رامايانا فالميكي · السارغا 1.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.15.1
मेधावी तु ततो ध्यात्वा स किञ्चिदिदमुत्तरम् ।
लब्धसंज्ञस्ततस्तं तु वेदज्ञो नृपमब्रवीत् ॥ १.१५.१ ॥
فتفكّر الحكيم العارف بالفيدا قليلاً، ثم استعاد وعيه وأجاب الملك بهذا الكلام.
1.15.2
इष्टिं तेऽहं करिष्यामि पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
अथर्वशिरसि प्रोक्तैर्मन्त्रैः सिद्धां विधानतः ॥ १.१५.२ ॥
سأقيم لك قربان «بوتريشتي» لنيل الأبناء، وهو يتمّ وفق القاعدة بالتعاويذ المذكورة في أتهرفا-شيراس.
1.15.3
ततः प्राक्रमदिष्टिं तां पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
जुहावाग्नौ च तेजस्वी मन्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ १.१५.३ ॥
فبدأ الحكيم المتلألئ ذلك القربان لنيل الأبناء، وقدّم الآهوتي في النار بالطقس الذي تُبصره التعاويذ.
1.15.4
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
भागप्रतिग्रहार्थं वै समवेता यथाविधि ॥ १.१५.४ ॥
فاجتمعت الآلهة مع الغاندهارفا والسيدها وكبار الحكماء وفق القاعدة لينالوا أنصبتهم من القربان.
1.15.5
ताः समेत्य यथान्यायं तस्मिन् सदसि देवताः ।
अब्रुवँल्लोककर्तारं ब्रह्माणं वचनं ततः ॥ १.१५.५ ॥
فاجتمع الآلهة في ذلك المجلس على الوجه المطلوب، ثم قالوا هذا القول لبرهما خالق العوالم.
1.15.6
भगवंस्त्वत्प्रसादेन रावणो नाम राक्षसः ।
सर्वान् नो बाधते वीर्याच्छासितुं तं न शक्नुमः ॥ १.१५.६ ॥
أيها الرب المبارك! بفضلك، يضايقنا جميعاً رākṣasa اسمه رافانا بقوته، ولسنا قادرين على كبح جماحه.
1.15.7
त्वया तस्मै वरो दत्तः प्रीतेन भगवंस्तदा ।
मानयन्तश्च तं नित्यं सर्वं तस्य क्षमामहे ॥ १.१५.७ ॥
أيها الرب، لقد منحته حينها وَرًا وأنت مسرور. ونحن نكرمه دائمًا، ونتحمل كل ما يصدر عنه.
1.15.8
उद्वेजयति लोकांस्त्रीनुच्छ्रितान् द्वेष्टि दुर्मतिः ।
शक्रं त्रिदशराजानं प्रधर्षयितुमिच्छति ॥ १.१५.८ ॥
ذلك الخبيث الرأي يزعج العوالم الثلاثة العالية ويكرهها، بل يبتغي أن يهين إندرا ملك الآلهة.
1.15.9
ऋषीन् यक्षान् सगन्धर्वान् ब्राह्मणानसुरांस्तदा ।
अतिक्रामति दुर्धर्षो वरदानेन मोहितः ॥ १.१५.९ ॥
وقد أعماه وَرُ المنحة، ذلك المنيع يتجاوز الآن الحكماء واليكشا والغاندهاروا والبراهمة والأسورا جميعًا.
1.15.10
नैनं सूर्यः प्रतपति पार्श्वे वाति न मारुतः ।
चलोर्मिमाली तं दृष्ट्वा समुद्रोऽपि न कम्पते ॥ १.१५.१० ॥
لا تحرقه الشمس، ولا تهب الريح قربه؛ وحين يراه البحر ذو الأمواج المتلاطمة كالعقد، لا يرتعش.
1.15.11
तन्महन्नो भयं तस्माद् राक्षसाद् घोरदर्शनात् ।
वधार्थं तस्य भगवन्नुपायं कर्तुमर्हसि ॥ १.१५.११ ॥
ولذلك نخشى خوفًا عظيمًا من ذلك الرakshasa ذي المنظر المرعب. أيها الرب، يليق بك أن تدبر وسيلة لقتله.
1.15.12
एवमुक्तः सुरैः सर्वैश्चिन्तयित्वा ततोऽब्रवीत् ।
हन्तायं विदितस्तस्य वधोपायो दुरात्मनः ॥ १.१५.१२ ॥
ولما قال الآلهة جميعًا هذا، تفكّر ثم قال: «إن وسيلة قتل هذا الشرير الماكر معلومة لي».
