மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.43.1
वसिष्ठापवाहो ब्रह्मन्वै भीमवेगः कथं नु सः ।
किमर्थं च सरिच्छ्रेष्ठा तमृषिं प्रत्यवाहयत् ॥ ९.४३.१ ॥
பிராமணரே, வசிஷ்டரை அடித்துச் சென்ற அந்த பயங்கரமான வேகம் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? நதிகளில் சிறந்த அது அந்த முனிவரை எதற்காக அடித்துச் சென்றது?
9.43.2
कथमस्याभवद्वैरं कारणं किं च तत्प्रभो ।
शंस पृष्टो महाप्राज्ञ न हि तृप्यामि कथ्यति ॥ ९.४३.२ ॥
இவர்களுக்கிடையே இந்த பகை எவ்வாறு உண்டானது? ஓ பிரபுவே, அதன் காரணம் என்ன? ஓ மகா ஞானியே, கேட்கப்பட்டபோது சொல்லுங்கள்; சொல்லச் சொல்லவும் நான் திருப்தியடைவதில்லை.
9.43.3
विश्वामित्रस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य च भारत ।
भृशं वैरमभूद्राजंस्तपःस्पर्धाकृतं महत् ॥ ९.४३.३ ॥
ஓ பாரதா, பிராமண முனிவர்களான விசுவாமித்திரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் இடையே மிகுந்த பகை உண்டானது. ஓ அரசே, அது தவத்தில் ஏற்பட்ட போட்டியால் விளைந்த பெரும் பகையாகும்.
9.43.4
आश्रमो वै वसिष्ठस्य स्थाणुतीर्थेऽभवन्महान् ।
पूर्वतः पार्श्वतश्चासीद्विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ ९.४३.४ ॥
ஸ்தாணுதீர்த்தத்தில் வசிஷ்டருக்கு ஒரு பெரிய ஆசிரமம் இருந்தது. அறிவாளி விசுவாமித்திரரின் ஆசிரமம் கிழக்குப் பக்கத்திலும் பக்கவாட்டிலும் இருந்தது.
9.43.5
यत्र स्थाणुर्महाराज तप्तवान्परमं तपः ।
तत्रास्य कर्म तद्धोरं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ९.४३.५ ॥
ஓ மகாராஜா, எங்கே ஸ்தாணு பரம தவம் செய்தாரோ, அங்கேயே அவருடைய அந்த கொடிய செயல் நடந்தது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.
9.43.6
यत्रेष्ट्वा भगवान्स्थाणुः पूजयित्वा सरस्वतीम् ।
स्थापयामास तत्तीर्थं स्थाणुतीर्थमिति प्रभो ॥ ९.४३.६ ॥
பகவான் ஸ்தாணு யாகம் செய்து சரஸ்வதியை வழிபட்டு அந்தத் தீர்த்தத்தை நிறுவிய இடம் அதுவே; ஓ பிரபுவே, அதனால் அது ஸ்தாணுதீர்த்தம் எனப்படுகிறது.
9.43.7
तत्र तीर्थे सुराः स्कन्दमभ्यषिञ्चन्नराधिप ।
सैनापत्येन महता सुरारिविनिबर्हणम् ॥ ९.४३.७ ॥
நராதிபா, அங்கே அந்தத் தீர்த்தத்தில் தேவர்கள் ஸ்கந்தனுக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்; தேவ எதிரிகளை அழிப்பவனுக்குப் பெரிய சேனாபதித்துவத்தை வழங்கினர்.
9.43.8
तस्मिन्सारस्वते तीर्थे विश्वामित्रो महामुनिः ।
वसिष्ठं चालयामास तपसोग्रेण तच्छृणु ॥ ९.४३.८ ॥
அந்த சாரஸ்வத தீர்த்தத்தில் மகாமுனி விஸ்வாமித்திரர் தமது கடுமையான தவத்தால் வசிஷ்டரைக் கலங்கச் செய்தார்; அதைக் கேள்.
9.43.9
विश्वामित्रवसिष्ठौ तावहन्यहनि भारत ।
स्पर्धां तपः कृतां तीव्रां चक्रतुस्तौ वतपोधनौ ॥ ९.४३.९ ॥
பாரதா, விஸ்வாமித்திரரும் வசிஷ்டரும், தவமே செல்வமாகக் கொண்ட அவ்விருவரும், நாள்தோறும் போட்டியாகக் கடும் தவத்தைச் செய்தனர்.
9.43.10
तत्राप्यधिकसन्तप्तो विश्वामित्रो महामुनिः ।
दृष्ट्वा तेजो वसिष्ठस्य चिन्तामभिजगाम ह ॥ ९.४३.१० ॥
அங்கேயும் மிகவும் வருந்திய மகாமுனி விஸ்வாமித்திரர், வசிஷ்டரின் தேஜஸைக் கண்டு கவலையில் ஆழ்ந்தார்.
