மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.57.1
ततो वाग्युद्धमभवत्तुमुलं जनमेजय ।
यत्र दुःखान्वितो राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ९.५७.१ ॥
ஜனமேஜயா, அப்போது ஒரு பெரும் சொல்போர் மூண்டது; அங்கே துயரம் நிறைந்த மன்னன் திருதராஷ்டிரன் இவ்வாறு கூறினான்.
9.57.2
धिगस्तु खलु मानुष्यं यस्य निष्ठेयमीदृशी ।
एकादशचमूभर्ता यत्र पुत्रो ममानघ ॥ ९.५७.२ ॥
மனித வாழ்வுக்கு கேடு உண்டாகட்டும்; அதன் முடிவு இப்படி இருக்கிறது — பதினோரு படைகளின் தலைவனான என் மகன் இங்கே உள்ளான், ஓ பாவமற்றவனே.
9.57.3
आज्ञाप्य सर्वान्नृपतीन्भुक्त्वा चेमां वसुन्धराम् ।
गदामादाय चैकाकी पदातिः प्रस्थितो रणम् ॥ ९.५७.३ ॥
எல்லா அரசர்களுக்கும் கட்டளையிட்டு, இந்த பூமியை அனுபவித்த பின், கதையை ஏந்தி தனியாக, நடந்தே போருக்குப் புறப்பட்டான்.
9.57.4
भूत्वा हि जगतो नाथो ह्यनाथ इव मे सुतः ।
गदामुद्यम्य यो याति किमन्यद्भागधेयतः ॥ ९.५७.४ ॥
உலகின் தலைவனாக இருந்தும் என் மகன் அனாதை போல ஆனான்; கதையை உயர்த்தி அவன் செல்கிறான் — இது விதியின்றி வேறு என்ன?
9.57.5
अहो दुःखं महत्प्राप्तं पुत्रेण मम स़ञ्जय ।
एवमुक्त्वा स दुःखार्तो विरराम जनाधिपः ॥ ९.५७.५ ॥
ஐயோ! என் மகனால் பெரும் துயரம் எனக்கு வந்தது, சஞ்சயா. இவ்வாறு கூறி துயரத்தால் வாடிய அந்த மன்னன் அமைதியானான்.
9.57.6
स मेघनिनदो हर्षान्निनदन्निव गोवृषः ।
आजुहाव तदा पार्थं युद्धाय युधि वीर्यवान् ॥ ९.५७.६ ॥
அவன் மேகம் போல் முழங்கி, மகிழ்ச்சியால் காளை போல் கர்ஜித்து, அப்போது போரில் வலிமையுடன் பார்த்தனை போருக்கு அழைத்தான்.
9.57.7
भीममाह्वयमाने तु कुरुराजे महात्मनि ।
प्रादुरासन्सुघोराणि रूपाणि विविधान्युत ॥ ९.५७.७ ॥
மஹாத்மாவான குருராஜன் பீமனை அறைகூவிக் கொண்டிருந்தபோது, பலவிதமான மிகக் கொடிய அறிகுறிகள் தோன்றின.
9.57.8
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पांसुवर्षं पपात च ।
बभूवुश्च दिशः सर्वास्तिमिरेण समावृताः ॥ ९.५७.८ ॥
இடியோசையுடன் காற்றுகள் வீசின; தூசி மழை பொழிந்தது; எல்லாத் திசைகளும் இருளால் மூடப்பட்டன.
9.57.9
महास्वनाः सुनिर्वातास्तुमुला रोमहर्षणाः ।
पेतुस्तथोल्काः शतशः स्फोटयन्त्यो नभस्तलात् ॥ ९.५७.९ ॥
பெரும் ஒலியுடனும், திடீர் அமைதியுடனும், கலக்கமூட்டியும் மயிர்சிலிர்க்கச் செய்தும் நூற்றுக்கணக்கான விண்கற்கள் வானிலிருந்து வெடித்துக் கொண்டு விழுந்தன.
