Mahābhārata · Adhyāya 9.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.52.1
यत्रेजिवानुडुपती राजसूयेन भारत ।
यस्मिन्वृत्ते महानासीत्सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ ९.५२.१ ॥
O Nachkomme Bharatas, wo der Mond das Rājasūya-Opfer vollzog und nach dessen Vollendung eine große Schlacht, die Schlacht des Tāraka, stattfand.
9.52.2
तत्राप्युपस्पृश्य बलो दत्त्वा दानानि चात्मवान् ।
सारस्वतस्य धर्मात्मा मुनेस्तीर्थं जगाम ह ॥ ९.५२.२ ॥
Auch dort ging Bala, selbstbeherrscht, nachdem er sich mit Wasser gereinigt und Gaben verschenkt hatte, zur heiligen Furt des rechtschaffenen Weisen Sārasvata.
9.52.3
यत्र द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.३ ॥
Wo einst während einer zwölfjährigen Dürre der Weise Sārasvata die besten Brahmanen die Veden lehren ließ.
9.52.4
कथं द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.४ ॥
Wie ließ der Weise Sārasvata einst während einer zwölfjährigen Dürre die besten Brahmanen die Veden studieren?
9.52.5
आसीत्पूर्वं महाराज मुनिर्धीमान्महातपाः ।
दधीचिरिति विख्यातो ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ॥ ९.५२.५ ॥
Einst lebte, o großer König, ein weiser Asket von großer Strenge namens Dadhīci, berühmt, ein zölibatärer Schüler, der seine Sinne bezwungen hatte.
9.52.6
तस्यातितपसः शक्रो बिभेति सततं विभो ।
न स लोभयितुं शक्यः फलैर्बहुविधैरपि ॥ ९.५२.६ ॥
Indra fürchtete jenen großen Asketen ständig, o Herr; er ließ sich nicht einmal durch Früchte vielerlei Art verlocken.
9.52.7
प्रलोभनार्थं तस्याथ प्राहिणोत्पाकशासनः ।
दिव्यामप्सरसं पुण्यां दर्शनीयामलम्बुसाम् ॥ ९.५२.७ ॥
Um ihn zu verlocken, sandte da Indra, der Bezwinger des Paka, die himmlische, reine und überaus schöne Apsaras Alambusā.
9.52.8
तस्य तर्पयतो देवान्सरस्वत्यां महात्मनः ।
समीपतो महाराज सोपातिष्ठत भामिनी ॥ ९.५२.८ ॥
O großer König, jene Schöne trat nahe an den großherzigen Mann heran, der auf der Sarasvatī den Göttern Trankopfer darbrachte.
9.52.9
तां दिव्यवपुषं दृष्ट्वा तस्यर्षेर्भावितात्मनः ।
रेतः स्कन्नं सरस्वत्यां तस्मा जग्राह निम्नगा ॥ ९.५२.९ ॥
Als er die Frau von göttlicher Gestalt sah, ergoss sich der Same des selbstbeherrschten Weisen in die Sarasvatī, und der Fluss nahm ihn auf.
9.52.10
कुक्षौ चाप्यदधद्वृष्टा तद्रेतः पुरुषर्षभ ।
सा दधार च तं गर्भं पुत्रहेतोर्महात्मनः॥थ ॥ ९.५२.१० ॥
O Stier unter den Männern, sie legte jenen Samen in ihren Schoß und trug jenen Keim für den Sohn des großherzigen Mannes.
9.52.11
सुषुवे चापि समये पुत्रं सारस्वतं वरम् ।
जगाम पुत्रमादाय तमृषिं प्रति च प्रभो ॥ ९.५२.११ ॥
Zu gegebener Zeit gebar sie einen vortrefflichen Sohn namens Sārasvata; und, o Herr, sie ging mit dem Sohn zu jenem Weisen.
