மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.52.1
यत्रेजिवानुडुपती राजसूयेन भारत ।
यस्मिन्वृत्ते महानासीत्सङ्ग्रामस्तारकामयः ॥ ९.५२.१ ॥
ஓ பரதனின் வழித்தோன்றலே, எங்கே ராஜசூய யாகத்தினால் சந்திரன் யஜனம் செய்தானோ, அதன் பின்னர் தாரகனுடன் ஒரு பெரிய போர் நிகழ்ந்தது.
9.52.2
तत्राप्युपस्पृश्य बलो दत्त्वा दानानि चात्मवान् ।
सारस्वतस्य धर्मात्मा मुनेस्तीर्थं जगाम ह ॥ ९.५२.२ ॥
அங்கேயும் சுயக்கட்டுப்பாடுடைய பலராமன் நீராடி, தானங்கள் அளித்து, தர்மாத்மாவான சாரஸ்வத முனிவரின் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்.
9.52.3
यत्र द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.३ ॥
முன்பு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையின்மை நிலவிய காலத்தில் சாரஸ்வத முனிவர் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு வேதங்களைக் கற்பித்த இடம் அது.
9.52.4
कथं द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान् ।
वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः ॥ ९.५२.४ ॥
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையின்மை நிலவிய காலத்தில், முன்பு சாரஸ்வத முனிவர் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு வேதங்களை எப்படிக் கற்பித்தார்?
9.52.5
आसीत्पूर्वं महाराज मुनिर्धीमान्महातपाः ।
दधीचिरिति विख्यातो ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ॥ ९.५२.५ ॥
ஓ மகாராஜனே, முன்பு தததீசி என்று புகழ்பெற்ற ஒரு அறிவுடைய, மிகுந்த தவமுடைய, பிரம்மசாரியும் இந்திரியங்களை வென்றவருமான முனிவர் இருந்தார்.
9.52.6
तस्यातितपसः शक्रो बिभेति सततं विभो ।
न स लोभयितुं शक्यः फलैर्बहुविधैरपि ॥ ९.५२.६ ॥
ஓ வலிமையுடையவனே, அந்த மிகுந்த தவமுடையவரால் இந்திரன் எப்போதும் அஞ்சினான்; பல வகையான கனிகளாலும் அவரைக் கவர முடியவில்லை.
9.52.7
प्रलोभनार्थं तस्याथ प्राहिणोत्पाकशासनः ।
दिव्यामप्सरसं पुण्यां दर्शनीयामलम्बुसाम् ॥ ९.५२.७ ॥
அவனை மயக்குவதற்காக அப்போது பாகசாசனன் (இந்திரன்) தெய்வீகமும் புனிதமும் அழகும் கொண்ட அப்சரஸ் அலம்புசையை அனுப்பினான்.
9.52.8
तस्य तर्पयतो देवान्सरस्वत्यां महात्मनः ।
समीपतो महाराज सोपातिष्ठत भामिनी ॥ ९.५२.८ ॥
மஹாராஜனே, சரஸ்வதி ஆற்றங்கரையில் தேவர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாவின் அருகே அந்த அழகி வந்து நின்றாள்.
9.52.9
तां दिव्यवपुषं दृष्ट्वा तस्यर्षेर्भावितात्मनः ।
रेतः स्कन्नं सरस्वत्यां तस्मा जग्राह निम्नगा ॥ ९.५२.९ ॥
தெய்வீக வடிவுடைய அவளைக் கண்டு, தன்னடக்கமுடைய அந்த முனிவரின் விந்து சரஸ்வதியில் சிந்தியது; அந்த ஆறு அதை ஏற்றுக்கொண்டது.
9.52.10
कुक्षौ चाप्यदधद्वृष्टा तद्रेतः पुरुषर्षभ ।
सा दधार च तं गर्भं पुत्रहेतोर्महात्मनः॥थ ॥ ९.५२.१० ॥
ஓ புருஷரிஷபா, அவள் அந்த விந்தை தன் கருவறையில் ஏற்றுக்கொண்டாள்; அந்த மகாத்மாவின் புதல்வனுக்காக அவள் அந்தக் கருவைத் தாங்கினாள்.
