Mahābhārata · Adhyāya 9.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.49.1
ततस्तीर्थवरं रामो ययौ बदरपाचनाम् ।
तपस्विसिद्धचरितं यत्र कन्या धृतव्रता ॥ ९.४९.१ ॥
Então Rāma foi ao excelente vau sagrado Badarapācana, frequentado por ascetas e seres perfeitos, onde havia uma donzela que observava seus votos.
9.49.2
भरद्वाजस्य दुहिता रुपेणाप्रतिमा भुवि ।
श्रुतावती नाम विभो कुमारी ब्रह्मचारिणी ॥ ९.४९.२ ॥
a filha de Bharadvāja, incomparável em beleza na terra, a donzela chamada Śrutāvatī, que praticava a castidade, ó poderoso.
9.49.3
तपश्चचार सात्युग्रं नियमैर्बहुभिर्वृता ।
भर्ता मे देवराजः स्यादिति निश्चित्य भामिनी ॥ ९.४९.३ ॥
Sujeita a muitas observâncias, a radiante mulher praticou austeridade severa, resolvida: «Que o rei dos deuses seja meu marido».
9.49.4
समास्तस्या व्यतिक्रान्ता बह्व्यः कुरुकुलोद्वह ।
चरन्त्या नियमांस्तांस्तांस्त्रीभिस्तीव्रान्सुदुश्चरान् ॥ ९.४९.४ ॥
Ó sustentáculo da linhagem dos Kuru, muitos anos passaram para ela enquanto cumpria aquelas severas observâncias, tão difíceis para as mulheres.
9.49.5
तस्यास्तु तेन वृत्तेन तपसा च विशाम्पते ।
भक्त्या च भगवान्प्रीतः परया पाकशासनः ॥ ९.४९.५ ॥
Ó senhor dos povos, agradado com sua conduta, sua austeridade e sua suprema devoção, o senhor Indra, vencedor de Paka, ficou satisfeito.
9.49.6
आजगामाश्रमं तस्यास्त्रिदशाधिपतिः प्रभुः ।
आस्थाय रूपं विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ ९.४९.६ ॥
O poderoso senhor dos trinta deuses chegou à sua ermida, assumindo a forma do grande sábio brâmane Vasiṣṭha.
9.49.7
सा तं दृष्ट्वोग्रतपसं वसिष्ठं तपतां वरम् ।
आचारैर्मुनिभिर्दृष्टैः पूजयामास भारत ॥ ९.४९.७ ॥
Ao ver Vasiṣṭha, o asceta de penitência severa, o melhor dos ascetas, ela o honrou segundo os ritos observados pelos sábios, ó Bhārata.
9.49.8
उवाच नियमज्ञा च कल्याणी सा प्रियंवदा ।
भगवन्मुनिशार्दूल किमाज्ञापयसि प्रभो ॥ ९.४९.८ ॥
Conhecedora dos votos, a auspiciosa de fala doce disse: 'Venerável, tigre entre os sábios, senhor, o que ordenas?'
9.49.9
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत ।
शक्त्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथञ्चन ॥ ९.४९.९ ॥
Ó tu de bons votos, hoje te darei tudo segundo a minha capacidade; mas por devoção a Śakra, de modo algum te darei a minha mão.
9.49.10
व्रतैश्च नियमैश्चैव तपसा च तपोधन ।
शक्रस्तोषयितव्यो वै मया त्रिभुवनेश्वरः ॥ ९.४९.१० ॥
Ó tesouro de ascese, por votos, observâncias e penitência devo agradar a Śakra, senhor dos três mundos.
9.49.11
इत्युक्तो भगवान्देवः स्मयन्निव निरीक्ष्य ताम् ।
उवाच नियमं ज्ञात्वा सांत्वयन्निव भारत ॥ ९.४९.११ ॥
Assim interpelado, o venerável deus, como sorrindo, olhou para ela, conhecendo o seu voto, e falou como que a consolá-la, ó Bhārata.
