மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.49.1
ततस्तीर्थवरं रामो ययौ बदरपाचनाम् ।
तपस्विसिद्धचरितं यत्र कन्या धृतव्रता ॥ ९.४९.१ ॥
பின்பு ராமர் சிறந்த தீர்த்தமான பதரபாசனத்திற்குச் சென்றார். அது தவசிகளும் சித்தர்களும் வாழும் இடம்; அங்கே விரதம் பூண்ட ஒரு கன்னிகை இருந்தாள்.
9.49.2
भरद्वाजस्य दुहिता रुपेणाप्रतिमा भुवि ।
श्रुतावती नाम विभो कुमारी ब्रह्मचारिणी ॥ ९.४९.२ ॥
பரத்வாஜரின் மகள், உலகில் அழகில் ஒப்பற்றவள்; ஓ வியபுவே, சுருதாவதி என்ற பெயருடைய பிரம்மசாரிணியான கன்னிகை அவள்.
9.49.3
तपश्चचार सात्युग्रं नियमैर्बहुभिर्वृता ।
भर्ता मे देवराजः स्यादिति निश्चित्य भामिनी ॥ ९.४९.३ ॥
பல நியமங்களுடன் அந்த பாமினி மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள்; 'தேவர்களின் அரசனே எனக்குக் கணவனாகட்டும்' என்று உறுதி பூண்டு.
9.49.4
समास्तस्या व्यतिक्रान्ता बह्व्यः कुरुकुलोद्वह ।
चरन्त्या नियमांस्तांस्तांस्त्रीभिस्तीव्रान्सुदुश्चरान् ॥ ९.४९.४ ॥
ஓ குருகுலத்தின் தாங்கியே, அவள் பல ஆண்டுகள் கழிந்தன; பெண்களுக்கு மிகக் கடினமான கடுமையான நியமங்களை அவள் கடைப்பிடித்தாள்.
9.49.5
तस्यास्तु तेन वृत्तेन तपसा च विशाम्पते ।
भक्त्या च भगवान्प्रीतः परया पाकशासनः ॥ ९.४९.५ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே, அவளுடைய அந்த நடத்தையாலும் தவத்தாலும், மேலான பக்தியாலும், பகனை வென்ற பகவான் இந்திரன் மகிழ்ந்தான்.
9.49.6
आजगामाश्रमं तस्यास्त्रिदशाधिपतिः प्रभुः ।
आस्थाय रूपं विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ ९.४९.६ ॥
முப்பது தேவர்களின் தலைவனாகிய வல்லமை மிக்க இந்திரன் அவளுடைய ஆசிரமத்திற்கு வந்தான்; மகாத்மாவான அந்தணர் முனிவர் வசிஷ்டரின் வடிவை ஏற்று.
9.49.7
सा तं दृष्ट्वोग्रतपसं वसिष्ठं तपतां वरम् ।
आचारैर्मुनिभिर्दृष्टैः पूजयामास भारत ॥ ९.४९.७ ॥
கடுந்தவம் புரியும், தவசிகளில் சிறந்த வசிஷ்டரைக் கண்டு, முனிவர்கள் கண்ட ஒழுக்கங்களின்படி அவள் அவரைப் பூஜித்தாள், ஓ பாரதா.
9.49.8
उवाच नियमज्ञा च कल्याणी सा प्रियंवदा ।
भगवन्मुनिशार्दूल किमाज्ञापयसि प्रभो ॥ ९.४९.८ ॥
விரதங்களை அறிந்த, நன்மை நிறைந்த, இனிமையாகப் பேசும் அவள் கூறினாள்: 'பகவானே, முனிவர்களில் சிங்கமே, பிரபுவே, தாங்கள் என்ன ஆணையிடுகிறீர்கள்?'
9.49.9
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत ।
शक्त्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथञ्चन ॥ ९.४९.९ ॥
ஓ நற்விரதரே, இன்று என் சக்திக்கேற்ப தங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் தருவேன்; ஆனால் சக்கிரனிடம் உள்ள பக்தியால் என் கையை எந்த வகையிலும் தரமாட்டேன்.
9.49.10
व्रतैश्च नियमैश्चैव तपसा च तपोधन ।
शक्रस्तोषयितव्यो वै मया त्रिभुवनेश्वरः ॥ ९.४९.१० ॥
ஓ தவச் செல்வரே, விரதங்களாலும் நியமங்களாலும் தவத்தாலும் மூவுலகங்களின் தலைவரான சக்கிரனை நான் மகிழ்விக்க வேண்டும்.