9.52.11
सुषुवे चापि समये पुत्रं सारस्वतं वरम् ।
जगाम पुत्रमादाय तमृषिं प्रति च प्रभो ॥ ९.५२.११ ॥
காலம் வந்ததும் அவள் சிறந்த சாரஸ்வதன் என்ற புதல்வனைப் பெற்றெடுத்தாள்; ஓ பிரபுவே, அவள் அந்தப் புதல்வனை அழைத்துக்கொண்டு அந்த முனிவரிடம் சென்றாள்.
9.52.12
ऋषिसंसदि तं दृष्ट्वा सा नदी मुनिसत्तमम् ।
ततः प्रोवाच राजेन्द्र ददती पुत्रमस्य तम्।
ब्रह्मर्षे तव पुत्रोऽयं त्वद्भक्त्या धारितो मया ॥ ९.५२.१२ ॥
முனிவர்களின் சபையில் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவனைக் கண்டு, ஓ ராஜேந்திரா, அந்த ஆறு அந்தப் புதல்வனைத் தந்தபடி சொன்னது: "ஓ பிரம்மரிஷியே, இது உன் புதல்வன்; உன் பக்தியால் நான் இவனைத் தாங்கினேன்."
9.52.13
दृष्ट्वा तेऽप्सरसं रेतो यत्स्कन्नं प्रागलम्बुसाम् ।
तत्कुक्षिणाऽहं ब्रह्मर्षे त्वद्भक्त्या धृतवत्यहम् ॥ ९.५२.१३ ॥
பிரம்மரிஷியே, முன்பு அலம்புஸா என்ற அப்சரஸைக் கண்டு உங்கள் விந்து சிந்தியது; அதை உங்கள் மீதுள்ள பக்தியால் நான் என் கருப்பையில் தாங்கினேன்.
9.52.14
न विनाशमिदं गच्छेत्त्वत्तेज इति निश्चयात् ।
प्रतिगृह्णीष्व पुत्रं स्वं मया दत्तमनिन्दितम् ॥ ९.५२.१४ ॥
உங்கள் இந்த தேஜஸ் அழியக்கூடாது என்ற உறுதியால் (இதைக் காத்தேன்). நான் கொடுத்த இந்தக் குற்றமற்ற மகனை உங்கள் சொந்த மகனாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
9.52.15
इत्युक्तः प्रतिजग्राह प्रीतिं चावाप पुष्कलाम् ।
पितृवच्चोपजिघ्रत्तं मूर्ध्नि प्रेम्णा द्विजोत्तमः ॥ ९.५२.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, அந்த உயர்ந்த துவிஜர் (மகனை) ஏற்றுக்கொண்டார்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தார். தந்தையைப் போல அன்புடன் அவன் தலையை முகர்ந்தார்.
9.52.16
परिष्वज्य चिरं कालं तदा भरतसत्तम ।
सरस्वत्यै वरं प्रादात्प्रीयमाणो महामुनिः ॥ ९.५२.१६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது அவர் நீண்ட நேரம் அவனை அணைத்துக்கொண்டார். மகிழ்ந்த மகாமுனிவர் சரஸ்வதிக்கு வரம் அளித்தார்.
9.52.17
विश्वेदेवाः सपितरो गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
तृप्तिं यास्यन्ति सुभगे तर्प्यमाणास्तवाम्भसा ॥ ९.५२.१७ ॥
சுபகே, உன் நீரால் திருப்தி செய்யப்படும் விஸ்வதேவர்களும், பித்ருக்களும், கந்தர்வ-அப்சரஸ் கூட்டங்களும் திருப்தி அடைவார்கள்.
9.52.18
इत्युक्त्वा स तु तुष्टाव वचोभिर्वै महानदीम् ।
प्रीतः परमहृष्टात्मा यथावच्छृणु पार्थिव ॥ ९.५२.१८ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அவர் மகாநதியை சொற்களால் துதித்தார். அரசே, மகிழ்ச்சியும் மிகுந்த மனமகிழ்வுமான அவர் எவ்வாறு துதித்தார் என்பதை முறையாகக் கேள்.