9.49.12
उग्रं तपश्चरसि वै विदिता मेऽसि सुव्रते ।
यदर्थमयमारम्भस्तव कल्याणि हृद्गतः ॥ ९.४९.१२ ॥
Ó tu de bons votos, sei que praticas penitência severa; ó auspiciosa, esta tua empresa é pelo propósito que está no teu coração.
9.49.13
तच्च सर्वं यथाभूतं भविष्यति वरानने ।
तपसा लभ्यते सर्वं यथाभूतं भविष्यति ॥ ९.४९.१३ ॥
E, ó de bela face, tudo isso acontecerá tal como é. Tudo se obtém pela austeridade; acontecerá tal como é.
9.49.14
यथा स्थानानि दिव्यानि विबुधानां शुभानने ।
तपसा तानि प्राप्याणि तपोमूलं महात्सुखम् ॥ ९.४९.१४ ॥
Assim como são as moradas divinas dos deuses, ó de rosto auspicioso, elas são alcançáveis pela austeridade; na raiz da austeridade reside uma grande felicidade.
9.49.15
इति कृत्वा तपो घोरं देहं सन्न्यस्य मानवाः ।
देवत्वं यान्ति कल्याणि शृणुष्वैकं वचो मम ॥ ९.४९.१५ ॥
Tendo assim praticado a austeridade severa e deixado o corpo, os homens alcançam a divindade. Ouve, ó auspiciosa, uma única palavra minha.
9.49.16
प़ञ्च चैतानि सुभगे बदराणि शुभव्रते ।
पचेत्युक्त्वा तु भगवाञ्जगाम बलसूदनः ॥ ९.४९.१६ ॥
Dizendo: «Cozinha estes cinco frutos de badara, ó afortunada, ó mulher de votos auspiciosos», o bendito matador de Bala partiu.
9.49.17
आमन्त्र्य तां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः ।
अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात्तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.४९.१७ ॥
Tendo-se dirigido àquela auspiciosa, recitou então o seu japa. Não longe daquele eremitério havia um tīrtha supremo.
9.49.18
तच्च तीर्थं महाराज यत्र जप्यं जजाप सः ।
इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं त्रिषु लोकेषु मानद ॥ ९.४९.१८ ॥
E esse tīrtha, grande rei, é onde ele recitou o seu japa; é renomado nos três mundos como o Indra-tīrtha, ó doador de honra.
9.49.19
तस्य जिज्ञासनार्थं स भगवान्पाकशासनः ।
बदराणामपचनं चकार विबुधाधिपः ॥ ९.४९.१९ ॥
Para testá-lo, o venerável Indra, castigador de Pāka, senhor dos deuses, cozinhou frutos de jujube.
9.49.20
ततः प्रतप्ता सा राजन्वाग्यता विगतक्लमा ।
तत्परा शुचिसंवीता पावके समधिश्रयत्।
अपचद्राजशार्दूल बदराणि महाव्रता ॥ ९.४९.२० ॥
Então, ó rei, ela, aquecida e de fala contida, livre do cansaço, voltada a isso, vestida com roupas puras, colocou-os ao fogo e cozinhou os frutos de jujube, ó tigre entre reis, ela de grandes votos.
9.49.21
तस्याः पचन्त्याः सुमहान्कालोऽगात्पुरुषर्षभ ।
न च स्म तान्यपच्यन्त दिनं च क्षयमभ्यगात् ॥ ९.४९.२१ ॥
Enquanto ela cozinhava, passou-se muito tempo, ó touro entre os homens. Os frutos de jujube não cozinharam, e o dia chegou ao fim.
9.49.22
हुताशनेन दग्धश्च यस्तस्याः काष्ठसञ्चयः ।
अकाष्ठमग्निं सा दृष्ट्वा स्वशरीरमथादहत् ॥ ९.४९.२२ ॥
A pilha de lenha que ela tinha foi consumida pelo fogo, e, vendo o fogo sem lenha, ela queimou o próprio corpo.
9.49.23
पादौ प्रक्षिप्य सा पूर्वं पावके चारुदर्शना ।
दग्धौ दग्धौ पुनः पादावुपावर्तयतानघ ॥ ९.४९.२३ ॥
Tendo primeiro lançado os pés ao fogo, a de belo rosto, ó imaculado, virava os pés queimados outra vez e outra.
