितां वृषः ॥ ८.९७.२८ ॥

இவ்வாறு கூறி அவன் அந்த அம்பை முழு முயற்சியுடன் விடுத்தான்; பல ஆண்டுகளாக வழிபடப்பட்ட அது; "அடே பால்குனா, நீ கொல்லப்பட்டாய்!" என்று இகழ்ந்து, அந்த வீர விருஷபன் உரத்த குரலில் வலிமையாகக் கூறினான்.

8.97.29

स सायकः कर्णभुजप्रसृष्टो हुताशनार्कप्रतिमः सुघोरः ।
गुणच्युतः कर्णधनुः प्रमुक्तो वियद्गतः प्राज्वलदन्तरिक्षे ॥ ८.९७.२९ ॥

கர்ணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்பு நெருப்பும் சூரியனும் போன்று மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது; கர்ணனின் வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்டு வானில் சென்று வானத்தில் ஒளிர்ந்தது.

8.97.30

तमापतन्तं ज्वलितं निरीक्ष्य वियद्गतं वृष्णिकुलप्रवीरः ।
रथस्य चक्रं सहसा निपीड्य पञ्चाङ्गुलं मञ्जयति स्म वीरः ॥ ८.९७.३० ॥

அந்த எரியும் அம்பு வானத்தில் தங்களை நோக்கி விழுவதைக் கண்டு, விருஷ்ணி குலத்தின் சிறந்த வீரன் திடீரென்று தேர்ச்சக்கரத்தை அழுத்தி ஐந்து விரற்கடை அளவுக்கு நிலத்தில் புதைத்தான்.

8.97.31

ततोऽन्तरिक्षे सुमहान्निनादः संपूजनार्थ मधुसूदनस्य ।
र्दिव्यानि पुष्पाण्यथ सिंहनादाः ।
तस्मिंस्तथा वै धरणीं निमग्ने रथे प्रयत्नान्मधुसूदनस्य ॥ ८.९७.३१ ॥

அப்போது வானில் மதுசூதனனை வணங்குவதற்காக பெரும் முழக்கம் எழுந்தது; தெய்வீக மலர்கள் பொழிந்தன, சிம்ம கர்ஜனைகள் ஒலித்தன; அந்த நேரத்தில் தேர் பூமியில் அழுந்தியது, மதுசூதனன் முயற்சியால் அதைத் தாங்கினார்.

8.97.32

ततः किरीटं वहुरत्नचित्रं जघान नागोऽर्जुनमूर्धतो बलात् ।
गिरेः सुजाताङ्कुरपुष्पितद्रुमं महेन्द्रवज्रं शिखरं यथोत्तमम् ॥ ८.९७.३२ ॥

அப்போது நாகன் பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிரீடத்தை அர்ஜுனனின் தலையிலிருந்து பலமாகத் தாக்கினான்; மலையின் உச்சி, அழகிய முளைகளும் மலர்ந்த மரங்களும் கொண்டது, இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டது போல்.

8.97.33

ततः किरीटं तपनीयचित्रं पार्थोत्तमाङ्गदहरत्तरस्वी ।
तद्धेमजालावनतं सुघोरं संप्रज्वलत्तन्निपपात भूमौ ॥ ८.९७.३३ ॥

அப்போது வேகமுள்ள பார்த்தன் அர்ஜுனனின் தலையிலிருந்து தங்கத்தால் சித்திரிக்கப்பட்ட கிரீடத்தைப் பறித்தான்; தங்கவலையால் வளைந்த அது மிகவும் பயங்கரமாக ஒளிர்ந்தபடி பூமியில் விழுந்தது.

8.97.34

ततोऽर्जुनस्योत्तमगात्रभूषणं सुवर्णमुक्तामणिवज्रचित्रितम् ।
धरावियद्दयोसलिलेषु विश्रुतं बलं निसर्गोत्तममन्युभिः सदा ॥ ८.९७.३४ ॥

அப்போது அர்ஜுனனின் உத்தம உடலின் அணிகலன், தங்கம், முத்து, மணி, வஜ்ரத்தால் சித்திரிக்கப்பட்டது, பூமியிலும் வானிலும் சொர்க்கத்திலும் நீரிலும் புகழ்பெற்றது, எப்போதும் இயல்பான உயர்ந்த கோபத்தின் வலிமை கொண்டது.

