مهابهاراتا · أدهيايا 9.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.49.1
ततस्तीर्थवरं रामो ययौ बदरपाचनाम् ।
तपस्विसिद्धचरितं यत्र कन्या धृतव्रता ॥ ९.४९.१ ॥
ثم ذهب راما إلى أفضل المعابر المقدسة بَدَرَباتشانا، التي يرتادها الزهاد والكاملون، وهناك كانت فتاة تحفظ نذورها.
9.49.2
भरद्वाजस्य दुहिता रुपेणाप्रतिमा भुवि ।
श्रुतावती नाम विभो कुमारी ब्रह्मचारिणी ॥ ९.४९.२ ॥
ابنة بهاراداجا، التي لا مثيل لجمالها على الأرض، الفتاة المسماة شروتافاتي، التي كانت تمارس العفة، أيها القدير.
9.49.3
तपश्चचार सात्युग्रं नियमैर्बहुभिर्वृता ।
भर्ता मे देवराजः स्यादिति निश्चित्य भामिनी ॥ ९.४९.३ ॥
وقد التزمت بكثير من الضوابط، أدّت الفاتنة تقشفًا شديدًا، عازمة على أن يكون ملك الآلهة زوجها.
9.49.4
समास्तस्या व्यतिक्रान्ता बह्व्यः कुरुकुलोद्वह ।
चरन्त्या नियमांस्तांस्तांस्त्रीभिस्तीव्रान्सुदुश्चरान् ॥ ९.४९.४ ॥
أيها السند لسلالة الكورو، مضت سنوات كثيرة عليها وهي تؤدي تلك الضوابط الصارمة الشاقة على النساء.
9.49.5
तस्यास्तु तेन वृत्तेन तपसा च विशाम्पते ।
भक्त्या च भगवान्प्रीतः परया पाकशासनः ॥ ९.४९.५ ॥
أيها سيد الشعوب، وقد سرّه سلوكها وتقشفها وعبادتها العظيمة، فرح الرب إندرا، قاهر باكا.
9.49.6
आजगामाश्रमं तस्यास्त्रिदशाधिपतिः प्रभुः ।
आस्थाय रूपं विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ ९.४९.६ ॥
جاء سيد الآلهة الثلاثين القدير إلى ناسكها متخذا هيئة الحكيم البراهمي العظيم فاسيشتا.
9.49.7
सा तं दृष्ट्वोग्रतपसं वसिष्ठं तपतां वरम् ।
आचारैर्मुनिभिर्दृष्टैः पूजयामास भारत ॥ ९.४९.७ ॥
فلما رأت فاسيشثا، الزاهد صاحب التقشف الشديد، أفضل الزهاد، أكرمته وفق الآداب التي رآها الحكماء، يا بهاراتا.
9.49.8
उवाच नियमज्ञा च कल्याणी सा प्रियंवदा ।
भगवन्मुनिशार्दूल किमाज्ञापयसि प्रभो ॥ ९.४९.८ ॥
قالت، العارفة بالنذور، الميمونة الحلوة الكلام: «أيها المبجل، يا نمر الحكماء، يا سيدي، بماذا تأمر؟»
9.49.9
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत ।
शक्त्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथञ्चन ॥ ९.४९.९ ॥
يا من حسنت نذوره، سأعطيك اليوم كل شيء بحسب طاقتي؛ لكن من أجل تعلقي بشكرا لن أعطيك يدي بأي حال.
9.49.10
व्रतैश्च नियमैश्चैव तपसा च तपोधन ।
शक्रस्तोषयितव्यो वै मया त्रिभुवनेश्वरः ॥ ९.४९.१० ॥
يا كنز التقشف، بالنذور والشعائر والتقشف يجب أن أرضي شكرا، سيد العوالم الثلاثة.
9.49.11
इत्युक्तो भगवान्देवः स्मयन्निव निरीक्ष्य ताम् ।
उवाच नियमं ज्ञात्वा सांत्वयन्निव भारत ॥ ९.४९.११ ॥
فلما قيل له ذلك، نظر إليها الإله المبجل كأنه يبتسم، وعلم نذرها، وتكلم كأنه يواسيها، يا بهاراتا.
9.49.12
उग्रं तपश्चरसि वै विदिता मेऽसि सुव्रते ।
यदर्थमयमारम्भस्तव कल्याणि हृद्गतः ॥ ९.४९.१२ ॥
يا من حسنت نذورها، أعلم أنك تمارسين تقشفاً شديداً؛ يا ميمونة، هذا الشروع منك إنما هو لأجل الغاية التي في قلبك.