9.49.24
चरणे दह्यमाने च नाचिन्तयदनिन्दिता ।
दुःखं कमलपत्राक्षी महर्षिप्रियकाम्यया ॥ ९.४९.२४ ॥
Embora os pés ardessem, a irrepreensível de olhos como pétalas de lótus não pensou na dor, por desejo de agradar ao grande sábio.
9.49.25
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदोऽथवाऽभवत् ।
शरीरमग्निना दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता ॥ ९.४९.२५ ॥
Não lhe veio abatimento, nem seu rosto mudou; embora o corpo ardesse no fogo, ela permanecia como se estivesse de pé no meio da água.
9.49.26
तच्चास्याः पचने यत्नं न न्यवर्तत भारत ।
सर्वथा बदराण्येव पक्तव्यानीति कन्यका ॥ ९.४९.२६ ॥
Ó Bhārata, seu esforço em cozinhar não cessou; a donzela pensou: 'De todo modo, somente os frutos de jujuba devem ser cozidos.'
9.49.27
सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेर्वचनं शुभा ।
अपचद्बदराण्येव न चापच्यन्त भारत ॥ ९.४९.२७ ॥
Aquela donzela virtuosa, guardando no pensamento a palavra do grande sábio, cozinhou apenas frutos de jujuba; ó Bhārata, nada mais foi cozido.
9.49.28
तस्यास्तु चरणौ वह्निर्ददाह भगवान्स्वयम् ।
न च तस्या मनोदुःखं स्वल्पमप्यभवत्तदा ॥ ९.४९.२८ ॥
O próprio deus Agni queimou seus pés, mas em sua mente não surgiu, naquele momento, nem a menor aflição.
9.49.29
अथ तत्कर्म दृष्ट्वाऽस्याः प्रीतस्त्रिभुवनेश्वरः ।
ततः सन्दर्शयामास कन्यायै रूपमात्मनः ॥ ९.४९.२९ ॥
Então, vendo aquele ato dela, o senhor dos três mundos se agradou e mostrou à donzela a sua própria forma.
9.49.30
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् ।
प्रीतोऽस्मि ते शुभे भक्त्या तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.३० ॥
E o melhor dos deuses disse àquela donzela, firme em seu voto: 'Ó auspiciosa, estou satisfeito contigo por tua devoção, tua austeridade e tua disciplina.'
9.49.31
तस्माद्योऽभिमतः कामः स ते सम्पत्स्यते शुभे ।
देहं त्यक्त्वा महाभागे त्रिदिवे मयि वत्स्यसि ॥ ९.४९.३१ ॥
Portanto, ó auspiciosa, o desejo que almejas será cumprido. Ó grande bem-aventurada, tendo deixado o corpo, habitarás comigo no céu.
9.49.32
इदं च ते तीर्थवरं स्थिरं लोके भविष्यति ।
सर्वपापापहं सुभ्रु नाम्ना बदरपाचनम्।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु ब्रह्मर्षिभिरभिप्लुतम् ॥ ९.४९.३२ ॥
E este melhor dos vaus sagrados permanecerá firme no mundo com teu nome. Ó de belas sobrancelhas, removendo todos os pecados, será renomado nos três mundos como Badarapācana, e os brahmarṣis nele se banharão.
9.49.33
अस्मिन्खलु महाभागे शुभे तीर्थवरेऽनघे ।
त्यक्त्वा सप्तर्षयो जग्मुर्हिमवन्तमरुन्धतीम् ॥ ९.४९.३३ ॥
Em verdade, ó grande bem-aventurada, auspiciosa, imaculada, foi neste melhor dos vaus sagrados que os sete sábios te deixaram e partiram para o Himavat com Arundhatī.
9.49.34
ततस्ते वै महाभागा गत्वा तत्र सुसंशिताः ।
वृत्त्यर्थं फलमूलानि समाहर्तुं ययुः किल ॥ ९.४९.३४ ॥
Então aqueles grandes afortunados, muito disciplinados, foram para lá e partiram para colher frutos e raízes para o seu sustento.