8.97.35

शरेण मूर्ध्नि प्रजहार सूतजो दिवाकरेन्दुज्वलनग्रहत्विषम् ।
सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषणं पुरन्दरार्थ तपसा प्रयत्नतः ॥ ८.९७.३५ ॥

சூதன் மகன் அம்பால் அர்ஜுனனின் தலையில் தாக்கினான்; சூரியன், சந்திரன், அக்னி, கிரகங்களைப் போல ஒளிர்ந்த அந்த அணி, தங்கம், முத்து, மணி, வஜ்ரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, இந்திரனுக்காக தவத்தால் முயற்சியுடன் உருவாக்கப்பட்டது.

8.97.36

स्वयं कृतं यद्विधिना स्वयंभुवा महार्हरुपं द्विषतां भयंकरम् ।
निजघ्नते देवरिपून्सुरेश्वरः स्वयं ददौ यध्दि मुदाऽर्जुनाय ॥ ८.९७.३६ ॥

பிரம்மனால் தானாகவே செய்யப்பட்டதும், பெரும் மதிப்புடையதும், எதிரிகளுக்கு அச்சமூட்டுவதுமான அது, தேவர்களின் எதிரிகளை வீழ்த்திய சுரேஸ்வரனான இந்திரன் தானே மகிழ்ச்சியுடன் அர்ஜுனனுக்குக் கொடுத்தது.

8.97.37

हरिप्रचेतोहरिवित्तगोप्तृभिः पिनाकपाशाशनिदण्डधारिभिः ।
सुरोत्तमैरप्यविषह्यमर्दितुं प्रसह्य नागेन जहार तद्वृषा ॥ ८.९७.३७ ॥

ஹரி, பிரசேதஸ், குபேரன் ஆகிய காவலர்களாலும், பினாகம், பாசம், வஜ்ரம், தண்டம் ஏந்தியவர்களாலும், சிறந்த தேவர்களாலும் கூட நசுக்க முடியாததை, வ்ருஷா (இந்திரன்) ஒரு நாகத்தின் மூலம் பலவந்தமாகக் கவர்ந்தான்.

8.97.38

तदुत्तमेषून्मथितं विषाहिना प्रदीप्तपर्चिष्मदतीव सुन्दरम् ।
पपात पार्थस्य किरीटमुत्तमं दिवाकरोस्तादिव पर्वताज्ज्वलन् ॥ ८.९७.३८ ॥

சிறந்த அம்புகளால் கிளறப்பட்ட அது, விஷ நாகத்தால் (கிளறப்பட்டு), எரியும் ஒளியுடன், மிக அழகாக, பார்த்தனின் சிறந்த கிரீடம் மலையிலிருந்து எரியும் சூரியன் விழுவது போல் விழுந்தது.

8.97.39

महीवियद्दयोसलिलानि वायुना प्रसह्य रुग्णानि विघूर्णितानि वा ।
इतीव शब्दं भुवनेषु तत्तथा जना व्यवस्यन्ति दिशश्च विह्वलाः ॥ ८.९७.३९ ॥

பூமி, ஆகாயம், சொர்க்கம், நீர்கள் காற்றால் பலவந்தமாக உடைக்கப்பட்டு சுழல்வது போல—என்று உலகங்களில் அந்த ஒலி எழ, மனிதர்களும் திசைகளும் கலங்கி அவ்வாறே எண்ணினர்.

8.97.40

विना किरीटं शुशुभे स पार्थः श्यामो युवा शैल इव त्रिशृङ्गैः ॥ ८.९७.४० ॥

கிரீடமின்றி அந்தப் பார்த்தன், கருநிறமும் இளமையும் கொண்டவனாக, மூன்று சிகரங்களுடைய மலை போல் விளங்கினான்.

8.97.42

ततः समुद्ग्र्थ्य सितेन वाससा स्वमूर्घजानव्यथितस्तदाऽर्जुनः ।
बभौ सुसंपूर्णमरीचिनेन्दुना शिरोगतेनोदयपर्वतो यथा
स चापि राधेयभुजप्रमुक्तो हुताशनार्कप्रतिमद्युतिर्महान् ।
महोरगः कृतवैरोऽर्जुनेन किरीटमाहृत्य समुत्पपात ॥ ८.९७.४२ ॥

பின்னர் வெண்ணிற ஆடையால் தன் தலைமுடியைக் கட்டிக்கொண்ட கலங்காத அர்ஜுனன், உச்சியில் முழுநிலவைக் கொண்ட உதயமலை போல் ஒளிர்ந்தான். கர்ணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த பெரிய பாம்பு, நெருப்பும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடன், அர்ஜுனனுடன் பகை கொண்டு கிரீடத்தைக் கவர்ந்து மேலெழுந்தது.