9.49.13
तच्च सर्वं यथाभूतं भविष्यति वरानने ।
तपसा लभ्यते सर्वं यथाभूतं भविष्यति ॥ ९.४९.१३ ॥
وأيتها الجميلة الوجه، سيكون كل ذلك كما هو. كل شيء يُنال بالتقشف؛ سيكون كما هو.
9.49.14
यथा स्थानानि दिव्यानि विबुधानां शुभानने ।
तपसा तानि प्राप्याणि तपोमूलं महात्सुखम् ॥ ९.४९.१४ ॥
كما أن للآلهة مساكن إلهية، أيتها المباركة الوجه، فإنها تُنال بالتقشف؛ وفي أصل التقشف سعادة عظيمة.
9.49.15
इति कृत्वा तपो घोरं देहं सन्न्यस्य मानवाः ।
देवत्वं यान्ति कल्याणि शृणुष्वैकं वचो मम ॥ ९.४९.१५ ॥
هكذا، بعد أن يمارس الإنسان التقشف الشديد ويترك جسده، ينال الألوهية. اسمعي، أيتها المباركة، كلمةً واحدةً مني.
9.49.16
प़ञ्च चैतानि सुभगे बदराणि शुभव्रते ।
पचेत्युक्त्वा तु भगवाञ्जगाम बलसूदनः ॥ ९.४९.१६ ॥
قال: «اطبخي هذه الثمار الخمس من البدرة، أيتها المباركة، أيتها ذات النذور المباركة»، ثم مضى المبارك قاتل بالا.
9.49.17
आमन्त्र्य तां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः ।
अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात्तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.४९.१७ ॥
وبعد أن خاطب تلك المباركة، شرع في ترديد الجابا. وليس بعيدًا عن ذلك الناسك كان هناك تيرتها عظيم.
9.49.18
तच्च तीर्थं महाराज यत्र जप्यं जजाप सः ।
इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं त्रिषु लोकेषु मानद ॥ ९.४९.१८ ॥
وذلك التيرتها، أيها الملك العظيم، هو المكان الذي ردّد فيه الجابا؛ وهو مشهور في العوالم الثلاثة باسم إندرا-تيرتها، يا واهب الإكرام.
9.49.19
तस्य जिज्ञासनार्थं स भगवान्पाकशासनः ।
बदराणामपचनं चकार विबुधाधिपः ॥ ९.४९.१९ ॥
ولاختبار ذلك الرجل، أمر إندرا الجليل، قاهر باكا، سيد الآلهة، بطبخ ثمار البدر.
9.49.20
ततः प्रतप्ता सा राजन्वाग्यता विगतक्लमा ।
तत्परा शुचिसंवीता पावके समधिश्रयत्।
अपचद्राजशार्दूल बदराणि महाव्रता ॥ ९.४९.२० ॥
ثم أيها الملك، أخذتها الحرارة، فصمتت خالية من الإعياء، منصرفة إليه، مرتدية ثيابا طاهرة، فوضعته على النار وطبخت ثمار البدر، أيها النمر بين الملوك، يا ذات النذور العظيمة.
9.49.21
तस्याः पचन्त्याः सुमहान्कालोऽगात्पुरुषर्षभ ।
न च स्म तान्यपच्यन्त दिनं च क्षयमभ्यगात् ॥ ९.४९.२१ ॥
وبينما كانت تطبخ مضى زمن طويل جدا، أيها الثور بين الرجال. لم تنضج تلك الثمار، وانقضى النهار.
9.49.22
हुताशनेन दग्धश्च यस्तस्याः काष्ठसञ्चयः ।
अकाष्ठमग्निं सा दृष्ट्वा स्वशरीरमथादहत् ॥ ९.४९.२२ ॥
احترقت كومة الحطب التي لديها بالنار، فلما رأت النار بلا حطب أحرقت جسدها هي.
9.49.23
पादौ प्रक्षिप्य सा पूर्वं पावके चारुदर्शना ।
दग्धौ दग्धौ पुनः पादावुपावर्तयतानघ ॥ ९.४९.२३ ॥
ألقت قدميها أولا في النار، تلك الجميلة الوجه، أيها الطاهر، وأدارت القدمين المحترقتين مرارا وتكرارا.
