Mahābhārata · Adhyāya 9.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.49.1
ततस्तीर्थवरं रामो ययौ बदरपाचनाम् ।
तपस्विसिद्धचरितं यत्र कन्या धृतव्रता ॥ ९.४९.१ ॥
Dann ging Rāma zur vortrefflichen heiligen Furt Badarapācana, die von Asketen und Vollendeten besucht wird, wo eine Jungfrau lebte, die ihre Gelübde hielt.
9.49.2
भरद्वाजस्य दुहिता रुपेणाप्रतिमा भुवि ।
श्रुतावती नाम विभो कुमारी ब्रह्मचारिणी ॥ ९.४९.२ ॥
die Tochter Bharadvājas, auf Erden an Schönheit unvergleichlich, die Jungfrau namens Śrutāvatī, die keusch lebte, o Mächtiger.
9.49.3
तपश्चचार सात्युग्रं नियमैर्बहुभिर्वृता ।
भर्ता मे देवराजः स्यादिति निश्चित्य भामिनी ॥ ९.४९.३ ॥
Durch viele Gelübde gebunden, übte die strahlende Frau strenge Askese, indem sie beschloss: »Der König der Götter soll mein Gemahl sein.«
9.49.4
समास्तस्या व्यतिक्रान्ता बह्व्यः कुरुकुलोद्वह ।
चरन्त्या नियमांस्तांस्तांस्त्रीभिस्तीव्रान्सुदुश्चरान् ॥ ९.४९.४ ॥
O Stütze des Kuru-Geschlechts, viele Jahre vergingen für sie, während sie jene harten Observanzen befolgte, für Frauen so überaus schwer.
9.49.5
तस्यास्तु तेन वृत्तेन तपसा च विशाम्पते ।
भक्त्या च भगवान्प्रीतः परया पाकशासनः ॥ ९.४९.५ ॥
O Herr der Völker, durch ihr Verhalten, ihre Askese und ihre höchste Hingabe erfreut, wurde der Herr Indra, der Bezwinger Pakas, zufriedengestellt.
9.49.6
आजगामाश्रमं तस्यास्त्रिदशाधिपतिः प्रभुः ।
आस्थाय रूपं विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ ९.४९.६ ॥
Der mächtige Herr der dreißig Götter kam zu ihrer Einsiedelei und nahm die Gestalt des großseeligen brahmanischen Sehers Vasiṣṭha an.
9.49.7
सा तं दृष्ट्वोग्रतपसं वसिष्ठं तपतां वरम् ।
आचारैर्मुनिभिर्दृष्टैः पूजयामास भारत ॥ ९.४९.७ ॥
Als sie Vasiṣṭha sah, den Asketen strenger Buße, den Besten der Asketen, ehrte sie ihn nach den von den Weisen beobachteten Bräuchen, o Bhārata.
9.49.8
उवाच नियमज्ञा च कल्याणी सा प्रियंवदा ।
भगवन्मुनिशार्दूल किमाज्ञापयसि प्रभो ॥ ९.४९.८ ॥
Die die Gelübde kannte, die glückverheißende und liebenswürdig Sprechende, sagte: 'Ehrwürdiger, Tiger unter den Weisen, Herr, was befiehlst du?'
9.49.9
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत ।
शक्त्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथञ्चन ॥ ९.४९.९ ॥
O du von guten Gelübden, heute werde ich dir alles geben, soweit es in meiner Macht steht; doch aus Hingabe an Śakra werde ich dir auf keinen Fall meine Hand geben.
9.49.10
व्रतैश्च नियमैश्चैव तपसा च तपोधन ।
शक्रस्तोषयितव्यो वै मया त्रिभुवनेश्वरः ॥ ९.४९.१० ॥
O Schatz der Askese, durch Gelübde, Observanzen und Buße muss ich Śakra, den Herrn der drei Welten, erfreuen.
9.49.11
इत्युक्तो भगवान्देवः स्मयन्निव निरीक्ष्य ताम् ।
उवाच नियमं ज्ञात्वा सांत्वयन्निव भारत ॥ ९.४९.११ ॥
So angesprochen blickte der ehrwürdige Gott, wie lächelnd, sie an, kannte ihr Gelübde und sprach, als wolle er sie trösten, o Bhārata.