8.97.43

तमुत्पतन्तं द्विपदां वरिष्ठो दृष्ट्वा वचः पार्थमुवाच कृष्णः ।
महोरगं पाण्डव पश्यपश्य प्रयोजितं त्वन्निधनार्थमुग्रम् ॥ ८.९७.४३ ॥

பறந்து செல்லும் அந்தப் பாம்பைக் கண்ட இருகால் உயிரினங்களில் சிறந்தவனான கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: பாண்டவனே, பார், பார், உன் அழிவுக்காக ஏவப்பட்ட அந்தக் கொடிய பெரிய பாம்பை!

8.97.44

स एवमुक्तो मधुसूदनेन गाण्डीवधन्वा हरिमुग्रवाचा ।
उवाच को न्वेष ममाद्य नागः क्षयाय नागाद्गरुडस्य वक्त्रम् ॥ ८.९७.४४ ॥

மதுசூதனன் இவ்வாறு கூறியபோது, காண்டீவ வில்லாளியான அர்ஜுனன் கடுஞ்சொல்லுடன் ஹரியிடம் கூறினான்: இன்று என் அழிவுக்காக இந்த நாகமாக வந்திருப்பவன் யார்? கருடனின் வாயிலிருந்து தப்பிய பாம்பைப் போல இவன் யார்?

8.97.45

योऽसौ त्वया खाण्डवे चित्रभानुं संतर्पयाणेन धनुर्धरेण ।
वियद्गतो जननीगुप्तदेहो मत्वैकरूपं निहताऽस्य माता ॥ ८.९७.४५ ॥

காண்டவ வனத்தில் சித்திரபானுவை (அக்னியை) திருப்திப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, வில்லாளியாக நீ கொன்றவனின் தாயின் பாதுகாப்பில் உடல் இருந்தவன் இவனே; வானில் சென்றுவிட்டவன் இவன். உன்னையும் அவளையும் ஒரே உருவமாக நினைத்து அவன் தாயைக் கொன்றான்.

8.97.46

स एष तद्वैरमनुस्मरन्वै त्वां प्रार्थयत्यात्मवधाय नूनम् ।
नभश्च्युतां प्रज्वलितामिवोल्कां पश्यैनमायान्तममित्रसाह ॥ ८.९७.४६ ॥

அவன் அந்தப் பகையை நினைவுகூர்ந்து, தன் அழிவுக்காகவே உன்னை நாடுகிறான். வானிலிருந்து விழுந்த எரியும் விண்கல் போல வரும் இவனைப் பார், பகைவரை வெல்பவனே.

8.97.47

ततः स जिष्णुः परिवृत्य रोषाच्चिच्छेद षड्भिर्निशितैः सुधारैः ।
नागं वियत्तिर्यगिवोत्पतन्तं स च्छिन्नगात्रो निपपात भूमौ ॥ ८.९७.४७ ॥

பின்னர் வெற்றியாளன் அர்ஜுனன் சினத்துடன் திரும்பி, கூர்மையான ஆறு கணைகளால் வானில் குறுக்காகப் பாய்ந்த அந்தப் பாம்பை வெட்டினான்; அதன் உடல் வெட்டுண்டு நிலத்தில் வீழ்ந்தது.

8.97.48

हते च तस्मिन्भुजगे किरीटिना स्वयं विभुः पार्थिव भूतलादथ ।
समुज्जहाराशु पुनः पतन्तं रथं भुजाभ्यां पुरुषोत्तमस्ततः ॥ ८.९७.४८ ॥

அரசே, கிரீடதாரியான அர்ஜுனன் அந்தப் பாம்பைக் கொன்றபோது, வல்லவனான புருஷோத்தமன் (கிருஷ்ணன்) தானே நிலத்திலிருந்து விழுந்த தேரை உடனே தன் கரங்களால் மீண்டும் தூக்கினான்.