9.57.10
राहुश्चाग्रसदादित्यमपर्वणि विशाम्पते ।
चकम्पे च महाकम्पं पृथिवी सवनद्रुमा ॥ ९.५७.१० ॥
மக்களின் தலைவரே! பருவமல்லாத நேரத்தில் ராகு சூரியனைப் பற்றிக்கொண்டான்; காடுகளும் மரங்களுமாக பூமி பெரும் நடுக்கத்துடன் அதிர்ந்தது.
9.57.11
रूक्षाश्च वाताः प्रववुर्नीचैः शर्करकर्षिणः ।
गिरीणां शिखराण्येव न्यपतन्त महीतले ॥ ९.५७.११ ॥
கடுமையான காற்றுகள் கீழ்நோக்கி வீசின; கற்களை இழுத்துக்கொண்டு; மலைகளின் உச்சிகளே நிலத்தின் மீது விழுந்தன.
9.57.12
मृगा बहुविधाकाराः सम्पतन्ति दीशो दश ।
दीप्ताः शिवाश्चाप्यनदन्घोररूपाः सुदारुणाः ॥ ९.५७.१२ ॥
பலவிதமான உருவம் கொண்ட மான்கள் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடின; எரிகின்ற, கொடிய உருவம் கொண்ட, மிகக் கொடூரமான நரிகள் ஊளையிட்டன.
9.57.13
निर्घाताश्च महाघोरा बभूवू रोमहर्षणाः ।
दीप्तायां दिशि राजेन्द्र मृगाश्चाशुभवादिनः ॥ ९.५७.१३ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, ஒளிரும் திசையில் மிகக் கொடிய இடிமுழக்கங்களும், மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் கொடுமைகளும் தோன்றின; மான்களும் அசுப ஒலிகளை எழுப்பின.
9.57.14
उदपानगताश्चापो व्यवर्धन्त समन्ततः ।
अशरीरा महानादाः श्रूयन्ते स्म भयानकाः ॥ ९.५७.१४ ॥
கிணறுகளில் இருந்த நீர் எல்லாப் பக்கமும் பெருகியது; உடலற்ற, பயங்கரமான பெரும் ஒலிகள் கேட்கப்பட்டன.
9.57.15
एवमादीनि दृष्ट्वा स निमित्तानि वृकोदरः ।
उवाच भ्रातरं ज्येष्ठं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ ९.५७.१५ ॥
இவை போன்ற சகுனங்களைக் கண்ட வృகோதரன் (பீமன்), தன் மூத்த சகோதரன் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனிடம் கூறினான்.
9.57.16
एष शक्यो मया जेतुं मन्दात्मा च सुयोधनः ॥ ९.५७.१६ ॥
இந்த மந்தபுத்தியுள்ள சுயோதனனை நான் வெல்ல முடியும்.
9.57.17
अद्य क्रोधं विमोक्ष्यामि निगूढं हृदयेशयम् ।
सुयोधने कौरवेन्द्रे खाण्डवेऽग्निमिवार्जुनः ॥ ९.५७.१७ ॥
இன்று நான் இதயத்தில் மறைந்து கிடக்கும் கோபத்தை விடுவிப்பேன்; கௌரவர்களின் தலைவனான சுயோதனன் மீது, காண்டவ வனத்தில் அர்ஜுனன் அக்னியைப் போல.
9.57.18
शल्यमद्योद्धरिष्यामि तव पाण्डव हृच्छयम् ।
निहत्य गदया पापमिमं कुरुकुलान्तकम् ॥ ९.५७.१८ ॥
ஓ பாண்டவனே, இன்று உன் இதயத்தில் தைத்த முள்ளை நான் பிடுங்கி எறிவேன்; கதையால் இந்தப் பாவியும் குருகுலத்தை அழிப்பவனுமான இவனைக் கொன்று.
9.57.19
अद्य कीर्तिमयीं मालां प्रतिमोक्ष्याम्यहं त्वयि ।
हत्वेमं पापकर्माणं गदया रणमूर्धनि ॥ ९.५७.१९ ॥
இன்று நான் உன் மீது புகழ் மாலையைச் சூட்டுவேன்; இந்தப் பாவியை கதையால் கொன்று, போர்முனையில்.
