Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.10.1
सुमन्त्रश्चोदितो राज्ञा प्रोवाचेदं वचस्तदा
यथर्ष्यशृङ्गस्त्वानीतो येनोपायेन मन्त्रिभिः
तन्मे निगदितं सर्वं शृणु मे मन्त्रिभिः सह ॥ १.१०.१ ॥
Vom König dazu angeregt, sprach Sumantra damals diese Worte: "Höre die ganze Schilderung des Mittels, durch das die Minister Ṛṣyaśṛṅga herbeiholten, wie sie mir berichtet wurde, zusammen mit den Ministern."
1.10.2
रोमपादमुवाचेदं सहामात्यः पुरोहितः
उपायो निरपायोऽयमस्माभिरभिचिन्तितः ॥ १.१०.२ ॥
Der Hofpriester sprach zusammen mit den Ministern zu Romapāda: "Dieses Mittel, das wir sorgfältig erwogen haben, ist ohne Gefahr."
1.10.3
ऋष्यशृङ्गो वनचरस्तपःस्वाध्यायसंयुतः
अनभिज्ञस्तु नारीणां विषयाणां सुखस्य च ॥ १.१०.३ ॥
Ṛṣyaśṛṅga ist ein Waldbewohner, der sich Askese und Studium widmet und die Frauen und die Freuden der Sinne nicht kennt.
1.10.4
इन्द्रियार्थैरभिमतैर्नरचित्तप्रमाथिभिः
पुरमानाययिष्यामः क्षिप्रं चाध्यवसीयताम् ॥ १.१०.४ ॥
Mit begehrenswerten Sinnesobjekten, die das Gemüt der Menschen erregen, werden wir ihn rasch in die Stadt bringen; dies sei beschlossen.
1.10.5
गणिकास्तत्र गच्छन्तु रूपवत्यः स्वलङ्कृताः
प्रलोभ्य विविधोपायैरानेष्यन्तीह सत्कृताः ॥ १.१०.५ ॥
Mögen dorthin schöne, wohl geschmückte Kurtisanen gehen; ihn auf vielerlei Weise verlockend, werden sie ihn hierherbringen, und sie werden geehrt werden.
1.10.6
श्रुत्वा तथेति राजा च प्रत्युवाच पुरोहितम्
पुरोहितो मन्त्रिणश्च तथा चक्रुश्च ते तथा ॥ १.१०.६ ॥
Als der König dies hörte, antwortete er dem Hofpriester: "So sei es"; und der Hofpriester und die Minister taten genau so.
1.10.7
वारमुख्यास्तु तच्छ्रुत्वा वनं प्रविविशुर्महत्
आश्रमस्याविदूरेऽस्मिन् यत्नं कुर्वन्ति दर्शने ॥ १.१०.७ ॥
Als sie dies hörten, betraten die vornehmsten Hetären den großen Wald und bemühten sich, nahe dieser Einsiedelei gesehen zu werden.
1.10.8
ऋषेः पुत्रस्य धीरस्य नित्यमाश्रमवासिनः
पितुः स नित्यसन्तुष्टो नातिचक्राम चाश्रमात् ॥ १.१०.८ ॥
Dieser standhafte Sohn des Weisen, der stets in der Einsiedelei wohnte und mit seinem Vater stets zufrieden war, ging nie über die Einsiedelei hinaus.
1.10.9
न तेन जन्मप्रभृति दृष्टपूर्वं तपस्विना
स्त्री वा पुमान्वा यच्चान्यत् सत्त्वं नगरराष्ट्रजम् ॥ १.१०.९ ॥
Von Geburt an hatte dieser Asket weder eine Frau noch einen Mann noch irgendein anderes Wesen aus Stadt oder Reich gesehen.
1.10.10
ततः कदाचित् तं देशमाजगाम यदृच्छया
विभाण्डकसुतस्तत्र ताश्चापश्यद् वराङ्गनाः ॥ १.१०.१० ॥
Dann kam eines Tages der Sohn des Vibhāṇḍaka zufällig an jenen Ort und sah dort jene vortrefflichen Frauen.
1.10.11
ताश्चित्रवेषाः प्रमदा गायन्त्यो मधुरस्वरम्
ऋषिपुत्रमुपागम्य सर्वा वचनमब्रुवन् ॥ १.१०.११ ॥
Jene Frauen in buntem Gewand, mit süßer Stimme singend, traten an den Sohn des Weisen heran und alle sprachen diese Worte.