8.97.49

तस्मिन्मुहूर्ते दशभिः पृषत्कैः शिलाशितैर्बर्हिणबर्हवाजितैः ।
विव्याघ कर्णः पुरुषप्रवीरो धनञ्जयं तिर्यगवेक्षमाणः ॥ ८.९७.४९ ॥

அந்த கணத்தில், மனிதருள் சிறந்த வீரன் கர்ணன், கல்லில் கூர்தீட்டி மயிலிறகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பத்து கணைகளால் தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) தாக்கினான்; பக்கவாட்டில் பார்த்தபடியே.

8.97.50

ततोऽर्जुनो द्वादशभिः सुमुक्तैर्वराहकर्णैर्निशितैः समर्प्य ।
नाराचमाशीविषतुल्यवेगमाकर्णपूर्णायतमुत्ससर्ज ॥ ८.९७.५० ॥

பின்னர் அர்ஜுனன் பன்னிரண்டு நன்றாக எய்யப்பட்ட, பன்றிக் காது போன்ற கூர்மையான கணைகளைப் பூட்டி, நாகத்திற்கு ஒப்பான வேகமுடைய நாராசத்தை காது வரை இழுத்து ஏவினான்.

8.97.51

स चित्रवर्मेषुवरो विदार्य प्राणान्निरस्यन्निव साधुमुक्तः ।
कर्णस्य पीत्वा रुधिरं विवेश वसुंधरां शॊणितदिग्धवाजः ॥ ८.९७.५१ ॥

சித்ர கவசம் கொண்ட அந்த சிறந்த அம்பு, உயிர்களை வெளியேற்றுவது போல் நன்கு எய்யப்பட்டு, கர்ணனைப் பிளந்து அவனது இரத்தத்தைக் குடித்து பூமியில் நுழைந்தது; அதன் இறகுகள் இரத்தத்தில் தோய்ந்திருந்தன.

8.97.52

ततो वृषो बाणनिपातकोपितो महोरगो दण्डविघट्टितो यथा ।
तदाऽऽशुकारी व्यसृजच्छरोत्तमान् महाविषः सर्प इवोत्तमं विषम् ॥ ८.९७.५२ ॥

அப்போது வ்ருஷன், அம்பின் வீழ்ச்சியால் கோபமுற்று, தண்டால் அடிக்கப்பட்ட பெரிய பாம்பைப் போல, விரைவாக சிறந்த அம்புகளை ஏவினான்; பெரிய விஷமுள்ள பாம்பு சிறந்த விஷத்தை உமிழ்வது போல்.

8.97.53

जनार्दनं द्वादशभिः पराभिनन्नवैर्नवत्या च शरैस्तथाऽर्जुनम् ।
शरेण घोरेण पुनश्च पाण्डवं विदार्य कर्णो व्यनदज्जहास च ॥ ८.९७.५३ ॥

ஜனார்தனனை பன்னிரண்டு அம்புகளாலும், அர்ஜுனனை தொண்ணூறு அம்புகளாலும் எதிர்த்துத் தாக்கினான்; பின்னர் பயங்கரமான அம்பால் பாண்டவனைப் பிளந்து கர்ணன் கர்ஜித்து சிரித்தான்.

8.97.54

तमस्य हर्षं ममृषे न पाण्डवो बिभेद मर्माणि ततोऽस्य मर्मवित् ।
परःशतैः पत्रिभिरिन्द्रविक्रमस्तथा यथेन्द्रो बलमोजसा रणे ॥ ८.९७.५४ ॥

பாண்டவன் அவனது அந்த மகிழ்ச்சியைப் பொறுக்கவில்லை; மர்மங்களை அறிந்தவன், இந்திரனைப் போன்ற வீரத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான இறகுள்ள அம்புகளால் அவனது மர்மஸ்தானங்களைப் பிளந்தான்; போரில் இந்திரன் தன் பலத்தாலும் ஓஜஸாலும் செய்வது போல்.

8.97.55

ततः शराणां नवतिं तदाऽर्जुनः ससर्ज कर्णेऽन्तकदण्डसंनिभाम् ।
तैः पत्रिभिर्विद्धतनुः स विव्यथे तथा यथा वज्रविदारितोऽचलः । ॥ ८.९७.५५ ॥

அப்போது அர்ஜுனன் கர்ணன் மேல் யமதண்டத்தைப் போன்ற தொண்ணூறு அம்புகளை ஏவினான்; அந்த இறகுள்ள அம்புகளால் உடல் துளைக்கப்பட்ட அவன், வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்ட மலை போல வேதனையுற்றான்.