9.52.12
ऋषिसंसदि तं दृष्ट्वा सा नदी मुनिसत्तमम् ।
ततः प्रोवाच राजेन्द्र ददती पुत्रमस्य तम्।
ब्रह्मर्षे तव पुत्रोऽयं त्वद्भक्त्या धारितो मया ॥ ९.५२.१२ ॥
Als sie jenen besten der Weisen in der Versammlung der Weisen sah, übergab der Fluss den Sohn und sprach, o König der Könige: "O Brahmarṣi, dies ist dein Sohn; aus Hingabe an dich habe ich ihn getragen."
9.52.13
दृष्ट्वा तेऽप्सरसं रेतो यत्स्कन्नं प्रागलम्बुसाम् ।
तत्कुक्षिणाऽहं ब्रह्मर्षे त्वद्भक्त्या धृतवत्यहम् ॥ ९.५२.१३ ॥
O Brahmarṣi, als du die himmlische Apsaras Alambusā sahst, floss dein Same einst aus; aus Hingabe an dich habe ich ihn in meinem Schoß getragen.
9.52.14
न विनाशमिदं गच्छेत्त्वत्तेज इति निश्चयात् ।
प्रतिगृह्णीष्व पुत्रं स्वं मया दत्तमनिन्दितम् ॥ ९.५२.१४ ॥
Im festen Entschluss, dass deine Kraft nicht zugrunde gehen möge, habe ich sie bewahrt. Nimm diesen makellosen Sohn, den ich dir gebe, als deinen eigenen an.
9.52.15
इत्युक्तः प्रतिजग्राह प्रीतिं चावाप पुष्कलाम् ।
पितृवच्चोपजिघ्रत्तं मूर्ध्नि प्रेम्णा द्विजोत्तमः ॥ ९.५२.१५ ॥
So angesprochen nahm der Vorzüglichste der zweimal Geborenen ihn an und empfand große Freude; und wie ein Vater küsste er ihm liebevoll den Kopf.
9.52.16
परिष्वज्य चिरं कालं तदा भरतसत्तम ।
सरस्वत्यै वरं प्रादात्प्रीयमाणो महामुनिः ॥ ९.५२.१६ ॥
O bester der Bharatas, dann umarmte er ihn lange; und der große Weise gewährte, erfreut, Sarasvatī eine Gabe.
9.52.17
विश्वेदेवाः सपितरो गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
तृप्तिं यास्यन्ति सुभगे तर्प्यमाणास्तवाम्भसा ॥ ९.५२.१७ ॥
O Glückliche, die Viśvedevas samt den Ahnen und den Scharen der Gandharvas und Apsarasas werden, von deinen Wassern gelabt, Befriedigung finden.
9.52.18
इत्युक्त्वा स तु तुष्टाव वचोभिर्वै महानदीम् ।
प्रीतः परमहृष्टात्मा यथावच्छृणु पार्थिव ॥ ९.५२.१८ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, pries er den großen Fluss mit Worten. Höre, o König, genau, wie er sie pries, erfreut und mit überaus froh gestimmtem Herzen.
9.52.19
प्रस्रुताऽसि महाभागे सरसो ब्रह्मणः पुरा ।
जानन्ति त्वां सरिच्छ्रेष्ठे मुनयः संशितव्रताः ॥ ९.५२.१९ ॥
Du bist entsprungen, o Hochbeglückte, aus dem See Brahmās in alter Zeit. O Beste der Flüsse, die Weisen mit strengen Gelübden kennen dich.
9.52.20
मम प्रियकरी चापि सततं प्रियदर्शने ।
तस्मात्सारस्वतं पुत्रमदधा वरवर्णिनि ॥ ९.५२.२० ॥
Stets hast du getan, was mir lieb ist, o du Anmutige, o Schönfarbige; darum hast du einen Sohn namens Sārasvata empfangen.
9.52.21
तवैव नाम्ना प्रथितः पुत्रस्ते लोकभावनः ।
सारस्वत इति ख्यातो भविष्यति महातपाः ॥ ९.५२.२१ ॥
Dein Sohn, berühmt durch deinen eigenen Namen, Nährer der Welten, wird als Sārasvata bekannt werden und ein Mann großer Askese sein.
