மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.37.1
तस्मान्नदीगतं चापि ह्युदपानं यशस्विनः ।
त्रितस्य च महाराज जगामाथ हलायुधः ॥ ९.३७.१ ॥
ஆகவே, ஆறுக்கருகில் இருந்த புகழ்மிக்க த்ரிதனின் கிணற்றுக்கு, ஓ மன்னா, ஹலாயுதர் பலராமர் சென்றார்.
9.37.2
तत्र दत्त्वा बहुद्रव्यं पूजयित्वा तथा द्विजान् ।
उपस्पृश्य च तत्रैव प्रहृष्टो मुसलायुधः ॥ ९.३७.२ ॥
அங்கு மிகுந்த செல்வத்தை அளித்து, பிராமணர்களை வழிபட்டு, அங்கேயே நீரால் தூய்மை செய்து கொண்டு, மகிழ்ச்சியடைந்த முசலாயுதர் (பலராமர்).
9.37.3
तत्र धर्मपरो ह्यासीत्त्रितः स सुमहातपाः ।
कूपे च वसता तेन सोमः पीतो महात्मना ॥ ९.३७.३ ॥
அங்கு தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், மிகுந்த தவமுடையவருமான அந்த த்ரிதன் இருந்தார். அந்தக் கிணற்றில் வாழ்ந்த அந்த மகாத்மா சோமத்தைப் பருகினார்.
9.37.4
तत्र चैनं समुत्सृज्य भ्रातरौ जग्मतुर्गृहान् ।
ततस्तौ वै शशापाथ त्रितो ब्राह्मणसत्तमः ॥ ९.३७.४ ॥
அங்கு அவரைக் கைவிட்டு இரண்டு சகோதரர்களும் தம் வீடுகளுக்குச் சென்றனர். அப்போது பிராமணர்களில் சிறந்த த்ரிதன் அவர்கள் இருவரையும் சபித்தார்.
9.37.5
उदपानं कथं ब्रह्मन्कथं च सुमहातपाः ।
पतितः किं च सन्त्यक्तो भ्रातृभ्यां द्विजसत्तम ॥ ९.३७.५ ॥
பிராமணரே, அந்தக் கிணறு எவ்வாறு (உருவானது)? மிகுந்த தவமுடையவர் எவ்வாறு விழுந்தார்? அந்த இரு சகோதரர்களாலும் அவர் ஏன் கைவிடப்பட்டார்? ஓ, இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே!
9.37.6
कूपे कथं च हित्वैनं भ्रातरौ जग्मतुर्गृहान् ।
कथं च याजयामास पपौ सोमं च वै कथम्।
एतदाचक्ष्व मे ब्रह्मन्श्रोतव्यं यदि मन्यसे ॥ ९.३७.६ ॥
அந்தக் கிணற்றில் அவரை விட்டுவிட்டு அந்த இரு சகோதரர்களும் வீடுகளுக்கு எவ்வாறு சென்றனர்? யாகம் எவ்வாறு செய்விக்கப்பட்டது, சோமத்தை எவ்வாறு பருகினார்? ஓ பிராமணரே, நீங்கள் கேட்கத்தக்கது என்று கருதினால், இதை எனக்கு விவரியுங்கள்.
9.37.7
आसन्पूर्वयुगे राजन्मुनयो भ्रातरस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चादित्यसन्निभाः ॥ ९.३७.७ ॥
ராஜனே, முந்தைய யுகத்தில் ஏகதர், த்விதர், த்ரிதர் என்ற மூன்று சகோதரர் முனிவர்களாக இருந்தனர்; அவர்கள் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.
9.37.8
सर्वे प्रजापतिसमाः प्रजावन्तस्तथैव च ।
ब्रह्मलोकजिताः सर्वे तपसा ब्रह्मवादिनः ॥ ९.३७.८ ॥
அவர்கள் அனைவரும் பிரஜாபதிக்கு நிகரானவர்கள்; மக்கட்செல்வம் உடையவர்கள்; தவத்தால் பிரம்மலோகத்தை வென்ற வேத வாதிகள்.