9.49.24
चरणे दह्यमाने च नाचिन्तयदनिन्दिता ।
दुःखं कमलपत्राक्षी महर्षिप्रियकाम्यया ॥ ९.४९.२४ ॥
ومع أن قدميها كانتا تحترقان، لم تفكر تلك البريئة ذات العينين كبتلات اللوتس في الألم، رغبة في إرضاء الحكيم العظيم.
9.49.25
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदोऽथवाऽभवत् ।
शरीरमग्निना दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता ॥ ९.४९.२५ ॥
لم يصبها أي كدر، ولم يتغير وجهها؛ وإن احترق جسدها بالنار، فقد بقيت كأنها واقفة في وسط الماء.
9.49.26
तच्चास्याः पचने यत्नं न न्यवर्तत भारत ।
सर्वथा बदराण्येव पक्तव्यानीति कन्यका ॥ ९.४९.२६ ॥
يا بهارata، لم يتوقف سعيها في الطهي؛ وظلت الفتاة تفكر: «لا بد بكل حال من طهي ثمار البدر وحدها».
9.49.27
सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेर्वचनं शुभा ।
अपचद्बदराण्येव न चापच्यन्त भारत ॥ ९.४९.२७ ॥
وتلك الفتاة الفاضلة، إذ حفظت قول الحكيم العظيم في قلبها، لم تطبخ سوى ثمار البدر؛ يا بهارata، لم يُطبخ غيرها.
9.49.28
तस्यास्तु चरणौ वह्निर्ददाह भगवान्स्वयम् ।
न च तस्या मनोदुःखं स्वल्पमप्यभवत्तदा ॥ ९.४९.२८ ॥
أحرقت النار الإلهية قدميها بنفسها، ومع ذلك لم يخطر في قلبها حينئذ أدنى حزن.
9.49.29
अथ तत्कर्म दृष्ट्वाऽस्याः प्रीतस्त्रिभुवनेश्वरः ।
ततः सन्दर्शयामास कन्यायै रूपमात्मनः ॥ ९.४९.२९ ॥
ثم لما رأى رب العوالم الثلاثة فعلها، سُرّ، فأظهر للفتاة صورته الحقيقية.
9.49.30
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् ।
प्रीतोऽस्मि ते शुभे भक्त्या तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.३० ॥
وقال خير الآلهة لتلك الفتاة الراسخة في نذرها: «أيتها المباركة، إني راضٍ عنكِ لإخلاصكِ وتقشفكِ وانضباطكِ.»
9.49.31
तस्माद्योऽभिमतः कामः स ते सम्पत्स्यते शुभे ।
देहं त्यक्त्वा महाभागे त्रिदिवे मयि वत्स्यसि ॥ ९.४९.३१ ॥
فلذلك، أيتها المباركة، سيتحقق ما تتمنينه. أيتها العظيمة الحظ، بعد أن تتركي جسدك ستسكنين معي في السماء.
9.49.32
इदं च ते तीर्थवरं स्थिरं लोके भविष्यति ।
सर्वपापापहं सुभ्रु नाम्ना बदरपाचनम्।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु ब्रह्मर्षिभिरभिप्लुतम् ॥ ९.४९.३२ ॥
وهذا المعبر المقدس الأفضل سيبقى ثابتاً في العالم باسمك. أيتها الجميلة الحاجبين، إنه يزيل كل الذنوب وسيشتهر في العوالم الثلاثة باسم بَدَرَپاچَنا، وسيغتسل فيه البراهمرشيون.
9.49.33
अस्मिन्खलु महाभागे शुभे तीर्थवरेऽनघे ।
त्यक्त्वा सप्तर्षयो जग्मुर्हिमवन्तमरुन्धतीम् ॥ ९.४९.३३ ॥
حقاً، أيتها العظيمة الحظ، المباركة، الطاهرة، ففي هذا المعبر المقدس الأفضل تركك الحكماء السبعة وذهبوا إلى الهيمافات مع أرُندهتي.
9.49.34
ततस्ते वै महाभागा गत्वा तत्र सुसंशिताः ।
वृत्त्यर्थं फलमूलानि समाहर्तुं ययुः किल ॥ ९.४९.३४ ॥
ثم ذهب أولئك الحكماء العظام الحظ، المنضبطون تماماً، إلى هناك ليجمعوا الثمار والجذور لمعيشتهم.
