Mahābhārata · Adhyāya 9.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.57.1
ततो वाग्युद्धमभवत्तुमुलं जनमेजय ।
यत्र दुःखान्वितो राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ९.५७.१ ॥
Da erhob sich, o Janamejaya, ein gewaltiger Wortkrieg, in dem König Dhṛtarāṣṭra, von Kummer erfüllt, dies sprach.
9.57.2
धिगस्तु खलु मानुष्यं यस्य निष्ठेयमीदृशी ।
एकादशचमूभर्ता यत्र पुत्रो ममानघ ॥ ९.५७.२ ॥
Schande über das menschliche Dasein, dessen Ende so ist! Mein Sohn, Herr über elf Heere, ist hier, o Makelloser.
9.57.3
आज्ञाप्य सर्वान्नृपतीन्भुक्त्वा चेमां वसुन्धराम् ।
गदामादाय चैकाकी पदातिः प्रस्थितो रणम् ॥ ९.५७.३ ॥
Nachdem er alle Könige befehligt und diese Erde genossen hatte, nahm er seine Keule und zog allein und zu Fuß in die Schlacht.
9.57.4
भूत्वा हि जगतो नाथो ह्यनाथ इव मे सुतः ।
गदामुद्यम्य यो याति किमन्यद्भागधेयतः ॥ ९.५७.४ ॥
Obwohl er Herr der Welt war, ist mein Sohn wie ein Schutzloser geworden; die Keule erhebend geht er — was anderes ist dies als Schicksal?
9.57.5
अहो दुःखं महत्प्राप्तं पुत्रेण मम स़ञ्जय ।
एवमुक्त्वा स दुःखार्तो विरराम जनाधिपः ॥ ९.५७.५ ॥
Ach! Großer Kummer ist mir durch meinen Sohn widerfahren, o Sañjaya. Nachdem er dies gesagt hatte, verstummte der Herr der Menschen, von Schmerz gequält.
9.57.6
स मेघनिनदो हर्षान्निनदन्निव गोवृषः ।
आजुहाव तदा पार्थं युद्धाय युधि वीर्यवान् ॥ ९.५७.६ ॥
Donnernd wie eine Wolke, vor Freude brüllend wie ein Stier, rief der Mächtige damals Pārtha zum Kampf heraus.
9.57.7
भीममाह्वयमाने तु कुरुराजे महात्मनि ।
प्रादुरासन्सुघोराणि रूपाणि विविधान्युत ॥ ९.५७.७ ॥
Als der großherzige Kurukönig Bhīma herausforderte, erschienen vielerlei furchtbare Zeichen.
9.57.8
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पांसुवर्षं पपात च ।
बभूवुश्च दिशः सर्वास्तिमिरेण समावृताः ॥ ९.५७.८ ॥
Winde wehten mit donnernden Krachen, ein Staubregen fiel, und alle Himmelsrichtungen wurden von Finsternis bedeckt.
9.57.9
महास्वनाः सुनिर्वातास्तुमुला रोमहर्षणाः ।
पेतुस्तथोल्काः शतशः स्फोटयन्त्यो नभस्तलात् ॥ ९.५७.९ ॥
Hunderte Feuerkugeln fielen, laut und tosend, haarsträubend, plötzlich stillstehend, und zerrissen den Himmel.
9.57.10
राहुश्चाग्रसदादित्यमपर्वणि विशाम्पते ।
चकम्पे च महाकम्पं पृथिवी सवनद्रुमा ॥ ९.५७.१० ॥
O Herr der Menschen, Rāhu verschlang die Sonne zur Unzeit, und die Erde mit ihren Wäldern und Bäumen erbebte in gewaltigem Beben.
9.57.11
रूक्षाश्च वाताः प्रववुर्नीचैः शर्करकर्षिणः ।
गिरीणां शिखराण्येव न्यपतन्त महीतले ॥ ९.५७.११ ॥
Rauhe Winde wehten tief und schleppten Kies mit sich, und die Gipfel der Berge stürzten zu Boden.
9.57.12
मृगा बहुविधाकाराः सम्पतन्ति दीशो दश ।
दीप्ताः शिवाश्चाप्यनदन्घोररूपाः सुदारुणाः ॥ ९.५७.१२ ॥
Tiere vielerlei Gestalt stürmten in alle zehn Richtungen, und brennende Schakale, von schrecklicher Gestalt und sehr furchtbar, begannen zu heulen.