9.49.35
तेषां वृत्त्यर्थिनां तत्र वसतां हिमवद्वने ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता तदा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.३५ ॥
Sobre eles, que habitavam ali na floresta do Himavat e buscavam seu sustento, abateu-se então uma seca que durou doze anos.
9.49.36
ते कृत्वा चाश्रमं तत्र न्यवसन्त तपस्विनः ।
अरुन्धत्यपि कल्याणी तपोनित्याऽभवत्तदा ॥ ९.४९.३६ ॥
Tendo feito ali um eremitério, aqueles ascetas habitaram; e a auspiciosa Arundhatī também tornou-se constante na austeridade a partir de então.
9.49.37
अरुन्धतीं ततो दृष्ट्वा तीव्रं नियममास्थिताम् ।
अथागमत्त्रिनयनः सुप्रीतो वरदस्तदा ॥ ९.४९.३७ ॥
Vendo Arundhatī firme em sua severa disciplina, o de três olhos, muito satisfeito, o concedente de dádivas, então chegou.
9.49.38
ब्राह्मं रूपं ततः कृत्वा महादेवो महायशाः ।
तामभ्येत्याब्रवीद्देवो भिक्षामिच्छाम्यहं शुभे ॥ ९.४९.३८ ॥
Então Mahādeva, de grande fama, assumiu a forma de um brâmane, aproximou-se dela e disse: "Ó auspiciosa, desejo esmola."
9.49.39
प्रत्युवाच ततः सा तं ब्राह्मणं चारुदर्शना ।
क्षीणोऽन्नसञ्चयो विप्र बदराणीह भक्षय ॥ ९.४९.३९ ॥
Então ela, de belo semblante, respondeu ao brâmane: "Ó brâmane, minha provisão de alimento se esgotou; come aqui os frutos do jujubeiro."
9.49.40
ततोऽब्रवीन्महादेवः पचस्वैतानि सुव्रते ।
इत्युक्ता साऽपचत्तानि ब्राह्मणप्रियकाम्यया।
अधिश्रित्य समिद्धेऽग्नौ बदराणि यशस्विनी ॥ ९.४९.४० ॥
Então Mahādeva disse: "Ó de bons votos, cozinha estes." Assim interpelada, a renomada, desejando agradar o brâmane, colocou-os sobre o fogo aceso e cozinhou os frutos do jujubeiro.
9.49.41
दिव्या मनोरमाः पुण्याः कथाः शुश्राव सा तदा ।
अतीता सा त्वनावृष्टिर्घोरा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.४१ ॥
Então ela ouviu relatos divinos, deleitosos e sagrados. E aquela terrível seca, que durara doze anos, passou.
9.49.42
अनश्नन्त्याः पचन्त्याश्च शृण्वन्त्याश्च कथाः शुभाः ।
दिनोपमः स तस्याथ कालोऽतीतः सुदारुणः ॥ ९.४९.४२ ॥
Para ela, que não comia, cozinhava e ouvia relatos auspiciosos, aquele tempo terrível passou como um único dia.
9.49.43
ततस्तु मुनयः प्राप्ताः फलान्यादाय पर्वतात् ।
ततः स भगवान्प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः ॥ ९.४९.४३ ॥
Então os sábios chegaram, tendo trazido frutos da montanha. Então o bem-aventurado, satisfeito, falou a Arundhatī.
9.49.44
उपसर्पस्व धर्मज्ञे यथापूर्वमिमानृषीन् ।
प्रीतोऽस्मि तव धर्मज्ञे तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.४४ ॥
Aproxima-te destes sábios como antes, ó conhecedora do dharma. Estou satisfeito contigo, ó conhecedora do dharma, pela tua austeridade e disciplina.
9.49.45
ततः सन्दर्शयामास स्वरूपं भगवान्हरः ।
ततोऽब्रवीत्तदा तेभ्यस्तस्याश्च चरितं महत् ॥ ९.४९.४५ ॥
Então o bem-aventurado Hara mostrou sua própria forma. Depois falou-lhes sobre a grande conduta dela.