9.49.12
उग्रं तपश्चरसि वै विदिता मेऽसि सुव्रते ।
यदर्थमयमारम्भस्तव कल्याणि हृद्गतः ॥ ९.४९.१२ ॥
O du von guten Gelübden, ich weiß, dass du strenge Buße übst; o Glückverheißende, dieses dein Unternehmen gilt dem Ziel, das in deinem Herzen ist.
9.49.13
तच्च सर्वं यथाभूतं भविष्यति वरानने ।
तपसा लभ्यते सर्वं यथाभूतं भविष्यति ॥ ९.४९.१३ ॥
Und, o Schönangesichtige, all das wird geschehen, wie es ist. Alles wird durch Askese erlangt; es wird geschehen, wie es ist.
9.49.14
यथा स्थानानि दिव्यानि विबुधानां शुभानने ।
तपसा तानि प्राप्याणि तपोमूलं महात्सुखम् ॥ ९.४९.१४ ॥
Wie die göttlichen Wohnstätten der Götter sind, o Glückverheißende, so sind jene durch Askese zu erlangen; in der Wurzel der Askese liegt großes Glück.
9.49.15
इति कृत्वा तपो घोरं देहं सन्न्यस्य मानवाः ।
देवत्वं यान्ति कल्याणि शृणुष्वैकं वचो मम ॥ ९.४९.१५ ॥
Nachdem sie so strenge Askese geübt und den Körper abgelegt haben, erlangen die Menschen die Göttlichkeit. Höre, o Glückverheißende, ein einziges Wort von mir.
9.49.16
प़ञ्च चैतानि सुभगे बदराणि शुभव्रते ।
पचेत्युक्त्वा तु भगवाञ्जगाम बलसूदनः ॥ ९.४९.१६ ॥
Mit den Worten: »Koche diese fünf Badara-Früchte, o Glückliche, o Frau mit glückverheißenden Gelübden«, ging der gesegnete Bezwinger Balas davon.
9.49.17
आमन्त्र्य तां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः ।
अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात्तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.४९.१७ ॥
Nachdem er jene Glückverheißende angesprochen hatte, rezitierte er dann sein Japa. Nicht weit von jener Einsiedelei lag eine höchste heilige Furt.
9.49.18
तच्च तीर्थं महाराज यत्र जप्यं जजाप सः ।
इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं त्रिषु लोकेषु मानद ॥ ९.४९.१८ ॥
Und jene heilige Furt, o großer König, ist der Ort, an dem er sein Japa rezitierte; sie ist in den drei Welten als Indra-Tīrtha berühmt, o Spender der Ehre.
9.49.19
तस्य जिज्ञासनार्थं स भगवान्पाकशासनः ।
बदराणामपचनं चकार विबुधाधिपः ॥ ९.४९.१९ ॥
Um ihn zu prüfen, ließ der ehrwürdige Indra, Bezwinger Pākas und Herr der Götter, Brustbeeren kochen.
9.49.20
ततः प्रतप्ता सा राजन्वाग्यता विगतक्लमा ।
तत्परा शुचिसंवीता पावके समधिश्रयत्।
अपचद्राजशार्दूल बदराणि महाव्रता ॥ ९.४९.२० ॥
Da, o König, erhitzt, schweigsam und ohne Ermüdung, ganz darauf bedacht, in reine Gewänder gekleidet, setzte sie sie aufs Feuer und kochte die Brustbeeren, o Tiger unter den Königen, sie mit den großen Gelübden.
9.49.21
तस्याः पचन्त्याः सुमहान्कालोऽगात्पुरुषर्षभ ।
न च स्म तान्यपच्यन्त दिनं च क्षयमभ्यगात् ॥ ९.४९.२१ ॥
Während sie kochte, verging eine sehr lange Zeit, o Stier unter den Männern. Die Brustbeeren wurden nicht gar, und der Tag ging zu Ende.
9.49.22
हुताशनेन दग्धश्च यस्तस्याः काष्ठसञ्चयः ।
अकाष्ठमग्निं सा दृष्ट्वा स्वशरीरमथादहत् ॥ ९.४९.२२ ॥
Der Holzstapel, den sie hatte, verbrannte im Feuer, und als sie das Feuer ohne Holz sah, verbrannte sie ihren eigenen Leib.
9.49.23
पादौ प्रक्षिप्य सा पूर्वं पावके चारुदर्शना ।
दग्धौ दग्धौ पुनः पादावुपावर्तयतानघ ॥ ९.४९.२३ ॥
Nachdem sie zuerst ihre Füße ins Feuer gelegt hatte, wendete die Schönangesichtige, o Makelloser, die verbrannten Füße immer wieder.
