مهابهاراتا · أدهيايا 9.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.43.1
वसिष्ठापवाहो ब्रह्मन्वै भीमवेगः कथं नु सः ।
किमर्थं च सरिच्छ्रेष्ठा तमृषिं प्रत्यवाहयत् ॥ ९.४३.१ ॥
أيها البراهمي، كيف نشأ ذلك التيار الهائل الذي جرف فاسشتا؟ ولأي سبب جرف أفضل الأنهار ذلك الحكيم؟
9.43.2
कथमस्याभवद्वैरं कारणं किं च तत्प्रभो ।
शंस पृष्टो महाप्राज्ञ न हि तृप्यामि कथ्यति ॥ ९.४३.२ ॥
كيف نشأت هذه العداوة بينهما؟ أيها السيد، ما كان سببها؟ أيها العظيم الحكمة، حين أُسأل فأجب؛ فإني لا أشبع وإن حُدِّثتُ.
9.43.3
विश्वामित्रस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य च भारत ।
भृशं वैरमभूद्राजंस्तपःस्पर्धाकृतं महत् ॥ ९.४३.३ ॥
يا بهارتا، نشأت عداوة شديدة بين الحكيمين البراهمة فيشفاميترا وفاسشتا. أيها الملك، كانت تلك العداوة العظيمة وليدة المنافسة في التقشف.
9.43.4
आश्रमो वै वसिष्ठस्य स्थाणुतीर्थेऽभवन्महान् ।
पूर्वतः पार्श्वतश्चासीद्विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ ९.४३.४ ॥
كان في مَعْبَر ستاتانو صومعةٌ كبيرة لفاسشتا. وكانت صومعة الحكيم فيشفاميترا تقع إلى الشرق وإلى جانبها.
9.43.5
यत्र स्थाणुर्महाराज तप्तवान्परमं तपः ।
तत्रास्य कर्म तद्धोरं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ९.४३.५ ॥
أيها الملك العظيم، حيث أدى ستانو أعظم التقشف، هناك، يقول الحكماء، كان عمله الرهيب ذاك.
9.43.6
यत्रेष्ट्वा भगवान्स्थाणुः पूजयित्वा सरस्वतीम् ।
स्थापयामास तत्तीर्थं स्थाणुतीर्थमिति प्रभो ॥ ९.४३.६ ॥
حيث أقام المبارك ستانو قربانًا وعبد سارسفاتي، فأسس ذلك المعبر المقدس، أيها السيد، ومن هنا سُمّي ستانو-تيرتا.
9.43.7
तत्र तीर्थे सुराः स्कन्दमभ्यषिञ्चन्नराधिप ।
सैनापत्येन महता सुरारिविनिबर्हणम् ॥ ९.४३.७ ॥
هناك، عند تلك المَعبَر المقدّس، يا سيد الناس، مسح الآلهة سكندا بمنصب القيادة العظيم، مُهلِك أعداء الآلهة.
9.43.8
तस्मिन्सारस्वते तीर्थे विश्वामित्रो महामुनिः ।
वसिष्ठं चालयामास तपसोग्रेण तच्छृणु ॥ ९.४३.८ ॥
في تلك المعبر السارسواتي، سعى الحكيم العظيم فيشفاميترا بتقشّفه الشديد إلى زعزعة فاسيشتا. فاستمع إلى ذلك.
9.43.9
विश्वामित्रवसिष्ठौ तावहन्यहनि भारत ।
स्पर्धां तपः कृतां तीव्रां चक्रतुस्तौ वतपोधनौ ॥ ९.४३.९ ॥
يا بهاراتا، فيشفاميترا وفاسيشتا، اللذان كان الزهد ثروتهما، مارسا يوماً بعد يوم تقشّفاً شديداً في تنافس.
9.43.10
तत्राप्यधिकसन्तप्तो विश्वामित्रो महामुनिः ।
दृष्ट्वा तेजो वसिष्ठस्य चिन्तामभिजगाम ह ॥ ९.४३.१० ॥
وهناك أيضاً، وقد ازداد حزناً، رأى الحكيم العظيم فيشفاميترا تألّق فاسيشتا فوقع في الهمّ.