9.49.35
तेषां वृत्त्यर्थिनां तत्र वसतां हिमवद्वने ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता तदा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.३५ ॥
وقعت عليهم، وهم يقيمون هناك في غابة الهيمافات يسعون وراء معيشتهم، آنذاك، جفاف دام اثنتي عشرة سنة.
9.49.36
ते कृत्वा चाश्रमं तत्र न्यवसन्त तपस्विनः ।
अरुन्धत्यपि कल्याणी तपोनित्याऽभवत्तदा ॥ ९.४९.३६ ॥
وأقام أولئك المتقشفون هناك صومعة وسكنوا فيها، وصارت الكريمة أرُندهتي كذلك دائمة على التقشف منذ ذلك الحين.
9.49.37
अरुन्धतीं ततो दृष्ट्वा तीव्रं नियममास्थिताम् ।
अथागमत्त्रिनयनः सुप्रीतो वरदस्तदा ॥ ९.४९.३७ ॥
فلما رأى أَرُندهتي ثابتة على نذرها الشديد، جاء حينئذٍ ذو العيون الثلاث، المسرور جداً، المانح للبركات.
9.49.38
ब्राह्मं रूपं ततः कृत्वा महादेवो महायशाः ।
तामभ्येत्याब्रवीद्देवो भिक्षामिच्छाम्यहं शुभे ॥ ९.४९.३८ ॥
ثم اتخذ مهاديفا، ذو الشهرة العظيمة، هيئة البراهمي، فدنا منها وقال: «أيتها المباركة، أريد صدقة.»
9.49.39
प्रत्युवाच ततः सा तं ब्राह्मणं चारुदर्शना ।
क्षीणोऽन्नसञ्चयो विप्र बदराणीह भक्षय ॥ ९.४९.३९ ॥
فأجابته تلك الحسناء المنظر: «أيها البراهمي، لقد نفد مخزون طعامي؛ فكل هنا ثمار البدرى.»
9.49.40
ततोऽब्रवीन्महादेवः पचस्वैतानि सुव्रते ।
इत्युक्ता साऽपचत्तानि ब्राह्मणप्रियकाम्यया।
अधिश्रित्य समिद्धेऽग्नौ बदराणि यशस्विनी ॥ ९.४९.४० ॥
فقال مهاديفا: «أيتها الحافظة للعهد الحسن، اطبخيها.» فلما قيل لها ذلك، وضعتها تلك المشهورة على النار المتّقدة، طلباً لإرضاء البراهمي، وطبخت ثمار البدرى.
9.49.41
दिव्या मनोरमाः पुण्याः कथाः शुश्राव सा तदा ।
अतीता सा त्वनावृष्टिर्घोरा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.४१ ॥
ثم سمعت تلك الحكايات الإلهية البهية المقدسة. وانقضى ذلك القحط المروّع الذي دام اثني عشر عاماً.
9.49.42
अनश्नन्त्याः पचन्त्याश्च शृण्वन्त्याश्च कथाः शुभाः ।
दिनोपमः स तस्याथ कालोऽतीतः सुदारुणः ॥ ९.४९.४२ ॥
فلم تأكل، وطبخت، واستمعت إلى الحكايات المباركة، فمضى ذلك الزمن الشديد الهول عليها كأنه يوم واحد.
9.49.43
ततस्तु मुनयः प्राप्ताः फलान्यादाय पर्वतात् ।
ततः स भगवान्प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः ॥ ९.४९.४३ ॥
ثم وصل الحكماء وقد أخذوا الثمار من الجبل. ثم قال الإله المبارك، مسرورا، لأرونداتي.
9.49.44
उपसर्पस्व धर्मज्ञे यथापूर्वमिमानृषीन् ।
प्रीतोऽस्मि तव धर्मज्ञे तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.४४ ॥
اقتربي من هؤلاء الحكماء كما كنتِ من قبل، يا عارفة الدارما. أنا راضٍ عنكِ، يا عارفة الدارما، لأجل تقشفكِ وانضباطكِ.
9.49.45
ततः सन्दर्शयामास स्वरूपं भगवान्हरः ।
ततोऽब्रवीत्तदा तेभ्यस्तस्याश्च चरितं महत् ॥ ९.४९.४५ ॥
ثم أظهر الإله المبارك هارا صورته الحقيقية. ثم حدثهم عن عملها العظيم.
