مهابهاراتا · أدهيايا 9.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.52.1
यत्रेजिवानुडुपती राजसूयेन भारत ।
यस्मिन्वृत्ते महानासीत्सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ ९.५२.१ ॥
يا سليل بهارata، حيث قدّم القمر قربان راجاسويا، وبعد وقوعه نشبت حرب عظيمة مع تاراكا.
9.52.2
तत्राप्युपस्पृश्य बलो दत्त्वा दानानि चात्मवान् ।
सारस्वतस्य धर्मात्मा मुनेस्तीर्थं जगाम ह ॥ ९.५२.२ ॥
وهناك أيضاً ذهب بالا، ضابط النفس، بعد أن تطهّر بالماء وقدّم العطايا، إلى مشرعة الحكيم سارسفاتا الصالح القلب المقدسة.
9.52.3
यत्र द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.३ ॥
حيث في الزمن القديم، خلال جفاف دام اثنتي عشرة سنة، أمر الحكيم سارسفاتا أفضل البراهمة بدراسة الفيدا.
9.52.4
कथं द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.४ ॥
كيف، في الزمن القديم خلال جفاف دام اثنتي عشرة سنة، جعل الحكيم سارسفاتا أفضل البراهمة يدرسون الفيدا؟
9.52.5
आसीत्पूर्वं महाराज मुनिर्धीमान्महातपाः ।
दधीचिरिति विख्यातो ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ॥ ९.५२.५ ॥
كان في الزمن القديم، أيها الملك العظيم، حكيم عظيم التقشف يُدعى دادهيتشي، مشهور، طالب عفيف قد قهر حواسه.
9.52.6
तस्यातितपसः शक्रो बिभेति सततं विभो ।
न स लोभयितुं शक्यः फलैर्बहुविधैरपि ॥ ९.५२.६ ॥
أيها السيد، كان إندرا يخاف دائماً من ذلك الزاهد العظيم؛ ولم يكن ممكناً إغراؤه حتى بالثمار على أنواعها.
9.52.7
प्रलोभनार्थं तस्याथ प्राहिणोत्पाकशासनः ।
दिव्यामप्सरसं पुण्यां दर्शनीयामलम्बुसाम् ॥ ९.५२.७ ॥
ولإغرائه أرسل حينئذٍ إندرا، قاهر باكا، الأبسرا السماوية الطاهرة الجميلة جدًا ألامبوسا.
9.52.8
तस्य तर्पयतो देवान्सरस्वत्यां महात्मनः ।
समीपतो महाराज सोपातिष्ठत भामिनी ॥ ९.५२.८ ॥
أيها الملك العظيم، جاءت تلك الحسناء ووقفت بالقرب من ذلك العظيم النفس وهو يقدم القرابين للآلهة على نهر سارسفتي.
9.52.9
तां दिव्यवपुषं दृष्ट्वा तस्यर्षेर्भावितात्मनः ।
रेतः स्कन्नं सरस्वत्यां तस्मा जग्राह निम्नगा ॥ ९.५२.९ ॥
فلما رأى تلك ذات الهيئة الإلهية، سقط مني الحكيم ذو النفس المضبوطة في السارسفتي، فأخذها النهر.
9.52.10
कुक्षौ चाप्यदधद्वृष्टा तद्रेतः पुरुषर्षभ ।
सा दधार च तं गर्भं पुत्रहेतोर्महात्मनः॥थ ॥ ९.५२.१० ॥
يا ثور الرجال، وضعته في رحمها، وحملت ذلك الجنين من أجل ابن ذلك العظيم النفس.
9.52.11
सुषुवे चापि समये पुत्रं सारस्वतं वरम् ।
जगाम पुत्रमादाय तमृषिं प्रति च प्रभो ॥ ९.५२.११ ॥
ولما حان الوقت ولدت ابنًا فاضلًا اسمه سارسفاتا؛ وأيها السيد، ذهبت إلى ذلك الحكيم حاملة ابنها معها.