9.49.11
इत्युक्तो भगवान्देवः स्मयन्निव निरीक्ष्य ताम् ।
उवाच नियमं ज्ञात्वा सांत्वयन्निव भारत ॥ ९.४९.११ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பகவானாகிய தேவர் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பவர் போல், அவளுடைய விரதத்தை அறிந்து, தேற்றுபவர் போல் கூறினார், ஓ பாரதா.
9.49.12
उग्रं तपश्चरसि वै विदिता मेऽसि सुव्रते ।
यदर्थमयमारम्भस्तव कल्याणि हृद्गतः ॥ ९.४९.१२ ॥
ஓ நற்விரதையே, நீ கடுந்தவம் புரிகிறாய், அது எனக்குத் தெரியும்; ஓ கல்யாணீ, உன் இதயத்தில் உள்ள நோக்கத்திற்காகவே உன் இந்த முயற்சி.
9.49.13
तच्च सर्वं यथाभूतं भविष्यति वरानने ।
तपसा लभ्यते सर्वं यथाभूतं भविष्यति ॥ ९.४९.१३ ॥
அழகிய முகம் கொண்டவளே, அது அனைத்தும் உண்மையில் இருக்கும்படியே நிகழும். தவத்தால் எல்லாம் அடையப்படுகிறது; இருக்கும்படியே நிகழும்.
9.49.14
यथा स्थानानि दिव्यानि विबुधानां शुभानने ।
तपसा तानि प्राप्याणि तपोमूलं महात्सुखम् ॥ ९.४९.१४ ॥
அழகிய முகம் கொண்டவளே, தேவர்களின் திவ்ய இடங்கள் எவ்வாறோ, அவை தவத்தால் அடையத் தக்கவை; தவத்தின் வேரில் பெரும் இன்பம் உள்ளது.
9.49.15
इति कृत्वा तपो घोरं देहं सन्न्यस्य मानवाः ।
देवत्वं यान्ति कल्याणि शृणुष्वैकं वचो मम ॥ ९.४९.१५ ॥
இவ்வாறு கொடிய தவம் செய்து, உடலைத் துறந்து, மனிதர்கள் தேவநிலையை அடைகிறார்கள். கல்யாணியே, என் ஒரு சொல்லைக் கேள்.
9.49.16
प़ञ्च चैतानि सुभगे बदराणि शुभव्रते ।
पचेत्युक्त्वा तु भगवाञ्जगाम बलसूदनः ॥ ९.४९.१६ ॥
சுபகே, சுபவிரதையே, இந்த ஐந்து இலந்தைப் பழங்களைச் சமைத்துக்கொள் என்று சொல்லி, பலசூதனனான பகவான் சென்றார்.
9.49.17
आमन्त्र्य तां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः ।
अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात्तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.४९.१७ ॥
அந்தக் கல்யாணியை அழைத்து, பின்னர் அவர் ஜபத்தை ஜபித்தார். பின்னர் அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து சற்று தொலைவில் ஒரு உயர்ந்த தீர்த்தம் இருந்தது.
9.49.18
तच्च तीर्थं महाराज यत्र जप्यं जजाप सः ।
इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं त्रिषु लोकेषु मानद ॥ ९.४९.१८ ॥
மகாராஜனே, அந்தத் தீர்த்தம் எங்கே அவர் ஜபித்தாரோ அதுவே; அது இந்திரதீர்த்தம் என்று மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது, மானதனே.
9.49.19
तस्य जिज्ञासनार्थं स भगवान्पाकशासनः ।
बदराणामपचनं चकार विबुधाधिपः ॥ ९.४९.१९ ॥
அவனைச் சோதிக்கும் பொருட்டு, பாகசாசனரான பகவான் இந்திரன், தேவர்களின் தலைவன், இலந்தைப் பழங்களைச் சமைத்தான்.
9.49.20
ततः प्रतप्ता सा राजन्वाग्यता विगतक्लमा ।
तत्परा शुचिसंवीता पावके समधिश्रयत्।
अपचद्राजशार्दूल बदराणि महाव्रता ॥ ९.४९.२० ॥
அப்போது, அரசே, சூடேறிய அவள், மௌனமாகவும் களைப்பின்றியும், அதில் ஈடுபட்டு, தூய ஆடை அணிந்து, நெருப்பில் வைத்து, அரசர்களில் புலியே, மகாவிரதம் கொண்டவளாய் இலந்தைப் பழங்களைச் சமைத்தாள்.