9.49.24
चरणे दह्यमाने च नाचिन्तयदनिन्दिता ।
दुःखं कमलपत्राक्षी महर्षिप्रियकाम्यया ॥ ९.४९.२४ ॥
Obwohl ihre Füße brannten, dachte die Makellose, Lotusblatt-äugige, nicht an den Schmerz, aus Verlangen, dem großen Weisen zu gefallen.
9.49.25
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदोऽथवाऽभवत् ।
शरीरमग्निना दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता ॥ ९.४९.२५ ॥
Kein Kummer kam über sie, ihr Gesicht veränderte sich nicht; obwohl ihr Körper vom Feuer brannte, stand sie da, als stünde sie mitten im Wasser.
9.49.26
तच्चास्याः पचने यत्नं न न्यवर्तत भारत ।
सर्वथा बदराण्येव पक्तव्यानीति कन्यका ॥ ९.४९.२६ ॥
O Bhārata, ihre Mühe beim Kochen ließ nicht nach; das Mädchen dachte: 'Auf jeden Fall sind nur Jujuben zu kochen.'
9.49.27
सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेर्वचनं शुभा ।
अपचद्बदराण्येव न चापच्यन्त भारत ॥ ९.४९.२७ ॥
Jenes glückliche Mädchen bewahrte die Worte des großen Sehers im Sinn und kochte nur Jujuben; o Bhārata, nichts anderes wurde gekocht.
9.49.28
तस्यास्तु चरणौ वह्निर्ददाह भगवान्स्वयम् ।
न च तस्या मनोदुःखं स्वल्पमप्यभवत्तदा ॥ ९.४९.२८ ॥
Der Gott Feuer selbst verbrannte ihre Füße, doch in ihrem Geist entstand damals nicht der geringste Kummer.
9.49.29
अथ तत्कर्म दृष्ट्वाऽस्याः प्रीतस्त्रिभुवनेश्वरः ।
ततः सन्दर्शयामास कन्यायै रूपमात्मनः ॥ ९.४९.२९ ॥
Als der Herr der drei Welten ihre Tat sah, freute er sich und zeigte dem Mädchen seine eigene Gestalt.
9.49.30
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् ।
प्रीतोऽस्मि ते शुभे भक्त्या तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.३० ॥
Und der Beste der Götter sprach zu jenem Mädchen, fest in seinem Gelübde: 'O Glückliche, ich bin mit dir zufrieden wegen deiner Hingabe, deiner Askese und deiner Disziplin.'
9.49.31
तस्माद्योऽभिमतः कामः स ते सम्पत्स्यते शुभे ।
देहं त्यक्त्वा महाभागे त्रिदिवे मयि वत्स्यसि ॥ ९.४९.३१ ॥
Darum, o Glückverheißende, wird dein erwünschter Wunsch erfüllt werden. O Hochgesegnete, nachdem du deinen Körper abgelegt hast, wirst du bei mir im Himmel wohnen.
9.49.32
इदं च ते तीर्थवरं स्थिरं लोके भविष्यति ।
सर्वपापापहं सुभ्रु नाम्ना बदरपाचनम्।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु ब्रह्मर्षिभिरभिप्लुतम् ॥ ९.४९.३२ ॥
Und diese beste heilige Furt wird in der Welt unter deinem Namen bestehen. O Schönbrauige, sie wird alle Sünden tilgen, in den drei Welten als Badarapācana berühmt sein, und die Brahmarshis werden in ihr baden.
9.49.33
अस्मिन्खलु महाभागे शुभे तीर्थवरेऽनघे ।
त्यक्त्वा सप्तर्षयो जग्मुर्हिमवन्तमरुन्धतीम् ॥ ९.४९.३३ ॥
Gewiss, o Hochgesegnete, Glückverheißende, Makellose, an dieser besten heiligen Furt verließen dich die sieben Weisen und gingen mit Arundhatī zum Himavat.
9.49.34
ततस्ते वै महाभागा गत्वा तत्र सुसंशिताः ।
वृत्त्यर्थं फलमूलानि समाहर्तुं ययुः किल ॥ ९.४९.३४ ॥
Dann gingen jene hochgesegneten, sehr gezügelten Weisen dorthin und zogen aus, um Früchte und Wurzeln zu ihrem Lebensunterhalt zu sammeln.
