Mahābhārata · Adhyāya 9.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.43.1
वसिष्ठापवाहो ब्रह्मन्वै भीमवेगः कथं नु सः ।
किमर्थं च सरिच्छ्रेष्ठा तमृषिं प्रत्यवाहयत् ॥ ९.४३.१ ॥
Ó brâmane, como surgiu aquela corrente de força terrível que arrastou Vasiṣṭha? E por que razão o melhor dos rios levou consigo aquele sábio?
9.43.2
कथमस्याभवद्वैरं कारणं किं च तत्प्रभो ।
शंस पृष्टो महाप्राज्ञ न हि तृप्यामि कथ्यति ॥ ९.४३.२ ॥
Como surgiu essa inimizade entre eles? Ó senhor, qual foi a sua causa? Ó grandemente sábio, sendo perguntado, conta; não me satisfaço mesmo ao ouvi-lo.
9.43.3
विश्वामित्रस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य च भारत ।
भृशं वैरमभूद्राजंस्तपःस्पर्धाकृतं महत् ॥ ९.४३.३ ॥
Ó Bhārata, surgiu uma grande inimizade entre os sábios brâmanes Viśvāmitra e Vasiṣṭha. Ó rei, aquela grande inimizade nasceu da rivalidade na austeridade.
9.43.4
आश्रमो वै वसिष्ठस्य स्थाणुतीर्थेऽभवन्महान् ।
पूर्वतः पार्श्वतश्चासीद्विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ ९.४३.४ ॥
No vau de Sthāṇu havia um grande eremitério de Vasiṣṭha. O eremitério do sábio Viśvāmitra ficava a leste e ao lado.
9.43.5
यत्र स्थाणुर्महाराज तप्तवान्परमं तपः ।
तत्रास्य कर्म तद्धोरं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ९.४३.५ ॥
Ó grande rei, onde Sthāṇu praticou a suprema austeridade, ali, dizem os sábios, deu-se o seu terrível feito.
9.43.6
यत्रेष्ट्वा भगवान्स्थाणुः पूजयित्वा सरस्वतीम् ।
स्थापयामास तत्तीर्थं स्थाणुतीर्थमिति प्रभो ॥ ९.४३.६ ॥
Onde o bem-aventurado Sthāṇu, tendo oferecido um sacrifício e honrado Sarasvatī, estabeleceu aquele vau sagrado; por isso, ó senhor, chama-se Sthāṇu-tīrtha.
9.43.7
तत्र तीर्थे सुराः स्कन्दमभ्यषिञ्चन्नराधिप ।
सैनापत्येन महता सुरारिविनिबर्हणम् ॥ ९.४३.७ ॥
Ali, naquele vau sagrado, ó senhor dos homens, os deuses ungiram Skanda com o grande cargo de comandante, destruidor dos inimigos dos deuses.
9.43.8
तस्मिन्सारस्वते तीर्थे विश्वामित्रो महामुनिः ।
वसिष्ठं चालयामास तपसोग्रेण तच्छृणु ॥ ९.४३.८ ॥
Naquele vau sarasvata, o grande sábio Viśvāmitra, por sua feroz austeridade, procurou abalar Vasiṣṭha. Escuta isto.
9.43.9
विश्वामित्रवसिष्ठौ तावहन्यहनि भारत ।
स्पर्धां तपः कृतां तीव्रां चक्रतुस्तौ वतपोधनौ ॥ ९.४३.९ ॥
Ó Bhārata, Viśvāmitra e Vasiṣṭha, cuja riqueza era a austeridade, dia após dia praticaram intensa austeridade em rivalidade.
9.43.10
तत्राप्यधिकसन्तप्तो विश्वामित्रो महामुनिः ।
दृष्ट्वा तेजो वसिष्ठस्य चिन्तामभिजगाम ह ॥ ९.४३.१० ॥
Ali também, o grande sábio Viśvāmitra, profundamente atormentado, ao ver o esplendor de Vasiṣṭha, entrou em preocupação.
9.43.11
तस्य बुद्धिरियं ह्यासीद्धर्मनित्यस्य भारत ।
इदं सरस्वती तूर्णं मत्समीपं तपोधनम् ॥ ९.४३.११ ॥
Ó Bhārata, esse pensamento surgiu na mente daquele sempre firme no dharma: 'Que Sarasvatī traga rapidamente à minha presença este tesouro de austeridade.'
9.43.12
आनयिष्यति वेगेन वसिष्ठं जपतां वरम् ।
इहागतं द्विजश्रेष्ठं हनिष्यामि न संशयः ॥ ९.४३.१२ ॥
'Ela trará rapidamente aqui Vasiṣṭha, o melhor dos recitadores; e quando esse melhor dos duas-vezes-nascidos tiver vindo aqui, eu certamente o matarei, sem dúvida.'
9.43.13
एवं निश्चित्य भगवान्विश्वामित्रो महामुनिः ।
सस्मार सरितां श्रेष्ठां क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ९.४३.१३ ॥
Tendo resolvido assim, o venerável grande sábio Viśvāmitra, com os olhos avermelhados de ira, lembrou-se da melhor dos rios.