9.49.21
तस्याः पचन्त्याः सुमहान्कालोऽगात्पुरुषर्षभ ।
न च स्म तान्यपच्यन्त दिनं च क्षयमभ्यगात् ॥ ९.४९.२१ ॥
அவள் சமைத்துக்கொண்டிருக்கையில் மிக நீண்ட காலம் கடந்தது, ஆடவர்களில் காளையே. அவை வேகவில்லை; பகலும் முடிந்தது.
9.49.22
हुताशनेन दग्धश्च यस्तस्याः काष्ठसञ्चयः ।
अकाष्ठमग्निं सा दृष्ट्वा स्वशरीरमथादहत् ॥ ९.४९.२२ ॥
நெருப்பால் அவளது விறகுக் குவியல் எரிந்துவிட்டது. விறகில்லாத நெருப்பைக் கண்டு அவள் தன் உடலையே எரித்தாள்.
9.49.23
पादौ प्रक्षिप्य सा पूर्वं पावके चारुदर्शना ।
दग्धौ दग्धौ पुनः पादावुपावर्तयतानघ ॥ ९.४९.२३ ॥
முதலில் தன் பாதங்களை நெருப்பில் இட்டு, அழகிய முகத்தாள், பாவமற்றவனே, எரிந்த பாதங்களை மீண்டும் மீண்டும் திருப்பினாள்.
9.49.24
चरणे दह्यमाने च नाचिन्तयदनिन्दिता ।
दुःखं कमलपत्राक्षी महर्षिप्रियकाम्यया ॥ ९.४९.२४ ॥
பாதங்கள் எரிந்தபோதும் அந்தக் குற்றமற்ற, தாமரை இதழ் விழியாள் துன்பத்தை எண்ணவில்லை, மகரிஷிக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விருப்பத்தால்.
9.49.25
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदोऽथवाऽभवत् ।
शरीरमग्निना दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता ॥ ९.४९.२५ ॥
அவளுக்கு மனச்சோர்வு உண்டாகவில்லை, முகமும் மாறவில்லை; நெருப்பால் உடல் எரிந்தபோதும் அவள் நீருக்கு நடுவே நிற்பவள் போல் இருந்தாள்.
9.49.26
तच्चास्याः पचने यत्नं न न्यवर्तत भारत ।
सर्वथा बदराण्येव पक्तव्यानीति कन्यका ॥ ९.४९.२६ ॥
பாரதா, அவள் சமைக்கும் முயற்சி நிற்கவில்லை; 'எவ்வகையிலும் இலந்தைப் பழங்களையே சமைக்க வேண்டும்' என்று அந்தக் கன்னிகை எண்ணினாள்.
9.49.27
सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेर्वचनं शुभा ।
अपचद्बदराण्येव न चापच्यन्त भारत ॥ ९.४९.२७ ॥
அந்த நல்ல கன்னிகை மகரிஷியின் வாக்கை மனதில் கொண்டு இலந்தைப் பழங்களையே சமைத்தாள்; பாரதா, வேறெதுவும் சமைக்கப்படவில்லை.
9.49.28
तस्यास्तु चरणौ वह्निर्ददाह भगवान्स्वयम् ।
न च तस्या मनोदुःखं स्वल्पमप्यभवत्तदा ॥ ९.४९.२८ ॥
அவளுடைய பாதங்களை பகவான் அக்னியே தானாகவே எரித்தார்; ஆனால் அப்போது அவள் மனத்தில் சிறு துயரமும் எழவில்லை.
9.49.29
अथ तत्कर्म दृष्ट्वाऽस्याः प्रीतस्त्रिभुवनेश्वरः ।
ततः सन्दर्शयामास कन्यायै रूपमात्मनः ॥ ९.४९.२९ ॥
அப்போது அவளுடைய அந்தச் செயலைக் கண்டு மூவுலகின் ஈசுவரர் மகிழ்ந்தார்; பின்னர் அந்தக் கன்னிகைக்குத் தம் உருவத்தைக் காட்டினார்.