9.49.35
तेषां वृत्त्यर्थिनां तत्र वसतां हिमवद्वने ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता तदा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.३५ ॥
Über sie, die dort im Wald des Himavat wohnten und ihren Lebensunterhalt suchten, kam damals eine zwölfjährige Dürre.
9.49.36
ते कृत्वा चाश्रमं तत्र न्यवसन्त तपस्विनः ।
अरुन्धत्यपि कल्याणी तपोनित्याऽभवत्तदा ॥ ९.४९.३६ ॥
Nachdem sie dort eine Einsiedelei errichtet hatten, wohnten jene Asketen; und die glückverheißende Arundhatī wurde von da an ständig in der Askese.
9.49.37
अरुन्धतीं ततो दृष्ट्वा तीव्रं नियममास्थिताम् ।
अथागमत्त्रिनयनः सुप्रीतो वरदस्तदा ॥ ९.४९.३७ ॥
Als er Arundhatī in ihrer strengen Askese sah, kam da der Dreiäugige, hoch erfreut, der Gewährer von Gaben.
9.49.38
ब्राह्मं रूपं ततः कृत्वा महादेवो महायशाः ।
तामभ्येत्याब्रवीद्देवो भिक्षामिच्छाम्यहं शुभे ॥ ९.४९.३८ ॥
Da nahm Mahādeva, von großem Ruhm, die Gestalt eines Brahmanen an, trat zu ihr und sprach: »O Glückliche, ich wünsche Almosen.«
9.49.39
प्रत्युवाच ततः सा तं ब्राह्मणं चारुदर्शना ।
क्षीणोऽन्नसञ्चयो विप्र बदराणीह भक्षय ॥ ९.४९.३९ ॥
Darauf antwortete sie, die Schöne, dem Brahmanen: »O Brahmane, mein Vorrat an Speise ist erschöpft; iss hier die Brustbeeren.«
9.49.40
ततोऽब्रवीन्महादेवः पचस्वैतानि सुव्रते ।
इत्युक्ता साऽपचत्तानि ब्राह्मणप्रियकाम्यया।
अधिश्रित्य समिद्धेऽग्नौ बदराणि यशस्विनी ॥ ९.४९.४० ॥
Da sprach Mahādeva: »O du mit guten Gelübden, koche diese.« So angesprochen, legte die Ruhmreiche, den Brahmanen erfreuen wollend, sie auf das lodernde Feuer und kochte die Brustbeeren.
9.49.41
दिव्या मनोरमाः पुण्याः कथाः शुश्राव सा तदा ।
अतीता सा त्वनावृष्टिर्घोरा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.४१ ॥
Da hörte sie göttliche, entzückende, heilige Geschichten. Und jene schreckliche Dürre, die zwölf Jahre gewährt hatte, verging.
9.49.42
अनश्नन्त्याः पचन्त्याश्च शृण्वन्त्याश्च कथाः शुभाः ।
दिनोपमः स तस्याथ कालोऽतीतः सुदारुणः ॥ ९.४९.४२ ॥
Für sie, die nicht aß, kochte und glückverheißende Geschichten hörte, verging jene äußerst schreckliche Zeit wie ein einziger Tag.
9.49.43
ततस्तु मुनयः प्राप्ताः फलान्यादाय पर्वतात् ।
ततः स भगवान्प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः ॥ ९.४९.४३ ॥
Dann kamen die Weisen, nachdem sie Früchte vom Berg geholt hatten. Dann sprach der Erhabene, erfreut, zu Arundhatī.
9.49.44
उपसर्पस्व धर्मज्ञे यथापूर्वमिमानृषीन् ।
प्रीतोऽस्मि तव धर्मज्ञे तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.४४ ॥
Tritt diesen Weisen wie zuvor nahe, o Kennerin des Dharma. Ich bin erfreut über dich, o Kennerin des Dharma, wegen deiner Askese und Disziplin.
9.49.45
ततः सन्दर्शयामास स्वरूपं भगवान्हरः ।
ततोऽब्रवीत्तदा तेभ्यस्तस्याश्च चरितं महत् ॥ ९.४९.४५ ॥
Dann zeigte der Erhabene Hara seine eigene Gestalt. Dann sprach er zu ihnen über ihre großen Taten.