9.37.9
तेषां तु तपसा प्रीतो नियमेन दमेन च ।
अभवद्गौतमो नित्यं पिता धर्मरतः सदा ॥ ९.३७.९ ॥
அவர்களின் தவம், நியமம், தமத்தால் மகிழ்ந்த கௌதமர், எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர், அவர்களின் தந்தை ஆனார்.
9.37.10
स तु दीर्घेण कालेन तेषां प्रीतिमवाप्य च ।
जगाम भगवान्स्थानमनुरूपमिवात्मनः ॥ ९.३७.१० ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் அன்பைப் பெற்ற அந்த பகவான், தனக்குத் தகுந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.
9.37.11
राजानस्तस्य ये ह्यासन्याज्या राजन्महात्मनः ।
ते सर्वे स्वर्गते तस्मिंस्तस्य पुत्रानपूजयन् ॥ ९.३७.११ ॥
ராஜனே, அந்த மகாத்மாவிடம் யாகம் செய்வித்த அரசர்கள் அனைவரும், அவர் சொர்க்கம் சென்றபின், அவருடைய மகன்களைக் கௌரவித்தனர்.
9.37.12
तेषां तु कर्मणा राजंस्तथा चाध्ययनेन च ।
त्रितः स श्रेष्ठतां प्राप यथैवास्य पिता तथा ॥ ९.३७.१२ ॥
ராஜனே, அவர்களின் செயலாலும் கல்வியாலும் த்ரிதர் சிறப்பை அடைந்தார்; அவர் தந்தையைப் போலவே.
9.37.13
तथा सर्वे महाभागा मुनयः पुण्यलक्षणाः ।
अपूजयन्महाभागं यथास्य पितरं तथा ॥ ९.३७.१३ ॥
அதுபோலவே புண்ணிய இலக்கணம் கொண்ட மகாபாக்கியமுள்ள முனிவர்கள் அனைவரும், அவனுடைய தந்தையை எவ்வாறு மதித்தார்களோ அவ்வாறே அந்த மகாபாக்கியவானை மதித்தனர்.
9.37.14
कदाचिद्वि ततो राजन्भ्रातरावेकतद्वितौ ।
यज्ञार्थं चक्रतुश्चिन्तां तथा वित्तार्थमेव च ॥ ९.३७.१४ ॥
பின்னர், அரசே, ஒரே குலத்தைச் சேர்ந்த அந்த இரு சகோதரர்களும் ஒருமுறை யாகத்திற்காகவும் செல்வத்திற்காகவும் சிந்தித்தனர்.
9.37.15
तयोर्बुद्धिः समभवत्त्रितं गृह्य परन्तप ।
याज्यान्सर्वानुपादाय प्रतिगृह्य पशूंस्ततः।
सोमं पास्यामहे हृष्टाः प्राप्य यज्ञं महाफलम् ॥ ९.३७.१५ ॥
அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: பரந்தபனே, த்ரிதனை அழைத்துக்கொண்டு, எல்லா யாஜ்யர்களையும் அழைத்து, பசுக்களைப் பெற்று, பெரும் பலனுள்ள யாகத்தை அடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் சோமத்தைப் பருகுவோம்.
9.37.16
चक्रुश्चैवं तथा राजन्भ्रातरस्त्रय एव च ।
यथा ते तु परिक्रम्य याज्यान्सर्वान्पशून्प्रति।
याजयित्वा ततो याज्याँल्लब्ध्वा तु सुबहून्पशून् ॥ ९.३७.१६ ॥
அரசே, மூன்று சகோதரர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்; யாஜ்யர்களிடம் சுற்றித் திரிந்து, அவர்களைக் கொண்டு யாகம் செய்வித்து, பின்னர் மிகுந்த பசுக்களைப் பெற்றனர்.
9.37.17
याज्येन कर्मणा तेन प्रतिगृह्य विधानतः ।
प्राचीं दिशं महात्मान आजग्मुस्ते महर्षयः ॥ ९.३७.१७ ॥
அந்த யாஜ்ய கர்மத்தால் விதிப்படி பெற்றுக்கொண்டு, அந்த மகாத்மா மகரிஷிகள் கிழக்குத் திசை நோக்கிச் சென்றனர்.