9.52.22
एष द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजर्षभान् ।
सारस्वतो महाभागे वेदानध्यापयिष्यति ॥ ९.५२.२२ ॥
O Hochbeglückte, dieser Sārasvata wird den Besten der Zweimalgeborenen während einer zwölfjährigen Dürre die Veden lehren.
9.52.23
पुण्याभ्यश्च सरिद्भ्यस्त्वं सदा पुण्यतमा शुभे ।
भविष्यसि महाभागे मत्प्रसादात्सरस्वति ॥ ९.५२.२३ ॥
O Glückverheißende, o Hochbeglückte Sarasvatī, durch meine Gnade wirst du immer die heiligste der heiligen Flüsse sein.
9.52.24
एवं स्त संस्तुता तेन वरं लब्ध्वा महानदी ।
पुत्रमादाय मुदिता जगाम भरतर्षभ ॥ ९.५२.२४ ॥
So von ihm gepriesen und einen Segen erhalten, zog der große Fluss erfreut davon, seinen Sohn mit sich nehmend, o Stier der Bharatas.
9.52.25
एतस्मिन्नेव काले तु विरोधे देवदानवैः ।
शक्रः प्रहरणान्विषी लोकांस्त्रीन्विचचार ह ॥ ९.५२.२५ ॥
Eben zu jener Zeit, im Streit zwischen Göttern und Dämonen, irrte Indra durch die drei Welten auf der Suche nach Waffen.
9.52.26
न चोपलेभे भगवाञ्शक्रः प्रहरणं तदा ।
यद्वै तेषां भवेद्योग्यं वधाय विबुधद्विषाम् ॥ ९.५२.२६ ॥
Da fand der erhabene Indra keine Waffe, die sich zum Töten der Feinde der Götter geeignet hätte.
9.52.27
ततोऽब्रवीत्सुराञ्शक्रो न मे शक्याः सुरारयः ।
ऋतेऽस्थिभिर्दधीचस्य निहन्तुं त्रिदशद्विषः ॥ ९.५२.२७ ॥
Da sprach Indra zu den Göttern: "Ohne die Knochen Dadhīcis kann ich die Feinde der Götter nicht erschlagen."
9.52.28
तस्माद्यत्नादृषिश्रेष्ठो याच्यतां कार्यसिद्धये ।
दधीचास्थीनि देहीति तैर्वधिष्यामहे रिपून् ॥ ९.५२.२८ ॥
Darum möge man für die Vollendung der Aufgabe den besten der Weisen eindringlich bitten: »Dadhīci, gib deine Knochen«, und mit ihnen werden wir die Feinde erschlagen.
9.52.29
स च तैर्याचितोऽस्थीनि यत्नादृषिवरस्तदा ।
साहाय्यं नः कुरुष्वेति चकारैवाविचारयन् ॥ ९.५२.२९ ॥
Da gab ihm, von ihnen gebeten, jener beste der Weisen ohne Zögern und mit Mühe seine Knochen und sprach: »Helft uns!«
9.52.30
स लोकानक्षयान्प्राप्तो देवप्रियकरस्तदा ।
तस्यास्थिभिरथो शक्रः सम्प्रहृष्टमनास्तदा ॥ ९.५२.३० ॥
Er, der den Göttern wohlgefällig handelte, erlangte unvergängliche Welten; und Indra, im Herzen hoch erfreut, nahm sodann jene Knochen.
9.52.31
कारयामास दिव्यानि नानाप्रहरणान्युत ।
गदा वज्राणि चक्राणि गुरून्दण्डांश्च पुष्कलान् ॥ ९.५२.३१ ॥
Er ließ göttliche und verschiedenartige Waffen anfertigen: Keulen, Donnerkeile, Wurfscheiben und schwere Stäbe in Fülle.
9.52.32
स हि तीव्रेण तपसा सम्भृतः परमर्षिणा ।
प्रजापतिसुतेनाथ भृगुणा लोकभावनः ॥ ९.५२.३२ ॥
Er wurde durch strenge Askese vom großen Weisen Bhṛgu, dem Sohn des Prajāpati, hervorgebracht, der Erhalter der Welten.