9.49.46
भवद्भिर्हिमवत्पृष्ठे यत्तपः समुपार्जितम् ।
अस्यास्च यत्तपो विप्रा न समं तन्मतं मम ॥ ९.४९.४६ ॥
Die Askese, die ihr auf dem Rücken des Himālaya vollständig erworben habt, und ihre Askese, o Brahmanen, sind meiner Ansicht nach nicht gleich.
9.49.47
अनया हि तपस्विन्या तपस्तप्तं सुदुश्चरम् ।
अनश्नन्त्या पचन्त्या च समा द्वादश पारिताः ॥ ९.४९.४७ ॥
Von dieser asketischen Frau wurde eine sehr schwere Askese vollbracht; ohne zu essen, während sie kochte, wurden zwölf Jahre vollendet.
9.49.48
ततः प्रोवाच भगवांस्तामेवारुन्धतीं पुनः ।
वरं वृणीष्व कल्याणि यत्तेऽभिलषितं हृदि ॥ ९.४९.४८ ॥
Dann sprach der Erhabene wieder zu eben dieser Arundhatī: Wähle eine Gabe, o Glückbringende, was immer dein Herz begehrt.
9.49.49
साऽब्रवीत्पृथुताम्राक्षी देवं सप्तर्षिसंसदि ।
भगवान्यदि मे प्रीतस्तीर्थं स्यादिदमद्भुतम् ॥ ९.४९.४९ ॥
Mit weit geöffneten, rot geränderten Augen sprach sie in der Versammlung der sieben Weisen zu dem Gott: "Gesegneter Herr, wenn du mit mir zufrieden bist, so möge hier diese wunderbare Furt entstehen."
9.49.50
सिद्धदेवर्षिदयितं नाम्ना बदरपाचनम् ।
तथाऽस्मिन्देवदेवेश त्रिरात्रमुषितः शुचिः ॥ ९.४९.५० ॥
Geliebt von Vollendeten, Göttern und Weisen, es werde Badara-pācana genannt; o Gott der Götter, wer hier drei Nächte rein verweilt.
9.49.51
प्राप्नुयादुपवासेन फलं द्वादशवार्षिकम् ।
एवमस्त्विति तां देवः प्रत्युवाच तपस्विनीम् ॥ ९.४९.५१ ॥
Durch Fasten möge er die Frucht von zwölf Jahren erlangen." "So sei es", antwortete der Gott jener Asketin.
9.49.52
सप्तर्षिभिः स्तुतो देवस्ततो लोकं ययौ तदा ।
ऋषयो विस्मयं जग्मुस्तां दृष्ट्वा चाप्यरुन्धतीम्।
अश्रान्तां चाविवर्णां च क्षुत्पिपासाऽसमायुताम् ॥ ९.४९.५२ ॥
Von den sieben Weisen gepriesen, ging der Gott da in seine Welt zurück. Die Weisen staunten, und als sie Arundhatī sahen — unermüdet, nicht blass und von Hunger und Durst unberührt — wunderten sie sich noch mehr.
9.49.53
एवं सिद्धिः परा प्राप्ता अरुन्धत्या विशुद्धया ।
यथा त्वया महाभागे मदर्थे संशितव्रते ॥ ९.४९.५३ ॥
So erlangte die geläuterte Arundhatī die höchste Vollendung, wie du um meinetwillen, o Hochbeglückte, o du von strengen Gelübden.
9.49.54
विशेषो हि त्वया भद्रे व्रते ह्यस्मिन्समर्पितः ।
तथा चेदं ददाम्यद्य नियमेन सुतोषितः।
विशेषं तव कल्याणि प्रयच्छामि वरं वरे ॥ ९.४९.५४ ॥
O Glückverheißende, in diesem Gelübde hast du besondere Hingabe gezeigt. Darum, tief erfreut, gewähre ich dir dies heute nach der Regel. O Gütige, ich schenke dir eine besondere Gabe; wähle deine Gabe.
9.49.55
अरुन्धत्या वरस्तस्या यो दत्तो वै महात्मना ।
तस्य चाहं प्रभावेन तव कल्याणि तेजसा।
प्रवक्ष्यामि परं भूयो वरमत्र यथाविधि ॥ ९.४९.५५ ॥
Durch die Kraft der Gabe, die der Großherzige Arundhatī verlieh, und durch deinen Glanz, o Glückliche, will ich hier nach der Vorschrift noch eine höchste Gabe verkünden.
