Mahābhārata · Adhyāya 9.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.43.1
वसिष्ठापवाहो ब्रह्मन्वै भीमवेगः कथं नु सः ।
किमर्थं च सरिच्छ्रेष्ठा तमृषिं प्रत्यवाहयत् ॥ ९.४३.१ ॥
O Brahmane, wie entstand jene schreckliche Strömung, die Vasiṣṭha fortriss? Und aus welchem Grund riss der beste der Flüsse jenen Weisen mit sich?
9.43.2
कथमस्याभवद्वैरं कारणं किं च तत्प्रभो ।
शंस पृष्टो महाप्राज्ञ न हि तृप्यामि कथ्यति ॥ ९.४३.२ ॥
Wie entstand diese Feindschaft zwischen ihnen? O Herr, was war ihr Grund? O Hochweiser, auf Befragen sprich; ich werde nicht satt, selbst wenn es erzählt wird.
9.43.3
विश्वामित्रस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य च भारत ।
भृशं वैरमभूद्राजंस्तपःस्पर्धाकृतं महत् ॥ ९.४३.३ ॥
O Bhārata, zwischen den brahmanischen Weisen Viśvāmitra und Vasiṣṭha entstand eine gewaltige Feindschaft. O König, diese große Feindschaft war aus dem Wetteifer in der Askese geboren.
9.43.4
आश्रमो वै वसिष्ठस्य स्थाणुतीर्थेऽभवन्महान् ।
पूर्वतः पार्श्वतश्चासीद्विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ ९.४३.४ ॥
An der Furt Sthāṇu befand sich eine große Einsiedelei Vasiṣṭhas. Die Einsiedelei des weisen Viśvāmitra lag im Osten und an der Seite.
9.43.5
यत्र स्थाणुर्महाराज तप्तवान्परमं तपः ।
तत्रास्य कर्म तद्धोरं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ९.४३.५ ॥
O großer König, wo Sthāṇu die höchste Askese vollbrachte, dort, sagen die Weisen, geschah seine schreckliche Tat.
9.43.6
यत्रेष्ट्वा भगवान्स्थाणुः पूजयित्वा सरस्वतीम् ।
स्थापयामास तत्तीर्थं स्थाणुतीर्थमिति प्रभो ॥ ९.४३.६ ॥
Wo der erhabene Sthāṇu, nachdem er ein Opfer dargebracht und Sarasvatī verehrt hatte, jene heilige Furt begründete, o Herr, daher heißt sie Sthāṇu-tīrtha.
9.43.7
तत्र तीर्थे सुराः स्कन्दमभ्यषिञ्चन्नराधिप ।
सैनापत्येन महता सुरारिविनिबर्हणम् ॥ ९.४३.७ ॥
Dort, an jener heiligen Furt, o Herr der Menschen, salbten die Götter Skanda zum großen Heerführer, den Vernichter der Feinde der Götter.
9.43.8
तस्मिन्सारस्वते तीर्थे विश्वामित्रो महामुनिः ।
वसिष्ठं चालयामास तपसोग्रेण तच्छृणु ॥ ९.४३.८ ॥
An jener sārasvatischen Furt versuchte der große Weise Viśvāmitra mit seiner wilden Askese, Vasiṣṭha zu erschüttern. Höre davon.
9.43.9
विश्वामित्रवसिष्ठौ तावहन्यहनि भारत ।
स्पर्धां तपः कृतां तीव्रां चक्रतुस्तौ वतपोधनौ ॥ ९.४३.९ ॥
O Bhārata, Viśvāmitra und Vasiṣṭha, deren Reichtum die Askese war, übten Tag für Tag in Rivalität eine gewaltige Askese.
9.43.10
तत्राप्यधिकसन्तप्तो विश्वामित्रो महामुनिः ।
दृष्ट्वा तेजो वसिष्ठस्य चिन्तामभिजगाम ह ॥ ९.४३.१० ॥
Auch dort geriet der große Weise Viśvāmitra, tief betrübt, als er Vasiṣṭhas Glanz sah, in sorgenvolles Nachdenken.