9.37.18
त्रितस्तेषां महाराज पुरस्ताद्याति हृष्टवत् ।
एकतश्च द्वितश्चैव पृष्ठतः कालयन्पशून् ॥ ९.३७.१८ ॥
மகாராஜனே, அவர்களில் த்ரிதன் மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே செல்கிறான்; ஒரு பக்கமும் மற்றொரு பக்கமும், பின்னாலிருந்து பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு.
9.37.19
तयोश्चिन्ता समभवदेकतस्य द्वितस्य च ।
कथं च स्युरिमा गाव आवाभ्यां हि विना त्रितम् ॥ ९.३७.१९ ॥
ஏகதனுக்கும் த்விதனுக்கும் கவலை உண்டானது; நாம் இருவரும் இல்லாமல் த்ரிதனுடைய இந்தப் பசுக்கள் எப்படி இருக்கும் என்று.
9.37.20
तावन्योन्यं समाभाष्य एकतश्च द्वितश्च ह ।
यदूचतुर्मिथः पापौ तन्निबोध जनेश्वर ॥ ९.३७.२० ॥
ஏகதனும் த்விதனும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டு, பாவிகளான அவ்விருவரும் சொன்னதை, ஓ மன்னா, கேளுங்கள்.
9.37.21
त्रितो यज्ञेषु कुशलस्तथा वेदेषु निष्ठितः ।
ततस्त्रितो बहुतरं गावः समुपलप्स्यते ॥ ९.३७.२१ ॥
த்ரிதன் யாகங்களில் திறமையுள்ளவன், வேதங்களில் நிலைபெற்றவன்; ஆகவே த்ரிதன் மிக அதிகமான பசுக்களைப் பெறுவான்.
9.37.22
तदावां सहितौ भूत्वा गाः प्रकाल्य व्रजावहे ।
त्रितोऽपि गच्छतां काममावाभ्यां वै विनाकृताः ॥ ९.३७.२२ ॥
ஆகவே நாம் இருவரும் சேர்ந்து பசுக்களை ஓட்டிக்கொண்டு செல்வோம்; த்ரிதனும் விரும்பிய இடம் செல்லட்டும், நம் இருவரால் விடப்பட்டவனாக.
9.37.23
तेषामागच्छतां रात्रौ पथिस्थानां वृकोऽभवत् ।
तत्र कूपो विदूरेऽभूत्सरस्वत्यास्तटे महान् ॥ ९.३७.२३ ॥
இரவில் வழியில் வந்துகொண்டிருந்த அவர்களுக்கு ஒரு ஓநாய் தோன்றியது; அங்கே சரஸ்வதியின் கரையில் தொலைவில் ஒரு பெரிய கிணறு இருந்தது.
9.37.24
अथं त्रितो वृकं दृष्ट्वा पथि तिष्ठन्तमग्रतः ।
तद्भ्यादपसर्पन्वै तस्मिन्कूपे पपात ह।
अगाधे सुमहाघोरे सर्वभूतभयङ्करे ॥ ९.३७.२४ ॥
அப்போது த்ரிதன் வழியில் முன்னால் நின்ற ஓநாயைக் கண்டான்; பயந்து பின்வாங்கி அந்தக் கிணற்றிலேயே விழுந்தான்—ஆழமற்ற, மிகக் கொடிய, அனைத்து உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும் அக்கிணற்றில்.
9.37.25
त्रितस्ततो महाराज कूपस्थो मुनिसत्तमः ।
आर्तनादं ततश्चक्रे तौ तु शुश्रुवतुर्मुनी ॥ ९.३७.२५ ॥
மகாராஜாவே, அப்போது கிணற்றில் இருந்த முனிசிறந்தவரான த்ரித அலறினார்; அந்த இரு முனிவர்களும் அதைக் கேட்டனர்.
9.37.26
त ज्ञात्वा पतितं कूपे भ्रातरावेकतद्वितौ ।
वृकत्रासाच्च लोभाच्च समुत्सृज्य प्रजग्मतुः ॥ ९.३७.२६ ॥
அவர் கிணற்றில் விழுந்ததை அறிந்த அந்த இரு சகோதரர்களும், ஒரே நோக்கம் கொண்டவர்களாக, ஓநாய் பயத்தாலும் பேராசையாலும் அவரை விட்டுவிட்டுச் சென்றனர்.