9.49.46
भवद्भिर्हिमवत्पृष्ठे यत्तपः समुपार्जितम् ।
अस्यास्च यत्तपो विप्रा न समं तन्मतं मम ॥ ९.४९.४६ ॥
A austeridade que vós adquiristes no dorso do Himalaia, e a austeridade dela, ó brâmanes, não são iguais, na minha opinião.
9.49.47
अनया हि तपस्विन्या तपस्तप्तं सुदुश्चरम् ।
अनश्नन्त्या पचन्त्या च समा द्वादश पारिताः ॥ ९.४९.४७ ॥
Por esta asceta foi realizada uma austeridade muito difícil; sem comer, enquanto cozinhava, doze anos foram completados.
9.49.48
ततः प्रोवाच भगवांस्तामेवारुन्धतीं पुनः ।
वरं वृणीष्व कल्याणि यत्तेऽभिलषितं हृदि ॥ ९.४९.४८ ॥
Então o bem-aventurado falou novamente àquela mesma Arundhatī: Escolhe uma dádiva, ó auspiciosa, o que quer que desejes no coração.
9.49.49
साऽब्रवीत्पृथुताम्राक्षी देवं सप्तर्षिसंसदि ।
भगवान्यदि मे प्रीतस्तीर्थं स्यादिदमद्भुतम् ॥ ९.४९.४९ ॥
De olhos largos e avermelhados, ela falou ao deus na assembleia dos sete sábios: "Bendito senhor, se estás satisfeito comigo, que surja aqui este maravilhoso tīrtha."
9.49.50
सिद्धदेवर्षिदयितं नाम्ना बदरपाचनम् ।
तथाऽस्मिन्देवदेवेश त्रिरात्रमुषितः शुचिः ॥ ९.४९.५० ॥
Querido dos perfeitos, dos deuses e dos sábios, que se chame Badara-pācana; ó deus dos deuses, quem aqui permanecer puro três noites.
9.49.51
प्राप्नुयादुपवासेन फलं द्वादशवार्षिकम् ।
एवमस्त्विति तां देवः प्रत्युवाच तपस्विनीम् ॥ ९.४९.५१ ॥
Pelo jejum, que obtenha o fruto de doze anos." "Assim seja", respondeu o deus àquela asceta.
9.49.52
सप्तर्षिभिः स्तुतो देवस्ततो लोकं ययौ तदा ।
ऋषयो विस्मयं जग्मुस्तां दृष्ट्वा चाप्यरुन्धतीम्।
अश्रान्तां चाविवर्णां च क्षुत्पिपासाऽसमायुताम् ॥ ९.४९.५२ ॥
Louvado pelos sete sábios, o deus então partiu para o seu mundo. Os sábios se maravilharam e, vendo Arundhatī — incansável, sem palidez e não afetada pela fome e pela sede — ficaram ainda mais espantados.
9.49.53
एवं सिद्धिः परा प्राप्ता अरुन्धत्या विशुद्धया ।
यथा त्वया महाभागे मदर्थे संशितव्रते ॥ ९.४९.५३ ॥
Assim a suprema perfeição foi alcançada por Arundhatī purificada, como tu por minha causa, ó grandemente afortunada, ó firme em votos.
9.49.54
विशेषो हि त्वया भद्रे व्रते ह्यस्मिन्समर्पितः ।
तथा चेदं ददाम्यद्य नियमेन सुतोषितः।
विशेषं तव कल्याणि प्रयच्छामि वरं वरे ॥ ९.४९.५४ ॥
Ó auspiciosa, neste voto mostraste dedicação especial. Portanto, muito satisfeito, concedo-te isto hoje segundo a regra. Ó auspiciosa, concedo-te um favor especial; escolhe a tua dádiva.
9.49.55
अरुन्धत्या वरस्तस्या यो दत्तो वै महात्मना ।
तस्य चाहं प्रभावेन तव कल्याणि तेजसा।
प्रवक्ष्यामि परं भूयो वरमत्र यथाविधि ॥ ९.४९.५५ ॥
Pelo poder da dádiva que o magnânimo concedeu a Arundhatī, e pelo teu esplendor, ó auspiciosa, declararei aqui, segundo a regra, mais uma dádiva suprema.