9.57.13
निर्घाताश्च महाघोरा बभूवू रोमहर्षणाः ।
दीप्तायां दिशि राजेन्द्र मृगाश्चाशुभवादिनः ॥ ९.५७.१३ ॥
O Herr der Könige, in der brennenden Himmelsrichtung ertönten gewaltige Donnerschläge, die das Haar zu Berge stehen ließen, und die Hirsche stießen unheilvolle Schreie aus.
9.57.14
उदपानगताश्चापो व्यवर्धन्त समन्ततः ।
अशरीरा महानादाः श्रूयन्ते स्म भयानकाः ॥ ९.५७.१४ ॥
Das Wasser in den Brunnen schwoll nach allen Seiten an, und es waren körperlose, furchtbare große Laute zu hören.
9.57.15
एवमादीनि दृष्ट्वा स निमित्तानि वृकोदरः ।
उवाच भ्रातरं ज्येष्ठं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ ९.५७.१५ ॥
Nachdem Vṛkodara (Bhīma) solche und ähnliche Zeichen gesehen hatte, sprach er zu seinem älteren Bruder, dem König des Dharma, Yudhiṣṭhira.
9.57.16
एष शक्यो मया जेतुं मन्दात्मा च सुयोधनः ॥ ९.५७.१६ ॥
Dieser dumpfe Suyodhana kann von mir besiegt werden.
9.57.17
अद्य क्रोधं विमोक्ष्यामि निगूढं हृदयेशयम् ।
सुयोधने कौरवेन्द्रे खाण्डवेऽग्निमिवार्जुनः ॥ ९.५७.१७ ॥
Heute werde ich den verborgenen Zorn, der in meinem Herzen ruht, gegen Suyodhana, den Herrn der Kaurava, entfesseln, wie Arjuna im Khāṇḍava-Wald das Feuer entfesselte.
9.57.18
शल्यमद्योद्धरिष्यामि तव पाण्डव हृच्छयम् ।
निहत्य गदया पापमिमं कुरुकुलान्तकम् ॥ ९.५७.१८ ॥
O Pāṇḍava, heute werde ich den Dorn aus deinem Herzen ziehen, indem ich mit meiner Keule diesen Sünder, den Vernichter der Kuru-Sippe, erschlage.
9.57.19
अद्य कीर्तिमयीं मालां प्रतिमोक्ष्याम्यहं त्वयि ।
हत्वेमं पापकर्माणं गदया रणमूर्धनि ॥ ९.५७.१९ ॥
Heute werde ich dir einen Kranz des Ruhmes umlegen, nachdem ich diesen Übeltäter mit der Keule an der Spitze der Schlacht erschlagen habe.
9.57.20
अद्योरुगदया राजन्भेत्ताऽस्मि समरेऽनया ।
नायं प्रवेष्टा नगरं पुनर्वारणसाह्वयम् ॥ ९.५७.२० ॥
O König, heute werde ich ihn im Kampf mit dieser Schenkelkeule zerschmettern; er wird nicht mehr in die Stadt namens Vāraṇāvata einziehen.
9.57.21
सर्पोत्सर्गस्य शयने विषदानस्य भोजने ।
प्रमाणकोट्यां पातस्य दाहस्य जतुवेश्मनि ॥ ९.५७.२१ ॥
Beim Loslassen von Schlangen auf dem Lager, beim Vergiften der Speise, beim Hinabstürzen in die tiefe Schlucht und beim Verbrennen im Lackhaus.
9.57.22
सभायामवहासस्य सर्वस्वहरणस्य च ।
वर्षमज्ञातवासस्य वनवासस्य चानघ ॥ ९.५७.२२ ॥
Für den Spott in der Versammlung, die Beraubung aller Habe, das Jahr des verborgenen Lebens und das Waldexil, o Makelloser.
9.57.23
अद्यान्तमेषां दुःखानां गन्ताऽहं भरतर्षभ ।
एकाह्ना विनिहत्येमं भविष्याम्यात्मनोऽनृणः ॥ ९.५७.२३ ॥
O Stier der Bharatas, heute werde ich das Ende dieser Leiden erreichen; nachdem ich ihn an einem einzigen Tag erschlagen habe, werde ich meiner Schuld ledig sein.
9.57.24
अद्यायुर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेरकृतात्मनः ।
समाप्तं भरतश्रेष्ठ मातापित्रोश्च दर्शनम् ॥ ९.५७.२४ ॥
Heute, o Bester der Bharatas, ist das Leben des bösgesinnten, ungeläuterten Sohnes Dhṛtarāṣṭras zu Ende, und damit auch der Anblick, den seine Eltern von ihm hatten.