9.37.27
भ्रातृभ्यां पशुलुब्धाभ्यामुत्सृष्टः स महातपाः ।
उदपाने तदा राजन्निर्जले पांसुपंवृते ॥ ९.३७.२७ ॥
கால்நடைகளின் மீது பேராசை கொண்ட அந்த இரு சகோதரர்களால் கைவிடப்பட்ட அந்த மகாதபஸ்வி, அரசே, அப்போது நீரற்ற, தூசியால் மூடிய அந்தக் கிணற்றில் இருந்தார்.
9.37.28
त्रित आत्मानमालक्ष्य कूपे वीरुत्तृणावृते ।
निमग्नं भरतश्रेष्ठ नरके दुष्कृती यथा ॥ ९.३७.२८ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, த்ரிதர் தன்னைக் கொடிகளும் புல்லும் மூடிய கிணற்றில் மூழ்கிக் கிடப்பதாகக் கண்டார்; தீயவன் நரகத்தில் மூழ்கியிருப்பது போல.
9.37.29
ततो ह्यचिन्तयत्प्राज्ञो मृतभूतो ह्यसोमपः ।
सोमः कथं तु पातव्य इहस्थेन मया भवेत् ॥ ९.३७.२९ ॥
அப்போது அந்த ஞானி, இறந்தவர் போலும் சோமம் அருந்தாதவராகவும் ஆகி, நினைத்தார்: இங்கிருக்கும் நான் எவ்வாறு சோமத்தைப் பருக முடியும்?
9.37.30
स एवमभिसञ्चिन्त्य तस्मिन्कूपे महातपाः ।
ददर्श वीरुधं तत्र लम्बमानां यदृच्छया ॥ ९.३७.३० ॥
இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த மகாதபஸ்வி, அந்தக் கிணற்றில் அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு கொடியை தற்செயலாகக் கண்டார்.
9.37.31
पांसुग्रस्ते ततः कूपे न्यखनत्सलिलं मुनिः ।
अग्नीन्सङ्कल्पयामास होतॄनात्मानमेव च ॥ ९.३७.३१ ॥
பின்னர் தூசியால் நிரம்பிய அந்தக் கிணற்றில் முனிவர் நீரைத் தோண்டி எடுத்தார். அக்கினிகளையும், ஹோதாக்களையும், தம்மையே தம் சங்கல்பத்தால் உருவாக்கினார்.
9.37.32
ततस्तां वीरुधं सोमं सङ्कल्प सुमहातपाः ।
ऋचो जयूंषि सामानि मनसा चिन्तयन्मुनिः ॥ ९.३७.३२ ॥
பின்னர் அந்த மிகு தவசியான முனிவர் அந்தக் கொடியை சோமமாக சங்கல்பித்து, மனதால் ருக்குகளையும், யஜுஸ்களையும், சாமங்களையும் தியானித்தார்.
9.37.33
ग्रावाणः शर्कराः कृत्वा प्रचक्रेऽभिषवं नृप ।
आज्यं च सलिलं चक्रे भागांश्च त्रिदिवौकसाम् ॥ ९.३७.३३ ॥
அரசே, அவர் கற்களையும் சிறு கற்களையும் கொண்டு சோமத்தைப் பிழிந்தார். நெய்யும் நீரும் செய்தார்; விண்ணுலகவாசிகளுக்கான பங்குகளையும் அமைத்தார்.
9.37.34
सोमस्याभिषवस्याग्रे प्रवृत्तस्तुमुलो ध्वनिः ।
स चाविशद्दिवं राजन्स्वरश्चैव त्रितस्त वै ॥ ९.३७.३४ ॥
சோமத்தைப் பிழியத் தொடங்கியபோது பெரும் ஓசை எழுந்தது. அரசே, அந்த ஒலி விண்ணை அடைந்தது; த்ரிதனின் அந்த ஒலியும் அவ்வாறே.
9.37.35
समवाप च तं यज्ञां यथोक्तं ब्रह्मवादिभिः ॥ ९.३७.३५ ॥
வேதம் அறிந்தோர் கூறியபடியே அந்த யாகத்தை அவர் நிறைவு செய்தார்.