9.52.33
अतिकायः स तेजस्वी लोकसारो विनिर्मितः ।
जज्ञे शैलगुरुः प्रांशुर्महिम्ना प्रथितः प्रभुः ॥ ९.५२.३३ ॥
Er wurde als Essenz der Welten geformt, von riesigem Körper, strahlend, schwer wie ein Berg und hoch; der mächtige Herr, berühmt durch seine Herrlichkeit, wurde geboren.
9.52.34
नित्यमुद्विजते चास्य तेजसः पाकशासनः ॥ ९.५२.३४ ॥
Und Indra, der Bezwinger des Paka, ist stets beunruhigt von seinem Glanz.
9.52.35
तेन वज्रेण भगवान्मन्त्रयुक्तेन भारत ।
भृशं क्रोधविसृष्टेन ब्रह्मतेजोद्भवेन च।
दैत्यदानववीराणां जघान नवतीर्नव ॥ ९.५२.३५ ॥
O Bhārata, mit jenem Donnerkeil, durch Mantras gestärkt, im Zorn geschleudert und aus dem Glanz Brahmans geboren, erschlug der erhabene Indra neunundneunzig der Helden unter den Daityas und Dānavas.
9.52.36
अथ काले व्यतिक्रान्ते महत्यतिभयङ्करी ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता राजन्द्वादशवार्षिकी ॥ ९.५२.३६ ॥
Dann, als eine lange Zeit verstrichen war, o König, kam eine höchst schreckliche Dürre über das Land, die zwölf Jahre dauerte.
9.52.37
तस्यां द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महर्षयः ।
वृत्त्यर्थं प्राद्रवन्राजन्क्षुधार्ताः सर्वतोदिशम् ॥ ९.५२.३७ ॥
In jener zwölfjährigen Dürre, o König, flohen die großen Weisen, von Hunger geplagt, in alle Richtungen auf der Suche nach Nahrung.
9.52.38
दिग्भ्यस्तान्प्रद्रुतान्दृष्ट्वा मुनिः सारस्वतस्तदा ।
गमनाय मतिं चक्रे तं प्रोवाच सरस्वती ॥ ९.५२.३८ ॥
Als er sah, wie sie in alle Richtungen flohen, beschloss der Weise Sārasvata zu gehen; Sarasvatī sprach zu ihm.
9.52.39
न गन्तव्यमितः पुत्र तवाहारमहं सदा ।
दास्यामि मत्स्यप्रवरानुष्यतामिह भारत ॥ ९.५२.३९ ॥
Geh nicht von hier fort, mein Sohn; ich werde dir stets Nahrung geben. Bleib hier, o Bhārata, und ich werde dir die besten Fische geben.
9.52.40
इत्युक्तस्तर्पयामास स पितॄन्देवतास्तथा ।
आहारमकरोन्नित्यं प्राणान्वेदांश्च धारयन् ॥ ९.५२.४० ॥
So angesprochen, stellte er die Ahnen und Götter zufrieden und bereitete beständig Speise, seinen Lebensatem und die Veden erhaltend.
9.52.41
अथ तस्यामनावृष्ट्यामतीतायां महर्षयः ।
अन्योन्यं परिपप्रच्छुः पुनः स्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.४१ ॥
Als jene Dürre vorüber war, befragten die großen Weisen einander wieder um des Studiums willen.
9.52.42
तेषां क्षुधापरीतानां नष्टा देवा विधावताम् ।
सर्वेषामेव राजेन्द्र न किचित्प्रतिभाति ह ॥ ९.५२.४२ ॥
O Herrscher der Könige, für alle, von Hunger überwältigt und fliehend, schienen die Götter verschwunden; nichts kam ihren Gedanken klar in den Sinn.
9.52.43
अथ कश्चिदृषिस्तेषां सारस्वतमुपेयिवान् ।
कुर्वाणं संशितात्मानं स्वाध्यायमृषिसत्तमम् ॥ ९.५२.४३ ॥
Da näherte sich ein gewisser Weiser dem Sārasvata, dem besten der Weisen, der strengen Geistes war und sich dem Vedastudium widmete.