9.49.46
भवद्भिर्हिमवत्पृष्ठे यत्तपः समुपार्जितम् ।
अस्यास्च यत्तपो विप्रा न समं तन्मतं मम ॥ ९.४९.४६ ॥
التقشف الذي اكتسبتموه على ظهر الهيمالايا، وتقشفها، أيها البراهمة، ليسا متساويين في رأيي.
9.49.47
अनया हि तपस्विन्या तपस्तप्तं सुदुश्चरम् ।
अनश्नन्त्या पचन्त्या च समा द्वादश पारिताः ॥ ९.४९.४७ ॥
أدّت هذه الزاهدة تقشفًا بالغ الصعوبة؛ دون أن تأكل، وهي تطبخ، اكتملت اثنتا عشرة سنة.
9.49.48
ततः प्रोवाच भगवांस्तामेवारुन्धतीं पुनः ।
वरं वृणीष्व कल्याणि यत्तेऽभिलषितं हृदि ॥ ९.४९.४८ ॥
ثم قال الإله المبارك مرة أخرى لأرونداتي نفسها: اختاري منحة، أيتها المباركة، ما يرغب فيه قلبك.
9.49.49
साऽब्रवीत्पृथुताम्राक्षी देवं सप्तर्षिसंसदि ।
भगवान्यदि मे प्रीतस्तीर्थं स्यादिदमद्भुतम् ॥ ९.४९.४९ ॥
قالت ذات العيون الواسعة الحمراء للإله في مجلس الحكماء السبعة: "أيها الرب المبارك، إن كنت راضيًا عني، فليكن هنا هذا التيرثا العجيب."
9.49.50
सिद्धदेवर्षिदयितं नाम्ना बदरपाचनम् ।
तथाऽस्मिन्देवदेवेश त्रिरात्रमुषितः शुचिः ॥ ९.४९.५० ॥
محبوب الكاملين والآلهة والحكماء، ليُسمَّ بادارا-باتشانا؛ أيها إله الآلهة، من أقام هنا طاهرًا ثلاث ليالٍ...
9.49.51
प्राप्नुयादुपवासेन फलं द्वादशवार्षिकम् ।
एवमस्त्विति तां देवः प्रत्युवाच तपस्विनीम् ॥ ९.४९.५१ ॥
بالصيام ينال ثمرة اثنتي عشرة سنة.» فأجاب الإله تلك الزاهدة: «ليكن ذلك.»
9.49.52
सप्तर्षिभिः स्तुतो देवस्ततो लोकं ययौ तदा ।
ऋषयो विस्मयं जग्मुस्तां दृष्ट्वा चाप्यरुन्धतीम्।
अश्रान्तां चाविवर्णां च क्षुत्पिपासाऽसमायुताम् ॥ ९.४९.५२ ॥
بعد أن مدحه الحكماء السبعة، مضى الإله حينئذٍ إلى عالمه. وعجب الحكماء، ولما رأوا أروندهتي — لا تكلّ، ولا تشحب، ولا تمسّها الجوع والعطش — ازدادوا دهشة.
9.49.53
एवं सिद्धिः परा प्राप्ता अरुन्धत्या विशुद्धया ।
यथा त्वया महाभागे मदर्थे संशितव्रते ॥ ९.४९.५३ ॥
وهكذا نالت أروندهتي الطاهرة الكمال الأسمى، كما فعلتِ أنتِ من أجلي، أيتها عظيمة السعد، أيتها الثابتة في النذور.
9.49.54
विशेषो हि त्वया भद्रे व्रते ह्यस्मिन्समर्पितः ।
तथा चेदं ददाम्यद्य नियमेन सुतोषितः।
विशेषं तव कल्याणि प्रयच्छामि वरं वरे ॥ ९.४९.५४ ॥
أيتها المباركة، لقد أظهرتِ في هذا النذر إخلاصًا خاصًا. فلذلك، وقد رضيتُ كثيرًا، أمنحك هذا اليوم وفق القاعدة. أيتها المباركة، أمنحك نعمة خاصة؛ فاختاري نعمتك.
9.49.55
अरुन्धत्या वरस्तस्या यो दत्तो वै महात्मना ।
तस्य चाहं प्रभावेन तव कल्याणि तेजसा।
प्रवक्ष्यामि परं भूयो वरमत्र यथाविधि ॥ ९.४९.५५ ॥
بقوة النعمة التي منحها العظيم لأرُنْدَهَتي، وبإشراقك أيتها المباركة، سأعلن هنا وفق الشعائر نعمة عليا أخرى.