1.10.12
कस्त्वं किं वर्तसे ब्रह्मञ्ज्ञातुमिच्छामहे वयम्
एकस्त्वं विजने घोरे वने चरसि शंस नः ॥ १.१०.१२ ॥
Wer bist du, und was tust du? O Brāhmaṇa, wir möchten es wissen. Du wanderst allein in diesem schrecklichen, öden Wald; sag es uns.
1.10.13
अदृष्टरूपास्तास्तेन काम्यरूपा वने स्त्रियः
हार्दात्तस्य मतिर्जाता आख्यातुं पितरं स्वकम् ॥ १.१०.१३ ॥
Die Frauen im Wald, von reizender Gestalt, hatten seine Gestalt nie gesehen; aus Zuneigung entstand in ihm der Gedanke, es seinem eigenen Vater zu sagen.
1.10.14
पिता विभाण्डकोऽस्माकं तस्याहं सुत औरसः
ऋष्यशृङ्ग इति ख्यातं नाम कर्म च मे भुवि ॥ १.१०.१४ ॥
Unser Vater ist Vibhāṇḍaka, und ich bin sein leiblicher Sohn. Auf der Erde sind mein Name und meine Taten als Ṛṣyaśṛṅga bekannt.
1.10.15
इहाश्रमपदोऽस्माकं समीपे शुभदर्शनाः
करिष्ये वोऽत्र पूजां वै सर्वेषां विधिपूर्वकम् ॥ १.१०.१५ ॥
Hier, nahe unserer Einsiedelei, o Frauen von glückverheißendem Anblick, werde ich euch alle hier nach der Vorschrift ehren.
1.10.16
ऋषिपुत्रवचः श्रुत्वा सर्वासां मतिरास वै
तदाश्रमपदं द्रष्टुं जग्मुः सर्वास्ततोऽङ्गनाः ॥ १.१०.१६ ॥
Als sie die Worte des Sohnes des Ṛṣi hörten, entschlossen sich alle, dorthin zu gehen; und so gingen all diese Frauen, um die Einsiedelei zu sehen.
1.10.17
गतानां तु ततः पूजामृषिपुत्रश्चकार ह
इदमर्घ्यमिदं पाद्यमिदं मूलं फलं च नः ॥ १.१०.१७ ॥
Als sie angekommen waren, ehrte sie der Sohn des Ṛṣi: »Dies ist der Arghya, dies das Wasser für die Füße, und dies sind unsere Wurzeln und Früchte.«
1.10.18
प्रतिगृह्य तु तां पूजां सर्वा एव समुत्सुकाः
ऋषेर्भीताश्च शीघ्रं तु गमनाय मतिं दधुः ॥ १.१०.१८ ॥
Nachdem sie diese Ehrung angenommen hatten, waren alle ungeduldig; und aus Furcht vor dem Ṛṣi beschlossen sie, rasch aufzubrechen.
1.10.19
अस्माकमपि मुख्यानि फलानीमानि हे द्विज
गृहाण विप्र भद्रं ते भक्षयस्व च मा चिरम् ॥ १.१०.१९ ॥
O Zweimalgeborener, dies sind auch unsere auserlesensten Früchte. O Brahmane, nimm sie an, möge es dir wohlergehen, und iss sie ohne Verzug.
1.10.20
ततस्तास्तं समालिङ्ग्य सर्वा हर्षसमन्विताः
मोदकान् प्रददुस्तस्मै भक्ष्यांश्च विविधाञ्छुभान् ॥ १.१०.२० ॥
Da umarmten ihn alle, voller Freude, und gaben ihm Süßigkeiten und verschiedene feine Speisen.
1.10.21
तानि चास्वाद्य तेजस्वी फलानीति स्म मन्यते
अनास्वादितपूर्वाणि वने नित्यनिवासिनाम् ॥ १.१०.२१ ॥
Nachdem er sie gekostet hatte, dachte der Leuchtende: Dies sind Früchte, die diejenigen, die stets im Wald wohnen, zuvor nie gekostet haben.
1.10.22
आपृच्छ्य च तदा विप्रं व्रतचर्यां निवेद्य च
गच्छन्ति स्मापदेशात्ता भीतास्तस्य पितुः स्त्रियः ॥ १.१०.२२ ॥
Dann verabschiedeten sie sich vom Brahmanen, nannten als Vorwand die Einhaltung eines Gelübdes und gingen voller Furcht fort, die Frauen seines Vaters.