9.52.44
स गत्वाऽचष्ट तेभ्यश्च सारस्वतमृषिं प्रभुम् ।
स्वाध्यायममरप्रख्यं कुर्वाणं विजने वने ॥ ९.५२.४४ ॥
Er ging hin und erzählte ihnen von Sārasvata, dem Herrn, der wie die Götter strahlte und im einsamen Wald das Vedastudium betrieb.
9.52.45
ततः सर्वे समाजग्मुस्तत्र राजन्महर्षयः ।
सारस्वतं मुनिश्रेष्ठमिदमूचुः समागताः ॥ ९.५२.४५ ॥
Dann, o König, versammelten sich dort alle großen Weisen und sprachen zu Sārasvata, dem besten der Weisen, folgendes.
9.52.46
अस्मानध्यापयस्वेति तानुवाच ततो मुनिः ।
शिष्यत्वमुपागच्छध्वं विधिना च ममेत्युत ॥ ९.५२.४६ ॥
„Lehre uns“, sagten sie; da sprach der Weise zu ihnen: „Werdet auf die rechte Weise meine Schüler.“
9.52.47
तत्राब्रुवन्मुनिगणा बालस्त्वमसि पुत्रक ।
स तानाह न मे धर्मो नश्येदिति पुनर्मुनीन् ॥ ९.५२.४७ ॥
Dort sprachen die Scharen der Weisen: „Du bist ein Kind, mein Sohn.“ Er antwortete ihnen: „Mein Dharma wird nicht zugrunde gehen“ — und wieder zu den Weisen.
9.52.48
यो ह्यधर्मेण वै ब्रूयाद्गृह्णीयाद्योऽप्यधर्मतः ।
म्रियेतां तावुभौ क्षिप्रं स्यातां वा वैरिणावुभौ ॥ ९.५२.४८ ॥
Wer unrechtmäßig spricht und wer unrechtmäßig annimmt — beide sollen schnell sterben oder beide Feinde werden.
9.52.49
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तेन न बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ९.५२.४९ ॥
Weder durch Lebensjahre, noch durch graue Haare, noch durch Reichtum, noch durch Verwandte haben die Seher das Dharma begründet; wer das Veda kundig ist, der ist unter uns groß.
9.52.50
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य मनुयस्ते विधानतः ।
तस्माद्वेदाननुप्राप्य पुनर्धर्मं प्रचक्रिरे ॥ ९.५२.५० ॥
Nachdem sie dieses Wort von ihm gehört hatten, erlangten die Nachkommen Manus die Veden gemäß der Vorschrift und begründeten darauf erneut das Dharma.
9.52.51
षष्टिर्मुनिसहस्राणि शिष्यत्वं प्रतिपेदिरे ।
सारस्वतस्य विप्रर्षेर्वेदस्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.५१ ॥
Sechzigtausend Weise nahmen die Schülerschaft bei dem brahmanischen Seher Sārasvata an, um die Veden zu studieren.
9.52.52
मुष्टिं मुष्टिं ततः सर्वे दर्भाणां ते ह्युपाहरन् ।
तस्यासनार्थं विप्रर्षेर्बालस्यापि वशे स्थिताः ॥ ९.५२.५२ ॥
Dann brachten sie alle Handvoll um Handvoll Kuśa-Gras für den Sitz jenes brahmanischen Sehers; und obwohl er ein Knabe war, blieben sie ihm untertan.
9.52.53
तत्रापि दत्त्वा वसु रौहिणेयो ।
महाबलः केशवपूर्वजोऽथ
जगाम तीर्थं मुदितः क्रमेण ।
तं वृद्धकन्याश्रममे व वीरः ॥ ९.५२.५३ ॥
Auch dort, nachdem er Reichtum gespendet hatte, zog der Sohn der Rohiṇī, der Mächtige, der ältere Bruder Keśavas, erfreut der Reihe nach zur heiligen Furt; jener Held, zur Einsiedelei der alten Jungfrau.