9.49.56
यस्त्वेकां रजनीं तीर्थे वत्स्यते सुसमाहितः ।
सस्नात्वा प्राप्स्यते लोकान्देहन्यासात्सुदुर्लभान् ॥ ९.४९.५६ ॥
من يقيم ليلة واحدة عند المشرعة المقدسة بعقل مجتمع ويغتسل هناك، فإنه بعد ترك الجسد ينال عوالم بالغة الندرة.
9.49.57
इत्युक्त्वा भगवान्देवः सहस्राक्षः प्रतापवान् ।
श्रुतावतीं ततः पुण्यां जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ ९.४९.५७ ॥
وبعد أن قال هذا، مضى الإله المبارك ذو الألف عين العظيم من الشرُتاواتي المقدسة وعاد إلى السماء.
9.49.58
गते वज्रधरे राजंस्तत्र वर्षं पपात ह ।
पुष्पाणां भरतश्रेष्ठ दिव्यानां पुण्यगन्धिनाम् ॥ ९.४९.५८ ॥
ولما مضى حامل الصاعقة أيها الملك، هطل هناك مطر من أزهار إلهية ذات عبير مقدس، يا خير البهاراتا.
9.49.59
दवदुन्दुभयश्चापि नेदुस्तत्र महास्वनाः ।
मारुतश्च ववौ पुण्यः पुण्यगन्धो विशाम्पते ॥ ९.४९.५९ ॥
ودوّت هناك الطبول الإلهية بصوت عظيم، وأيها سيد الشعوب، هبّت ريح مقدسة ذات عطر طاهر.
9.49.60
उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम् ।
तपसोग्रेण तं लब्ध्वा तेन रेमे सहाच्युत ॥ ९.४९.६० ॥
وبعد أن تركت جسدها صارت المباركة زوجته؛ ونالته بالتقشف الشديد، فتنعمت معه، أيها الثابت الذي لا يسقط.
9.49.61
का तस्या भगवन्माता क्व संवृद्धा च शोभना ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४९.६१ ॥
من كانت أمها، وأين نشأت تلك الفتاة المشرقة؟ أيها المبارك، أيها البراهمي، أريد أن أسمع، فإن فضولي عظيم.
9.49.62
भरद्वाजस्य विप्रर्षेः स्कन्नं रेतो महात्मनः ।
दृष्ट्वाऽप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृथलोचनाम् ॥ ९.४९.६२ ॥
انسكب منيّ الحكيم البراهمي العظيم بهاراداجا حين رأى الأبسارا غريتاشي ذات العينين الواسعتين قادمةً.
9.49.63
स तु जग्राह तद्रेतः करेण जपतां वरः ।
तदाऽपतत्पर्णपुटे तत्र सा सम्भवत्सुता ॥ ९.४९.६३ ॥
فالتقطه بيده ذلك الماهر في الترتيل، فسقط في كأس من الأوراق، وهناك وُلدت الابنة.
9.49.64
तस्यास्तु जातकर्मादि कृत्वा सर्वं तपोधनः ।
नाम चास्याः स कृतवान्भरद्वाजो महामुनिः ॥ ९.४९.६४ ॥
وبعد أن أقام لها جميع طقوس الولادة وما يليها، أعطاها الحكيم الكبير بهاراداجا، الغني بالتقشف، اسمًا.
9.49.65
श्रुतावतीति धर्मात्मा देवर्षिगणसंसदि ।
स्वे च तामाश्रमे न्यस्य जगाम हिमवद्वनम् ॥ ९.४९.६५ ॥
وبعد أن سمّاها شروتافاتي في مجلس الآلهة والحكماء، أودعها ذلك الصالح في صومعته، ومضى إلى غابة الهيمالايا.
9.49.66
तत्राप्युपस्पृश्य महानुभावो ।
वसूनि दत्त्वा च महाद्विजेभ्यः।
जगाम तीर्थं सुसमाहितात्मा ।
शक्रस्य वृष्णिप्रवरस्तदानीम् ॥ ९.४९.६६ ॥
وهناك أيضًا، ذلك العظيم القدرة، بعد أن تطهّر بالماء، أعطى الكنوز للبراهمة الكبار، ثم مضى بقلب مطمئن إلى مغطس إندرا المقدس، وكان يومئذ أفضل آل فريشني.