9.49.30
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् ।
प्रीतोऽस्मि ते शुभे भक्त्या तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.३० ॥
தேவர்களில் சிறந்தவர் அந்தக் கன்னிகையிடம், உறுதியான விரதம் கொண்டவளே, சொன்னார்: 'சுபையே, உன் பக்தியாலும் தவத்தாலும் நியமத்தாலும் நான் உன்மீது மகிழ்ந்தேன்.'
9.49.31
तस्माद्योऽभिमतः कामः स ते सम्पत्स्यते शुभे ।
देहं त्यक्त्वा महाभागे त्रिदिवे मयि वत्स्यसि ॥ ९.४९.३१ ॥
ஆகையால் சுபையே, உனக்கு விருப்பமான விருப்பம் நிறைவேறும். மகாபாகையே, உடலை நீத்து என்னுடன் சொர்க்கத்தில் வசிப்பாய்.
9.49.32
इदं च ते तीर्थवरं स्थिरं लोके भविष्यति ।
सर्वपापापहं सुभ्रु नाम्ना बदरपाचनम्।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु ब्रह्मर्षिभिरभिप्लुतम् ॥ ९.४९.३२ ॥
இந்த சிறந்த தீர்த்தம் உனது பெயரால் உலகில் நிலைபெறும். சுப்ருவே, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் இது 'பதரபாசனம்' என்ற பெயரில் மூவுலகிலும் புகழ்பெறும்; பிரம்மரிஷிகள் இதில் நீராடுவார்கள்.
9.49.33
अस्मिन्खलु महाभागे शुभे तीर्थवरेऽनघे ।
त्यक्त्वा सप्तर्षयो जग्मुर्हिमवन्तमरुन्धतीम् ॥ ९.४९.३३ ॥
மகாபாகையே, சுபையே, அனகையே, இந்த சிறந்த தீர்த்தத்தில் சப்தரிஷிகள் உன்னை விட்டு அருந்ததியுடன் இமயமலைக்குச் சென்றனர்.
9.49.34
ततस्ते वै महाभागा गत्वा तत्र सुसंशिताः ।
वृत्त्यर्थं फलमूलानि समाहर्तुं ययुः किल ॥ ९.४९.३४ ॥
பின்னர் அந்த மகாபாகர்கள், மிகக் கடுமையான நோன்புடையவர்கள், அங்கு சென்று வாழ்க்கைக்காக பழங்களும் கிழங்குகளும் சேகரிக்கச் சென்றனர்.
9.49.35
तेषां वृत्त्यर्थिनां तत्र वसतां हिमवद्वने ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता तदा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.३५ ॥
இமய வனத்தில் அங்கு வசித்து வாழ்க்கைக்காக முயன்ற அவர்களுக்கு அப்போது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த வறட்சி வந்தது.
9.49.36
ते कृत्वा चाश्रमं तत्र न्यवसन्त तपस्विनः ।
अरुन्धत्यपि कल्याणी तपोनित्याऽभवत्तदा ॥ ९.४९.३६ ॥
அந்த தபஸ்விகள் அங்கு ஆசிரமம் அமைத்து வசித்தனர்; கல்யாணியான அருந்ததியும் அப்போது முதல் நித்தியமாக தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்.
9.49.37
अरुन्धतीं ततो दृष्ट्वा तीव्रं नियममास्थिताम् ।
अथागमत्त्रिनयनः सुप्रीतो वरदस्तदा ॥ ९.४९.३७ ॥
கடுமையான நியமத்தைக் கடைப்பிடித்திருந்த அருந்ததியைக் கண்டு, முக்கண்ணரும் மிகவும் மகிழ்ந்த வரம் அளிப்பவருமான அவர் அப்போது வந்தார்.
9.49.38
ब्राह्मं रूपं ततः कृत्वा महादेवो महायशाः ।
तामभ्येत्याब्रवीद्देवो भिक्षामिच्छाम्यहं शुभे ॥ ९.४९.३८ ॥
பின்பு புகழ்மிக்க மகாதேவர் பிராமண வடிவம் எடுத்து, அவளிடம் சென்று, "சுபமானவளே, நான் பிட்சை வேண்டுகிறேன்" என்று கூறினார்.
9.49.39
प्रत्युवाच ततः सा तं ब्राह्मणं चारुदर्शना ।
क्षीणोऽन्नसञ्चयो विप्र बदराणीह भक्षय ॥ ९.४९.३९ ॥
பின்பு அழகிய தோற்றமுடையவள் அந்தப் பிராமணனுக்குப் பதில் கூறினாள்: "விப்ரரே, உணவுச் சேமிப்பு தீர்ந்துவிட்டது; இங்கே இலந்தைப் பழங்களை உண்ணுங்கள்."
