Mahābhārata · Adhyāya 9.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.44.1
स शप्ता तेन क्रुद्धेन विश्वामित्रेण धीमता ।
तस्मिंस्तीर्थवरे शुभ्रं शोणितं समुपावहत् ॥ ९.४४.१ ॥
Von dem weisen und zornigen Viśvāmitra verflucht, ließ er in jener vortrefflichen heiligen Furt helles Blut fließen.
9.44.2
अथाजग्मुस्ततो राजन्राक्षसास्तत्र भारत ।
तत्र ते शोणितं सर्वे पिबन्तः सुखमासते ॥ ९.४४.२ ॥
Dann, o König, o Bhārata, kamen dort die Rākṣasas. Sie alle saßen dort glücklich und tranken das Blut.
9.44.3
तृप्ताश्च सुभृशं तेन सुखिता विगतज्वराः ।
नृत्यन्तश्च हसन्तश्च यथा स्वर्गजितस्तथा ॥ ९.४४.३ ॥
Davon sehr gesättigt, glücklich und frei von Fieber, tanzten und lachten sie, als hätten sie den Himmel erobert.
9.44.4
कस्यचित्त्वथ कालस्य ऋषयः सुतपोधनाः ।
तीर्थयात्रां समाजग्मुः सरस्वत्यां महीपते ॥ ९.४४.४ ॥
Nach einiger Zeit, o Herr der Erde, kamen Weise, reich an großer Askese, an der Sarasvatī zu einer Pilgerfahrt zu den heiligen Furten zusammen.
9.44.5
तेषु सर्वेषु तीर्थेषु स्वाप्लुत्य मुनिपुङ्गवाः ।
प्राप्य प्रीतिं परां चापि तपोलुप्धा विशारदाः ॥ ९.४४.५ ॥
Nachdem sie sich in all diesen heiligen Furten gut gebadet hatten, erlangten die besten der Weisen, eifrig nach Askese und geschickt, höchste Freude.
9.44.6
प्रययुर्हि ततो राजन्येन तीर्थमसृग्वहम् ।
अथागम्य महाभागास्तत्तीर्थं दारुणं तदा ॥ ९.४४.६ ॥
Dann, o König, gingen sie zu jener blutfließenden Furt. Als jene hochbeglückten Weisen dann die schreckliche Furt erreichten...
9.44.7
दृष्ट्वा तोयं सरस्वत्याः शोणितेन परिप्लुतम् ।
पीयमानं च रक्षोभिर्बहुभिर्नृपसत्तम ॥ ९.४४.७ ॥
Als sie das Wasser der Sarasvatī, von Blut überflutet und von vielen Rākṣasas getrunken, sahen, o bester der Könige.
9.44.8
तान्दृष्ट्वा राक्षसान्राजन्मुनयः संशितव्रताः ।
परित्राणे सरस्वत्याः परं यत्नं प्रचक्रिरे ॥ ९.४४.८ ॥
Als sie jene Rākṣasas sahen, o König, unternahmen die Weisen von festem Gelübde große Anstrengungen, die Sarasvatī zu schützen.
9.44.9
ते तु सर्वे महाभागाः समागम्य महाव्रताः ।
आहूय सरितां श्रेष्ठामिदं वचनमब्रुवन् ॥ ९.४४.९ ॥
Jene gesegneten Weisen großer Gelübde versammelten sich, riefen die beste der Flüsse und sprachen diese Worte.
9.44.10
कारणं ब्रूहि कल्याणि किमर्थं ते हृदो ह्ययम् ।
एवमग्राह्यतां यातः श्रुत्वाऽध्यास्यामहे वयम् ॥ ९.४४.१० ॥
Nenne den Grund, o Gütige, warum dein Wasser so ungenießbar geworden ist; wenn wir ihn gehört haben, werden wir darüber nachdenken.
9.44.11
ततः सा सर्वमाचष्ट यथावृत्तं प्रवेपती ।
दुःखितामथ तां दृष्ट्वा ऊचुस्ते वै तपोधनाः ॥ ९.४४.११ ॥
Da erzählte sie zitternd alles genau so, wie es geschehen war; und als sie die Betrübte sahen, sprachen jene an Askese reichen Weisen.