9.43.11
तस्य बुद्धिरियं ह्यासीद्धर्मनित्यस्य भारत ।
इदं सरस्वती तूर्णं मत्समीपं तपोधनम् ॥ ९.४३.११ ॥
பாரதா, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவரான அவருக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றியது: 'சரஸ்வதி இந்தத் தவச்செல்வரை விரைவாக என் அருகில் கொண்டுவரட்டும்.'
9.43.12
आनयिष्यति वेगेन वसिष्ठं जपतां वरम् ।
इहागतं द्विजश्रेष्ठं हनिष्यामि न संशयः ॥ ९.४३.१२ ॥
'ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரை அவள் வேகமாக இங்கே கொண்டுவருவாள்; இங்கு வந்த அந்தத் துவிஜ சிறந்தவனை நான் கொல்வேன், ஐயமில்லை.'
9.43.13
एवं निश्चित्य भगवान्विश्वामित्रो महामुनिः ।
सस्मार सरितां श्रेष्ठां क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ९.४३.१३ ॥
இவ்வாறு உறுதி செய்துகொண்டு பகவான் மகாமுனி விசுவாமித்திரர், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், நதிகளில் சிறந்தவளை நினைத்தார்.
9.43.14
सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह ।
गत्वा चैनं महावीर्यं महाकोपं च भामिनी ॥ ९.४३.१४ ॥
அந்த முனிவரால் நினைக்கப்பட்ட அவள் பெரிதும் கலக்கமுற்றாள். அழகிய அவள், பெரும் வீரியமும் பெருங்கோபமும் கொண்ட அவரிடம் சென்றாள்.
9.43.15
तदा तं वेपमानाङ्गी विवर्णा प्राञ्जलिर्भृशम् ।
उपतस्थे मुनिवरं विश्वामित्रं सरस्वती ॥ ९.४३.१५ ॥
அப்போது உடல் நடுங்கி, முகம் வெளுத்து, மிகவும் கைகூப்பிய சரஸ்வதி முனிவர்களில் சிறந்த விசுவாமித்திரரின் அருகில் வந்து நின்றாள்.
9.43.16
हतवीरा यथा नारी साऽभवद्दुःखिता भृशम् ।
ब्रूहि किं करवाणीति प्रोवाच मुनिसत्तमम् ॥ ९.४३.१६ ॥
வீரக் கணவன் கொல்லப்பட்ட பெண்ணைப்போல அவள் மிகவும் துயருற்றாள். 'சொல்லுங்கள், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கூறினாள்.
9.43.17
तामुवाच मुनिः क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय ।
यावदेनं निहन्म्यद्य तच्छ्रुत्वा व्यथिता नदी ॥ ९.४३.१७ ॥
கோபமடைந்த முனிவர் அவளிடம் கூறினார்: 'வசிஷ்டரை விரைவில் அழைத்து வா; இன்றே நான் அவனைக் கொன்றுவிடுவேன்.' அதைக் கேட்டு நதி துயருற்றது.
9.43.18
साञ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा ।
प्राकम्पत भृशं भीता वायुनेवाहता लता ॥ ९.४३.१८ ॥
அப்போது கைகூப்பி, தாமரைக் கண்களுடையவள் மிகவும் அஞ்சி, காற்றால் அடிக்கப்பட்ட கொடியைப்போல நடுங்கினாள்.
9.43.19
तथारूपां तु तां दृष्ट्वा मुनिराह महानदीम् ।
अविचारं वसिष्ठं त्वमानयस्त्वान्तिकं मम ॥ ९.४३.१९ ॥
அவளை அந்த வடிவில் கண்ட முனிவர் அந்த மகாநதியிடம் கூறினார்: 'சிந்திக்காமல் வசிஷ்டரை என்னிடம் அழைத்துவா.'
9.43.20
सा तस्य वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा पापं चिकीर्षितम् ।
वसिष्ठस्य प्रभावं च जानन्त्यप्रतिमं भुवि ॥ ९.४३.२० ॥
அவள் அவனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, அவன் செய்ய விரும்பிய பாவத்தை அறிந்து, பூமியில் வசிஷ்டரின் ஒப்பற்ற ஆற்றலையும் அறிந்தாள்.
9.43.21
साऽभिगम्य वसिष्ठं च इदमर्थमचोदयत् ।
यदुक्ता सरितांश्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता ॥ ९.४३.२१ ॥
அவள் வசிஷ்டரிடம் சென்று, நதிகளில் சிறந்தவளிடம் ஞானி விஸ்வாமித்திரர் கூறியபடி இந்த நோக்கத்திற்காக அவரைத் தூண்டினாள்.