9.49.40
ततोऽब्रवीन्महादेवः पचस्वैतानि सुव्रते ।
इत्युक्ता साऽपचत्तानि ब्राह्मणप्रियकाम्यया।
अधिश्रित्य समिद्धेऽग्नौ बदराणि यशस्विनी ॥ ९.४९.४० ॥
அப்போது மகாதேவர், "நல்ல விரதமுடையவளே, இவற்றைச் சமை" என்றார். அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பிராமணனை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்துடன் அந்தப் புகழுடையவள் எரியும் நெருப்பின்மேல் வைத்து அவற்றை சமைத்தாள்.
9.49.41
दिव्या मनोरमाः पुण्याः कथाः शुश्राव सा तदा ।
अतीता सा त्वनावृष्टिर्घोरा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.४१ ॥
அப்போது அவள் தெய்வீகமும் மனதைக் கவரும் புனிதமுமான கதைகளைக் கேட்டாள். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த கொடிய மழையின்மை கடந்து போயிற்று.
9.49.42
अनश्नन्त्याः पचन्त्याश्च शृण्वन्त्याश्च कथाः शुभाः ।
दिनोपमः स तस्याथ कालोऽतीतः सुदारुणः ॥ ९.४९.४२ ॥
உண்ணாமல், சமைத்துக்கொண்டு, நல்ல கதைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அவளுக்கு, அந்தக் கொடிய காலம் ஒரு நாளைப் போல கழிந்தது.
9.49.43
ततस्तु मुनयः प्राप्ताः फलान्यादाय पर्वतात् ।
ततः स भगवान्प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः ॥ ९.४९.४३ ॥
பின்பு முனிவர்கள் மலையிலிருந்து பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்தனர். பின்னர் பகவான் மகிழ்ந்து அருந்ததியிடம் கூறினார்.
9.49.44
उपसर्पस्व धर्मज्ञे यथापूर्वमिमानृषीन् ।
प्रीतोऽस्मि तव धर्मज्ञे तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.४४ ॥
தர்மம் அறிந்தவளே, முன்பு போல் இந்த முனிவர்களை அணுகு. தர்மம் அறிந்தவளே, உன் தவத்தாலும் நியமத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன்.
9.49.45
ततः सन्दर्शयामास स्वरूपं भगवान्हरः ।
ततोऽब्रवीत्तदा तेभ्यस्तस्याश्च चरितं महत् ॥ ९.४९.४५ ॥
பின்பு பகவான் ஹரன் தனது உண்மை வடிவைக் காட்டினார். அப்போது அவர்களிடம் அவளுடைய பெரிய செயலைப் பற்றிக் கூறினார்.
9.49.46
भवद्भिर्हिमवत्पृष्ठे यत्तपः समुपार्जितम् ।
अस्यास्च यत्तपो विप्रा न समं तन्मतं मम ॥ ९.४९.४६ ॥
இமயமலையின் முதுகில் நீங்கள் சேர்த்த தவம், அவளுடைய தவம், அது எனக்கு சமமாகத் தோன்றவில்லை, அந்தணர்களே.
9.49.47
अनया हि तपस्विन्या तपस्तप्तं सुदुश्चरम् ।
अनश्नन्त्या पचन्त्या च समा द्वादश पारिताः ॥ ९.४९.४७ ॥
இந்தத் தவசினி மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தாள். உண்ணாமல், சமைத்துக்கொண்டே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அது நிறைவுற்றது.
9.49.48
ततः प्रोवाच भगवांस्तामेवारुन्धतीं पुनः ।
वरं वृणीष्व कल्याणि यत्तेऽभिलषितं हृदि ॥ ९.४९.४८ ॥
பின்பு பகவான் அதே அருந்ததியிடம் மீண்டும் கூறினார்: மங்கலமானவளே, உன் மனதில் விரும்பியதை வரமாகக் கேள்.