9.52.12
ऋषिसंसदि तं दृष्ट्वा सा नदी मुनिसत्तमम् ।
ततः प्रोवाच राजेन्द्र ददती पुत्रमस्य तम्।
ब्रह्मर्षे तव पुत्रोऽयं त्वद्भक्त्या धारितो मया ॥ ९.५२.१२ ॥
فلما رأت أفضل الحكماء في مجلس الحكماء، سلّمت الابن وقالت، يا ملك الملوك: «أيها الحكيم بين البراهمة، هذا ابنك؛ لقد حملته بسبب إخلاصي لك.»
9.52.13
दृष्ट्वा तेऽप्सरसं रेतो यत्स्कन्नं प्रागलम्बुसाम् ।
तत्कुक्षिणाऽहं ब्रह्मर्षे त्वद्भक्त्या धृतवत्यहम् ॥ ९.५२.१३ ॥
أيها البراهمارشي، لقد سقط منيّك قديمًا حين رأيت الحورية ألامبوسا؛ وقد حملته في رحمي بدافع تفانيّ لك.
9.52.14
न विनाशमिदं गच्छेत्त्वत्तेज इति निश्चयात् ।
प्रतिगृह्णीष्व पुत्रं स्वं मया दत्तमनिन्दितम् ॥ ९.५२.१४ ॥
بعزم أن لا تضيع قوّتك، حملتُه. فاقبل هذا الابن الطاهر الذي أعطيتُكه كابنٍ لك.
9.52.15
इत्युक्तः प्रतिजग्राह प्रीतिं चावाप पुष्कलाम् ।
पितृवच्चोपजिघ्रत्तं मूर्ध्नि प्रेम्णा द्विजोत्तमः ॥ ९.५२.१५ ॥
فلما خوطب بذلك قبله أفضل المولودين مرتين ونال فرحًا عظيمًا؛ وقبّل رأسه بمودة كأب.
9.52.16
परिष्वज्य चिरं कालं तदा भरतसत्तम ।
सरस्वत्यै वरं प्रादात्प्रीयमाणो महामुनिः ॥ ९.५२.१६ ॥
يا خير البهاراتا، ضمّه حينئذ زمنًا طويلًا؛ ومنح الحكيم العظيم، مسرورًا، سرسواتي نعمة.
9.52.17
विश्वेदेवाः सपितरो गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
तृप्तिं यास्यन्ति सुभगे तर्प्यमाणास्तवाम्भसा ॥ ९.५२.१७ ॥
أيتها المباركة، سيبلغ الفيشفيدفا مع الأسلاف وجماعات الغاندهارفا والأبساراس الرضا، وهم يُروَون بمائك.
9.52.18
इत्युक्त्वा स तु तुष्टाव वचोभिर्वै महानदीम् ।
प्रीतः परमहृष्टात्मा यथावच्छृणु पार्थिव ॥ ९.५२.१८ ॥
وبعد أن قال ذلك، مجّد النهر العظيم بالكلام. فاسمع أيها الملك كيف مجّدها، مسرورًا وقلبه في غاية الابتهاج.
9.52.19
प्रस्रुताऽसि महाभागे सरसो ब्रह्मणः पुरा ।
जानन्ति त्वां सरिच्छ्रेष्ठे मुनयः संशितव्रताः ॥ ९.५२.१९ ॥
لقد تدفقتِ، أيتها المباركة العظيمة، من بحيرة براهما في الزمن القديم. يا أفضل الأنهار، يعرفك الحكماء ذوو النذور الصارمة.
9.52.20
मम प्रियकरी चापि सततं प्रियदर्शने ।
तस्मात्सारस्वतं पुत्रमदधा वरवर्णिनि ॥ ९.५२.२० ॥
لقد فعلتِ دائمًا ما يسرّني، أيتها الجميلة المنظر، أيتها ذات اللون الحسن؛ لذلك حملتِ ابنًا اسمه سارسفاتا.
9.52.21
तवैव नाम्ना प्रथितः पुत्रस्ते लोकभावनः ।
सारस्वत इति ख्यातो भविष्यति महातपाः ॥ ९.५२.२१ ॥
سيكون ابنك، المشهور باسمك، مغذّي العوالم، معروفًا باسم سارسفاتا، ويكون رجلًا عظيم التقشف.