8.97.56

मणिप्रवेकोत्तमवज्रहाटकैरलंकृतं चास्य वराङ्गभूषणम् ।
प्रविद्धमुर्व्यां निपपात पत्रिभिर्धनञ्जयेनोत्तमकुण्डलेपि च ॥ ८.९७.५६ ॥

மணிகளாலும், சிறந்த வைரங்களாலும், பொன்னாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவனுடைய சிறந்த உடல் அணிகலனும், அர்ஜுனனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தது; சிறந்த குண்டலமும் விழுந்தது.

8.97.57

महाधनं शिल्पिवरैः प्रयत्नतः कृतं यदस्योत्तमवर्म भास्वरम् ।
सुदीर्घकालेन ततोऽस्य पाण्डवः क्षणेन बाणैर्बहुधा व्यशातयत् ॥ ८.९७.५७ ॥

மிகுந்த விலையுள்ள, சிறந்த கைவினைஞர்களால் பெரும் முயற்சியுடனும் நீண்ட காலத்திலும் செய்யப்பட்ட அவனுடைய ஒளிரும் சிறந்த கவசத்தை, பாண்டவன் ஒரு கணத்தில் அம்புகளால் பல துண்டுகளாக சிதறடித்தான்.

8.97.58

तस्येषुभिः खण्डितकुण्डलोऽन्तः परिक्षतश्चाभ्यधिकं तदानीम् ।
सलोहिताङ्गश्रवणश्चकाशे सलोहिताङ्गश्रवणो यथा दिवि ॥ ८.९७.५८ ॥

அவனுடைய அம்புகளால் அவனுடைய குண்டலங்கள் உடைந்தன; அப்போது அவன் உள்ளே மிகவும் காயமடைந்தான்; இரத்தச் சிவப்பு உடலும் காதுகளும் கொண்ட அவன் வானில் (செவ்வாய்) போல ஒளிர்ந்தான்.

8.97.59

स तं विवर्माणमथोत्तपेषुभिः शितैश्चतुर्भिः कुपितः पराभिनत् ।
स विव्यथेऽत्यर्थमरिप्रताडितो यथाऽऽतुरः पित्तकफानिलज्वरैः ॥ ८.९७.५९ ॥

கவசமற்ற அவனை அர்ஜுனன் கோபத்துடன் நான்கு கூர்மையான, எரிகின்ற அம்புகளால் தாக்கினான்; எதிரியால் தாக்கப்பட்ட அவன் பித்தம், கபம், வாதம் ஆகிய காய்ச்சல்களால் வருந்தும் நோயாளியைப் போல மிகவும் வேதனையடைந்தான்.

8.97.60

महाधनुर्मण्डलनिः सृतैः शितैः क्रियाप्रयत्नप्रहितैर्बलेन च ।
ततक्ष कर्ण बहुभिः शरोत्तमैर्बिभेद मर्मस्वपि चार्जुनस्त्वरन् ॥ ८.९७.६० ॥

பெரிய வில்லின் வட்டத்திலிருந்து விடுபட்ட, கூர்மையான, திறமையான முயற்சியாலும் வலிமையாலும் செலுத்தப்பட்ட பல சிறந்த அம்புகளால் அர்ஜுனன் கர்ணனைத் தாக்கினான்; விரைந்த அர்ஜுனன் அவனுடைய மர்மஸ்தானங்களையும் துளைத்தான்.

8.97.61

दृढाहतः पत्रिभिरुग्रवेगैः पार्थेन कर्णो विविधैः शिताग्रैः ।
बभौ गिरिर्गैरिकधातुरक्तः क्षरन्प्रपातैरिव रक्तमम्भः ॥ ८.९७.६१ ॥

பார்த்தனால் கடும் வேகமுள்ள பல்வகைக் கூரிய முனை அம்புகளால் பலமாகத் தாக்கப்பட்ட கர்ணன், கெருவிக்கல் தாதுவால் சிவந்த மலை வீழ்ச்சிகளில் இரத்தம் போன்ற நீரைச் சொரிவது போல் விளங்கினான்.