9.49.49
साऽब्रवीत्पृथुताम्राक्षी देवं सप्तर्षिसंसदि ।
भगवान्यदि मे प्रीतस्तीर्थं स्यादिदमद्भुतम् ॥ ९.४९.४९ ॥
அகன்ற சிவந்த கண்களை உடையவள் சப்தரிஷிகளின் சபையில் தேவனிடம் கூறினாள்: "பகவானே, நீங்கள் என்மீது மகிழ்ந்திருந்தால், இங்கு இந்த அற்புதமான தீர்த்தம் உண்டாகட்டும்."
9.49.50
सिद्धदेवर्षिदयितं नाम्ना बदरपाचनम् ।
तथाऽस्मिन्देवदेवेश त्रिरात्रमुषितः शुचिः ॥ ९.४९.५० ॥
சித்தர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் பிரியமானதாக இது இருக்கட்டும்; பதரபாசனம் என்று பெயர் பெறட்டும். தேவதேவா, இங்கு மூன்று இரவுகள் தூய்மையுடன் தங்குபவன் (பலன் பெறட்டும்).
9.49.51
प्राप्नुयादुपवासेन फलं द्वादशवार्षिकम् ।
एवमस्त्विति तां देवः प्रत्युवाच तपस्विनीम् ॥ ९.४९.५१ ॥
உபவாசத்தால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குரிய பலனைப் பெறட்டும்." "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று தேவன் அந்தத் தபஸ்வினிக்கு பதிலளித்தார்.
9.49.52
सप्तर्षिभिः स्तुतो देवस्ततो लोकं ययौ तदा ।
ऋषयो विस्मयं जग्मुस्तां दृष्ट्वा चाप्यरुन्धतीम्।
अश्रान्तां चाविवर्णां च क्षुत्पिपासाऽसमायुताम् ॥ ९.४९.५२ ॥
சப்தரிஷிகளால் துதிக்கப்பட்ட தேவன் பின்னர் தன் உலகம் சென்றார். ரிஷிகள் வியப்பை அடைந்தனர்; அருந்ததியைப் பார்த்தபோது அவள் சோர்வின்றி, நிறம் மாறாமல், பசியும் தாகமும் இல்லாதவளாக இருந்தாள்.
9.49.53
एवं सिद्धिः परा प्राप्ता अरुन्धत्या विशुद्धया ।
यथा त्वया महाभागे मदर्थे संशितव्रते ॥ ९.४९.५३ ॥
இவ்வாறு தூய்மையான அருந்ததி உயர்ந்த சித்தியைப் பெற்றாள்; ஓ மகாபாகியே, உன்னைப் போலவே எனக்காக, ஓ கடுமையான விரதமுடையவளே.
9.49.54
विशेषो हि त्वया भद्रे व्रते ह्यस्मिन्समर्पितः ।
तथा चेदं ददाम्यद्य नियमेन सुतोषितः।
विशेषं तव कल्याणि प्रयच्छामि वरं वरे ॥ ९.४९.५४ ॥
ஓ பத்ரே, இந்த விரதத்தில் நீ சிறப்பான அர்ப்பணிப்பைக் காட்டினாய். ஆகவே, மிகவும் மகிழ்ந்து, இன்று முறைப்படி இதைத் தருகிறேன். ஓ கல்யாணி, உனக்கு ஒரு சிறப்பு வரத்தை அளிக்கிறேன்; வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.
9.49.55
अरुन्धत्या वरस्तस्या यो दत्तो वै महात्मना ।
तस्य चाहं प्रभावेन तव कल्याणि तेजसा।
प्रवक्ष्यामि परं भूयो वरमत्र यथाविधि ॥ ९.४९.५५ ॥
அருந்ததிக்கு மகாத்மா அளித்த வரத்தின் சக்தியாலும், உன் தேஜஸாலும், கல்யாணியே, இங்கே முறைப்படி இன்னொரு சிறந்த வரத்தைச் சொல்வேன்.
9.49.56
यस्त्वेकां रजनीं तीर्थे वत्स्यते सुसमाहितः ।
सस्नात्वा प्राप्स्यते लोकान्देहन्यासात्सुदुर्लभान् ॥ ९.४९.५६ ॥
புனித தீர்த்தத்தில் ஒரு இரவு ஒருமனதோடு தங்கி நீராடுபவன், உடலைத் துறந்த பின் மிகவும் அரிய உலகங்களை அடைவான்.
9.49.57
इत्युक्त्वा भगवान्देवः सहस्राक्षः प्रतापवान् ।
श्रुतावतीं ततः पुण्यां जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ ९.४९.५७ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பகவான், வலிமைமிக்க ஆயிரங்கண்ணன் தேவன், பின்னர் புனித ஸ்ருதாவதியிலிருந்து மீண்டும் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.