9.43.22
उभयोः शापयोर्भीता वेपमाना पुनःपुनः ।
चिन्तयित्वा महाशापमृषिविप्रासिता भृशम् ॥ ९.४३.२२ ॥
இரு சாபங்களுக்கும் அஞ்சி, மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கி, பெரும் சாபத்தை நினைத்து, முனிவர்களாலும் அந்தணர்களாலும் மிகவும் துன்புற்றவளாய்.
9.43.23
तां कृशां च विवर्णां च दृष्ट्वा चिन्तासमन्विताम् ।
उवाच राजन्धर्मात्मा वसिष्ठो द्विपदां वरः ॥ ९.४३.२३ ॥
ஓ அரசே, அவள் மெலிந்தும் வெளிறியும் கவலையால் நிரம்பியிருப்பதைக் கண்டு, தர்மாத்மாவும் மனிதர்களில் சிறந்தவருமான வசிஷ்டர் கூறினார்.
9.43.24
पाह्यात्मानं सरिच्छेष्ठे वह मां शीघ्रगामिनी ।
विश्वामित्रः शपेद्वि त्वां मा कृथास्त्वं विचारणाम् ॥ ९.४३.२४ ॥
'நதிகளில் சிறந்தவளே, உன்னைக் காத்துக்கொள்; விரைந்து செல்பவளே, என்னைச் சுமந்து செல். விசுவாமித்திரர் உன்னைச் சபிப்பார்; நீ தாமதம் செய்யாதே.'
9.43.25
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपाशीलस्य सा सरित् ।
चिन्तयामास कौरव्य किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ॥ ९.४३.२५ ॥
கருணையுள்ளவரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த நதி, ஓ கௌரவ்ய, எந்த நல்ல செயலைச் செய்யலாம் என்று சிந்தித்தது.
9.43.26
तस्याश्चिन्ता समुत्पन्ना वसिष्ठो मय्यतीव हि ।
कृतवान्हि दयां नित्यं तस्या कार्यं हितं मया ॥ ९.४३.२६ ॥
அவளுக்குள் ஒரு எண்ணம் எழுந்தது: வசிஷ்டர் எப்போதும் என்மீது மிகுந்த கருணை காட்டியுள்ளார்; ஆகவே நான் அவருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும்.
9.43.27
अथ कूले स्वके राजञ्जपन्तमृषिसत्तमम् ।
जुह्वानं कौशिकं प्रेक्ष्य सरस्वत्यभ्यचिन्तयत् ॥ ९.४३.२७ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, தன் கரையிலேயே ஜபம் செய்தும் ஹோமம் வளர்த்தும் இருந்த முனிவர்களில் சிறந்த கௌசிகரைக் கண்டு சரஸ்வதி சிந்தித்தாள்.
9.43.28
इदमन्तरमित्येवं ततः सा सरितां वरा ।
कूलापहारमकरोत्स्वेन वेगेन सा सरित् ॥ ९.४३.२८ ॥
'இதுவே சந்தர்ப்பம்' என்று எண்ணி, நதிகளில் சிறந்த அவள் தனது சொந்த வேகத்தால் கரையை அடித்துக் கொண்டு போகச் செய்தாள்.
9.43.29
तेन कूलापहारेण मैत्रावरुणिरौह्यत ।
उह्यमानः स तुष्टाव तदा राजन्सरस्वतीम् ॥ ९.४३.२९ ॥
அந்தக் கரை அடித்துச் செல்லப்பட்டதால் மைத்ராவருணி (வசிஷ்டர்) அடித்துச் செல்லப்பட்டார்; அடித்துச் செல்லப்பட்ட அவர், ஓ அரசே, அப்போது சரஸ்வதியைத் துதித்தார்.
9.43.30
पितामहस्य सरसः प्रवृत्ताऽसि सरस्वति ।
व्याप्तं चेदं जगत्सर्वं तवैवाम्भोभिरुत्तमैः ॥ ९.४३.३० ॥
ஓ சரஸ்வதி, நீ பிதாமகனின் (பிரம்மாவின்) தடாகத்திலிருந்து பாய்ந்து வந்தவள்; இந்த முழு உலகமும் உனது உயர்ந்த நீரால்தான் நிறைந்திருக்கிறது.
9.43.31
त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषु सृजसे पयः ।
सर्वाश्चापस्त्वमेवेति यथा वयमधीमहि ॥ ९.४३.३१ ॥
தேவி, ஆகாயத்தில் செல்பவளே, நீயே மேகங்களில் நீரை உருவாக்குகிறாய். எல்லா நீர்நிலைகளும் நீயே என்று நாங்கள் கற்றறிந்தவாறே.