1.15.13
तेन गन्धर्वयक्षाणां देवदानवरक्षसाम् ।
अवध्योऽस्मीति वागुक्ता तथेत्युक्तं च तन्मया ॥ १.१५.१३ ॥
قال: «ليكن أنّي لا يقتلني الغاندهاروا ولا الياكشا ولا الآلهة ولا الدانافا ولا الراكشاسا». فقلتُ: «فليكن ذلك».
1.15.14
नाकीर्तयदवज्ञानात् तद् रक्षो मानुषांस्तदा ।
तस्मात् स मानुषाद् वध्यो मृत्युर्नान्योऽस्य विद्यते ॥ १.१५.१४ ॥
ولم يذكر ذلك الراكشاسا البشر حينئذ، احتقارًا. لذلك لا يُقتل إلا على يد إنسان؛ ولا موت له غير ذلك.
1.15.15
एतच्छ्रुत्वा प्रियं वाक्यं ब्रह्मणा समुदाहृतम् ।
देवा महर्षयः सर्वे प्रहृष्टास्तेऽभवंस्तदा ॥ १.१५.१५ ॥
ولما سمع الآلهة وجميع الحكماء العظام هذه الكلمات السارّة التي نطق بها برهما، فرحوا حينئذ.
1.15.16
एतस्मिन्नन्तरे विष्णुरुपयातो महाद्युतिः ।
शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा जगत्पतिः ॥ १.१५.१६ ॥
وفي هذه الأثناء جاء فيشنو، عظيم البهاء، سيّد العالم، حاملًا الصدفة والقرص والمِقمعة في يده، لابسًا الثياب الصفراء.
1.15.17
वैनतेयं समारुह्य भास्करस्तोयदम् यथा ।
तप्तहाटककेयूरो वन्द्यमानः सुरोत्तमैः ॥ १.१५.१७ ॥
راكبًا غاروضا ابن فيناتا، ساطعًا كالشمس على السحاب، لابسًا أساور من ذهب مصهور، يُبجِّله أفضل الآلهة.
1.15.18
ब्रह्मणा च समागत्य तत्र तस्थौ समाहितः ।
तमब्रुवन् सुराः सर्वे समभिष्टूय संनताः ॥ १.१५.१८ ॥
وقد جاء إلى هناك مع برهما فوقف ثابتًا مُركَّزًا. فمدحه جميع الآلهة مدحًا وافيًا وانحنوا له، ثم خاطبوه.
1.15.19
त्वां नियोक्ष्यामहे विष्णो लोकानां हितकाम्यया ।
राज्ञो दशरथस्य त्वमयोध्याधिपतेर्विभो ॥ १.१५.१९ ॥
يا فِشنو، رغبةً في خير العوالم نُكلّفك: يا ذا القدرة، كن ابنًا للملك داشراثا، سيّد أيوديا.
1.15.20
धर्मज्ञस्य वदान्यस्य महर्षिसमतेजसः ।
तस्य भार्यासु तिसृषु ह्रीश्रीकीर्त्युपमासु च ॥ १.१५.२० ॥
له، وهو العارف بالدَّهرما الكريم الذي يضاهي بهاؤه بهاء كبار الحكماء، ثلاث زوجات يشبهن الحياء والثروة والمجد.
1.15.21
विष्णो पुत्रत्वमागच्छ कृत्वाऽऽत्मानं चतुर्विधम् ।
तत्र त्वं मानुषो भूत्वा प्रवृद्धं लोककण्टकम् ॥ १.१५.२१ ॥
يا فِشنو، اجعل نفسك على أربعة أشكال وتَجَسَّد ابنًا؛ وهناك، إذ تصير إنسانًا، اقضِ على شوكة العوالم التي تعاظمت كثيرًا.
1.15.22
अवध्यं दैवतैर्विष्णो समरे जहि रावणम् ।
स हि देवान् सगन्धर्वान् सिद्धांश्च ऋषिसत्तमान् ॥ १.१५.२२ ॥
يا فِشنو، اقتل في المعركة راڤانا الذي لا تقتله الآلهة؛ فهو يُعذّب الآلهة والغاندهارفا والسيدهة وخيرة الحكماء.
1.15.23
राक्षसो रावणो मूर्खो वीर्योद्रेकेण बाधते ।
ऋषयश्च ततस्तेन गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ १.१५.२३ ॥
الرَّاكشَسَ راڤانا، الأحمقُ، يُثقل على الجميع بفيض قوَّته؛ وبسببه يُبتلى الحكماء والغاندهارفا والأبساراس كذلك.
