Mahābhārata · Adhyāya 9.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.49.1
ततस्तीर्थवरं रामो ययौ बदरपाचनाम् ।
तपस्विसिद्धचरितं यत्र कन्या धृतव्रता ॥ ९.४९.१ ॥
Entonces Rāma fue al excelente vado sagrado Badarapācana, frecuentado por ascetas y seres perfeccionados, donde había una doncella que observaba sus votos.
9.49.2
भरद्वाजस्य दुहिता रुपेणाप्रतिमा भुवि ।
श्रुतावती नाम विभो कुमारी ब्रह्मचारिणी ॥ ९.४९.२ ॥
la hija de Bharadvāja, incomparable en belleza sobre la tierra, la doncella llamada Śrutāvatī, que practicaba el celibato, oh poderoso.
9.49.3
तपश्चचार सात्युग्रं नियमैर्बहुभिर्वृता ।
भर्ता मे देवराजः स्यादिति निश्चित्य भामिनी ॥ ९.४९.३ ॥
Sujeta a muchas observancias, la radiante mujer practicó una austeridad severa, resuelta: «Que el rey de los dioses sea mi esposo».
9.49.4
समास्तस्या व्यतिक्रान्ता बह्व्यः कुरुकुलोद्वह ।
चरन्त्या नियमांस्तांस्तांस्त्रीभिस्तीव्रान्सुदुश्चरान् ॥ ९.४९.४ ॥
Oh sostén del linaje de los Kuru, pasaron muchos años para ella mientras cumplía aquellas severas observancias, tan difíciles para las mujeres.
9.49.5
तस्यास्तु तेन वृत्तेन तपसा च विशाम्पते ।
भक्त्या च भगवान्प्रीतः परया पाकशासनः ॥ ९.४९.५ ॥
Oh señor de los pueblos, complacido por su conducta, por su austeridad y por su suprema devoción, el señor Indra, castigador de Paka, quedó satisfecho.
9.49.6
आजगामाश्रमं तस्यास्त्रिदशाधिपतिः प्रभुः ।
आस्थाय रूपं विप्रर्षेर्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ ९.४९.६ ॥
El poderoso señor de los treinta dioses llegó a su ermita, adoptando la forma del gran sabio brahmán Vasiṣṭha.
9.49.7
सा तं दृष्ट्वोग्रतपसं वसिष्ठं तपतां वरम् ।
आचारैर्मुनिभिर्दृष्टैः पूजयामास भारत ॥ ९.४९.७ ॥
Al ver a Vasiṣṭha, el asceta de severa penitencia, el mejor de los ascetas, ella lo honró según los ritos observados por los sabios, oh Bhārata.
9.49.8
उवाच नियमज्ञा च कल्याणी सा प्रियंवदा ।
भगवन्मुनिशार्दूल किमाज्ञापयसि प्रभो ॥ ९.४९.८ ॥
Conocedora de los votos, la auspiciosa y de palabra dulce dijo: 'Venerable, tigre entre los sabios, señor, ¿qué me ordenas?'
9.49.9
सर्वमद्य यथाशक्ति तव दास्यामि सुव्रत ।
शक्त्रभक्त्या च ते पाणिं न दास्यामि कथञ्चन ॥ ९.४९.९ ॥
Oh tú de buenos votos, hoy te daré todo según mi capacidad; pero por devoción a Śakra, de ninguna manera te daré mi mano.
9.49.10
व्रतैश्च नियमैश्चैव तपसा च तपोधन ।
शक्रस्तोषयितव्यो वै मया त्रिभुवनेश्वरः ॥ ९.४९.१० ॥
Oh riqueza de ascetismo, con votos, observancias y penitencia debo complacer a Śakra, señor de los tres mundos.
9.49.11
इत्युक्तो भगवान्देवः स्मयन्निव निरीक्ष्य ताम् ।
उवाच नियमं ज्ञात्वा सांत्वयन्निव भारत ॥ ९.४९.११ ॥
Así interpelado, el venerable dios, como sonriendo, la miró, conociendo su voto, y habló como consolándola, oh Bhārata.