9.49.56
यस्त्वेकां रजनीं तीर्थे वत्स्यते सुसमाहितः ।
सस्नात्वा प्राप्स्यते लोकान्देहन्यासात्सुदुर्लभान् ॥ ९.४९.५६ ॥
Quem permanecer uma única noite no vau sagrado, com a mente bem recolhida, e nele se banhar, obterá ao deixar o corpo mundos muito difíceis de alcançar.
9.49.57
इत्युक्त्वा भगवान्देवः सहस्राक्षः प्रतापवान् ।
श्रुतावतीं ततः पुण्यां जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ ९.४९.५७ ॥
Tendo dito isto, o bendito e poderoso deus dos mil olhos deixou a sagrada Śrutāvatī e voltou ao céu.
9.49.58
गते वज्रधरे राजंस्तत्र वर्षं पपात ह ।
पुष्पाणां भरतश्रेष्ठ दिव्यानां पुण्यगन्धिनाम् ॥ ९.४९.५८ ॥
Quando o portador do raio partiu, ó rei, caiu ali uma chuva de flores divinas de fragrância sagrada, ó melhor dos Bharatas.
9.49.59
दवदुन्दुभयश्चापि नेदुस्तत्र महास्वनाः ।
मारुतश्च ववौ पुण्यः पुण्यगन्धो विशाम्पते ॥ ९.४९.५९ ॥
Ali soaram também os tambores divinos com grande estrondo, e, ó senhor dos povos, soprou um vento sagrado de fragrância pura.
9.49.60
उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम् ।
तपसोग्रेण तं लब्ध्वा तेन रेमे सहाच्युत ॥ ९.४९.६० ॥
Tendo deixado o corpo, a auspiciosa tornou-se sua esposa; tendo-o obtido por austeridade feroz, deleitou-se com ele, ó Acyuta.
9.49.61
का तस्या भगवन्माता क्व संवृद्धा च शोभना ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४९.६१ ॥
Quem foi sua mãe, e onde cresceu aquela radiante donzela? Ó bem-aventurado, ó brâmane, desejo ouvir; minha curiosidade é grande.
9.49.62
भरद्वाजस्य विप्रर्षेः स्कन्नं रेतो महात्मनः ।
दृष्ट्वाऽप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृथलोचनाम् ॥ ९.४९.६२ ॥
O sêmen do grande sábio brâmane Bharadvāja derramou-se ao ver aproximar-se a apsaras Ghṛtācī, de olhos largos.
9.49.63
स तु जग्राह तद्रेतः करेण जपतां वरः ।
तदाऽपतत्पर्णपुटे तत्र सा सम्भवत्सुता ॥ ९.४९.६३ ॥
Ele, o melhor dos que recitam, tomou aquela semente com a mão; então ela caiu em uma taça de folhas, e ali nasceu a filha.
9.49.64
तस्यास्तु जातकर्मादि कृत्वा सर्वं तपोधनः ।
नाम चास्याः स कृतवान्भरद्वाजो महामुनिः ॥ ९.४९.६४ ॥
Tendo realizado para ela todos os ritos de nascimento e os demais, o grande sábio Bharadvāja, rico em austeridade, também lhe deu um nome.
9.49.65
श्रुतावतीति धर्मात्मा देवर्षिगणसंसदि ।
स्वे च तामाश्रमे न्यस्य जगाम हिमवद्वनम् ॥ ९.४९.६५ ॥
Chamando-a Śrutāvatī na assembleia de deuses e sábios, o justo a colocou em seu próprio eremitério e partiu para a floresta do Himālaya.
9.49.66
तत्राप्युपस्पृश्य महानुभावो ।
वसूनि दत्त्वा च महाद्विजेभ्यः।
जगाम तीर्थं सुसमाहितात्मा ।
शक्रस्य वृष्णिप्रवरस्तदानीम् ॥ ९.४९.६६ ॥
Ali também aquele de grande poder, tendo se purificado com água, deu riquezas aos grandes brâmanes e, de mente serena, foi ao vau sagrado de Indra — o mais excelente dos Vṛṣṇi naquele tempo.