9.43.11
तस्य बुद्धिरियं ह्यासीद्धर्मनित्यस्य भारत ।
इदं सरस्वती तूर्णं मत्समीपं तपोधनम् ॥ ९.४३.११ ॥
يا بهاراتا، خطر في نفس ذلك الثابت دوماً على الدارما هذا الخاطر: 'لتأتِ سارسواتي سريعاً بهذا الزاهد إلى حضرتي.'
9.43.12
आनयिष्यति वेगेन वसिष्ठं जपतां वरम् ।
इहागतं द्विजश्रेष्ठं हनिष्यामि न संशयः ॥ ९.४३.१२ ॥
'ستأتي به سريعاً إلى هنا، فاسيشتا خيرُ المرتّلين؛ وحين يأتي هذا أفضلُ المولودين مرتين إلى هنا، سأقتله بلا شك.'
9.43.13
एवं निश्चित्य भगवान्विश्वामित्रो महामुनिः ।
सस्मार सरितां श्रेष्ठां क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ९.४३.१३ ॥
ولما عقد العزم هكذا، استحضر الحكيم العظيم الموقّر فيشفاميترا، وعيناه محمرتان من الغضب، أفضل الأنهار.
9.43.14
सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह ।
गत्वा चैनं महावीर्यं महाकोपं च भामिनी ॥ ९.४३.१४ ॥
فلما ذكرها ذلك الحكيم اضطربت، وذهبت الجميلة إليه، ذي القوة العظيمة والغضب العظيم.
9.43.15
तदा तं वेपमानाङ्गी विवर्णा प्राञ्जलिर्भृशम् ।
उपतस्थे मुनिवरं विश्वामित्रं सरस्वती ॥ ९.४३.१५ ॥
فوقفت سرسواتي حينئذ أمام فيشفاميترا، أفضل الحكماء، وأطرافها ترتجف، شاحبة الوجه، وكفاها مضمومتان بشدة.
9.43.16
हतवीरा यथा नारी साऽभवद्दुःखिता भृशम् ।
ब्रूहि किं करवाणीति प्रोवाच मुनिसत्तमम् ॥ ९.४३.१६ ॥
فحزنت حزنًا شديدًا كامرأة قُتل بطلها، وقالت لأفضل الحكماء: «قل لي، ماذا أفعل؟»
9.43.17
तामुवाच मुनिः क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय ।
यावदेनं निहन्म्यद्य तच्छ्रुत्वा व्यथिता नदी ॥ ९.४३.१७ ॥
فقال لها الحكيم الغاضب: «أحضري فاسيشتا بسرعة؛ فاليوم سأقتله.» فلما سمعت ذلك اضطربت النهر.
9.43.18
साञ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा ।
प्राकम्पत भृशं भीता वायुनेवाहता लता ॥ ९.४३.१८ ॥
فارتجفت حينئذ بشدة من الخوف، وقد ضمت كفيها، ذات العينين كالنيلوفر، كاللبلاب تهزّه الريح.
9.43.19
तथारूपां तु तां दृष्ट्वा मुनिराह महानदीम् ।
अविचारं वसिष्ठं त्वमानयस्त्वान्तिकं मम ॥ ९.४३.१९ ॥
ولما رآها على تلك الهيئة قال الحكيم للنهر العظيم: «أحضر فَسيشتا إليّ دون تروٍّ.»
9.43.20
सा तस्य वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा पापं चिकीर्षितम् ।
वसिष्ठस्य प्रभावं च जानन्त्यप्रतिमं भुवि ॥ ९.४३.२० ॥
فلما سمعت كلامه وعرفت الإثم الذي يبيته، وعلمت أن قوة فَسيشتا لا نظير لها على الأرض،
9.43.21
साऽभिगम्य वसिष्ठं च इदमर्थमचोदयत् ।
यदुक्ता सरितांश्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता ॥ ९.४३.२१ ॥
فاقتربت من فَسيشتا وحثّته على هذا الغرض، كما قال الحكيم فيشوامتره لأفضل الأنهار.