8.97.62

ततोऽर्जुनः कर्णमवक्रगैर्नवैः सुवर्णपुङ्खैः सुदृढैरयस्मयैः ।
यमाग्निदण्डप्रतिमैः स्तनान्तरे पराभिनत्क्रौञ्चमिवाद्रिमग्निजः ॥ ८.९७.६२ ॥

பின் அர்ஜுனன் நேராகச் செல்லும், புதிய, பொன் இறகுகள் கொண்ட, மிக உறுதியான இரும்பு அம்புகளால், யமன் மற்றும் அக்னி தண்டங்கள் போன்றவற்றால் கர்ணனின் மார்பின் நடுவில் துளைத்தான், அக்னி மகன் கிரௌஞ்ச மலையைத் துளைத்தது போல்.

8.97.63

ततः शरावापमपास्य सूतजो धनुश्च तच्छक्रशरासनोपमम् ।
ततो रथस्थः स मुमोह च स्खलन् प्रशीर्णमुष्टिः सुभृशाहतः प्रभो ॥ ८.९७.६३ ॥

பின் சூதன் மகன் இந்திரனின் வில்லுக்கு ஒத்த அந்த வில்லையும், அம்புக் கட்டையையும் கீழே வைத்தான்; பின் தேரில் நின்றிருந்த அவன் மயங்கித் தடுமாறினான், கைப்பிடி தளர்ந்து, மிகவும் தாக்கப்பட்டு, ஓ பிரபோ!

8.97.64

न चार्जुनस्तं व्यसने तदेषिवान्निहन्तुमार्यः पुरुषव्रते स्थितः ।
ततस्तमिन्द्रावरजः सुसंभ्रमादुवाच किं पाण्डव हे प्रमाद्यसे ॥ ८.९७.६४ ॥

ஆர்யனான அர்ஜுனன், புருஷவிரதத்தில் நிலைத்திருந்ததால், அந்த இடரில் சிக்கிய கர்ணனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை; அப்போது இந்திரனின் இளையவன் மிகுந்த பதற்றத்துடன் அவனிடம் கூறினான், 'ஓ பாண்டவா, நீ ஏன் அலட்சியம் செய்கிறாய்?'

8.97.65

नैवाहितानां सततं विपश्चितः क्षणं प्रतीक्षन्त्यपि दुर्बलीयसाम् ।
विशेषतोऽरीन्व्यसनेषु पण्डितो निहत्य धर्मं च यशश्च विन्दते ॥ ८.९७.६५ ॥

அறிஞர்கள் எதிரிகளுக்காக, குறிப்பாக பலவீனமானவர்களுக்காக, ஒரு கணமும் காத்திருப்பதில்லை; இடர்களில் எதிரிகளைக் கொன்று அறிஞன் தர்மத்தையும் புகழையும் அடைகிறான்.

8.97.66

तदेकवीरं तव चाहितं सदा त्वरस्व कर्ण सहसाऽभिमर्दितुम् ।
पुरा समर्थः समुपैति सूतजो भिन्धि त्वमेनं नमुचिं यथा हरिः ॥ ८.९७.६६ ॥

ஆகவே உங்கள் எப்போதும் பகைவனான அந்த ஒப்பற்ற வீரனை, கர்ணா, உடனே நசுக்குவதற்கு விரைந்து செயல்படு. சூதனின் மகன் வலிமையுடன் முன்னே வருகிறான்; இந்திரன் நமுசியை வீழ்த்தியது போல இவனை வெட்டு.

8.97.67

ततस्तदेवेत्यभिपूज्य सत्वरं जनार्दनं कर्णमविध्यदर्जुनः ।
शरोत्तमैः सर्वकुरुत्तमस्त्वरं स्तथा यथा शम्बरहा पुरा बलिम् ॥ ८.९७.६७ ॥

அப்போது 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி ஜனார்த்தனனை விரைந்து வணங்கி, அனைத்துக் குருக்களிலும் சிறந்த அர்ஜுனன் உயர்ந்த அம்புகளால் கர்ணனை துளைத்தான்; முன்பு சம்பரனைக் கொன்றவன் பலியை வீழ்த்தியது போல.