9.52.22
एष द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजर्षभान् ।
सारस्वतो महाभागे वेदानध्यापयिष्यति ॥ ९.५२.२२ ॥
يا ذات الحظ العظيم، سيعلّم هذا سارسفاتا الفيدا لأفضل المولودين مرتين خلال جفاف يدوم اثنتي عشرة سنة.
9.52.23
पुण्याभ्यश्च सरिद्भ्यस्त्वं सदा पुण्यतमा शुभे ।
भविष्यसि महाभागे मत्प्रसादात्सरस्वति ॥ ९.५२.२३ ॥
يا مباركة، يا سرسوتي ذات الحظ العظيم، بنعمتي ستكونين دائمًا أقدس الأنهار المقدسة.
9.52.24
एवं स्त संस्तुता तेन वरं लब्ध्वा महानदी ।
पुत्रमादाय मुदिता जगाम भरतर्षभ ॥ ९.५२.२४ ॥
وهكذا مُدحت من قِبله ونالت نعمة، فمضى النهر العظيم مسرورًا وهو يحمل ابنه، يا ثور البهاراتا.
9.52.25
एतस्मिन्नेव काले तु विरोधे देवदानवैः ।
शक्रः प्रहरणान्विषी लोकांस्त्रीन्विचचार ह ॥ ९.५२.२५ ॥
وفي ذلك الوقت، أثناء الصراع بين الآلهة والشياطين، كان إندرا يتجول في العوالم الثلاثة باحثًا عن الأسلحة.
9.52.26
न चोपलेभे भगवाञ्शक्रः प्रहरणं तदा ।
यद्वै तेषां भवेद्योग्यं वधाय विबुधद्विषाम् ॥ ९.५२.२६ ॥
فلم يجد إندرا المبارك حينها سلاحًا يصلح لقتل أعداء الآلهة.
9.52.27
ततोऽब्रवीत्सुराञ्शक्रो न मे शक्याः सुरारयः ।
ऋतेऽस्थिभिर्दधीचस्य निहन्तुं त्रिदशद्विषः ॥ ९.५२.२७ ॥
فقال إندرا للآلهة: «لا أستطيع قتل أعداء الآلهة بغير عظام دَدهيتشي.»
9.52.28
तस्माद्यत्नादृषिश्रेष्ठो याच्यतां कार्यसिद्धये ।
दधीचास्थीनि देहीति तैर्वधिष्यामहे रिपून् ॥ ९.५२.२८ ॥
فلذلك، لإنجاز المهمة، فليُطلب بجد من أفضل الحكماء: «يا دَدهيتشي، أعطِ عظامك»، فبها نقتل الأعداء.
9.52.29
स च तैर्याचितोऽस्थीनि यत्नादृषिवरस्तदा ।
साहाय्यं नः कुरुष्वेति चकारैवाविचारयन् ॥ ९.५२.२९ ॥
فلما طلبوا منه، أعطاهم ذلك الحكيم الأفضل عظامه دون تردد وبجهد، قائلاً: «ساعدونا.»
9.52.30
स लोकानक्षयान्प्राप्तो देवप्रियकरस्तदा ।
तस्यास्थिभिरथो शक्रः सम्प्रहृष्टमनास्तदा ॥ ९.५२.३० ॥
فنال ذلك الحكيم، الذي أرضى الآلهة، عوالم لا تفنى؛ ثم إن إندرا، وقد امتلأ قلبه سروراً، أخذ تلك العظام.
9.52.31
कारयामास दिव्यानि नानाप्रहरणान्युत ।
गदा वज्राणि चक्राणि गुरून्दण्डांश्च पुष्कलान् ॥ ९.५२.३१ ॥
أمر بصنع أسلحة إلهية متنوعة: عصيّ وصواعق وأقراص وعِصيّ ثقيلة بكثرة.
9.52.32
स हि तीव्रेण तपसा सम्भृतः परमर्षिणा ।
प्रजापतिसुतेनाथ भृगुणा लोकभावनः ॥ ९.५२.३२ ॥
خُلق بتقشّف شديد على يد الحكيم العظيم بهرغو ابن براجاباتي، وهو حافظ العوالم.