9.49.56
यस्त्वेकां रजनीं तीर्थे वत्स्यते सुसमाहितः ।
सस्नात्वा प्राप्स्यते लोकान्देहन्यासात्सुदुर्लभान् ॥ ९.४९.५६ ॥
Wer eine einzige Nacht an der heiligen Furt mit gesammeltem Geist verweilt und sich dort badet, wird beim Ablegen des Körpers Welten erlangen, die sehr schwer zu erreichen sind.
9.49.57
इत्युक्त्वा भगवान्देवः सहस्राक्षः प्रतापवान् ।
श्रुतावतीं ततः पुण्यां जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ ९.४९.५७ ॥
Nach diesen Worten verließ der gesegnete, mächtige Gott mit den tausend Augen die heilige Śrutāvatī und kehrte wieder in den Himmel zurück.
9.49.58
गते वज्रधरे राजंस्तत्र वर्षं पपात ह ।
पुष्पाणां भरतश्रेष्ठ दिव्यानां पुण्यगन्धिनाम् ॥ ९.४९.५८ ॥
Als der Donnerträger fortgegangen war, o König, fiel dort ein Regen göttlicher Blumen von heiligem Duft, o Bester der Bharatas.
9.49.59
दवदुन्दुभयश्चापि नेदुस्तत्र महास्वनाः ।
मारुतश्च ववौ पुण्यः पुण्यगन्धो विशाम्पते ॥ ९.४९.५९ ॥
Dort ertönten auch die göttlichen Trommeln mit lautem Getöse, und, o Herr der Völker, es wehte ein heiliger Wind von reinem Duft.
9.49.60
उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम् ।
तपसोग्रेण तं लब्ध्वा तेन रेमे सहाच्युत ॥ ९.४९.६० ॥
Nachdem sie ihren Körper abgelegt hatte, wurde die Glückliche seine Gattin; durch strenge Askese hatte sie ihn erlangt, und sie erfreute sich mit ihm, o Acyuta.
9.49.61
का तस्या भगवन्माता क्व संवृद्धा च शोभना ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४९.६१ ॥
Wer war ihre Mutter, und wo wuchs die strahlende Jungfrau auf? O Gesegneter, o Brāhmaṇa, ich möchte es hören; meine Neugier ist groß.
9.49.62
भरद्वाजस्य विप्रर्षेः स्कन्नं रेतो महात्मनः ।
दृष्ट्वाऽप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृथलोचनाम् ॥ ९.४९.६२ ॥
Der Same des großseeligen Brāhmaṇa-Weisen Bharadvāja floss aus, als er die breitäugige Apsaras Ghṛtācī herannahen sah.
9.49.63
स तु जग्राह तद्रेतः करेण जपतां वरः ।
तदाऽपतत्पर्णपुटे तत्र सा सम्भवत्सुता ॥ ९.४९.६३ ॥
Er, der Beste unter den Rezitierenden, nahm jenen Samen mit seiner Hand; da fiel er in eine Blätterschale, und dort wurde die Tochter geboren.
9.49.64
तस्यास्तु जातकर्मादि कृत्वा सर्वं तपोधनः ।
नाम चास्याः स कृतवान्भरद्वाजो महामुनिः ॥ ९.४९.६४ ॥
Nachdem der an Askese reiche große Weise Bharadvāja alle Geburtsriten und das Übrige für sie vollzogen hatte, gab er ihr auch einen Namen.
9.49.65
श्रुतावतीति धर्मात्मा देवर्षिगणसंसदि ।
स्वे च तामाश्रमे न्यस्य जगाम हिमवद्वनम् ॥ ९.४९.६५ ॥
Nachdem der Rechtschaffene sie in der Versammlung der Götter und Seher Śrutāvatī genannt hatte, setzte er sie in seiner eigenen Einsiedelei ab und zog in den Wald des Himālaya.
9.49.66
तत्राप्युपस्पृश्य महानुभावो ।
वसूनि दत्त्वा च महाद्विजेभ्यः।
जगाम तीर्थं सुसमाहितात्मा ।
शक्रस्य वृष्णिप्रवरस्तदानीम् ॥ ९.४९.६६ ॥
Auch dort gab jener Mann von großer Kraft, nachdem er sich mit Wasser gereinigt hatte, den großen Brāhmaṇas Reichtum und ging mit gesammeltem Geist zur heiligen Furt Indras — der damalige Erste der Vṛṣṇi.