9.44.12
कारणं श्रुतमस्माभिः शापश्चैव श्रुतोऽनघे ।
करिष्यन्ति तु यत्प्राप्तं सर्व एव तपोधनाः ॥ ९.४४.१२ ॥
O Makellose, wir haben den Grund und auch den Fluch gehört; doch wir alle, reich an Askese, werden tun, was zu tun ist.
9.44.13
एवमुक्त्वा सरिच्छ्रेष्ठामूचुस्तेऽथ परस्परम् ।
विमोचयामहे सर्वे शापादेतां सरस्वतीम् ॥ ९.४४.१३ ॥
So gesprochen, sagten sie zueinander: »Lasst uns alle diese Sarasvatī, die beste der Flüsse, vom Fluch befreien.«
9.44.14
ते सर्वे ब्राह्मणा राजंस्तपोभिर्नियमैस्तथा ।
उपवासैश्च विविधैर्यमैः कष्टव्रतैस्तथा ॥ ९.४४.१४ ॥
O König, all jene Brahmanen begannen durch Askese, Observanzen, verschiedene Fastenzeiten, Zügelungen und harte Gelübde (das Werk).
9.44.15
आराध्य पशुभर्तारं महादेवं जगत्पतिम् ।
मोक्षयामासुस्तां देवीं सरिच्छ्रेष्ठां सरस्वतीम् ॥ ९.४४.१५ ॥
Nachdem sie Mahādeva, den Herrn der Tiere und Herrn der Welt, verehrt hatten, ließen sie jene Göttin Sarasvatī, die beste der Flüsse, befreien.
9.44.16
तेषां तु सा प्रभावेण प्रकृतिस्था सरस्वती ।
प्रसन्नसलिला जज्ञे यथा पूर्वं तथैव हि।
निर्मुक्ता च सरिच्छ्रेष्ठा विबभौ सा यथा पुरा ॥ ९.४४.१६ ॥
Durch ihre Macht kehrte Sarasvatī in ihren natürlichen Zustand zurück; ihr Wasser wurde klar wie zuvor. Befreit leuchtete jener beste der Flüsse wie einst.
9.44.17
दृष्ट्वा तोयं सरस्वत्या मुनिभिस्तैस्तथा कृतम् ।
तानेव शरणं जग्मू राक्षसाः क्षुधितास्तथा ॥ ९.४४.१७ ॥
Als die Rākṣasas, die hungrig waren, sahen, dass die Weisen das Wasser der Sarasvatī so gemacht hatten, suchten auch sie bei eben diesen Weisen Zuflucht.
9.44.18
कृत्वाञ्जलिं ततो राजन्राक्षसाः क्षुधयाऽर्दिताः ।
ऊचुस्तान्वै मुनीन्सर्वान्कृपायुक्तान्पुनःपुनः ॥ ९.४४.१८ ॥
Dann, o König, sprachen die von Hunger geplagten Rākṣasas mit gefalteten Händen immer wieder zu all jenen mitfühlenden Weisen.
9.44.19
वयं च क्षुधिताश्चैव धर्माद्धीनाश्च शाश्वतात् ।
न च नः कामकारोऽयं यद्वयं पापकारिणा ॥ ९.४४.१९ ॥
Wir sind hungrig und des ewigen Dharma beraubt; es ist nicht unsere eigene Wahl, dass wir durch den Übeltäter so geworden sind.
9.44.20
युष्माकं चाप्रसादेन दुष्कृतेन च कर्मणा ।
पक्षोऽयं वर्धतेऽस्माकं यतः स्मो ब्रह्मराक्षसाः।
योषितां चैव पापेन योनिदोषकृतेन च ॥ ९.४४.२० ॥
Unsere Partei wächst durch euer Missfallen und durch böse Taten, da wir Brahma-Rākṣasas sind; und auch durch die Sünde der Frauen und die aus einem Geburtsmangel entstandene Schuld.