9.43.22
उभयोः शापयोर्भीता वेपमाना पुनःपुनः ।
चिन्तयित्वा महाशापमृषिविप्रासिता भृशम् ॥ ९.४३.२२ ॥
خائفة من اللعنتين، ترتجف مرارًا، وهي تفكر في اللعنة العظمى، منبوذة من الحكماء والبراهمة، وقد اشتد حزنها.
9.43.23
तां कृशां च विवर्णां च दृष्ट्वा चिन्तासमन्विताम् ।
उवाच राजन्धर्मात्मा वसिष्ठो द्विपदां वरः ॥ ९.४३.२३ ॥
يا ملك، لما رآها هزيلة شاحبة مملوءة بالقلق، قال فَسيشتا، الصالح الفاضل وأفضل الرجال.
9.43.24
पाह्यात्मानं सरिच्छेष्ठे वह मां शीघ्रगामिनी ।
विश्वामित्रः शपेद्वि त्वां मा कृथास्त्वं विचारणाम् ॥ ९.४३.२४ ॥
«احفظي نفسك، يا أفضل الأنهار؛ واحملي، يا سريعة الجريان، فإن فيشوامتره سيلعنك لا محالة؛ فلا تتردّدي.»
9.43.25
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपाशीलस्य सा सरित् ।
चिन्तयामास कौरव्य किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ॥ ९.४३.२५ ॥
فلما سمعت تلك الكلمات من ذلك الرحيم، يا كَوْرَavya، فكّرت النهر: ما الفعل الصالح الذي ينبغي أن أفعله؟
9.43.26
तस्याश्चिन्ता समुत्पन्ना वसिष्ठो मय्यतीव हि ।
कृतवान्हि दयां नित्यं तस्या कार्यं हितं मया ॥ ९.४३.२६ ॥
نشأت في نفسها فكرة: لقد أظهر لي فاسيشتا دائمًا رحمةً عظيمة؛ فينبغي أن أفعل ما فيه نفعه.
9.43.27
अथ कूले स्वके राजञ्जपन्तमृषिसत्तमम् ।
जुह्वानं कौशिकं प्रेक्ष्य सरस्वत्यभ्यचिन्तयत् ॥ ९.४३.२७ ॥
ثم، أيها الملك، لما رأت كوشيكا، أفضل الحكماء، يتلو على شاطئها ويقدم القرابين، فكّرت سَرَسْفتي.
9.43.28
इदमन्तरमित्येवं ततः सा सरितां वरा ।
कूलापहारमकरोत्स्वेन वेगेन सा सरित् ॥ ९.४३.२८ ॥
فقالت في نفسها: «هذه هي الفرصة»، ثم جرفت أفضل الأنهار الضفة بقوتها الذاتية.
9.43.29
तेन कूलापहारेण मैत्रावरुणिरौह्यत ।
उह्यमानः स तुष्टाव तदा राजन्सरस्वतीम् ॥ ९.४३.२९ ॥
وبجرف الضفة جُرف ابن ميترا-فارونا (فاسيشتا)؛ وفيما كان يُجرف، أيها الملك، مدح سَرَسْفتي حينئذ.
9.43.30
पितामहस्य सरसः प्रवृत्ताऽसि सरस्वति ।
व्याप्तं चेदं जगत्सर्वं तवैवाम्भोभिरुत्तमैः ॥ ९.४३.३० ॥
يا سَرَسْفتي، لقد جرى تدفقك من بحيرة الجد (براهما)؛ وهذا العالم كله قد عمّته مياهك الفضلى.
9.43.31
त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषु सृजसे पयः ।
सर्वाश्चापस्त्वमेवेति यथा वयमधीमहि ॥ ९.४३.३१ ॥
أيتها الإلهة، يا من تجوبين السماء، أنتِ وحدكِ تخلقين الماء في السحب، وأنتِ جميع المياه، كما تعلّمنا.