9.57.20
अद्योरुगदया राजन्भेत्ताऽस्मि समरेऽनया ।
नायं प्रवेष्टा नगरं पुनर्वारणसाह्वयम् ॥ ९.५७.२० ॥
அரசே, இன்று இந்தத் தொடைக்கதையால் போரில் அவனைப் பிளப்பேன்; அவன் மீண்டும் வாரணாவதம் என்ற நகரத்தில் நுழையமாட்டான்.
9.57.21
सर्पोत्सर्गस्य शयने विषदानस्य भोजने ।
प्रमाणकोट्यां पातस्य दाहस्य जतुवेश्मनि ॥ ९.५७.२१ ॥
படுக்கையில் பாம்புகளை விடுத்ததிலும், உணவில் நஞ்சு கலந்ததிலும், ஆழமான பள்ளத்தில் தள்ளியதிலும், அரக்கு மாளிகையில் எரித்ததிலும் (செய்த சூழ்ச்சிகளுக்கு).
9.57.22
सभायामवहासस्य सर्वस्वहरणस्य च ।
वर्षमज्ञातवासस्य वनवासस्य चानघ ॥ ९.५७.२२ ॥
சபையில் நிகழ்ந்த கேலியும், அனைத்துச் செல்வத்தையும் பறித்ததும், ஓராண்டு மறைவாழ்வும், வனவாசமும் (செய்த கொடுமைகளுக்கு), ஓ பாவமற்றவனே.
9.57.23
अद्यान्तमेषां दुःखानां गन्ताऽहं भरतर्षभ ।
एकाह्ना विनिहत्येमं भविष्याम्यात्मनोऽनृणः ॥ ९.५७.२३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இன்று இந்தத் துன்பங்களின் முடிவை அடைவேன்; ஒரே நாளில் இவனைக் கொன்று நான் என் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன்.
9.57.24
अद्यायुर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेरकृतात्मनः ।
समाप्तं भरतश्रेष्ठ मातापित्रोश्च दर्शनम् ॥ ९.५७.२४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இன்று துர்புத்தியும் பண்படாத உள்ளமும் கொண்ட திருதராஷ்டிரன் மகனின் ஆயுள் முடிந்தது; தாய் தந்தையரின் காட்சியும் முடிந்தது.
9.57.25
अद्य सौख्यं तु राजेन्द्र कुरुराजस्य दुर्मतेः ।
समाप्तं च महाराज नारीणां दर्शनं पुनः ॥ ९.५७.२५ ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவரே, இன்று குருராஜனான துர்மதியின் (துர்யோதனனின்) மகிழ்ச்சி முடிந்தது; ஓ மகாராஜரே, இனி மீண்டும் பெண்களின் தரிசனமும் முடிந்தது.
9.57.26
अद्यायं कुरुराजस्य शन्तनोः कुलपांसनः ।
प्राणाञ्श्रियं च राज्यं च त्यक्त्वा शेष्यति भूतले ॥ ९.५७.२६ ॥
இன்று சந்தனுவின் குலத்தை இழிவுபடுத்திய இந்தக் குருராஜன் உயிர், செல்வம், அரசு ஆகியவற்றை விட்டு பூமியில் கிடப்பான்.
9.57.27
राजा च धृतराष्ट्रोऽद्य श्रुत्वा पुत्रं निपातितम् ।
स्मरिष्यत्यशुभं कर्म यत्तच्छकुनिबुद्धिजम् ॥ ९.५७.२७ ॥
இன்று மன்னன் திருதராஷ்டிரன் மகன் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கேட்டு, சகுனியின் புத்தியில் பிறந்த அந்தத் தீய செயலை நினைவுகூர்வான்.
9.57.28
इत्युक्त्वा राजशार्दूल गदामादाय वीर्यवान् ।
अभ्यतिष्ठत युद्धाय शक्रो वृत्रमिवाह्वयन् ॥ ९.५७.२८ ॥
ஓ அரசர்களின் புலியே, இவ்வாறு சொல்லி வலிமையுள்ளவன் கதையை எடுத்துக்கொண்டு, இந்திரன் விருத்திரனை அழைப்பது போல போருக்கு எழுந்தான்.