8.97.68

साश्चं तु कर्णं सरथं किरीटी समाचिनोद्भारत वत्सदन्तैः ।
प्रच्छादयामास दिशश्च बाणैः सर्वप्रयत्नात्तपनीयपुङ्खैः ॥ ८.९७.६८ ॥

ஆனால் கிரீடி (அர்ஜுனன்) குதிரைகளுடன் தேரோடு கர்ணனை, ஓ பாரதா, வத்சதந்த அம்புகளால் மூடினான்; தன் முழு முயற்சியுடன் பொன் இறகு அம்புகளால் திசைகளையும் மறைத்தான்.

8.97.69

स वत्सदन्तैः पृथुपीनवक्षाः समाचितः सोऽधिरथिर्विभाति ।
सुपुष्पिताशोकपलाशशाल्मलिर्यथाऽचलश्चन्दनकाननायुतः ॥ ८.९७.६९ ॥

வத்சதந்த அம்புகளால் மூடப்பட்ட, அகன்ற திண்ணிய மார்புடைய அந்த அதிரதன் மகன், நன்கு மலர்ந்த அசோகம், பலாசம், சால்மலி மரங்களும் சந்தன வனங்களும் சூழ்ந்த மலை போல் விளங்குகிறான்.

8.97.70

शरैः शरीरे बहुभिः समर्पितैर्विभाति कर्णः समरे विशांपते ।
महीरुहैराचितसानुकन्दरो यथा गिरीन्द्रः स्फुटकर्णिकारवान् ॥ ८.९७.७० ॥

ஓ மன்னா, போரில் உடலில் பதிந்த பல அம்புகளால் கர்ணன் விளங்குகிறான்; மரங்களால் மூடிய சிகரங்களும் குகைகளும் கொண்டு, மலர்ந்த கர்ணிகார மரங்களுடன் கூடிய மலைகளின் அரசன் போல.

8.97.71

स बाणस्ङ्घान्बहुधा व्यवासृजन् विभाति कर्णः शरजालरश्मिवान् ।
सलोहितो रक्तगभस्तिमण्डलो दिवाकरोऽस्ताभिमिखो यथा तथा ॥ ८.९७.७१ ॥

அவன் பல வகைகளில் அம்புத் திரள்களை ஏவினான்; அம்புவலை என்னும் கதிர்களுடன் கர்ணன் ஒளிர்ந்தான், சிவந்த கதிர்மண்டலம் கொண்ட சூரியன் அஸ்தமனத்தை நோக்கித் திரும்பியிருப்பது போல்.

8.97.72

बाह्वन्तरादाधिरथेर्विमुक्तान् बाणान्महाहीनिव दीप्यमानान् ।
व्यध्वंसयन्नर्जुनवाहुमुक्ताः शराः समासाद्य दिशः शिताग्राः ॥ ८.९७.७२ ॥

கர்ணனின் கைகளிடையிலிருந்து விடுபட்ட, பெரும் பாம்புகள் போல் ஒளிர்ந்த அம்புகளை, அர்ஜுனனின் கைகளிலிருந்து விடுபட்ட கூர்முனை அம்புகள் தாக்கி அழித்தன; அவை திசைகளை அடைந்தன.

8.97.73

ततः स कर्णः समवाप्य धैर्य बाणान्विमुञ्चन्कुपिताहिकल्पान् ।
विव्याध पार्थ दशभिः पृषत्कैः कृष्णं च षड्भिः कुपिताहिकल्पैः ॥ ८.९७.७३ ॥

பின்னர் கர்ணன் தைரியம் பெற்று, சினமுற்ற பாம்புகள் போன்ற அம்புகளை ஏவினான்; பத்து பிருஷத் அம்புகளால் பார்த்தனையும், சினமுற்ற பாம்புகள் போன்ற ஆறு அம்புகளால் கிருஷ்ணனையும் துளைத்தான்.

8.97.74

ततः किरीटी भृशमुग्रनिः स्वनं महाशरं सर्पविषानलोपमम् ।
अयस्मयं रौद्रमहास्रसंभृतं महाहवे क्षेप्तुमना महामतिः ॥ ८.९७.७४ ॥

பின்னர் கிரீடி அர்ஜுனன், பெரும் அறிவுடையவன், பெரும் போரில் கடுமையாக முழங்கும், பாம்பு விஷத்தீ போன்ற, இரும்பாலான, கொடிய, பெரும் அஸ்திரங்கள் நிறைந்த ஒரு பெரிய அம்பை எய்ய எண்ணினான்.