9.49.12
उग्रं तपश्चरसि वै विदिता मेऽसि सुव्रते ।
यदर्थमयमारम्भस्तव कल्याणि हृद्गतः ॥ ९.४९.१२ ॥
Oh tú de buenos votos, sé que realizas una penitencia severa; oh auspiciosa, este empeño tuyo es por el propósito que llevas en el corazón.
9.49.13
तच्च सर्वं यथाभूतं भविष्यति वरानने ।
तपसा लभ्यते सर्वं यथाभूतं भविष्यति ॥ ९.४९.१३ ॥
Y, oh de bello rostro, todo eso sucederá tal como es. Todo se obtiene por la austeridad; sucederá tal como es.
9.49.14
यथा स्थानानि दिव्यानि विबुधानां शुभानने ।
तपसा तानि प्राप्याणि तपोमूलं महात्सुखम् ॥ ९.४९.१४ ॥
Así como son las moradas divinas de los dioses, oh de rostro auspicioso, aquellas se alcanzan con la austeridad; en la raíz de la austeridad reside una gran felicidad.
9.49.15
इति कृत्वा तपो घोरं देहं सन्न्यस्य मानवाः ।
देवत्वं यान्ति कल्याणि शृणुष्वैकं वचो मम ॥ ९.४९.१५ ॥
Habiendo practicado así la austeridad severa y abandonado el cuerpo, los hombres alcanzan la divinidad. Escucha, oh auspiciosa, una palabra mía.
9.49.16
प़ञ्च चैतानि सुभगे बदराणि शुभव्रते ।
पचेत्युक्त्वा तु भगवाञ्जगाम बलसूदनः ॥ ९.४९.१६ ॥
Diciendo: «Cocina estos cinco frutos de badara, oh afortunada, oh mujer de votos auspiciosos», el bendito matador de Bala partió.
9.49.17
आमन्त्र्य तां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः ।
अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात्तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.४९.१७ ॥
Habiéndose despedido de aquella auspiciosa, entonces recitó su japa. No lejos de aquel ermitaño había un tīrtha supremo.
9.49.18
तच्च तीर्थं महाराज यत्र जप्यं जजाप सः ।
इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं त्रिषु लोकेषु मानद ॥ ९.४९.१८ ॥
Y ese tīrtha, gran rey, es donde él recitó su japa; es renombrado en los tres mundos como el Indra-tīrtha, oh otorgador de honores.
9.49.19
तस्य जिज्ञासनार्थं स भगवान्पाकशासनः ।
बदराणामपचनं चकार विबुधाधिपः ॥ ९.४९.१९ ॥
Para ponerlo a prueba, el venerable Indra, castigador de Pāka y señor de los dioses, cocinó frutos de jujube.
9.49.20
ततः प्रतप्ता सा राजन्वाग्यता विगतक्लमा ।
तत्परा शुचिसंवीता पावके समधिश्रयत्।
अपचद्राजशार्दूल बदराणि महाव्रता ॥ ९.४९.२० ॥
Entonces, oh rey, ella, ardiente y silenciosa, libre de fatiga, entregada a ello, vestida de ropas puras, los puso al fuego y cocinó los frutos de jujube, oh tigre entre reyes, ella de grandes votos.
9.49.21
तस्याः पचन्त्याः सुमहान्कालोऽगात्पुरुषर्षभ ।
न च स्म तान्यपच्यन्त दिनं च क्षयमभ्यगात् ॥ ९.४९.२१ ॥
Mientras ella cocinaba, pasó mucho tiempo, oh toro entre los hombres. Los frutos de jujube no se cocieron, y el día llegó a su fin.
9.49.22
हुताशनेन दग्धश्च यस्तस्याः काष्ठसञ्चयः ।
अकाष्ठमग्निं सा दृष्ट्वा स्वशरीरमथादहत् ॥ ९.४९.२२ ॥
El montón de leña que tenía se quemó con el fuego, y al ver el fuego sin leña, se quemó a sí misma.
9.49.23
पादौ प्रक्षिप्य सा पूर्वं पावके चारुदर्शना ।
दग्धौ दग्धौ पुनः पादावुपावर्तयतानघ ॥ ९.४९.२३ ॥
Habiendo arrojado primero sus pies al fuego, ella de hermoso rostro, oh sin mácula, volvía una y otra vez los pies quemados.