9.57.29
तमुद्यतगदं दृष्ट्वा कैलासमिव शृङ्गिणम् ।
भीमसेनः पुनः क्रुद्धो दुर्योधनमुवाच ह ॥ ९.५७.२९ ॥
கதையை உயர்த்தியவனாக, சிகரங்களுடைய கைலாயம் போல நின்ற அவனைக் கண்டு, பீமசேனன் மீண்டும் கோபமுற்று துரியோதனனிடம் பேசினான்.
9.57.30
राज्ञश्च धृतराष्ट्रस्य तथा त्वमपि चात्मनः ।
स्मर तद्दुष्कृतं कर्म यद्वृत्तं वारणावते ॥ ९.५७.३० ॥
மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கும் உனக்குமே வாரணாவதத்தில் நடந்த அந்தத் தீய செயலை நினைத்துப்பார்.
9.57.31
द्रौपदी च परिक्लिष्टा सभामध्ये रजस्वला ।
द्यूते च वञ्चितो राजा यत्त्वया सौबलेन च ॥ ९.५७.३१ ॥
சபையின் நடுவில் ரஜஸ்வலையான திரௌபதி துன்புறுத்தப்பட்டாள்; சூதாட்டத்தில் அரசன் வஞ்சிக்கப்பட்டான் — அது உன்னாலும் சௌபலனாலும் செய்யப்பட்டது.
9.57.32
वने दुःखं च यत्प्राप्तमस्माभिस्त्वत्कृतं महत् ।
विराटनगरे चैव योन्यन्तरगतैरिव।
तत्सर्वं पातयाम्यद्य दिष्ट्या दृष्टोऽसि दुर्मते ॥ ९.५७.३२ ॥
காட்டில் நாங்கள் அனுபவித்த பெரும் துன்பம் — உன்னால் ஏற்பட்டது — விராட நகரத்திலும், வேறு உருவங்களில் மறைந்திருந்தவர்களைப் போல; அவை அனைத்தையும் இன்று நான் வீழ்த்துவேன்; நல்லூழாக நீ கண்ணில் பட்டாய், தீயவனே.
9.57.33
त्वत्कृतेऽसौ हतः शेते शरतल्पे पितामहः ।
गाङ्गेयो रथिनां श्रेष्ठो रथिना याज्ञसेनिना ॥ ९.५७.३३ ॥
உன்னால் அவர் வீழ்த்தப்பட்டு அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறார் — பிதாமகர், கங்கையின் மகன், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்; தேர்வீரனான யாஜ்ஞசேனியால் வீழ்த்தப்பட்டார்.
9.57.34
हतो द्रोणश्च कर्णश्च तथा शल्यः प्रतापवान् ।
वैराग्नेरादिकर्तासौ शकुनिः सौबलो हतः ॥ ९.५७.३४ ॥
துரோணர் வீழ்ந்தார், கர்ணன் வீழ்ந்தான், அவ்வாறே வலிமைமிக்க சல்யனும் வீழ்ந்தான்; பகையின் நெருப்பைத் தொடங்கியவனான சௌபலன் சகுனியும் கொல்லப்பட்டான்.
9.57.35
प्रातिकामी तथा पापो द्रौपद्याः क्लेशकृद्धतः ।
भ्रातरस्ते हताः सर्वे शूरा विक्रान्तयोधिनः ॥ ९.५७.३५ ॥
பிராதிகாமி, தீயவன், திரௌபதிக்குத் துன்பம் விளைவித்தவன் கொல்லப்பட்டான்; உன் சகோதரர்கள் அனைவரும், வீரரும் துணிச்சலான போர்வீரருமான அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்.
9.57.36
एते चान्ये च बहवो निहतास्त्वत्कृते नृपाः ।
त्वामद्य निहनिष्यामि गदया नात्र संशयः ॥ ९.५७.३६ ॥
இவர்களும் மற்ற பல அரசர்களும் உன்னால் கொல்லப்பட்டனர்; இன்று உன்னை நான் கதையால் கொல்வேன் — இதில் ஐயமில்லை.
9.57.37
इत्येवमुच्चै राजानं भाषमाणं वृकोदरम् ।
उवाच गतभी राजन्पुत्रस्ते सत्यविक्रमः ॥ ९.५७.३७ ॥
இவ்வாறு உரத்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்த வ்ருகோதரனிடம், அஞ்சாத, உண்மையான வீரம் கொண்ட உம் மகன் கூறினான், ஓ அரசே.