9.52.33
अतिकायः स तेजस्वी लोकसारो विनिर्मितः ।
जज्ञे शैलगुरुः प्रांशुर्महिम्ना प्रथितः प्रभुः ॥ ९.५२.३३ ॥
صُنع جوهرًا للعوالم، ذا جسد هائل مشرق، ثقيل كالجبل وعالٍ؛ وُلد السيد القدير المشهور بعظمته.
9.52.34
नित्यमुद्विजते चास्य तेजसः पाकशासनः ॥ ९.५२.३४ ॥
وإندرا، قاهر باكا، يضطرب دائمًا من إشراقه.
9.52.35
तेन वज्रेण भगवान्मन्त्रयुक्तेन भारत ।
भृशं क्रोधविसृष्टेन ब्रह्मतेजोद्भवेन च।
दैत्यदानववीराणां जघान नवतीर्नव ॥ ९.५२.३५ ॥
يا بهاراتا، بتلك الصاعقة المؤيدة بالتعاويذ، المقذوفة بغضب شديد والمولودة من نور البراهمان، قتل الإله إندرا المبارك تسعة وتسعين من أبطال الدايتيا والدانافا.
9.52.36
अथ काले व्यतिक्रान्ते महत्यतिभयङ्करी ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता राजन्द्वादशवार्षिकी ॥ ९.५२.३६ ॥
ثم، بعد أن مرّ زمن طويل، أيها الملك، حلّ جفاف رهيب للغاية دام اثنتي عشرة سنة.
9.52.37
तस्यां द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महर्षयः ।
वृत्त्यर्थं प्राद्रवन्राजन्क्षुधार्ताः सर्वतोदिशम् ॥ ९.५२.३७ ॥
في ذلك القحط الذي دام اثني عشر عامًا، أيها الملك، فرّ الحكماء العظام، وقد أنهكهم الجوع، في كل الاتجاهات طلبًا للرزق.
9.52.38
दिग्भ्यस्तान्प्रद्रुतान्दृष्ट्वा मुनिः सारस्वतस्तदा ।
गमनाय मतिं चक्रे तं प्रोवाच सरस्वती ॥ ९.५२.३८ ॥
لما رأى الحكيم سارسفاتا أولئك الفارين في كل الاتجاهات، عزم حينها على الرحيل؛ فخاطبه سارسواتي.
9.52.39
न गन्तव्यमितः पुत्र तवाहारमहं सदा ।
दास्यामि मत्स्यप्रवरानुष्यतामिह भारत ॥ ९.५२.३९ ॥
لا ترحل من هنا يا بني؛ سأمدك بالطعام دائمًا. أقم هنا يا بهارتا، وسأعطيك أفضل الأسماك.
9.52.40
इत्युक्तस्तर्पयामास स पितॄन्देवतास्तथा ।
आहारमकरोन्नित्यं प्राणान्वेदांश्च धारयन् ॥ ९.५२.४० ॥
فلما خوطب بذلك، أرضى الأسلاف والآلهة، وكان يُعدّ الطعام دائمًا، حافظًا على أنفاسه الحيوية وعلى الفيدا.
9.52.41
अथ तस्यामनावृष्ट्यामतीतायां महर्षयः ।
अन्योन्यं परिपप्रच्छुः पुनः स्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.४१ ॥
ثم لما انقضى ذلك القحط، عاد الحكماء العظام يسأل بعضهم بعضًا من أجل الدراسة.
9.52.42
तेषां क्षुधापरीतानां नष्टा देवा विधावताम् ।
सर्वेषामेव राजेन्द्र न किचित्प्रतिभाति ह ॥ ९.५२.४२ ॥
أيها سيد الملوك، لكل أولئك المنهوكين بالجوع الفارين، بدت الآلهة وكأنها قد اختفت؛ فلم يخطر ببالهم شيء بوضوح.
9.52.43
अथ कश्चिदृषिस्तेषां सारस्वतमुपेयिवान् ।
कुर्वाणं संशितात्मानं स्वाध्यायमृषिसत्तमम् ॥ ९.५२.४३ ॥
ثم أتى إليه أحد الحكماء، إلى سارسفاتا، أفضل الحكماء، الصارم النفس، المنهمك في تلاوة الفيدا.