9.49.24
चरणे दह्यमाने च नाचिन्तयदनिन्दिता ।
दुःखं कमलपत्राक्षी महर्षिप्रियकाम्यया ॥ ९.४९.२४ ॥
Aunque sus pies ardían, la intachable de ojos como pétalos de loto no pensó en el dolor, por deseo de agradar al gran sabio.
9.49.25
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदोऽथवाऽभवत् ।
शरीरमग्निना दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता ॥ ९.४९.२५ ॥
No hubo abatimiento en ella, ni su rostro cambió; aunque su cuerpo ardía en el fuego, permanecía como si estuviera de pie en medio del agua.
9.49.26
तच्चास्याः पचने यत्नं न न्यवर्तत भारत ।
सर्वथा बदराण्येव पक्तव्यानीति कन्यका ॥ ९.४९.२६ ॥
Oh Bhārata, su esfuerzo por cocinar no cesó; la doncella pensó: 'De todas formas, solo deben cocinarse los frutos de jujuba.'
9.49.27
सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेर्वचनं शुभा ।
अपचद्बदराण्येव न चापच्यन्त भारत ॥ ९.४९.२७ ॥
Aquella virtuosa doncella, reteniendo en su mente la palabra del gran sabio, cocinó solo frutos de jujuba; oh Bhārata, nada más se cocinó.
9.49.28
तस्यास्तु चरणौ वह्निर्ददाह भगवान्स्वयम् ।
न च तस्या मनोदुःखं स्वल्पमप्यभवत्तदा ॥ ९.४९.२८ ॥
El dios Agni mismo quemó sus pies, pero en ese momento no surgió en su mente ni la más mínima aflicción.
9.49.29
अथ तत्कर्म दृष्ट्वाऽस्याः प्रीतस्त्रिभुवनेश्वरः ।
ततः सन्दर्शयामास कन्यायै रूपमात्मनः ॥ ९.४९.२९ ॥
Entonces, al ver aquel acto suyo, el señor de los tres mundos se complació y le mostró a la doncella su propia forma.
9.49.30
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् ।
प्रीतोऽस्मि ते शुभे भक्त्या तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.३० ॥
Y el mejor de los dioses dijo a aquella doncella, firme en su voto: 'Oh virtuosa, estoy complacido contigo por tu devoción, tu austeridad y tu disciplina.'
9.49.31
तस्माद्योऽभिमतः कामः स ते सम्पत्स्यते शुभे ।
देहं त्यक्त्वा महाभागे त्रिदिवे मयि वत्स्यसि ॥ ९.४९.३१ ॥
Por tanto, oh auspiciosa, el deseo que anhelas se cumplirá. Oh gran afortunada, habiendo abandonado tu cuerpo, morarás conmigo en el cielo.
9.49.32
इदं च ते तीर्थवरं स्थिरं लोके भविष्यति ।
सर्वपापापहं सुभ्रु नाम्ना बदरपाचनम्।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु ब्रह्मर्षिभिरभिप्लुतम् ॥ ९.४९.३२ ॥
Y este mejor de los vados sagrados permanecerá firme en el mundo con tu nombre. Oh de bellas cejas, que quita todos los pecados, será renombrado en los tres mundos como Badarapācana, y los brahmarṣis se bañarán en él.
9.49.33
अस्मिन्खलु महाभागे शुभे तीर्थवरेऽनघे ।
त्यक्त्वा सप्तर्षयो जग्मुर्हिमवन्तमरुन्धतीम् ॥ ९.४९.३३ ॥
Ciertamente, oh gran afortunada, auspiciosa, sin pecado, fue en este mejor de los vados sagrados donde los siete sabios te dejaron y partieron hacia el Himavat con Arundhatī.
9.49.34
ततस्ते वै महाभागा गत्वा तत्र सुसंशिताः ।
वृत्त्यर्थं फलमूलानि समाहर्तुं ययुः किल ॥ ९.४९.३४ ॥
Entonces aquellos grandes afortunados, muy disciplinados, fueron allí y se pusieron a recoger frutos y raíces para su sustento.