9.57.38
किं कत्थनेन बहुना युध्यस्वेह वृकोदर ।
अद्य तेऽहं विनेष्यामि युद्धश्रद्धां कुलाधम ॥ ९.५७.३८ ॥
அதிகமாகப் பெருமை பேசுவதால் என்ன பயன்? ஓ வ்ருகோதரா, இங்கேயே போரிடு. இன்று நான் உன் போர் ஆர்வத்தை அழிப்பேன், குலத்தின் கீழ்மகனே.
9.57.39
इति दुर्यार्धेनोऽक्षुद्रस्त्वया क्षुद्रबलेन वै ।
शक्यस्रासयितुं वाचा न चान्यः प्राकृतो यथा ॥ ९.५७.३९ ॥
இவ்வாறு, சிறிய வலிமை கொண்ட நீ, சாதாரண மனிதனைப் போல அல்லாத அந்த உயர்ந்தவனை வார்த்தைகளால் அச்சுறுத்தக் கூடியவன் அல்லன்.
9.57.40
चिरकालेप्सितं दिष्ट्या हृदयस्थमिदं मम ।
त्वया सह गदायुद्धं त्रिदशैरुपपादितम् ॥ ९.५७.४० ॥
நீண்ட காலமாக என் இதயத்தில் இருந்த இந்த விருப்பம், உன்னுடன் கதாயுத்தம் புரிவது, தேவர்களால் நல்ல நேரத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது.
9.57.41
किं वाचा बहुनोक्तेन कत्थितेन च दुर्मते ।
वाणी सङ्कोच्यतामेषा कर्मणा मा चिरं कृथाः ॥ ९.५७.४१ ॥
பலவாறு பேசியும் பெருமை பேசியும் என்ன பயன், ஓ தீய புத்தியுள்ளவனே? உன் பேச்சை அடக்கிக்கொள்; செயலால் பதில் சொல், தாமதிக்காதே.
9.57.42
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्व एवाभ्यपूजयन् ।
राजानः सोमकाश्चैव ये तत्रासन्समागताः ॥ ९.५७.४२ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அங்கே கூடியிருந்த அனைத்து அரசர்களும், சோமகர்களும் அவனைப் போற்றினர்.
9.57.43
ततः सम्पूजितः सर्वैः सम्प्रहृष्टतनूरुहः ।
भूयो धीरां मतिं चक्रे युद्धाय कुरुनन्दनः ॥ ९.५७.४३ ॥
அப்போது அனைவராலும் கௌரவிக்கப்பட்ட, மகிழ்ச்சியால் மயிர்சிலிர்த்த குருநந்தனன் போருக்காக மீண்டும் உறுதியான மனதைக் கொண்டான்.
9.57.44
तं मत्तमिव मातङ्गं तलशब्दैर्नराधिपाः ।
भूयः संहर्षयांचक्रुर्दुर्योधनममर्षणम् ॥ ९.५७.४४ ॥
மதம் பிடித்த யானையைப் போன்ற அவனை, அரசர்கள் கைதட்டும் ஒலியால் மீண்டும் உற்சாகப்படுத்தினர் — அந்த சகிப்பற்ற துரியோதனனை.
9.57.45
तं महात्मा महात्मानं गदामुद्यम्य पाण्डवः ।
अभिदुद्राव वेगेन धार्तराष्ट्रं वृकोदरः ॥ ९.५७.४५ ॥
பாண்டவனான வ்ருகோதரன், மகாத்மாவான அந்த திருதராஷ்டிரன் மகனை நோக்கி கதையை உயர்த்தி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.
9.57.46
बृंहन्ति कुञ्चरास्तत्र हया हेषन्ति चासकृत् ।
शस्त्राणि चाप्यदीप्यन्त पाण्डवानां जयैषिणां ॥ ९.५७.४६ ॥
அங்கே யானைகள் பிளிறின, குதிரைகள் மீண்டும் மீண்டும் கனைத்தன; வெற்றியை விரும்பிய பாண்டவர்களின் ஆயுதங்களும் ஒளிர்ந்தன.