9.44.21
एवं हि वैश्यशूद्राणां क्षत्रियाणां तथैव च ।
ये ब्राह्मणान्प्रद्विषन्ति ते भवन्तीह राक्षसाः ॥ ९.४४.२१ ॥
So werden unter den Vaiśyas, Śūdras und Kṣatriyas diejenigen, die die Brāhmaṇas hassen, hier zu Rākṣasas.
9.44.22
शक्तिमन्तोऽपि ये केचिदाश्रितानां च रक्षणम् ।
न कुर्वन्ति मनुष्यास्ते सम्भवन्तीह राक्षसाः ॥ ९.४४.२२ ॥
Menschen, die, obwohl sie fähig sind, ihre Schutzbefohlenen nicht beschützen, werden hier zu Rākṣasas.
9.44.23
आचार्यमृत्विजं चैव गुरुं वृद्वजनं तथा ।
प्रणिनो येऽवमन्यन्ते ते भवन्तीह राक्षसाः ॥ ९.४४.२३ ॥
Wer Lehrer, Opferpriester, Guru, Alte und die lebenden Wesen verachtet, wird hier zu einem Rākṣasa.
9.44.24
तत्कुरुध्वमिहास्माकं तारणं द्विजसत्तमाः ।
शक्ता भवन्तः सर्वेषां लोकानामपि तारणे ॥ ९.४४.२४ ॥
Darum, ihr Besten der Zweimalgeborenen, befreit uns hier; ihr seid imstande, alle Welten zu befreien.
9.44.25
तेषां तु वचनं श्रुत्वा तुष्टुवुस्तां महानदीम् ।
मोक्षार्थं रक्षसां तेषामूचुः प्रयतमानसाः ॥ ९.४४.२५ ॥
Als sie ihre Worte hörten, priesen sie jenen großen Fluss; zur Befreiung jener Rākṣasas sprachen sie mit gesammeltem Geist.
9.44.26
क्षुतं कीटावपन्नं च यच्चोच्छिष्टाचितं भवेत् ।
सकेशमवधूतं च रुदितोपहतं च यत् ॥ ९.४४.२६ ॥
Speise, auf die geniest wurde, in die ein Insekt gefallen ist, die von Resten berührt ist, mit Haaren darin, ausgeschüttelt oder durch Weinen verdorben.
9.44.27
श्वभिः संसृष्टमन्नं च भागोऽसौ रक्षसामिह ।
तस्माज्ज्ञात्वा सदा विद्वानेतान्यत्नाद्विवर्जयेत्।
राक्षसान्नमसौ भुङ्क्ते यो भुङ्क्ते ह्यन्नमीदृशम् ॥ ९.४४.२७ ॥
Speise, die von Hunden berührt wurde, ist hier der Anteil der Rākṣasas. Darum soll der Weise, dies stets wissend, es sorgfältig meiden. Wer solche Speise isst, isst die Speise der Rākṣasas.
9.44.28
शोधयित्वा ततस्तीर्थमृषयस्ते तपोधनाः ।
मोक्षार्थं राक्षसानां च नदीं तां प्रत्यचोदयन् ॥ ९.४४.२८ ॥
Dann reinigten jene an Askese reichen Weisen die heilige Furt und drängten jenen Fluss zur Befreiung der Rākṣasas.
9.44.29
महर्षीणां मतं ज्ञात्वा ततः सा सरितां वरा ।
अरुणामानयामास स्वां तनुं पुरुषर्षभ ॥ ९.४४.२९ ॥
Nachdem sie die Meinung der großen Weisen erkannt hatte, brachte jene beste der Flüsse Aruṇā aus ihrem eigenen Leib hervor, o Stier unter den Menschen.
9.44.30
तस्यान्तेराक्षसाः स्नात्वा तनूस्त्यक्त्वा दिवं गताः ।
अरुणायां महाराज ब्रह्मवध्यापहा हि सा ॥ ९.४४.३० ॥
Nachdem die Rākṣasas sich in ihr gebadet hatten, verließen sie ihre Leiber und gingen in den Himmel. Großer König, in Aruṇā nimmt sie die Schuld des Brahmanenmordes hinweg.
