Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.15.1
मेधावी तु ततो ध्यात्वा स किञ्चिदिदमुत्तरम् ।
लब्धसंज्ञस्ततस्तं तु वेदज्ञो नृपमब्रवीत् ॥ १.१५.१ ॥
Da überlegte der weise Kenner der Veden eine Weile, fasste sich wieder und gab dem König diese Antwort.
1.15.2
इष्टिं तेऽहं करिष्यामि पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
अथर्वशिरसि प्रोक्तैर्मन्त्रैः सिद्धां विधानतः ॥ १.१५.२ ॥
Ich werde für dich das Putreshti-Opfer zur Erlangung von Söhnen darbringen, das nach Vorschrift mit den im Atharva-śiras gelehrten Mantras vollendet wird.
1.15.3
ततः प्राक्रमदिष्टिं तां पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
जुहावाग्नौ च तेजस्वी मन्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ १.१५.३ ॥
Da begann der strahlende Weise jenes Opfer für Söhne und goss Opfergaben ins Feuer, gemäß dem in den Mantras gesehenen Ritus.
1.15.4
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
भागप्रतिग्रहार्थं वै समवेता यथाविधि ॥ १.१५.४ ॥
Da versammelten sich die Götter mit den Gandharvas, den Siddhas und den höchsten Weisen nach Vorschrift, um ihren Anteil am Opfer zu empfangen.
1.15.5
ताः समेत्य यथान्यायं तस्मिन् सदसि देवताः ।
अब्रुवँल्लोककर्तारं ब्रह्माणं वचनं ततः ॥ १.१५.५ ॥
In jener Versammlung nach Gebühr versammelt, sprachen die Götter dann diese Worte zu Brahmā, dem Schöpfer der Welten.
1.15.6
भगवंस्त्वत्प्रसादेन रावणो नाम राक्षसः ।
सर्वान् नो बाधते वीर्याच्छासितुं तं न शक्नुमः ॥ १.१५.६ ॥
O gesegneter Herr! Durch deine Gunst quält uns ein Dämon namens Rāvaṇa mit seiner Macht, und wir können ihn nicht bezwingen.
1.15.7
त्वया तस्मै वरो दत्तः प्रीतेन भगवंस्तदा ।
मानयन्तश्च तं नित्यं सर्वं तस्य क्षमामहे ॥ १.१५.७ ॥
O Herr, du hast ihm damals erfreut eine Gabe verliehen. Ihn stets ehrend, haben wir alles von ihm ertragen.
1.15.8
उद्वेजयति लोकांस्त्रीनुच्छ्रितान् द्वेष्टि दुर्मतिः ।
शक्रं त्रिदशराजानं प्रधर्षयितुमिच्छति ॥ १.१५.८ ॥
Dieser Bösgesinnte quält die drei erhabenen Welten und hasst sie; er begehrt sogar, Indra, den König der Götter, zu überwältigen.
1.15.9
ऋषीन् यक्षान् सगन्धर्वान् ब्राह्मणानसुरांस्तदा ।
अतिक्रामति दुर्धर्षो वरदानेन मोहितः ॥ १.१५.९ ॥
Von der Gabe eines Segens verblendet, überschreitet jener Unbezwingliche nun Seher, Yakṣas, Gandharvas, Brahmanen und Asuras gleichermaßen.
1.15.10
नैनं सूर्यः प्रतपति पार्श्वे वाति न मारुतः ।
चलोर्मिमाली तं दृष्ट्वा समुद्रोऽपि न कम्पते ॥ १.१५.१० ॥
Die Sonne versengt ihn nicht, der Wind weht nicht in seiner Nähe; ihn erblickend zittert nicht einmal das Meer mit seiner Girlande wogender Wellen.
1.15.11
तन्महन्नो भयं तस्माद् राक्षसाद् घोरदर्शनात् ।
वधार्थं तस्य भगवन्नुपायं कर्तुमर्हसि ॥ १.१५.११ ॥
Daher haben wir große Furcht vor jenem Dämon von schrecklichem Anblick. O Herr, du solltest ein Mittel ersinnen, ihn zu töten.
1.15.12
एवमुक्तः सुरैः सर्वैश्चिन्तयित्वा ततोऽब्रवीत् ।
हन्तायं विदितस्तस्य वधोपायो दुरात्मनः ॥ १.१५.१२ ॥
Als alle Götter so gesprochen hatten, überlegte er und sprach: 'Das Mittel, diesen Bösen zu töten, ist mir bekannt.'