9.43.32
पुष्टिर्द्युतिस्तथा कीर्तिः सिद्धिर्बुद्धिरमा तथा ।
त्वमेव वाणी स्वाहा त्वं तवायत्तमिदं जगत्।
त्वमेव सर्वभूतेषु वससीह चतुर्विधा ॥ ९.४३.३२ ॥
ஊட்டம், ஒளி, புகழ், சித்தி, புத்தி, இலக்குமி ஆகியவையும் நீயே. வாக்கும் ஸ்வாஹாவும் நீயே. இந்த உலகம் உன்னைச் சார்ந்தது. எல்லா உயிர்களிலும் நான்கு வகையாக நீயே வசிக்கிறாய்.
9.43.33
एवं सरस्वती राजन्स्तूयमाना महर्षिणा ।
वेगेनोवाह तं विप्रं विश्वामित्राश्रमं प्रति ॥ ९.४३.३३ ॥
அரசனே, இவ்வாறு மகரிஷியால் துதிக்கப்பட்ட சரஸ்வதி அந்த பிராமணனை வேகமாக விஸ்வாமித்திரரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி கொண்டு சென்றாள்.
9.43.34
न्यवेदयत चाक्षीक्ष्णं विश्वामित्राय तं मुनिम् ॥ ९.४३.३४ ॥
அவள் அந்த முனிவராகிய விஸ்வாமித்திரருக்கு அவரைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் அறிவித்தாள்.
9.43.35
तमानीतं सरस्वत्या दृष्ट्वा कोपसमन्वितः ।
अथान्वेषत्प्रहरणं वसिष्ठान्तकरं तदा ॥ ९.४३.३५ ॥
சரஸ்வதியால் அவன் கொண்டுவரப்பட்டதைக் கண்டு அவர் கோபம் நிறைந்தவரானார். அப்போது வசிஷ்டனை அழிக்கக்கூடிய ஆயுதத்தைத் தேடினார்.
9.43.36
तं तु क्रुद्धमभिप्रेक्ष्य ब्रह्मवध्याभयान्नदी ।
अपोवाह वसिष्ठं तु प्राचीं दिशमतन्द्रिता।
उभयोः कुर्वती वाक्यं वञ्चयित्वा च गाधिजम् ॥ ९.४३.३६ ॥
அவர் கோபமடைந்திருப்பதைக் கண்டு, பிரம்மஹத்தி பயத்தால், அந்த நதி சோம்பலின்றி வசிஷ்டரை கிழக்குத் திசையில் அடித்துச் சென்றது. இருவரிடமும் பேசியபடி, காதியின் மகனை ஏமாற்றி.
9.43.37
ततोपवाहितं दृष्ट्वा वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
अब्रवीत्त्वथ सङ्क्रुद्धो विश्वामित्रः सरस्वतीम् ॥ ९.४३.३७ ॥
அப்போது வசிஷ்டர் அடித்துச் செல்லப்பட்டதைக் கண்ட ரிஷிசிறந்தவரான விஸ்வாமித்திரர் கோபத்துடன் சரஸ்வதியிடம் கூறினார்.
9.43.38
यस्मान्मां त्वं सरिच्छ्रेष्ठे वञ्चयित्वा पुनर्गता ।
शोणितं वह कल्याणि राक्षसानां च सम्मतम् ॥ ९.४३.३८ ॥
நதிகளில் சிறந்தவளே, நீ என்னை ஏமாற்றிவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றதால், மங்கலமானவளே, ராட்சசர்களுக்கு விருப்பமான இரத்தத்தைச் சுமந்து செல்வாயாக.
9.43.39
ततः सरस्वती शप्ता विश्वामित्रेण धीमता ।
अवहच्छोणितोन्मिश्रं तोयं संवत्सरं तदा ॥ ९.४३.३९ ॥
அப்போது ஞானியான விஸ்வாமித்திரரால் சபிக்கப்பட்ட சரஸ்வதி, ஓர் ஆண்டு காலம் இரத்தம் கலந்த நீரை ஓடச் செய்தாள்.
9.43.40
अथर्षयश्च देवाश्च गन्धर्वाप्सरसस्तदा ।
सरस्वतीं तथा दृष्ट्वा बभूवुर्भृशदुःखिताः ॥ ९.४३.४० ॥
அப்போது ரிஷிகளும், தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், அப்சரஸ்களும் சரஸ்வதியை அவ்வாறு கண்டு மிகவும் துயருற்றனர்.
9.43.41
एवं वसिष्ठापवाहो लोके ख्यातो जनाधिप ।
आगच्छच्च पुनर्मार्गं स्वमेव सरितां वरा ॥ ९.४३.४१ ॥
மக்கள் தலைவனே, இவ்வாறு வசிஷ்டரை அடித்துச் சென்ற நிகழ்வு உலகில் பிரசித்தி பெற்றது; நதிகளில் சிறந்த சரஸ்வதியும் தன் சொந்த வழிக்கே மீண்டும் வந்தாள்.