9.43.14
सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह ।
गत्वा चैनं महावीर्यं महाकोपं च भामिनी ॥ ९.४३.१४ ॥
Lembrada por aquele sábio, ficou perturbada; e a bela foi até ele, o de grande poder e grande ira.
9.43.15
तदा तं वेपमानाङ्गी विवर्णा प्राञ्जलिर्भृशम् ।
उपतस्थे मुनिवरं विश्वामित्रं सरस्वती ॥ ९.४३.१५ ॥
Então Sarasvatī, com os membros trêmulos, pálida, as mãos muito juntas em súplica, apresentou-se diante de Viśvāmitra, o melhor dos sábios.
9.43.16
हतवीरा यथा नारी साऽभवद्दुःखिता भृशम् ।
ब्रूहि किं करवाणीति प्रोवाच मुनिसत्तमम् ॥ ९.४३.१६ ॥
Ficou profundamente aflita, como uma mulher cujo herói foi morto. Disse ao melhor dos sábios: "Diga-me, o que devo fazer?"
9.43.17
तामुवाच मुनिः क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय ।
यावदेनं निहन्म्यद्य तच्छ्रुत्वा व्यथिता नदी ॥ ९.४३.१७ ॥
O sábio irado disse-lhe: "Traga Vasiṣṭha depressa; hoje mesmo o matarei." Ao ouvir isso, o rio ficou aflito.
9.43.18
साञ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा ।
प्राकम्पत भृशं भीता वायुनेवाहता लता ॥ ९.४३.१८ ॥
Então, com as mãos juntas, de olhos de lótus, tremeu muito de medo, como uma trepadeira atingida pelo vento.
9.43.19
तथारूपां तु तां दृष्ट्वा मुनिराह महानदीम् ।
अविचारं वसिष्ठं त्वमानयस्त्वान्तिकं मम ॥ ९.४३.१९ ॥
Ao vê-la nessa forma, o sábio disse ao grande rio: 'Sem deliberar, traz Vasiṣṭha até mim.'
9.43.20
सा तस्य वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा पापं चिकीर्षितम् ।
वसिष्ठस्य प्रभावं च जानन्त्यप्रतिमं भुवि ॥ ९.४३.२० ॥
Ao ouvir as palavras dele, compreender o pecado que pretendia e saber do poder incomparável de Vasiṣṭha na terra,
9.43.21
साऽभिगम्य वसिष्ठं च इदमर्थमचोदयत् ।
यदुक्ता सरितांश्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता ॥ ९.४३.२१ ॥
Ela aproximou-se de Vasiṣṭha e o incitou a este propósito, conforme o sábio Viśvāmitra dissera à melhor dos rios.
9.43.22
उभयोः शापयोर्भीता वेपमाना पुनःपुनः ।
चिन्तयित्वा महाशापमृषिविप्रासिता भृशम् ॥ ९.४३.२२ ॥
Temerosa das duas maldições, tremendo repetidamente, pensando na grande maldição, rejeitada pelos sábios e brâmanes, estava profundamente aflita.
9.43.23
तां कृशां च विवर्णां च दृष्ट्वा चिन्तासमन्विताम् ।
उवाच राजन्धर्मात्मा वसिष्ठो द्विपदां वरः ॥ ९.४३.२३ ॥
Ó rei, vendo-a magra, pálida e cheia de angústia, Vasiṣṭha, de alma justa e o melhor dos homens, falou.
9.43.24
पाह्यात्मानं सरिच्छेष्ठे वह मां शीघ्रगामिनी ।
विश्वामित्रः शपेद्वि त्वां मा कृथास्त्वं विचारणाम् ॥ ९.४३.२४ ॥
'Salva-te, ó melhor dos rios; leva-me, ó de corrente veloz. Viśvāmitra certamente te amaldiçoaria; não hesites.'
9.43.25
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपाशीलस्य सा सरित् ।
चिन्तयामास कौरव्य किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ॥ ९.४३.२५ ॥
Ouvindo as palavras dele, aquele rio de compaixão, ó Kaurava, refletiu: que boa ação devo realizar?
9.43.26
तस्याश्चिन्ता समुत्पन्ना वसिष्ठो मय्यतीव हि ।
कृतवान्हि दयां नित्यं तस्या कार्यं हितं मया ॥ ९.४३.२६ ॥
Surgiu nela um pensamento: Vasiṣṭha sempre me mostrou imensa bondade; devo fazer o que é benéfico para ele.
9.43.27
अथ कूले स्वके राजञ्जपन्तमृषिसत्तमम् ।
जुह्वानं कौशिकं प्रेक्ष्य सरस्वत्यभ्यचिन्तयत् ॥ ९.४३.२७ ॥
Então, ó rei, vendo Kauśika, o melhor dos sábios, recitando na sua própria margem e oferecendo oblações, Sarasvatī refletiu.
9.43.28
इदमन्तरमित्येवं ततः सा सरितां वरा ।
कूलापहारमकरोत्स्वेन वेगेन सा सरित् ॥ ९.४३.२८ ॥
Pensando: 'Esta é a oportunidade', a melhor dos rios arrastou a margem com a sua própria força.