1.15.13
तेन गन्धर्वयक्षाणां देवदानवरक्षसाम् ।
अवध्योऽस्मीति वागुक्ता तथेत्युक्तं च तन्मया ॥ १.१५.१३ ॥
Er sagte: »Möge ich von Gandharvas, Yakṣas, Göttern, Dānavas und Rākṣasas nicht getötet werden.« Und ich sagte: »So sei es.«
1.15.14
नाकीर्तयदवज्ञानात् तद् रक्षो मानुषांस्तदा ।
तस्मात् स मानुषाद् वध्यो मृत्युर्नान्योऽस्य विद्यते ॥ १.१५.१४ ॥
Jener Rākṣasa nannte aus Geringschätzung damals die Menschen nicht. Darum kann er nur von einem Menschen getötet werden; einen anderen Tod gibt es für ihn nicht.
1.15.15
एतच्छ्रुत्वा प्रियं वाक्यं ब्रह्मणा समुदाहृतम् ।
देवा महर्षयः सर्वे प्रहृष्टास्तेऽभवंस्तदा ॥ १.१५.१५ ॥
Als die Götter und alle großen Weisen diese erfreulichen Worte Brahmās hörten, freuten sie sich.
1.15.16
एतस्मिन्नन्तरे विष्णुरुपयातो महाद्युतिः ।
शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा जगत्पतिः ॥ १.१५.१६ ॥
Inzwischen kam Viṣṇu, der Herr der Welt von großem Glanz, mit Muschelhorn, Diskus und Keule in der Hand, in gelbe Gewänder gekleidet.
1.15.17
वैनतेयं समारुह्य भास्करस्तोयदम् यथा ।
तप्तहाटककेयूरो वन्द्यमानः सुरोत्तमैः ॥ १.१५.१७ ॥
Auf Garuḍa, dem Sohn der Vinatā, reitend, wie die Sonne über einer Wolke leuchtend, mit Armreifen aus geläutertem Gold geschmückt, von den besten der Götter verehrt.
1.15.18
ब्रह्मणा च समागत्य तत्र तस्थौ समाहितः ।
तमब्रुवन् सुराः सर्वे समभिष्टूय संनताः ॥ १.१५.१८ ॥
Zusammen mit Brahmā dort angekommen, stand er gesammelt da. Da priesen ihn alle Götter, verneigten sich tief und sprachen zu ihm.
1.15.19
त्वां नियोक्ष्यामहे विष्णो लोकानां हितकाम्यया ।
राज्ञो दशरथस्य त्वमयोध्याधिपतेर्विभो ॥ १.१५.१९ ॥
O Viṣṇu, aus Wunsch nach dem Wohl der Welten bestimmen wir dich: O Mächtiger, werde Sohn des Königs Daśaratha, des Herrn von Ayodhyā.
1.15.20
धर्मज्ञस्य वदान्यस्य महर्षिसमतेजसः ।
तस्य भार्यासु तिसृषु ह्रीश्रीकीर्त्युपमासु च ॥ १.१५.२० ॥
Von ihm, der das Dharma kennt, freigebig ist und dessen Glanz dem der großen Weisen gleicht, gibt es drei Gattinnen, gleich Bescheidenheit, Glück und Ruhm.
1.15.21
विष्णो पुत्रत्वमागच्छ कृत्वाऽऽत्मानं चतुर्विधम् ।
तत्र त्वं मानुषो भूत्वा प्रवृद्धं लोककण्टकम् ॥ १.१५.२१ ॥
O Viṣṇu, mache dich vierfach und werde Sohn; dort, als Mensch geworden, vernichte den Dorn der Welten, der so mächtig geworden ist.
1.15.22
अवध्यं दैवतैर्विष्णो समरे जहि रावणम् ।
स हि देवान् सगन्धर्वान् सिद्धांश्च ऋषिसत्तमान् ॥ १.१५.२२ ॥
O Viṣṇu, erschlage im Kampf Rāvaṇa, der von den Göttern nicht getötet werden kann; denn er quält die Götter, die Gandharvas, die Siddhas und die besten Weisen.
1.15.23
राक्षसो रावणो मूर्खो वीर्योद्रेकेण बाधते ।
ऋषयश्च ततस्तेन गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ १.१५.२३ ॥
Der Dämon Rāvaṇa, töricht, bedrängt durch die Fülle seiner Kraft alle; durch ihn werden die Weisen, die Gandharvas und die Apsaras ebenso gequält.