9.43.11
तस्य बुद्धिरियं ह्यासीद्धर्मनित्यस्य भारत ।
इदं सरस्वती तूर्णं मत्समीपं तपोधनम् ॥ ९.४३.११ ॥
O Bhārata, dieser Gedanke kam dem stets dharma-treuen Mann: 'Möge Sarasvatī diesen Schatz der Askese rasch zu mir bringen.'
9.43.12
आनयिष्यति वेगेन वसिष्ठं जपतां वरम् ।
इहागतं द्विजश्रेष्ठं हनिष्यामि न संशयः ॥ ९.४३.१२ ॥
'Sie wird Vasiṣṭha, den besten der Rezitierenden, rasch hierher bringen; und wenn dieser Beste der Zweimalgeborenen hierher gekommen ist, werde ich ihn ohne Zweifel töten.'
9.43.13
एवं निश्चित्य भगवान्विश्वामित्रो महामुनिः ।
सस्मार सरितां श्रेष्ठां क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ९.४३.१३ ॥
So entschlossen, erinnerte sich der ehrwürdige große Weise Viśvāmitra, mit von Zorn geröteten Augen, an die beste der Flüsse.
9.43.14
सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह ।
गत्वा चैनं महावीर्यं महाकोपं च भामिनी ॥ ९.४३.१४ ॥
Von jenem Weisen erinnert, geriet sie in Aufruhr; und die Schöne ging zu ihm, dem Mächtigen und sehr Zornigen.
9.43.15
तदा तं वेपमानाङ्गी विवर्णा प्राञ्जलिर्भृशम् ।
उपतस्थे मुनिवरं विश्वामित्रं सरस्वती ॥ ९.४३.१५ ॥
Da trat Sarasvatī, mit zitternden Gliedern, bleich, die Hände tief gefaltet, vor Viśvāmitra, den besten der Weisen.
9.43.16
हतवीरा यथा नारी साऽभवद्दुःखिता भृशम् ।
ब्रूहि किं करवाणीति प्रोवाच मुनिसत्तमम् ॥ ९.४३.१६ ॥
Sie wurde tief betrübt, wie eine Frau, deren Held erschlagen ist. Sie sprach zum besten der Weisen: »Sag, was soll ich tun?«
9.43.17
तामुवाच मुनिः क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय ।
यावदेनं निहन्म्यद्य तच्छ्रुत्वा व्यथिता नदी ॥ ९.४३.१७ ॥
Der zornige Weise sprach zu ihr: »Bring Vasiṣṭha schnell herbei; heute noch werde ich ihn erschlagen.« Als die Flussgöttin dies hörte, wurde sie betrübt.
9.43.18
साञ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा ।
प्राकम्पत भृशं भीता वायुनेवाहता लता ॥ ९.४३.१८ ॥
Da zitterte sie, die Hände gefaltet, lotusäugig, sehr vor Furcht, wie eine vom Wind geschlagene Ranke.
9.43.19
तथारूपां तु तां दृष्ट्वा मुनिराह महानदीम् ।
अविचारं वसिष्ठं त्वमानयस्त्वान्तिकं मम ॥ ९.४३.१९ ॥
Als der Weise sie in dieser Gestalt sah, sprach er zum großen Fluss: 'Bring Vasiṣṭha ohne Überlegung zu mir.'
9.43.20
सा तस्य वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा पापं चिकीर्षितम् ।
वसिष्ठस्य प्रभावं च जानन्त्यप्रतिमं भुवि ॥ ९.४३.२० ॥
Als sie seine Worte hörte, seine sündige Absicht erkannte und die unvergleichliche Macht Vasiṣṭhas auf Erden kannte,
9.43.21
साऽभिगम्य वसिष्ठं च इदमर्थमचोदयत् ।
यदुक्ता सरितांश्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता ॥ ९.४३.२१ ॥
Sie trat zu Vasiṣṭha und drängte ihn zu diesem Zweck, wie der weise Viśvāmitra es der besten der Flüsse aufgetragen hatte.