9.43.29
तेन कूलापहारेण मैत्रावरुणिरौह्यत ।
उह्यमानः स तुष्टाव तदा राजन्सरस्वतीम् ॥ ९.४३.२९ ॥
Com aquele arrastar da margem, o filho de Mitra-Varuṇa foi levado; sendo levado, ó rei, louvou então Sarasvatī.
9.43.30
पितामहस्य सरसः प्रवृत्ताऽसि सरस्वति ।
व्याप्तं चेदं जगत्सर्वं तवैवाम्भोभिरुत्तमैः ॥ ९.४३.३० ॥
Ó Sarasvatī, tu fluíste do lago do Avô; e este mundo inteiro está penetrado pelas tuas excelentes águas.
9.43.31
त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषु सृजसे पयः ।
सर्वाश्चापस्त्वमेवेति यथा वयमधीमहि ॥ ९.४३.३१ ॥
Ó deusa, tu que percorres o céu, só tu crias a água nas nuvens; e tu és todas as águas, como aprendemos.
9.43.32
पुष्टिर्द्युतिस्तथा कीर्तिः सिद्धिर्बुद्धिरमा तथा ।
त्वमेव वाणी स्वाहा त्वं तवायत्तमिदं जगत्।
त्वमेव सर्वभूतेषु वससीह चतुर्विधा ॥ ९.४३.३२ ॥
Tu és o sustento, o esplendor, a fama, a realização, o intelecto e também Ramā. Tu, só tu, és a fala e svāhā. Este mundo depende de ti. Em todos os seres habitas aqui sob quatro formas.
9.43.33
एवं सरस्वती राजन्स्तूयमाना महर्षिणा ।
वेगेनोवाह तं विप्रं विश्वामित्राश्रमं प्रति ॥ ९.४३.३३ ॥
Assim, ó rei, Sarasvatī, louvada pelo grande sábio, levou com velocidade aquele brâmane em direção ao eremitério de Viśvāmitra.
9.43.34
न्यवेदयत चाक्षीक्ष्णं विश्वामित्राय तं मुनिम् ॥ ९.४३.३४ ॥
E informou repetidamente o sábio Viśvāmitra a respeito dele.
9.43.35
तमानीतं सरस्वत्या दृष्ट्वा कोपसमन्वितः ।
अथान्वेषत्प्रहरणं वसिष्ठान्तकरं तदा ॥ ९.४३.३५ ॥
Ao ver que Sarasvatī o trouxera, encheu-se de cólera e então procurou uma arma que pusesse fim a Vasiṣṭha.
9.43.36
तं तु क्रुद्धमभिप्रेक्ष्य ब्रह्मवध्याभयान्नदी ।
अपोवाह वसिष्ठं तु प्राचीं दिशमतन्द्रिता।
उभयोः कुर्वती वाक्यं वञ्चयित्वा च गाधिजम् ॥ ९.४३.३६ ॥
Vendo-o enfurecido, e por temor de matar um brâmane, o rio, sem cansaço, levou Vasiṣṭha para a direção leste, falando com ambos e enganando o filho de Gādhi.
9.43.37
ततोपवाहितं दृष्ट्वा वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
अब्रवीत्त्वथ सङ्क्रुद्धो विश्वामित्रः सरस्वतीम् ॥ ९.४३.३७ ॥
Então, vendo Vasiṣṭha ser arrastado pela correnteza, Viśvāmitra, o melhor dos sábios, enfurecido, falou a Sarasvatī.
9.43.38
यस्मान्मां त्वं सरिच्छ्रेष्ठे वञ्चयित्वा पुनर्गता ।
शोणितं वह कल्याणि राक्षसानां च सम्मतम् ॥ ९.४३.३८ ॥
Porque, ó melhor dos rios, me enganaste e voltaste a ir, ó auspiciosa, carrega o sangue que agrada aos rākṣasas.
9.43.39
ततः सरस्वती शप्ता विश्वामित्रेण धीमता ।
अवहच्छोणितोन्मिश्रं तोयं संवत्सरं तदा ॥ ९.४३.३९ ॥
Então Sarasvatī, amaldiçoada pelo sábio Viśvāmitra, levou água misturada com sangue por um ano.
9.43.40
अथर्षयश्च देवाश्च गन्धर्वाप्सरसस्तदा ।
सरस्वतीं तथा दृष्ट्वा बभूवुर्भृशदुःखिताः ॥ ९.४३.४० ॥
Então os sábios, os deuses, os gandharvas e as apsaras, vendo Sarasvatī assim, ficaram profundamente aflitos.
9.43.41
एवं वसिष्ठापवाहो लोके ख्यातो जनाधिप ।
आगच्छच्च पुनर्मार्गं स्वमेव सरितां वरा ॥ ९.४३.४१ ॥
Assim, o arrastar de Vasiṣṭha tornou-se famoso no mundo, ó senhor dos homens; e Sarasvatī, a melhor dos rios, voltou ao seu próprio curso.