9.49.35
तेषां वृत्त्यर्थिनां तत्र वसतां हिमवद्वने ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता तदा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.३५ ॥
Sobre ellos, que vivían allí en el bosque del Himavat buscando su sustento, cayó entonces una sequía que duró doce años.
9.49.36
ते कृत्वा चाश्रमं तत्र न्यवसन्त तपस्विनः ।
अरुन्धत्यपि कल्याणी तपोनित्याऽभवत्तदा ॥ ९.४९.३६ ॥
Habiendo hecho allí un ermitaño, aquellos ascetas habitaron, y la auspiciosa Arundhatī también se volvió constante en la austeridad desde entonces.
9.49.37
अरुन्धतीं ततो दृष्ट्वा तीव्रं नियममास्थिताम् ।
अथागमत्त्रिनयनः सुप्रीतो वरदस्तदा ॥ ९.४९.३७ ॥
Al ver a Arundhatī firme en su severa disciplina, el de tres ojos, muy complacido, el otorgador de dones, llegó entonces.
9.49.38
ब्राह्मं रूपं ततः कृत्वा महादेवो महायशाः ।
तामभ्येत्याब्रवीद्देवो भिक्षामिच्छाम्यहं शुभे ॥ ९.४९.३८ ॥
Entonces Mahādeva, de gran renombre, tomó la forma de un brahmán, se acercó a ella y dijo: "Oh auspiciosa, deseo limosna."
9.49.39
प्रत्युवाच ततः सा तं ब्राह्मणं चारुदर्शना ।
क्षीणोऽन्नसञ्चयो विप्र बदराणीह भक्षय ॥ ९.४९.३९ ॥
Entonces ella, de bello semblante, respondió al brahmán: "Oh brahmán, mi reserva de alimento se ha agotado; come aquí los frutos del azufaifo."
9.49.40
ततोऽब्रवीन्महादेवः पचस्वैतानि सुव्रते ।
इत्युक्ता साऽपचत्तानि ब्राह्मणप्रियकाम्यया।
अधिश्रित्य समिद्धेऽग्नौ बदराणि यशस्विनी ॥ ९.४९.४० ॥
Entonces Mahādeva dijo: "Oh de buenos votos, cocina estos." Así interpelada, la renombrada, deseando agradar al brahmán, los puso sobre el fuego encendido y cocinó los frutos del azufaifo.
9.49.41
दिव्या मनोरमाः पुण्याः कथाः शुश्राव सा तदा ।
अतीता सा त्वनावृष्टिर्घोरा द्वादशवार्षिकी ॥ ९.४९.४१ ॥
Entonces escuchó relatos divinos, deleitosos y sagrados. Y aquella terrible sequía, que había durado doce años, quedó atrás.
9.49.42
अनश्नन्त्याः पचन्त्याश्च शृण्वन्त्याश्च कथाः शुभाः ।
दिनोपमः स तस्याथ कालोऽतीतः सुदारुणः ॥ ९.४९.४२ ॥
Para ella, que no comía, cocinaba y escuchaba relatos auspiciosos, aquel tiempo tan terrible pasó como un solo día.
9.49.43
ततस्तु मुनयः प्राप्ताः फलान्यादाय पर्वतात् ।
ततः स भगवान्प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः ॥ ९.४९.४३ ॥
Entonces llegaron los sabios, habiendo tomado frutos de la montaña. Entonces el bienaventurado, complacido, habló a Arundhatī.
9.49.44
उपसर्पस्व धर्मज्ञे यथापूर्वमिमानृषीन् ।
प्रीतोऽस्मि तव धर्मज्ञे तपसा नियमेन च ॥ ९.४९.४४ ॥
Acércate a estos sabios como antes, oh conocedora del dharma. Estoy complacido contigo, oh conocedora del dharma, por tu austeridad y disciplina.
9.49.45
ततः सन्दर्शयामास स्वरूपं भगवान्हरः ।
ततोऽब्रवीत्तदा तेभ्यस्तस्याश्च चरितं महत् ॥ ९.४९.४५ ॥
Entonces el bienaventurado Hara mostró su propia forma. Luego les habló de la gran conducta de ella.