9.52.19
प्रस्रुताऽसि महाभागे सरसो ब्रह्मणः पुरा ।
जानन्ति त्वां सरिच्छ्रेष्ठे मुनयः संशितव्रताः ॥ ९.५२.१९ ॥
மகாபாகையே, நீ முன்பு பிரம்மாவின் ஏரியிலிருந்து பாய்ந்து வந்தவள். நதிகளில் சிறந்தவளே, கடுமையான விரதங்கள் கொண்ட முனிவர்கள் உன்னை அறிவார்கள்.
9.52.20
मम प्रियकरी चापि सततं प्रियदर्शने ।
तस्मात्सारस्वतं पुत्रमदधा वरवर्णिनि ॥ ९.५२.२० ॥
எப்போதும் எனக்கு பிரியமானவளே, அழகிய தோற்றமுடையவளே, பிரியமாகக் காட்சி தருபவளே. ஆகையால் நீ சாரஸ்வதன் என்ற மகனைப் பெற்றாய்.
9.52.21
तवैव नाम्ना प्रथितः पुत्रस्ते लोकभावनः ।
सारस्वत इति ख्यातो भविष्यति महातपाः ॥ ९.५२.२१ ॥
உன் பெயராலேயே புகழ்பெற்ற உன் மகன், உலகைப் பேணுபவன், சாரஸ்வதன் என்று அறியப்படுவான்; அவன் பெரும் தவம் உடையவனாவான்.
9.52.22
एष द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजर्षभान् ।
सारस्वतो महाभागे वेदानध्यापयिष्यति ॥ ९.५२.२२ ॥
மகாபாகையே, இந்த சாரஸ்வதன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் மழையின்மைக் காலத்தில், இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவர்களுக்கு வேதங்களைக் கற்பிப்பான்.
9.52.23
पुण्याभ्यश्च सरिद्भ्यस्त्वं सदा पुण्यतमा शुभे ।
भविष्यसि महाभागे मत्प्रसादात्सरस्वति ॥ ९.५२.२३ ॥
சுபையே, மகாபாகையே சரஸ்வதியே, என் அருளால் நீ எப்போதும் மற்ற புனித நதிகளைவிட மிகவும் புனிதமானவளாவாய்.
9.52.24
एवं स्त संस्तुता तेन वरं लब्ध्वा महानदी ।
पुत्रमादाय मुदिता जगाम भरतर्षभ ॥ ९.५२.२४ ॥
இவ்வாறு அவரால் போற்றப்பட்டு வரம் பெற்ற அந்த மகாநதி, மகனை அழைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சென்றாள், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
9.52.25
एतस्मिन्नेव काले तु विरोधे देवदानवैः ।
शक्रः प्रहरणान्विषी लोकांस्त्रीन्विचचार ह ॥ ९.५२.२५ ॥
அதே காலத்தில் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையிலான பகைமையின்போது இந்திரன் ஆயுதங்களைத் தேடி மூன்று உலகங்களிலும் அலைந்தான்.
9.52.26
न चोपलेभे भगवाञ्शक्रः प्रहरणं तदा ।
यद्वै तेषां भवेद्योग्यं वधाय विबुधद्विषाम् ॥ ९.५२.२६ ॥
அப்போது பகவான் இந்திரன் தேவர்களின் எதிரிகளைக் கொல்லத் தகுந்த ஆயுதத்தை அடையவில்லை.
9.52.27
ततोऽब्रवीत्सुराञ्शक्रो न मे शक्याः सुरारयः ।
ऋतेऽस्थिभिर्दधीचस्य निहन्तुं त्रिदशद्विषः ॥ ९.५२.२७ ॥
அப்போது இந்திரன் தேவர்களிடம் கூறினான்: "தததீசரின் எலும்புகள் இல்லாமல் தேவர்களின் எதிரிகளை என்னால் கொல்ல முடியாது."