9.37.36
वर्तमाने महायज्ञे त्रितस्य सुमहात्मनः ।
आविग्नं त्रिदिवं सर्वं कारमं च न बुध्यते ॥ ९.३७.३६ ॥
மகா யாகம் நடந்துகொண்டிருக்கையில் மகாத்மா த்ரிதனின் அந்த யாகத்தால் விண்ணுலகம் முழுவதும் கலக்கமடைந்தது; ஆனால் அதன் காரணத்தை எவரும் உணரவில்லை.
9.37.37
ततः सुतुमुलं शब्दं शुश्रावाथ बृहस्पतिः ।
श्रुत्वा चैवाब्रवीत्सर्वान्देवान्देवपुरोहितः ॥ ९.३७.३७ ॥
பின்னர் பெரும் ஆரவாரத்தைக் கேட்ட தேவபுரோகிதரான பிருகஸ்பதி அதைக் கேட்டு அனைத்து தேவர்களிடமும் கூறினார்.
9.37.38
त्रितस्य वर्तते यज्ञस्तत्र गच्छामहे सुराः ।
स हि क्रुद्धः सृजेदन्यान्देवानपि महातपाः ॥ ९.३७.३८ ॥
த்ரிதனின் யாகம் அங்கு நடந்துகொண்டிருக்கிறது; ஓ தேவர்களே, நாம் அங்கே செல்வோம். அந்த மகாதவசி கோபமுற்றால் வேறு தேவர்களையும் படைக்கக்கூடும்.
9.37.39
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सहिताः सर्वदेवताः ।
प्रययुस्तत्र यत्रास्ते त्रितयज्ञश्च वर्तते ॥ ९.३७.३९ ॥
அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு அனைத்து தேவதைகளும் ஒன்றாக த்ரித யாகம் நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.
9.37.40
ते तत्र गत्वा विबुधास्तं कूपं यत्र स त्रितः ।
ददृशुस्तं महात्मानं दीक्षितं यज्ञकर्मसु ॥ ९.३७.४० ॥
அங்குச் சென்ற அந்த தேவர்கள், த்ரித இருந்த அந்தக் கிணற்றருகே, யாகச் சடங்குகளில் தீட்சை பெற்ற அந்த மகாத்மாவைக் கண்டனர்.
9.37.41
दृष्ट्वा चैनं महात्मानं श्रिया परमया युतम् ।
ऊचुश्चैनं महाभागं प्राप्ता भागार्थिनो वयम् ॥ ९.३७.४१ ॥
பேரொளியுடன் திகழ்ந்த அந்த மகாத்மாவைக் கண்டு, அந்த மகாபாக்கியவானிடம் அவர்கள் கூறினர்—நாங்கள் பங்கைப் பெற விரும்பி வந்திருக்கிறோம்.
9.37.42
अथाब्रवीदृषिर्देवान्पश्यध्वं मां दिवौकसः ।
अस्मिन्प्रतिभये कूपे निमग्नं नष्टचेतसम् ॥ ९.३७.४२ ॥
அப்போது அந்த முனிவர் தேவர்களிடம் கூறினார்—ஓ விண்ணுலகவாசிகளே, இந்த பயங்கரக் கிணற்றில் மூழ்கி உணர்வு இழந்த என்னைப் பாருங்கள்.
9.37.43
ततस्त्रितो महाराज भागांस्तेषां यथाविधि ।
मन्त्रयुक्तान्समददात्तेन प्रीतास्तदाऽभवन् ॥ ९.३७.४३ ॥
அப்பொழுது, மன்னா, த்ரிதன் அவர்களுக்குரிய பாகங்களை முறைப்படி மந்திரத்துடன் முழுமையாக அளித்தான்; அதனால் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
9.37.44
ततो यथाविधि प्राप्तान्भागान्प्राप्य दिवौकसः ।
प्रीतात्मानो ददुस्तस्मै वरान्यान्मनसेच्छति ॥ ९.३७.४४ ॥
அப்பொழுது முறைப்படி பெற்ற பாகங்களைப் பெற்ற தேவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன், அவன் மனத்தால் விரும்பிய வரங்களை அவனுக்கு அளித்தனர்.