9.43.22
उभयोः शापयोर्भीता वेपमाना पुनःपुनः ।
चिन्तयित्वा महाशापमृषिविप्रासिता भृशम् ॥ ९.४३.२२ ॥
Von beiden Flüchen erschreckt, immer wieder zitternd, an den großen Fluch denkend, von den Weisen und Brahmanen verstoßen, war sie sehr bekümmert.
9.43.23
तां कृशां च विवर्णां च दृष्ट्वा चिन्तासमन्विताम् ।
उवाच राजन्धर्मात्मा वसिष्ठो द्विपदां वरः ॥ ९.४३.२३ ॥
O König, als er sie dünn, bleich und voller Sorge sah, sprach Vasiṣṭha, der Gerechte und Beste der Zweimalgeborenen.
9.43.24
पाह्यात्मानं सरिच्छेष्ठे वह मां शीघ्रगामिनी ।
विश्वामित्रः शपेद्वि त्वां मा कृथास्त्वं विचारणाम् ॥ ९.४३.२४ ॥
'Rette dich, o Beste der Flüsse; trage mich, o Schnellströmende. Viśvāmitra würde dich gewiss verfluchen; zögere nicht.'
9.43.25
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपाशीलस्य सा सरित् ।
चिन्तयामास कौरव्य किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ॥ ९.४३.२५ ॥
Als sie seine Worte hörte, überlegte jener Fluss des Mitgefühls, o Kaurava: Welche gute Tat soll ich vollbringen?
9.43.26
तस्याश्चिन्ता समुत्पन्ना वसिष्ठो मय्यतीव हि ।
कृतवान्हि दयां नित्यं तस्या कार्यं हितं मया ॥ ९.४३.२६ ॥
In ihr entstand der Gedanke: Vasiṣṭha hat mir stets außerordentliche Güte erwiesen; ich muss ihm Nützliches tun.
9.43.27
अथ कूले स्वके राजञ्जपन्तमृषिसत्तमम् ।
जुह्वानं कौशिकं प्रेक्ष्य सरस्वत्यभ्यचिन्तयत् ॥ ९.४३.२७ ॥
Dann, o König, als sie Kauśika, den besten der Weisen, auf ihrem eigenen Ufer rezitieren und Opfergaben darbringen sah, dachte Sarasvatī nach.
9.43.28
इदमन्तरमित्येवं ततः सा सरितां वरा ।
कूलापहारमकरोत्स्वेन वेगेन सा सरित् ॥ ९.४३.२८ ॥
Sie dachte: 'Dies ist die Gelegenheit', und die beste der Flüsse riss mit ihrer eigenen Gewalt das Ufer fort.
9.43.29
तेन कूलापहारेण मैत्रावरुणिरौह्यत ।
उह्यमानः स तुष्टाव तदा राजन्सरस्वतीम् ॥ ९.४३.२९ ॥
Durch dieses Fortreißen des Ufers wurde der Sohn Mitra-Varuṇas mitgerissen; mitgerissen, o König, pries er da Sarasvatī.
9.43.30
पितामहस्य सरसः प्रवृत्ताऽसि सरस्वति ।
व्याप्तं चेदं जगत्सर्वं तवैवाम्भोभिरुत्तमैः ॥ ९.४३.३० ॥
O Sarasvatī, du bist aus dem See des Großvaters hervorgeflossen; und diese ganze Welt ist von deinen erhabenen Wassern durchdrungen.
9.43.31
त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषु सृजसे पयः ।
सर्वाश्चापस्त्वमेवेति यथा वयमधीमहि ॥ ९.४३.३१ ॥
O Göttin, du, die du durch den Himmel ziehst, du allein erschaffst das Wasser in den Wolken; und du bist alle Wasser, wie wir gelernt haben.