9.52.28
तस्माद्यत्नादृषिश्रेष्ठो याच्यतां कार्यसिद्धये ।
दधीचास्थीनि देहीति तैर्वधिष्यामहे रिपून् ॥ ९.५२.२८ ॥
ஆகவே, காரியம் நிறைவேற ரிஷிகளில் சிறந்தவரான தததீசரிடம் முயன்று வேண்டப்படட்டும்: "தததீசரே, உமது எலும்புகளைத் தாரும்" என்று; அவற்றால் நாம் அந்த எதிரிகளை வதம் செய்வோம்.
9.52.29
स च तैर्याचितोऽस्थीनि यत्नादृषिवरस्तदा ।
साहाय्यं नः कुरुष्वेति चकारैवाविचारयन् ॥ ९.५२.२९ ॥
அப்போது தேவர்களால் வேண்டப்பட்ட அந்த ரிஷிசிரேஷ்டர் தயங்காமல் உடனே எலும்புகளைத் தந்தார்: "எங்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள்" என்று கூறி.
9.52.30
स लोकानक्षयान्प्राप्तो देवप्रियकरस्तदा ।
तस्यास्थिभिरथो शक्रः सम्प्रहृष्टमनास्तदा ॥ ९.५२.३० ॥
தேவர்களுக்கு நன்மை செய்த அந்த ரிஷி அழியாத உலகங்களை அடைந்தார்; பின்னர் அவருடைய எலும்புகளால் இந்திரன் பெரிதும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
9.52.31
कारयामास दिव्यानि नानाप्रहरणान्युत ।
गदा वज्राणि चक्राणि गुरून्दण्डांश्च पुष्कलान् ॥ ९.५२.३१ ॥
அவன் தெய்வீகமான பல்வேறு ஆயுதங்களைச் செய்வித்தான்; கதைகள், வஜ்ரங்கள், சக்கரங்கள், கனமான தண்டங்கள் ஆகியவற்றையும் மிகுதியாக.
9.52.32
स हि तीव्रेण तपसा सम्भृतः परमर्षिणा ।
प्रजापतिसुतेनाथ भृगुणा लोकभावनः ॥ ९.५२.३२ ॥
அவன் கடுமையான தவத்தால், பிரஜாபதியின் மகனான பெரும் முனிவர் பிருகுவால் உருவாக்கப்பட்டவன்; உலகங்களைத் தாங்குபவன்.
9.52.33
अतिकायः स तेजस्वी लोकसारो विनिर्मितः ।
जज्ञे शैलगुरुः प्रांशुर्महिम्ना प्रथितः प्रभुः ॥ ९.५२.३३ ॥
அவன் பெரும் உடல் கொண்டவன், ஒளிமிக்கவன், உலகங்களின் சாரமாகப் படைக்கப்பட்டவன்; மலைபோல் கனமும் உயரமும் கொண்டு தன் மகிமையால் புகழ்பெற்ற பிரபு பிறந்தான்.
9.52.34
नित्यमुद्विजते चास्य तेजसः पाकशासनः ॥ ९.५२.३४ ॥
பாகசாசனனான இந்திரன் அவனுடைய ஒளியால் எப்போதும் கலக்கமடைகிறான்.
9.52.35
तेन वज्रेण भगवान्मन्त्रयुक्तेन भारत ।
भृशं क्रोधविसृष्टेन ब्रह्मतेजोद्भवेन च।
दैत्यदानववीराणां जघान नवतीर्नव ॥ ९.५२.३५ ॥
பாரதனே! மந்திரங்களால் ஆற்றல் பெற்ற அந்த வஜ்ரத்தால், கோபத்தில் எறியப்பட்டு பிரம்ம தேஜஸில் தோன்றிய அதனால், பகவான் இந்திரன் தைத்ய தானவ வீரர்களில் தொண்ணூற்று ஒன்பதுபேரை வீழ்த்தினான்.