9.52.44
स गत्वाऽचष्ट तेभ्यश्च सारस्वतमृषिं प्रभुम् ।
स्वाध्यायममरप्रख्यं कुर्वाणं विजने वने ॥ ९.५२.४४ ॥
فذهب وأخبرهم عن سارسفاتا، السيد الذي يتألق كالآلهة، وهو يتلو الفيدا في غابة خالية.
9.52.45
ततः सर्वे समाजग्मुस्तत्र राजन्महर्षयः ।
सारस्वतं मुनिश्रेष्ठमिदमूचुः समागताः ॥ ९.५२.४५ ॥
فاجتمع هناك جميع كبار الحكماء، أيها الملك، وقالوا لسارسفاتا أفضل الحكماء هذا.
9.52.46
अस्मानध्यापयस्वेति तानुवाच ततो मुनिः ।
शिष्यत्वमुपागच्छध्वं विधिना च ममेत्युत ॥ ९.५२.४६ ॥
"علّمنا"، قالوا؛ فقال لهم ذلك الحكيم: "اتخذوا تلمذتي على الوجه المشروع."
9.52.47
तत्राब्रुवन्मुनिगणा बालस्त्वमसि पुत्रक ।
स तानाह न मे धर्मो नश्येदिति पुनर्मुनीन् ॥ ९.५२.४७ ॥
فقالت جماعات الحكماء هناك: "إنك ولد يا بني." فأجابهم: "لن يضيع دharma" — وعاد فقال للحكماء.
9.52.48
यो ह्यधर्मेण वै ब्रूयाद्गृह्णीयाद्योऽप्यधर्मतः ।
म्रियेतां तावुभौ क्षिप्रं स्यातां वा वैरिणावुभौ ॥ ९.५२.४८ ॥
من يتكلم بغير حق ومن يقبل بغير حق — فليمت كلاهما سريعاً، أو ليصيرا كلاهما عدوين.
9.52.49
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तेन न बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ९.५२.४९ ॥
لم يُرسِ الحكماءُ الدَّهرma بالسنين، ولا بالشيب، ولا بالمال، ولا بالأقارب؛ بل الذي أتقن الفيدا هو العظيم بيننا.
9.52.50
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य मनुयस्ते विधानतः ।
तस्माद्वेदाननुप्राप्य पुनर्धर्मं प्रचक्रिरे ॥ ९.५२.५० ॥
ولما سمع المانوِيّون هذا القول منه، نالوا الفيدا على الوجه المشروع، ثم أقاموا الدَّهرma من جديد.
9.52.51
षष्टिर्मुनिसहस्राणि शिष्यत्वं प्रतिपेदिरे ।
सारस्वतस्य विप्रर्षेर्वेदस्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.५१ ॥
اتخذ ستون ألف حكيم مكانة التلاميذ عند الحكيم البراهمي سارسفاتا لأجل دراسة الفيدا.
9.52.52
मुष्टिं मुष्टिं ततः सर्वे दर्भाणां ते ह्युपाहरन् ।
तस्यासनार्थं विप्रर्षेर्बालस्यापि वशे स्थिताः ॥ ९.५२.५२ ॥
ثم جاءوا جميعًا بقبضة بعد قبضة من عشب الكُشَا لمقعد ذلك الحكيم البراهمي، وبقوا تحت سلطانه مع أنه كان صبيًّا.
9.52.53
तत्रापि दत्त्वा वसु रौहिणेयो ।
महाबलः केशवपूर्वजोऽथ
जगाम तीर्थं मुदितः क्रमेण ।
तं वृद्धकन्याश्रममे व वीरः ॥ ९.५२.५३ ॥
وهناك أيضًا، بعد أن أعطى المال، مضى ابن روهيني، القوي العظيم، الأخ الأكبر لكيشافا، مبتهجًا على الترتيب إلى المَعبَر المقدَّس؛ ذلك البطل، إلى ناسك العذراء المسنّة.