1.15.24
क्रीडन्तो नन्दनवने रौद्रेण विनिपातिताः ।
वधार्थं वयमायातास्तस्य वै मुनिभिः सह ॥ १.१५.२४ ॥
Die Gandharvas und Apsaras, die im Nandana-Hain spielten, wurden von jenem Grausamen niedergestreckt; wir sind mit den Weisen gekommen, um ihn zu erschlagen.
1.15.25
सिद्धगन्धर्वयक्षाश्च ततस्त्वां श्ररणं गताः ।
त्वं गतिः परमा देव सर्वेषाम् नः परंतपः ॥ १.१५.२५ ॥
Dann suchten auch die Siddhas, Gandharvas und Yakṣas Zuflucht bei dir. O Gott, du bist das höchste Ziel für uns alle, o Verbrenner der Feinde.
1.15.26
वधाय देवशतॄणां नृणां लोके मनः कुरु ।
एवं स्तुतस्तु देवेशो विष्णुस्त्रिदशपुंगवः ॥ १.१५.२६ ॥
Richte deinen Sinn auf die Welt der Menschen, um die Feinde der Götter zu erschlagen. So gepriesen, Viṣṇu, Herr der Götter, der Beste der Dreißig,
1.15.27
पितामहपुरोगांस्तान् सर्वलोकनमस्कृतः ।
अब्रवीत् त्रिदशान् सर्वान् समेतान् धर्मसंहितान् ॥ १.१५.२७ ॥
Zu ihnen, angeführt vom Großvater, sprach er, den alle Welten verehren, zu allen versammelten Göttern, die dem Dharma verpflichtet waren:
1.15.28
भयं त्यजत भद्रं वो हितार्थं युधि रावणम् ।
सपुत्रपौत्रं सामात्यं समन्त्रिज्ञातिबान्धवम् ॥ १.१५.२८ ॥
Legt eure Furcht ab, möge es euch wohlergehen. Zu eurem Wohl, im Kampf, Rāvaṇa — mit seinen Söhnen und Enkeln, seinen Ministern, Beratern, Verwandten und Angehörigen —
1.15.29
हत्वा क्रूरं दुराधर्षं देवर्षीणां भयावहम् ।
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥ १.१५.२९ ॥
Nachdem ich ihn erschlagen habe — grausam, unbezwingbar, Schrecken für Götter und Weise —, werde ich zehntausend Jahre und dann hundert weitere verweilen
1.15.30
वत्स्यामि मानुषे लोके पालयन् पृथिवीमिमाम् ।
एवं दत्त्वा वरं देवो देवानां विष्णुरात्मवान् ॥ १.१५.३० ॥
Ich werde in der Menschenwelt wohnen und diese Erde beschützen. Nachdem der selbstbeherrschte Gott Viṣṇu den Göttern so die Gabe gewährt hatte —
1.15.31
मानुष्ये चिन्तयामास जन्मभूमिमथात्मनः ।
ततः पद्मपलाशाक्षः कृत्वात्मानं चतुर्विधम् ॥ १.१५.३१ ॥
Da dachte der Lotusblatt-äugige über seinen Geburtsort in der Menschenwelt nach und machte sich dann vierfach.
1.15.32
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ।
ततो देवर्षिगन्धर्वाः सरुद्राः साप्सरोगणाः ।
स्तुतिभिर्दिव्यरूपाभिस्तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ १.१५.३२ ॥
Da wählte er den König Daśaratha zu seinem Vater. Dann lobten die Götter, Weisen, Gandharvas, zusammen mit den Rudras und Scharen der Apsarās, Madhusūdana mit göttlichen Lobpreisungen.
1.15.33
तमुद्धतं रावणमुग्रतेजसं
प्रवृद्धदर्पं त्रिदशेश्वरद्विषम् ।
विरावणं साधु तपस्विकण्टकं
तपस्विनामुद्धर तं भयावहम् ॥ १.१५.३३ ॥
Reiße gründlich jenen hochmütigen Rāvaṇa mit wildem Glanz, aufgeblasen vor Stolz, Feind des Herrn der Götter, der die Welt weinen läßt, Dorn für die Asketen, furchterregend, aus.
1.15.34
तमेव हत्वा सबलं सबान्धवम्
विरावणं रावणमुग्रपौरुषम् ।
स्वर्लोकमागच्छ गतज्वरश्चिरं
सुरेन्द्रगुप्तं गतदोषकल्मषम् ॥ १.१५.३४ ॥
Nachdem du jenen Rāvaṇa von furchtbarer Tapferkeit, der die Welt weinen läßt, samt seinem Heer und seinen Verwandten erschlagen hast, komm in die Himmelswelt, für lange frei von Kummer, vom Herrn der Götter beschützt, frei von Schuld und Makel.