9.49.58
गते वज्रधरे राजंस्तत्र वर्षं पपात ह ।
पुष्पाणां भरतश्रेष्ठ दिव्यानां पुण्यगन्धिनाम् ॥ ९.४९.५८ ॥
வஜ்ரதாரி சென்றபின், அரசே, அங்கே புனித மணம் கொண்ட தெய்வீக மலர்களின் மழை பொழிந்தது, பரதர்களில் சிறந்தவனே.
9.49.59
दवदुन्दुभयश्चापि नेदुस्तत्र महास्वनाः ।
मारुतश्च ववौ पुण्यः पुण्यगन्धो विशाम्पते ॥ ९.४९.५९ ॥
அங்கே தேவ துந்துபிகளும் பெருமுழக்கமாக ஒலித்தன; மக்களின் தலைவனே, புனித மணம் கொண்ட தென்றல் வீசியது.
9.49.60
उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम् ।
तपसोग्रेण तं लब्ध्वा तेन रेमे सहाच्युत ॥ ९.४९.६० ॥
சுபை தன் உடலைத் துறந்து அவனுக்கு மனைவியாகும் நிலையை அடைந்தாள்; கடுமையான தவத்தால் அவனைப் பெற்று, அவனுடன் மகிழ்ந்தாள், அச்யுதனே.
9.49.61
का तस्या भगवन्माता क्व संवृद्धा च शोभना ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४९.६१ ॥
அவளுடைய தாய் யார்? அந்த அழகி எங்கே வளர்ந்தாள்? ஓ பகவானே, ஓ விப்ரரே, இதைக் கேட்க நான் மிகவும் ஆவலாக உள்ளேன்.
9.49.62
भरद्वाजस्य विप्रर्षेः स्कन्नं रेतो महात्मनः ।
दृष्ट्वाऽप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृथलोचनाम् ॥ ९.४९.६२ ॥
மகாத்மாவாகிய விப்ரர்ஷி பரத்வாஜரின் விந்து சிந்தியது; விரிந்த கண்களுடைய அப்சரஸ் கிருதாசி வருவதை அவர் கண்டபோது.
9.49.63
स तु जग्राह तद्रेतः करेण जपतां वरः ।
तदाऽपतत्पर्णपुटे तत्र सा सम्भवत्सुता ॥ ९.४९.६३ ॥
ஜபம் செய்வோரில் சிறந்தவர் அந்த விந்தை கையால் ஏந்தினார்; அப்போது அது இலைக் கோப்பையில் விழுந்தது; அங்கே அவள் பிறந்த மகளானாள்.
9.49.64
तस्यास्तु जातकर्मादि कृत्वा सर्वं तपोधनः ।
नाम चास्याः स कृतवान्भरद्वाजो महामुनिः ॥ ९.४९.६४ ॥
தவச்செல்வரான மகாமுனி பரத்வாஜர் அவளுக்கான ஜாதகர்மம் முதலிய அனைத்தையும் செய்து, அவளுக்குப் பெயரும் சூட்டினார்.
9.49.65
श्रुतावतीति धर्मात्मा देवर्षिगणसंसदि ।
स्वे च तामाश्रमे न्यस्य जगाम हिमवद्वनम् ॥ ९.४९.६५ ॥
தேவர்களும் ரிஷிகளும் கூடிய சபையில் 'ஸ்ருதாவதி' என்று அழைத்து, அந்தத் தர்மாத்மா அவளைத் தம் ஆசிரமத்தில் வைத்துவிட்டு இமயமலைக் காட்டிற்குச் சென்றார்.
9.49.66
तत्राप्युपस्पृश्य महानुभावो ।
वसूनि दत्त्वा च महाद्विजेभ्यः।
जगाम तीर्थं सुसमाहितात्मा ।
शक्रस्य वृष्णिप्रवरस्तदानीम् ॥ ९.४९.६६ ॥
அங்கும் அந்த மகானுபாவர் நீராடி ஆசமனம் செய்து, பெரிய பிராமணர்களுக்குச் செல்வம் தானமாக அளித்து, அமைதியான மனத்துடன் இந்திரனின் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றார்—அக்காலத்தில் விருஷ்ணிகுலச் சிறந்தவர்.