9.49.46
भवद्भिर्हिमवत्पृष्ठे यत्तपः समुपार्जितम् ।
अस्यास्च यत्तपो विप्रा न समं तन्मतं मम ॥ ९.४९.४६ ॥
La austeridad que vosotros habéis acumulado en la espalda del Himālaya, y la austeridad de ella, oh brahmanes, a mi juicio no son iguales.
9.49.47
अनया हि तपस्विन्या तपस्तप्तं सुदुश्चरम् ।
अनश्नन्त्या पचन्त्या च समा द्वादश पारिताः ॥ ९.४९.४७ ॥
Por esta asceta se realizó una austeridad muy difícil; sin comer, mientras cocinaba, se completaron doce años.
9.49.48
ततः प्रोवाच भगवांस्तामेवारुन्धतीं पुनः ।
वरं वृणीष्व कल्याणि यत्तेऽभिलषितं हृदि ॥ ९.४९.४८ ॥
Entonces el bienaventurado volvió a hablar a esa misma Arundhatī: Elige un don, oh auspiciosa, lo que desees en tu corazón.
9.49.49
साऽब्रवीत्पृथुताम्राक्षी देवं सप्तर्षिसंसदि ।
भगवान्यदि मे प्रीतस्तीर्थं स्यादिदमद्भुतम् ॥ ९.४९.४९ ॥
Con sus ojos anchos y enrojecidos, habló al dios en la asamblea de los siete sabios: "Bienaventurado señor, si estás complacido conmigo, que aquí surja este maravilloso tīrtha."
9.49.50
सिद्धदेवर्षिदयितं नाम्ना बदरपाचनम् ।
तथाऽस्मिन्देवदेवेश त्रिरात्रमुषितः शुचिः ॥ ९.४९.५० ॥
Amado de los perfectos, dioses y sabios, que se llame Badara-pācana; oh dios de los dioses, quien aquí permanezca puro tres noches.
9.49.51
प्राप्नुयादुपवासेन फलं द्वादशवार्षिकम् ।
एवमस्त्विति तां देवः प्रत्युवाच तपस्विनीम् ॥ ९.४९.५१ ॥
Por el ayuno, que obtenga el fruto de doce años." «Así sea», respondió el dios a aquella asceta.
9.49.52
सप्तर्षिभिः स्तुतो देवस्ततो लोकं ययौ तदा ।
ऋषयो विस्मयं जग्मुस्तां दृष्ट्वा चाप्यरुन्धतीम्।
अश्रान्तां चाविवर्णां च क्षुत्पिपासाऽसमायुताम् ॥ ९.४९.५२ ॥
Alabado por los siete sabios, el dios se marchó entonces a su mundo. Los sabios se asombraron, y al ver a Arundhatī —incansable, sin palidez, y no afectada por el hambre ni la sed— quedaron aún más admirados.
9.49.53
एवं सिद्धिः परा प्राप्ता अरुन्धत्या विशुद्धया ।
यथा त्वया महाभागे मदर्थे संशितव्रते ॥ ९.४९.५३ ॥
Así alcanzó Arundhatī, purificada, la suprema perfección, como tú por mi causa, oh afortunada, oh firme en votos.
9.49.54
विशेषो हि त्वया भद्रे व्रते ह्यस्मिन्समर्पितः ।
तथा चेदं ददाम्यद्य नियमेन सुतोषितः।
विशेषं तव कल्याणि प्रयच्छामि वरं वरे ॥ ९.४९.५४ ॥
Oh afortunada, en este voto has mostrado una devoción especial. Por eso, muy complacido, te lo concedo hoy según la regla. Oh bienaventurada, te concedo un favor especial; elige tu don.
9.49.55
अरुन्धत्या वरस्तस्या यो दत्तो वै महात्मना ।
तस्य चाहं प्रभावेन तव कल्याणि तेजसा।
प्रवक्ष्यामि परं भूयो वरमत्र यथाविधि ॥ ९.४९.५५ ॥
Por el poder del don que el magnánimo otorgó a Arundhatī, y por tu esplendor, oh auspiciosa, aquí declararé, según el rito, otro boon supremo.