9.52.36
अथ काले व्यतिक्रान्ते महत्यतिभयङ्करी ।
अनावृष्टिरनुप्राप्ता राजन्द्वादशवार्षिकी ॥ ९.५२.३६ ॥
பின்னர் காலம் கழிந்ததும், அரசனே, மிகவும் பயங்கரமான வறட்சி வந்தது; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது.
9.52.37
तस्यां द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महर्षयः ।
वृत्त्यर्थं प्राद्रवन्राजन्क्षुधार्ताः सर्वतोदिशम् ॥ ९.५२.३७ ॥
அந்தப் பன்னிரண்டு ஆண்டு நீடித்த வறட்சியில், ஓ மன்னா, பசியால் வாடிய பெரும் முனிவர்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.
9.52.38
दिग्भ्यस्तान्प्रद्रुतान्दृष्ट्वा मुनिः सारस्वतस्तदा ।
गमनाय मतिं चक्रे तं प्रोवाच सरस्वती ॥ ९.५२.३८ ॥
அவர்கள் திசைகளில் ஓடுவதைக் கண்ட சாரஸ்வத முனிவர் அப்போது செல்லத் தீர்மானித்தார்; அப்போது சரஸ்வதி அவரிடம் கூறினாள்.
9.52.39
न गन्तव्यमितः पुत्र तवाहारमहं सदा ।
दास्यामि मत्स्यप्रवरानुष्यतामिह भारत ॥ ९.५२.३९ ॥
மகனே, இங்கிருந்து செல்லாதே; நான் எப்போதும் உனக்கு உணவளிப்பேன். பாரதா, இங்கேயே தங்கு; சிறந்த மீன்களை உனக்குத் தருவேன்.
9.52.40
इत्युक्तस्तर्पयामास स पितॄन्देवतास्तथा ।
आहारमकरोन्नित्यं प्राणान्वेदांश्च धारयन् ॥ ९.५२.४० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்தி செய்தான்; எப்போதும் உணவைச் செய்து, உயிரையும் வேதங்களையும் தாங்கி வாழ்ந்தான்.
9.52.41
अथ तस्यामनावृष्ट्यामतीतायां महर्षयः ।
अन्योन्यं परिपप्रच्छुः पुनः स्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.४१ ॥
பின்னர் அந்த வறட்சி கடந்தபோது, பெரும் முனிவர்கள் ஓதல் பொருட்டு மீண்டும் ஒருவரையொருவர் கேட்டனர்.
9.52.42
तेषां क्षुधापरीतानां नष्टा देवा विधावताम् ।
सर्वेषामेव राजेन्द्र न किचित्प्रतिभाति ह ॥ ९.५२.४२ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவா, பசியால் சூழப்பட்டு ஓடிய அவர்கள் அனைவருக்கும் தேவர்களும் வேதங்களும் மறைந்துவிட்டன; அவர்களுக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை.
9.52.43
अथ कश्चिदृषिस्तेषां सारस्वतमुपेयिवान् ।
कुर्वाणं संशितात्मानं स्वाध्यायमृषिसत्तमम् ॥ ९.५२.४३ ॥
பின்னர் அவர்களில் ஒரு முனிவர் சாரஸ்வதரிடம் சென்றார்; அவர் கூர்மையான மனமுடையவரும், வேத ஓதலில் ஈடுபட்ட சிறந்த முனிவருமாவார்.
9.52.44
स गत्वाऽचष्ट तेभ्यश्च सारस्वतमृषिं प्रभुम् ।
स्वाध्यायममरप्रख्यं कुर्वाणं विजने वने ॥ ९.५२.४४ ॥
அவர் சென்று அவர்களிடம் சாரஸ்வத முனிவரைப் பற்றிச் சொன்னார்; அந்தப் பெருமையுடையவர் தேவர்களைப் போல் ஒளிருபவராய், ஆளரவமற்ற காட்டில் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தார்.