9.44.31
एतमर्थमभिज्ञाय देवराजः शतक्रतुः ।
तस्मिंस्तीर्थे वरे स्नात्वा विमुक्तः पाप्मना किल ॥ ९.४४.३१ ॥
Indra, der König der Götter, der Hundertopferer, erkannte diese Sache, badete in jener vortrefflichen heiligen Furt und wurde tatsächlich von der Sünde befreit.
9.44.32
किमर्थं भगवाञ्शक्रो ब्रह्मवध्यामवाप्तवान् ।
कथमस्मिंश्च तीर्थे वै आप्लुत्याकल्मषोऽभवत् ॥ ९.४४.३२ ॥
Aus welchem Grund zog sich der ehrwürdige Śakra die Schuld der Brahmanentötung zu, und wie wurde er, nachdem er sich in dieser heiligen Furt gebadet hatte, makellos?
9.44.33
शृणुष्वैतदुपाख्यानं यथावृत्तं जनेश्वर ।
यथा बिभेद समयं नमुचेर्वासवः पुरा ॥ ९.४४.३३ ॥
Höre, Herr der Menschen, diese Erzählung so, wie sie sich ereignete: wie Vāsava einst die Abmachung mit Namuci brach.
9.44.34
जमुचिर्वासवाद्भीतः सूर्यरश्मिं समाविशत् ।
तेनेन्द्रः सख्यमकरोत्समयं चेदमब्रवीत् ॥ ९.४४.३४ ॥
Namuci, Indra fürchtend, drang in einen Sonnenstrahl ein. Indra schloss Freundschaft mit ihm und sprach diese Abmachung aus.
9.44.35
न चार्द्रेण न शुष्केण न रात्रौ नापि चाहनि ।
वधिष्याम्यसुरश्रेष्ठ सखे सत्येन ते शपे ॥ ९.४४.३५ ॥
Weder mit dem Feuchten noch mit dem Trockenen, weder bei Nacht noch bei Tag werde ich dich töten. O bester der Asuras, Freund, ich schwöre dir dies bei der Wahrheit.
9.44.36
एवं स कृत्वा समयं दृष्ट्वा नीहास्मीश्वरः ।
चिच्छेदास्य शिरो राजन्नपां फेनेन वासवः ॥ ९.४४.३६ ॥
Nachdem er so die Abmachung geschlossen und auf seine Gelegenheit gewartet hatte, o König, schlug der Herr Vāsava ihm den Kopf mit dem Schaum der Wasser ab.
9.44.37
तच्छिरो नमुचेश्छिन्नं पृष्ठतः शक्रमन्वियात् ।
भोभो मित्रह पापेति ब्रुवाणं शक्रमन्तिकात् ॥ ९.४४.३७ ॥
Namucis abgetrennter Kopf folgte Śakra von hinten und rief ihn aus der Nähe an: »O, o Freundesmörder, Sünder!«
9.44.38
एवं स शिरसा तेन चोद्यमानः पुनः पुनः ।
पितामहाय सन्तप्त एतमर्थं न्यवेदयत् ॥ ९.४४.३८ ॥
So, immer wieder von jenem Kopf bedrängt, betrübt, meldete er diese Angelegenheit dem Großvater.
9.44.39
तमब्रवील्लोकगुरुररुणायां यथाविधि ।
इष्ट्वोपस्पृश देवेन्द्र तीर्थे पापभयापहे ॥ ९.४४.३९ ॥
Der Lehrer der Welten sprach zu ihm: »O Herr der Götter, nachdem du an der Aruṇā gemäß der Vorschrift geopfert hast, bade dich in der heiligen Furt, die die Furcht vor Sünde vertreibt.«
9.44.40
एषा पुण्यजला शक्र कृता मुनिभिरेव तु ।
निगूढमस्यागमनमिहासीत्पूर्वमेव तु ॥ ९.४४.४० ॥
O Śakra, diese Furt mit heiligem Wasser wurde zwar von den Weisen geschaffen; doch ihr Kommen hierher war zuvor verborgen.