9.37.45
स तु वव्रे लवरं देवांस्त्रातुमर्हथ मामितः ।
यश्चाम्भोपस्पृशेत्कूपे स सोमपगतिं लभेत् ॥ ९.३७.४५ ॥
அவன் ஒரு சிறிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்: 'தேவர்களே, இங்கிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்; இந்தக் கிணற்றில் நீரைத் தொடுபவன் சோமபானம் செய்பவர்களின் கதியை அடையட்டும்.'
9.37.46
तत्र चोर्मिमती राजन्नुत्पपात सरस्वती ।
तयोत्क्षिप्तस्त्रितस्तस्थौ पूजयंस्त्रिदिवौकसः ॥ ९.३७.४६ ॥
அங்கே, மன்னா, அலைகள் நிறைந்த சரஸ்வதி எழுந்தாள்; அவளால் மேலே தூக்கப்பட்ட த்ரிதன் நின்று மூவுலக தேவர்களை வழிபடலானான்.
9.37.47
तथेति चोक्त्वा विबुधा जग्मू राजन्यथाऽऽगताः ।
त्रितश्चाभ्यागमत्प्रीतः स्वमेव निलयं तदा ॥ ९.३७.४७ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி தேவர்கள், மன்னா, வந்தபடியே சென்றனர்; த்ரிதனும் மகிழ்ச்சியுடன் அப்பொழுது தன் இல்லத்துக்கே திரும்பினான்.
9.37.48
क्रुद्धस्तु स समासाद्य तावृषी भ्रातरौ तदा ।
उवाच परुषं वाक्यं शशाप च महातपाः ॥ ९.३७.४८ ॥
அப்பொழுது கோபமுற்ற அந்த மகாதவசி அந்த இரு சகோதர முனிவர்களிடம் சென்று கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லி அவர்களைச் சபித்தான்.
9.37.49
पशुलुब्धौ युवां यस्मान्मामुत्सृज्य प्रधावितौ ।
तस्माद्वृकाकृती रौद्रौ दंष्ट्रिणावभितश्चरौ ॥ ९.३७.४९ ॥
விலங்குகளின் மீது ஆசை கொண்ட நீங்கள் இருவரும் என்னைக் கைவிட்டு ஓடினீர்கள்; ஆகையால் ஓநாயின் உருவம் கொண்ட, கோரமான, கோரைப் பற்களுடைய நீங்கள் இருவரும் எங்கும் அலைவீர்கள்.
9.37.50
भवितारौ मया शप्तौ पापेनानेन कर्मणा ।
प्रसवश्चैव युवयोर्गोलाङ्गूलर्क्षवानराः ॥ ९.३७.५० ॥
என்னால் சபிக்கப்பட்ட நீங்கள் இருவரும் இந்தப் பாவச் செயலால் அவ்வாறே ஆவீர்கள்; உங்கள் சந்ததிகள் கோலாங்கூலர், கரடிகள், குரங்குகள் ஆகும்.
9.37.51
इत्युक्तेन तदा तेन क्षणादेव विशाम्पते ।
तथाभूतावदृश्येतां वचनात्सत्यवादिनः ॥ ९.३७.५१ ॥
மக்களின் அரசே, உண்மை பேசுபவரின் சொல்லால் அவர் அவ்வாறு கூறியவுடனே கணப்பொழுதில் அவ்விருவரும் அவ்வடிவில் காணப்பட்டனர்.
9.37.52
तत्राप्यमितविक्रान्तः स्पृष्ट्वा तोयं हलायुधः ।
दत्त्वाच विविधान्देयान्पूजयित्वा च वै द्विजान् ॥ ९.३७.५२ ॥
அங்கும் அளவற்ற வீரியமுள்ள ஏர்ப்படையுடையவர் நீரைத் தொட்டு, பல வகையான தானங்களைக் கொடுத்து, பிராமணர்களைப் பூஜித்தார்.
9.37.53
उदपानं च तं वीक्ष्य प्रशस्य च पुनःपुनः ।
नदीगतमदीनात्मा प्राप्तो विनशनं तदा ॥ ९.३७.५३ ॥
அந்தக் கிணற்றைக் கண்டு, அதை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து, அசையாத மனமுடையவர் அப்போது ஆற்றை நோக்கிச் சென்று விநாசனத்தை அடைந்தார்.