9.52.45
ततः सर्वे समाजग्मुस्तत्र राजन्महर्षयः ।
सारस्वतं मुनिश्रेष्ठमिदमूचुः समागताः ॥ ९.५२.४५ ॥
பின்னர், அரசே, அங்கு அனைத்து மகரிஷிகளும் கூடினர்; கூடியவர்கள் முனிவர்களில் சிறந்த சாரஸ்வதரிடம் இவ்வாறு கூறினர்.
9.52.46
अस्मानध्यापयस्वेति तानुवाच ततो मुनिः ।
शिष्यत्वमुपागच्छध्वं विधिना च ममेत्युत ॥ ९.५२.४६ ॥
"எங்களுக்குக் கற்பியுங்கள்" என்றனர்; அப்போது அந்த முனிவர் அவர்களிடம், "முறைப்படி என் சீடர்களாகுங்கள்" என்றார்.
9.52.47
तत्राब्रुवन्मुनिगणा बालस्त्वमसि पुत्रक ।
स तानाह न मे धर्मो नश्येदिति पुनर्मुनीन् ॥ ९.५२.४७ ॥
அங்கிருந்த முனிவர்கள், "நீ சிறுவன், மகனே" என்றனர்; அவர் அவர்களிடம், "என் தர்மம் அழியாது" என்று கூறினார், மீண்டும் முனிவர்களிடம்.
9.52.48
यो ह्यधर्मेण वै ब्रूयाद्गृह्णीयाद्योऽप्यधर्मतः ।
म्रियेतां तावुभौ क्षिप्रं स्यातां वा वैरिणावुभौ ॥ ९.५२.४८ ॥
அதர்மமாகப் பேசுபவனும், அதர்மமாக எடுத்துக்கொள்பவனும் — அவ்விருவரும் விரைவில் சாகட்டும், அல்லது இருவரும் பகைவர்களாகட்டும்.
9.52.49
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तेन न बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ९.५२.४९ ॥
வயதாலோ, நரைமுடியாலோ, செல்வத்தாலோ, உறவினர்களாலோ அல்ல; ரிஷிகள் தர்மத்தை நிலைநாட்டினர். வேதம் அறிந்தவனே நம்மிடையே பெரியவன்.
9.52.50
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य मनुयस्ते विधानतः ।
तस्माद्वेदाननुप्राप्य पुनर्धर्मं प्रचक्रिरे ॥ ९.५२.५० ॥
அவனுடைய இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனுவின் வழித்தோன்றல்களான அவர்கள் முறைப்படி வேதங்களைப் பெற்று, மீண்டும் தர்மத்தை நிலைநாட்டினர்.
9.52.51
षष्टिर्मुनिसहस्राणि शिष्यत्वं प्रतिपेदिरे ।
सारस्वतस्य विप्रर्षेर्वेदस्वाध्यायकारणात् ॥ ९.५२.५१ ॥
அறுபதாயிரம் முனிவர்கள் வேத ஓதலுக்காக அந்தணரான சாரஸ்வத ரிஷியின் சீடர்களாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.
9.52.52
मुष्टिं मुष्टिं ततः सर्वे दर्भाणां ते ह्युपाहरन् ।
तस्यासनार्थं विप्रर्षेर्बालस्यापि वशे स्थिताः ॥ ९.५२.५२ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் தர்ப்பைப் புல்லை ஒவ்வொரு கைப்பிடியாக கொண்டு வந்தனர்; அந்த அந்தண ரிஷியின் ஆசனத்திற்காக, சிறுவனாக இருந்தபோதும் அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நின்றனர்.
9.52.53
तत्रापि दत्त्वा वसु रौहिणेयो ।
महाबलः केशवपूर्वजोऽथ
जगाम तीर्थं मुदितः क्रमेण ।
तं वृद्धकन्याश्रममे व वीरः ॥ ९.५२.५३ ॥
அங்கும் செல்வம் அளித்து, ரோகிணியின் மகனும், மகாபலனும், கேசவனின் மூத்த சகோதரனுமான அந்த வீரன் மகிழ்ச்சியுடன் வரிசையாக தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்; வயது முதிர்ந்த கன்னியின் ஆசிரமத்தில் அந்த வீரன்.