1.15.24
क्रीडन्तो नन्दनवने रौद्रेण विनिपातिताः ।
वधार्थं वयमायातास्तस्य वै मुनिभिः सह ॥ १.१५.२४ ॥
الغاندهارفا والأبساراس، وهم يلعبون في بستان نانداناً، صُرعوا على يد ذلك القاسي؛ وقد جئنا مع الحكماء لقتله.
1.15.25
सिद्धगन्धर्वयक्षाश्च ततस्त्वां श्ररणं गताः ।
त्वं गतिः परमा देव सर्वेषाम् नः परंतपः ॥ १.१५.२५ ॥
ثم لجأ إليك السيدّهات والغاندهارفا واليَكشا أيضًا. أيها الإله، أنت الغاية العليا لنا جميعًا، يا مُحرِق الأعداء.
1.15.26
वधाय देवशतॄणां नृणां लोके मनः कुरु ।
एवं स्तुतस्तु देवेशो विष्णुस्त्रिदशपुंगवः ॥ १.१५.२६ ॥
اجعل قلبك متوجهًا إلى عالم البشر لقتل أعداء الآلهة. وهكذا، لما مُدح فيشنو، سيد الآلهة وأفضل الثلاثين،
1.15.27
पितामहपुरोगांस्तान् सर्वलोकनमस्कृतः ।
अब्रवीत् त्रिदशान् सर्वान् समेतान् धर्मसंहितान् ॥ १.१५.२७ ॥
إليهم، وقد تقدمهم الجد، قال من يُسجد له في جميع العوالم لجميع الآلهة الثلاثين المجتمعين، أهل الدِّرما:
1.15.28
भयं त्यजत भद्रं वो हितार्थं युधि रावणम् ।
सपुत्रपौत्रं सामात्यं समन्त्रिज्ञातिबान्धवम् ॥ १.१५.२८ ॥
اطرحوا عنكم الخوف، وليكن لكم الخير. لمصلحتكم، في المعركة، راهانا مع أبنائه وأحفاده ووزرائه ومستشاريه وأقربائه وذويه،
1.15.29
हत्वा क्रूरं दुराधर्षं देवर्षीणां भयावहम् ।
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥ १.१५.२९ ॥
بعد أن أقتله — القاسي الذي لا يُقهر، المُلقي الرعب في قلوب الآلهة والحكماء — سأمكث عشرة آلاف سنة ثم مئة سنة أخرى،
1.15.30
वत्स्यामि मानुषे लोके पालयन् पृथिवीमिमाम् ।
एवं दत्त्वा वरं देवो देवानां विष्णुरात्मवान् ॥ १.१५.३० ॥
سأقيم في عالم البشر، أحمي هذه الأرض. وبعد أن منح هذا الوعد، الإله فيشنو المتحكم بنفسه للآلهة،
1.15.31
मानुष्ये चिन्तयामास जन्मभूमिमथात्मनः ।
ततः पद्मपलाशाक्षः कृत्वात्मानं चतुर्विधम् ॥ १.१५.३१ ॥
فتأمل ذو العينين كبتلات اللوتس في موضع ولادته في عالم البشر، ثم جعل نفسه على أربعة أشكال.
1.15.32
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ।
ततो देवर्षिगन्धर्वाः सरुद्राः साप्सरोगणाः ।
स्तुतिभिर्दिव्यरूपाभिस्तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ १.१५.३२ ॥
فاختار حينئذ الملك داشَرَثا أبًا له. ثم أثنت عليه الآلهة والحكماء والغاندهاروا مع الرودرا وأسراب الأبسارا بتسابيح إلهية، مادحين مادهوسودانا.
1.15.33
तमुद्धतं रावणमुग्रतेजसं
प्रवृद्धदर्पं त्रिदशेश्वरद्विषम् ।
विरावणं साधु तपस्विकण्टकं
तपस्विनामुद्धर तं भयावहम् ॥ १.१५.३३ ॥
فاقتلع جيدًا ذلك الراڤانا المتعجرف، ذا البريق الشديد، المنتفخ بالكبرياء، عدو سيد الآلهة، المُبكي للعالم، الشوكة للزهاد، المرعب.
1.15.34
तमेव हत्वा सबलं सबान्धवम्
विरावणं रावणमुग्रपौरुषम् ।
स्वर्लोकमागच्छ गतज्वरश्चिरं
सुरेन्द्रगुप्तं गतदोषकल्मषम् ॥ १.१५.३४ ॥
بعد أن تقتل ذلك الراڤانا ذا البأس الرهيب، المُبكي للعالم، مع جيشه وأقاربه، تعالَ إلى عالم السماء، خاليًا من الهمّ زمنًا طويلًا، محروسًا من سيد الآلهة، خاليًا من العيب والدنس.