9.43.32
पुष्टिर्द्युतिस्तथा कीर्तिः सिद्धिर्बुद्धिरमा तथा ।
त्वमेव वाणी स्वाहा त्वं तवायत्तमिदं जगत्।
त्वमेव सर्वभूतेषु वससीह चतुर्विधा ॥ ९.४३.३२ ॥
Du bist Nahrung, Glanz, Ruhm, Vollendung, Verstand und auch Ramā. Du allein bist die Rede und svāhā. Diese Welt ist von dir abhängig. In allen Wesen wohnst du hier in vier Gestalten.
9.43.33
एवं सरस्वती राजन्स्तूयमाना महर्षिणा ।
वेगेनोवाह तं विप्रं विश्वामित्राश्रमं प्रति ॥ ९.४३.३३ ॥
So trug Sarasvatī, o König, von dem großen Weisen gepriesen, jenen Brahmanen rasch zur Einsiedelei Viśvāmitras.
9.43.34
न्यवेदयत चाक्षीक्ष्णं विश्वामित्राय तं मुनिम् ॥ ९.४३.३४ ॥
Und sie unterrichtete den Weisen Viśvāmitra immer wieder über jenen.
9.43.35
तमानीतं सरस्वत्या दृष्ट्वा कोपसमन्वितः ।
अथान्वेषत्प्रहरणं वसिष्ठान्तकरं तदा ॥ ९.४३.३५ ॥
Als er sah, dass Sarasvatī ihn gebracht hatte, wurde er von Zorn erfüllt, und dann suchte er eine Waffe, die Vasiṣṭha vernichten sollte.
9.43.36
तं तु क्रुद्धमभिप्रेक्ष्य ब्रह्मवध्याभयान्नदी ।
अपोवाह वसिष्ठं तु प्राचीं दिशमतन्द्रिता।
उभयोः कुर्वती वाक्यं वञ्चयित्वा च गाधिजम् ॥ ९.४३.३६ ॥
Als sie ihn zornig sah und aus Furcht, einen Brahmanen zu töten, trug der Fluss Vasiṣṭha unermüdlich nach Osten fort; sie sprach mit beiden und täuschte den Sohn Gādhis.
9.43.37
ततोपवाहितं दृष्ट्वा वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
अब्रवीत्त्वथ सङ्क्रुद्धो विश्वामित्रः सरस्वतीम् ॥ ९.४३.३७ ॥
Als Viśvāmitra, der beste der Weisen, Vasiṣṭha fortgerissen sah, sprach er zornentbrannt zu Sarasvatī.
9.43.38
यस्मान्मां त्वं सरिच्छ्रेष्ठे वञ्चयित्वा पुनर्गता ।
शोणितं वह कल्याणि राक्षसानां च सम्मतम् ॥ ९.४३.३८ ॥
Weil du, beste der Flüsse, mich getäuscht hast und wieder fortgegangen bist, o Glückverheißende, führe das Blut, das den Rākṣasas gefällt.
9.43.39
ततः सरस्वती शप्ता विश्वामित्रेण धीमता ।
अवहच्छोणितोन्मिश्रं तोयं संवत्सरं तदा ॥ ९.४३.३९ ॥
Da führte Sarasvatī, von dem weisen Viśvāmitra verflucht, ein Jahr lang mit Blut vermischtes Wasser.
9.43.40
अथर्षयश्च देवाश्च गन्धर्वाप्सरसस्तदा ।
सरस्वतीं तथा दृष्ट्वा बभूवुर्भृशदुःखिताः ॥ ९.४३.४० ॥
Da wurden die Weisen, Götter, Gandharvas und Apsaras, als sie Sarasvatī so sahen, tief betrübt.
9.43.41
एवं वसिष्ठापवाहो लोके ख्यातो जनाधिप ।
आगच्छच्च पुनर्मार्गं स्वमेव सरितां वरा ॥ ९.४३.४१ ॥
So wurde das Fortreißen Vasiṣṭhas in der Welt berühmt, o Herr der Menschen; und Sarasvatī, die beste der Flüsse, kehrte wieder in ihren eigenen Lauf zurück.