8.97.75

कालो ह्यदृश्यो नृप विप्रशापान्निदर्शयन्कर्णवधं ब्रुवाणः ।
भूमिस्तु चक्रं ग्रसतीत्यवोच त्कर्णस्य तस्मिन्वघकाल आगते ॥ ८.९७.७५ ॥

அரசே, பிராமணனின் சாபத்தால் காலம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் கர்ணனின் வதத்தைக் காட்டியபடி, 'பூமியே சக்கரத்தை விழுங்குகிறது' என்று கூறியது; கர்ணனின் அந்த வதகாலம் வந்தபோது அது இவ்வாறு உரைத்தது.

8.97.76

न चास्य धोरं प्रतिभाति चास्त्रं यद्भार्गवोऽस्मै प्रददौ महात्मा ।
चक्रं च वामं ग्रसते भूमिरस्य प्राप्ते तस्मिन्वध्काले नृवीर ॥ ८.९७.७६ ॥

மகாத்மா பார்கவர் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தக் கொடிய அஸ்திரம் அவனுக்கு நினைவில் தோன்றவில்லை. அந்த வதகாலம் வந்ததும், பூமி அவனுடைய இடது சக்கரத்தை விழுங்குகிறது, ஓ நரவீரனே.

8.97.77

ततो रथो घूर्णितवान्नरेन्द्र शापात्तदा ब्राह्मणसत्तमस्य ।
प्राप्तं वधं शंसति चाप्यथास्रं प्रणश्यमानं द्विजमुख्यशापात् ॥ ८.९७.७७ ॥

அப்போது, ஓ நரேந்திரனே, பிராமணர்களில் சிறந்தவரின் சாபத்தால் அவனுடைய தேர் சுழலத் தொடங்கியது. அது அவனுடைய வதம் நெருங்கிவிட்டதை அறிவிக்கிறது; முதன்மை அந்தணரின் சாபத்தால் அஸ்திரமும் அழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

8.97.78

ततश्च क्रमपतत्तस्य भूमौ स विह्वलः समरे सूतपुत्रः ।
सवेदिकश्चैत्य इवातिमात्रः सुपुष्पितो भूमितले निमग्नः ॥ ८.९७.७८ ॥

பின்னர், போர்க்களத்தில் கலங்கிய சூதபுத்திரன் மெல்ல மெல்ல நிலத்தில் விழுந்தான்; மேடையுடன் கூடிய ஒரு மிக உயர்ந்த, பூத்துக் குலுங்கும் சைத்திய மரம் பூமியில் சாய்ந்ததுபோல் அவன் தரையில் அமிழ்ந்தான்.

8.97.79

मग्ने रथे ब्राह्मणशापमूढो ह्यस्त्रं च तं मोघमिषुं च सर्पम् ।
अमृष्यमाणो व्यसनानि तानि ह्स्तौ विधुन्वन्विजगर्ह धर्मम् ॥ ८.९७.७९ ॥

தேர்ச்சக்கரம் புதைந்து, அந்தணரின் சாபத்தால் மயங்கி, அந்த அஸ்திரத்தையும், பயனற்ற அம்பையும், பாம்பு அம்பையும் காண முடியாதவனாய், அந்த இடர்களைப் பொறுக்காமல், கைகளை உதறியபடி அவன் தர்மத்தை நிந்தித்தான்.

8.97.80

धर्मप्रधानं किल पाति धर्म इत्यब्रुवन्धर्मविदः सदैव ।
वयं च धर्मे प्रयताम नित्यं चर्तुयथाशक्ति यथाश्रुतं च ।
स चापि निघ्नाति न पाति भक्तान् मन्ये न नित्यं परिपाति धर्मः ॥ ८.९७.८० ॥

தர்மமே முதன்மையானது, அதுவே காக்கிறது என்று தர்மம் அறிந்தோர் எப்போதும் கூறினர். நாங்களும் கேட்டபடியே, எங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப தர்மத்தை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க முயல்கிறோம். ஆனால் அந்த தர்மமும் பக்தர்களைக் கொல்கிறது, காக்கவில்லை; தர்மம் எப்போதும் காப்பதில்லை என்று நான் கருதுகிறேன்.