9.57.25
अद्य सौख्यं तु राजेन्द्र कुरुराजस्य दुर्मतेः ।
समाप्तं च महाराज नारीणां दर्शनं पुनः ॥ ९.५७.२५ ॥
O Herr der Könige, heute ist das Glück des Kuru-Königs, des Törichten, zu Ende; und, o großer König, der Anblick der Frauen ist wieder beendet.
9.57.26
अद्यायं कुरुराजस्य शन्तनोः कुलपांसनः ।
प्राणाञ्श्रियं च राज्यं च त्यक्त्वा शेष्यति भूतले ॥ ९.५७.२६ ॥
Heute wird dieser Kuru-König, der Schandfleck der Sippe Śantanus, Leben, Glanz und Reich aufgebend, auf der Erde liegen.
9.57.27
राजा च धृतराष्ट्रोऽद्य श्रुत्वा पुत्रं निपातितम् ।
स्मरिष्यत्यशुभं कर्म यत्तच्छकुनिबुद्धिजम् ॥ ९.५७.२७ ॥
Und König Dhṛtarāṣṭra wird, nachdem er heute gehört hat, dass sein Sohn niedergeschlagen wurde, jener unheilvollen Tat gedenken, die aus Śakunis Rat entsprang.
9.57.28
इत्युक्त्वा राजशार्दूल गदामादाय वीर्यवान् ।
अभ्यतिष्ठत युद्धाय शक्रो वृत्रमिवाह्वयन् ॥ ९.५७.२८ ॥
So sprechend, o Tiger unter den Königen, ergriff der Mächtige seine Keule und trat zum Kampf an, wie Indra den Vṛtra herausfordert.
9.57.29
तमुद्यतगदं दृष्ट्वा कैलासमिव शृङ्गिणम् ।
भीमसेनः पुनः क्रुद्धो दुर्योधनमुवाच ह ॥ ९.५७.२९ ॥
Als er ihn mit erhobener Keule sah, wie den gipfelreichen Kailāsa, sprach Bhīmasena, wieder zornig, zu Duryodhana.
9.57.30
राज्ञश्च धृतराष्ट्रस्य तथा त्वमपि चात्मनः ।
स्मर तद्दुष्कृतं कर्म यद्वृत्तं वारणावते ॥ ९.५७.३० ॥
Gedenke jener bösen Tat, die in Vāraṇāvata vom König Dhṛtarāṣṭra und auch von dir selbst begangen wurde.
9.57.31
द्रौपदी च परिक्लिष्टा सभामध्ये रजस्वला ।
द्यूते च वञ्चितो राजा यत्त्वया सौबलेन च ॥ ९.५७.३१ ॥
Draupadī, in ihrer Menstruation, wurde mitten in der Versammlung gequält, und der König wurde beim Würfelspiel betrogen — wie du und Saubala es taten.
9.57.32
वने दुःखं च यत्प्राप्तमस्माभिस्त्वत्कृतं महत् ।
विराटनगरे चैव योन्यन्तरगतैरिव।
तत्सर्वं पातयाम्यद्य दिष्ट्या दृष्टोऽसि दुर्मते ॥ ९.५७.३२ ॥
Das große Leid, das wir im Wald ertrugen, von dir verursacht, und ebenso in der Stadt Virāṭa, als hielten wir uns in anderen Gestalten verborgen — all das werde ich heute zu Fall bringen. Glücklicherweise bist du zu sehen, o Böser.
9.57.33
त्वत्कृतेऽसौ हतः शेते शरतल्पे पितामहः ।
गाङ्गेयो रथिनां श्रेष्ठो रथिना याज्ञसेनिना ॥ ९.५७.३३ ॥
Deinetwegen wurde er niedergestreckt und liegt auf einem Pfeilbett — der Großvater, Gāṅgeya, der beste der Wagenkämpfer, erschlagen vom Wagenkämpfer, dem Sohn der Yājñasenī.
9.57.34
हतो द्रोणश्च कर्णश्च तथा शल्यः प्रतापवान् ।
वैराग्नेरादिकर्तासौ शकुनिः सौबलो हतः ॥ ९.५७.३४ ॥
Droṇa wurde erschlagen, und Karṇa, ebenso der mächtige Śalya; auch Śakuni, der Sohn des Subala, der Urheber des Feuers der Feindschaft, wurde erschlagen.