9.49.56
यस्त्वेकां रजनीं तीर्थे वत्स्यते सुसमाहितः ।
सस्नात्वा प्राप्स्यते लोकान्देहन्यासात्सुदुर्लभान् ॥ ९.४९.५६ ॥
Quien permanezca una sola noche en el vado sagrado, con la mente bien recogida, y se bañe allí, alcanzará al abandonar el cuerpo mundos sumamente difíciles de obtener.
9.49.57
इत्युक्त्वा भगवान्देवः सहस्राक्षः प्रतापवान् ।
श्रुतावतीं ततः पुण्यां जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ ९.४९.५७ ॥
Tras decir esto, el bienaventurado y poderoso dios de los mil ojos partió de la sagrada Śrutāvatī y regresó al cielo.
9.49.58
गते वज्रधरे राजंस्तत्र वर्षं पपात ह ।
पुष्पाणां भरतश्रेष्ठ दिव्यानां पुण्यगन्धिनाम् ॥ ९.४९.५८ ॥
Cuando el portador del rayo se hubo marchado, oh rey, cayó allí una lluvia de flores divinas de fragancia sagrada, oh mejor de los Bharatas.
9.49.59
दवदुन्दुभयश्चापि नेदुस्तत्र महास्वनाः ।
मारुतश्च ववौ पुण्यः पुण्यगन्धो विशाम्पते ॥ ९.४९.५९ ॥
Allí resonaron también los tambores divinos con gran estruendo, y, oh señor de los pueblos, sopló un viento sagrado de fragancia pura.
9.49.60
उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम् ।
तपसोग्रेण तं लब्ध्वा तेन रेमे सहाच्युत ॥ ९.४९.६० ॥
Habiendo abandonado su cuerpo, la auspiciosa se convirtió en su esposa; habiéndolo obtenido por una austeridad feroz, se regocijó con él, oh Acyuta.
9.49.61
का तस्या भगवन्माता क्व संवृद्धा च शोभना ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४९.६१ ॥
¿Quién fue su madre, y dónde creció aquella radiante doncella? Oh bienaventurado, oh brāhmaṇa, deseo oír esto; mi curiosidad es grande.
9.49.62
भरद्वाजस्य विप्रर्षेः स्कन्नं रेतो महात्मनः ।
दृष्ट्वाऽप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृथलोचनाम् ॥ ९.४९.६२ ॥
La semilla del gran sabio brāhmaṇa Bharadvāja se derramó al ver acercarse a la apsaras Ghṛtācī, de ojos amplios.
9.49.63
स तु जग्राह तद्रेतः करेण जपतां वरः ।
तदाऽपतत्पर्णपुटे तत्र सा सम्भवत्सुता ॥ ९.४९.६३ ॥
Él, el mejor de los recitadores, tomó aquella semilla con su mano; entonces cayó en una copa de hojas, y allí nació la hija.
9.49.64
तस्यास्तु जातकर्मादि कृत्वा सर्वं तपोधनः ।
नाम चास्याः स कृतवान्भरद्वाजो महामुनिः ॥ ९.४९.६४ ॥
Habiendo realizado todos los ritos de nacimiento y demás para ella, el gran sabio Bharadvāja, rico en austeridad, también le dio un nombre.
9.49.65
श्रुतावतीति धर्मात्मा देवर्षिगणसंसदि ।
स्वे च तामाश्रमे न्यस्य जगाम हिमवद्वनम् ॥ ९.४९.६५ ॥
Llamándola Śrutāvatī en la asamblea de dioses y sabios, el justo la colocó en su propio ermitaño y se marchó al bosque del Himālaya.
9.49.66
तत्राप्युपस्पृश्य महानुभावो ।
वसूनि दत्त्वा च महाद्विजेभ्यः।
जगाम तीर्थं सुसमाहितात्मा ।
शक्रस्य वृष्णिप्रवरस्तदानीम् ॥ ९.४९.६६ ॥
Allí también aquel de gran poder, tras hacer la ablución, dio riquezas a los grandes brāhmaṇas y, con mente serena, fue al vado sagrado de Indra; el más destacado de los Vṛṣṇi en aquel tiempo.