9.44.41
ततोऽभ्येत्यारुणां देवीं प्लावयामास वारिणा ।
सरस्वत्यारुणायाश्च पुण्योऽयं सङ्गमो महान् ॥ ९.४४.४१ ॥
Dann trat er zur Göttin Aruṇā, übergoss sie mit Wasser; dieser Zusammenfluss von Sarasvatī und Aruṇā ist heilig und groß.
9.44.42
इह त्वं यज देवेन्द्र दद दानान्यनेकशः ।
अत्राप्लुत्य सुघोरात्त्वं पातकाद्विप्रमोक्ष्यसे ॥ ९.४४.४२ ॥
Hier, o Herr der Götter, vollziehe das Opfer und gib vielfältige Gaben; nachdem du dich hier gebadet hast, wirst du von deiner schrecklichen Sünde befreit.
9.44.43
इत्युक्तः स सरस्वत्याः कुञ्जे वै जनमेजय ।
इष्ट्वा यथावद्बलभिदरुणायामुपास्पृशत् ॥ ९.४४.४३ ॥
So angesprochen im Hain der Sarasvatī, o Janamejaya, vollzog er das Opfer ordnungsgemäß, und Indra, der Bala-Töter, badete im Aruṇā.
9.44.44
स मुक्तः पाप्मना तेन ब्रह्मवध्याकृतेन च ।
जगाम संहृष्टमनास्त्रिदिवं त्रिदशेश्वरः ॥ ९.४४.४४ ॥
Von jener Sünde und der Schuld, die aus der Tötung eines Brahmanen erwuchs, befreit, zog der Herr der Dreißig mit frohem Herzen in den Himmel.
9.44.45
शिरस्तच्चापि नमुचेस्तत्रैवाप्लुत्य भारत ।
लोकान्कामदुधात्प्राप्तमक्षयान्राजसत्तम ॥ ९.४४.४५ ॥
Dort wusch er, o Bhārata, auch das Haupt des Namuci; und dort badend, o Bester der Könige, erlangte er die unvergänglichen Welten, die alle Wünsche erfüllen.
9.44.46
तत्राप्युपस्पृश्य बलो महात्मा ।
दत्त्वा च दानानि पृथग्विधानि।
अवाप्य धर्मं परमार्यकर्मा ।
जगाम सोमस्य महत्सुतीर्थम् ॥ ९.४४.४६ ॥
Auch dort badete der großherzige Bala, gab mannigfaltige Gaben, erlangte Verdienst und ging, ein Vollbringer höchster edler Taten, zur großen heiligen Furt des Soma.
9.44.47
यत्रायजद्राजसूयेन सोमः ।
साक्षात्पुरा विधिवत्पार्थिवेन्द्र।
अत्रिर्धीमान्ब्रह्मपुत्रो बभूव ।
होता यस्मिन्क्रतुमुख्ये महात्मा ॥ ९.४४.४७ ॥
Wo einst Soma selbst das Rājasūya-Opfer ordnungsgemäß vollzog, o Herr der Könige; und bei diesem höchsten Opfer wurde der weise Sohn Brahmās, der großherzige Atri, der Hotṛ-Priester.
9.44.48
यस्यान्तेऽभूत्सुमहद्दानवानां ।
दैतेयानां राक्षसानां च देवैः।
सङ्ग्रामो वै तारकाख्यः सुतीव्रो ।
यत्र स्कन्दस्तारकाख्यं जघान ॥ ९.४४.४८ ॥
Am Ende dieses Opfers entbrannte der überaus gewaltige und grimmige Kampf namens Tāraka zwischen den Dānavas, Daityas und Rākṣasas einerseits und den Göttern andererseits; und dort erschlug Skanda den sogenannten Tāraka.
9.44.49
सैनापत्यं लब्धवान्दैवतानां ।
महासेनो यत्र दैत्यान्तकर्ता।
साक्षाच्चैवं न्यवसत्कार्तिकेयः ।
सदा कुमारो यत्र स प्लुक्षराजः ॥ ९.४४.४९ ॥
Dort erlangte Mahāsena das Oberkommando über das Heer der Götter; Kārttikeya, der Vernichter der Daitya, wohnte dort persönlich; jener Jüngling, König der Plakṣa-Bäume, weilte dort stets.