9.57.35
प्रातिकामी तथा पापो द्रौपद्याः क्लेशकृद्धतः ।
भ्रातरस्ते हताः सर्वे शूरा विक्रान्तयोधिनः ॥ ९.५७.३५ ॥
Prātikāmin, der Frevler, der Draupadī Qualen bereitete, wurde erschlagen; alle deine Brüder, Helden und tapferen Krieger, wurden erschlagen.
9.57.36
एते चान्ये च बहवो निहतास्त्वत्कृते नृपाः ।
त्वामद्य निहनिष्यामि गदया नात्र संशयः ॥ ९.५७.३६ ॥
Diese und viele andere Könige wurden deinetwegen erschlagen; heute werde ich dich mit der Keule erschlagen — daran besteht kein Zweifel.
9.57.37
इत्येवमुच्चै राजानं भाषमाणं वृकोदरम् ।
उवाच गतभी राजन्पुत्रस्ते सत्यविक्रमः ॥ ९.५७.३७ ॥
So sprach Vṛkodara laut, und dein Sohn von wahrer Tapferkeit, furchtlos, sagte, o König.
9.57.38
किं कत्थनेन बहुना युध्यस्वेह वृकोदर ।
अद्य तेऽहं विनेष्यामि युद्धश्रद्धां कुलाधम ॥ ९.५७.३८ ॥
Was nützt so viel Prahlerei? Kämpfe hier, Vṛkodara. Heute werde ich deinen Kampfeseifer vernichten, du Niedrigster deines Geschlechts.
9.57.39
इति दुर्यार्धेनोऽक्षुद्रस्त्वया क्षुद्रबलेन वै ।
शक्यस्रासयितुं वाचा न चान्यः प्राकृतो यथा ॥ ९.५७.३९ ॥
So kannst du, mit geringer Kraft, jenen großen Mann nicht mit Worten erschrecken, der nicht wie ein gewöhnlicher Mensch ist.
9.57.40
चिरकालेप्सितं दिष्ट्या हृदयस्थमिदं मम ।
त्वया सह गदायुद्धं त्रिदशैरुपपादितम् ॥ ९.५७.४० ॥
Dieser lang gehegte Wunsch in meinem Herzen, ein Keulenkampf mit dir, wurde durch Glück von den Göttern ermöglicht.
9.57.41
किं वाचा बहुनोक्तेन कत्थितेन च दुर्मते ।
वाणी सङ्कोच्यतामेषा कर्मणा मा चिरं कृथाः ॥ ९.५७.४१ ॥
Was nützt so viel Reden und Prahlen, du Übelgesinnter? Zügle deine Zunge; antworte mit Taten und zögere nicht lange.
9.57.42
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्व एवाभ्यपूजयन् ।
राजानः सोमकाश्चैव ये तत्रासन्समागताः ॥ ९.५७.४२ ॥
Als sie seine Worte hörten, ehrten ihn alle dort versammelten Könige und die Somakas.
9.57.43
ततः सम्पूजितः सर्वैः सम्प्रहृष्टतनूरुहः ।
भूयो धीरां मतिं चक्रे युद्धाय कुरुनन्दनः ॥ ९.५७.४३ ॥
Da, von allen geehrt, mit vor Freude gesträubtem Haar, fasste der Wonnetrost der Kurus wieder fest den Entschluss zum Kampf.
9.57.44
तं मत्तमिव मातङ्गं तलशब्दैर्नराधिपाः ।
भूयः संहर्षयांचक्रुर्दुर्योधनममर्षणम् ॥ ९.५७.४४ ॥
Die Könige feuerten Duryodhana, den Unduldsamen, wieder an, wie einen tollen Elefanten, mit dem Klatschen der Arme.
9.57.45
तं महात्मा महात्मानं गदामुद्यम्य पाण्डवः ।
अभिदुद्राव वेगेन धार्तराष्ट्रं वृकोदरः ॥ ९.५७.४५ ॥
Der Pāṇḍava Vṛkodara, seine Keule erhebend, stürzte schnell auf jenen hochherzigen Sohn Dhṛtarāṣṭras los.
9.57.46
बृंहन्ति कुञ्चरास्तत्र हया हेषन्ति चासकृत् ।
शस्त्राणि चाप्यदीप्यन्त पाण्डवानां जयैषिणां ॥ ९.५७.४६ ॥
Dort brüllten die Elefanten, die Pferde wieherten immer wieder, und die Waffen der nach Sieg strebenden Pāṇḍavas erglänzten.