1.10.23
गतासु तासु सर्वासु काश्यपस्यात्मजो द्विजः
अस्वस्थहृदयश्चासीद् दुःखाच्च परिवर्तते ॥ १.१०.२३ ॥
Als sie alle gegangen waren, war der Sohn Kāśyapas, der Zweimalgeborene, im Herzen beunruhigt und wälzte sich vor Kummer hin und her.
1.10.24
ततोऽपरेद्युस्तं देशमाजगाम स वीर्यवान्
विभाण्डकसुतः श्रीमान् मनसाचिन्तयन्मुहुः ॥ १.१०.२४ ॥
Am folgenden Tag ging der mächtige, glanzvolle Sohn Vibhāṇḍakas an jenen Ort und dachte immer wieder in seinem Geist nach.
1.10.25
मनोज्ञा यत्र ता दृष्टा वारमुख्याः स्वलङ्कृताः
दृष्ट्वैव च ततो विप्रमायान्तं हृष्टमानसाः ॥ १.१०.२५ ॥
Dort erblickte man die reizenden, prächtig geschmückten Hauptkurtisanen; und als sie den Brahmanen herankommen sahen, wurden ihre Herzen froh.
1.10.26
उपसृत्य ततः सर्वास्तास्तमूचुरिदं वचः
एह्याश्रमपदं सौम्य अस्माकमिति चाब्रुवन् ॥ १.१०.२६ ॥
Dann traten alle zu ihm und sprachen diese Worte: »Komm, Sanfter, in unsere Einsiedelei!«
1.10.27
चित्राण्यत्र बहूनि स्युर्मूलानि च फलानि च
तत्राप्येष विशेषेण विधिर्हि भविता ध्रुवम् ॥ १.१०.२७ ॥
Hier gibt es viele wunderbare Wurzeln und Früchte; und dort wird gewiss ebenfalls dieselbe besondere Einrichtung sein.
1.10.28
श्रुत्वा तु वचनं तासां सर्वासां हृदयङ्गमम्
गमनाय मतिं चक्रे तं च निन्युस्तदा स्त्रियः ॥ १.१०.२८ ॥
Als er ihre Worte hörte, alle herzerfreuend, beschloss er zu gehen; und dann führten ihn die Frauen fort.
1.10.29
तत्र चानीयमाने तु विप्रे तस्मिन् महात्मनि
ववर्ष सहसा देवो जगत् प्रह्लादयंस्तदा ॥ १.१०.२९ ॥
Und dort, während jener großherzige Brahmane herbeigeführt wurde, ließ der Gott plötzlich Regen fallen und erfreute die Welt.
1.10.30
वर्षेणैवागतं विप्रं तापसं स नराधिपः
प्रत्युद्गम्य मुनिं प्रह्वः शिरसा च महीं गतः ॥ १.१०.३० ॥
Dem Weisen, dem brahmanischen Asketen, der mit dem Regen gekommen war, entgegengehend, verneigte sich der König tief und neigte sein Haupt zur Erde.
1.10.31
अर्घ्यं च प्रददौ तस्मै न्यायतः सुसमाहितः
वव्रे प्रसादं विप्रेन्द्रान्मा विप्रं मन्युराविशेत् ॥ १.१०.३१ ॥
Er brachte ihm gemäß der Regel gesammelt das Arghya dar und bat den vornehmsten der Brahmanen um Gnade, damit der Zorn nicht in den Brahmanen eindringe.
1.10.32
अन्तःपुरं प्रवेश्यास्मै कन्यां दत्त्वा यथाविधि
शान्तां शान्तेन मनसा राजा हर्षमवाप सः ॥ १.१०.३२ ॥
Nachdem er ihn in den inneren Palast geführt und ihm seine Tochter Śāntā gemäß dem Ritus gegeben hatte, erlangte der König mit ruhigem Sinn Freude.
1.10.33
एवं स न्यवसत् तत्र सर्वकामैः सुपूजितः
ऋष्यशृङ्गो महातेजाः शान्तया सह भार्यया ॥ १.१०.३३ ॥
So wohnte er dort, alle Wünsche erfüllt und hoch geehrt — der glanzvolle Ṛṣyaśṛṅga, zusammen mit seiner Gattin Śāntā.