9.43.32
पुष्टिर्द्युतिस्तथा कीर्तिः सिद्धिर्बुद्धिरमा तथा ।
त्वमेव वाणी स्वाहा त्वं तवायत्तमिदं जगत्।
त्वमेव सर्वभूतेषु वससीह चतुर्विधा ॥ ९.४३.३२ ॥
أنتِ الغذاء والبهاء والشهرة والإنجاز والعقل، وكذلك رَما. وأنتِ وحدكِ الكلام والسواها. هذا العالم متعلّق بكِ. وفي جميع الكائنات تسكنين هنا على أربعة أوجه.
9.43.33
एवं सरस्वती राजन्स्तूयमाना महर्षिणा ।
वेगेनोवाह तं विप्रं विश्वामित्राश्रमं प्रति ॥ ९.४३.३३ ॥
هكذا، أيها الملك، حملت سَرَسْفَتي، وقد مدحها الحكيم العظيم، ذلك البراهمي مسرعةً نحو ناسك فيشفاميترا.
9.43.34
न्यवेदयत चाक्षीक्ष्णं विश्वामित्राय तं मुनिम् ॥ ९.४३.३४ ॥
وأبلغت الحكيم فيشفاميترا عنه مراراً وتكراراً.
9.43.35
तमानीतं सरस्वत्या दृष्ट्वा कोपसमन्वितः ।
अथान्वेषत्प्रहरणं वसिष्ठान्तकरं तदा ॥ ९.४३.३५ ॥
فلما رأى أن سَرَسْفَتي قد أحضرته امتلأ غضباً، ثم بحث عن سلاحٍ يفني فاسيشثا.
9.43.36
तं तु क्रुद्धमभिप्रेक्ष्य ब्रह्मवध्याभयान्नदी ।
अपोवाह वसिष्ठं तु प्राचीं दिशमतन्द्रिता।
उभयोः कुर्वती वाक्यं वञ्चयित्वा च गाधिजम् ॥ ९.४३.३६ ॥
فلما رأته غاضباً، وخشيةً من قتل البراهمي، حملت النهرُ فاسيشثا بلا كلل نحو الاتجاه الشرقي، متكلّمةً معهما ومخادعةً ابن غادhi.
9.43.37
ततोपवाहितं दृष्ट्वा वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
अब्रवीत्त्वथ सङ्क्रुद्धो विश्वामित्रः सरस्वतीम् ॥ ९.४३.३७ ॥
فلما رأى فاسيشتها يُجرف بالتيار، غضب فيشفاميترا، أفضل الحكماء، وقال لسرسواتي.
9.43.38
यस्मान्मां त्वं सरिच्छ्रेष्ठे वञ्चयित्वा पुनर्गता ।
शोणितं वह कल्याणि राक्षसानां च सम्मतम् ॥ ९.४३.३८ ॥
لأنك، يا أفضل الأنهار، خدعتني ثم عدت، فاحملي يا مباركة الدم المرضي عند الراكشاسا.
9.43.39
ततः सरस्वती शप्ता विश्वामित्रेण धीमता ।
अवहच्छोणितोन्मिश्रं तोयं संवत्सरं तदा ॥ ९.४३.३९ ॥
فلعنتها سرسواتي الحكيم فيشفاميترا، فحملت سنة كاملة ماءً مختلطًا بالدم.
9.43.40
अथर्षयश्च देवाश्च गन्धर्वाप्सरसस्तदा ।
सरस्वतीं तथा दृष्ट्वा बभूवुर्भृशदुःखिताः ॥ ९.४३.४० ॥
فحزن الحكماء والآلهة والغاندهارفا والأبساراس حزنًا شديدًا حين رأوا سرسواتي على تلك الحال.
9.43.41
एवं वसिष्ठापवाहो लोके ख्यातो जनाधिप ।
आगच्छच्च पुनर्मार्गं स्वमेव सरितां वरा ॥ ९.४३.४१ ॥
وهكذا اشتهر في العالم جرف فاسيشتها، يا سيد البشر؛ وعادت سرسواتي أفضل الأنهار إلى مجراها الخاص.