رامايانا فالميكي · السارغا 1.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.16.1
ततो नारायणो विष्णुर्नियुक्तः सुरसत्तमैः ।
जानन्नपि सुरानेवं श्लक्ष्णं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६.१ ॥
فقال نارايانا فيشنو، المكلَّف من أفضل الآلهة، وهو يعلم بالآلهة، هذه الكلمات اللطيفة.
1.16.2
उपायः को वधे तस्य राक्षसाधिपतेः सुराः ।
यमहं तं समास्थाय निहन्यामृषिकण्टकम् ॥ १.१६.२ ॥
أيها الآلهة، ما الوسيلة لقتل ذلك سيد الراكشاسا، حتى أتخذها فأقضي على ذلك الشوكة في طريق الحكماء؟
1.16.3
एवमुक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर्विष्णुमव्ययम् ।
मानुषं रूपमास्थाय रावणं जहि संयुगे ॥ १.१६.३ ॥
فأجاب جميع الآلهة فيشنو الذي لا يفنى بعد أن خوطبوا: اتخذ الصورة الإنسانية واقتل رافانا في المعركة.
1.16.4
स हि तेपे तपस्तीव्रं दीर्घकालमरिन्दमः ।
येन तुष्टोऽभवद् ब्रह्मा लोककृल्लोकपूर्वजः ॥ १.१६.४ ॥
أدّى ذلك القاهر للأعداء تقشفًا شديدًا زمنًا طويلًا، فرضي عنه براهما خالق العوالم وأول مواليد العوالم.
1.16.5
संतुष्टः प्रददौ तस्मै राक्षसाय वरं प्रभुः ।
नानाविधेभ्यो भूतेभ्यो भयं नान्यत्र मानुषात् ॥ १.१६.५ ॥
فرضي السيد ومنح ذلك الراكشاسا نعمة: لا خوف من الكائنات على اختلاف أنواعها، إلا من البشر.
1.16.6
अवज्ञाताः पुरा तेन वरदाने हि मानवाः ।
एवं पितामहात् तस्मात् वरदानेन गर्वितः ॥ १.१६.६ ॥
وقد كان من قبل قد احتقر البشر عند منحه النعمة؛ وهكذا صار مغرورًا بنعمة الجد براهما.
1.16.7
उत्सादयति लोकांस्त्रीन् स्त्रियश्चाप्युपकर्षति ।
तस्मात् तस्य वधो दृष्टो मानुषेभ्यः परंतप ॥ १.१६.७ ॥
إنه يدمّر العوالم الثلاثة ويختطف النساء أيضًا؛ لذلك قُدّر موته على أيدي البشر، يا مُحرِق الأعداء.
1.16.8
इत्येतद् वचनं श्रुत्वा सुराणां विष्णुरात्मवान् ।
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ॥ १.१६.८ ॥
وبعدما سمع فيشنو، ضابط النفس، كلام الآلهة هذا، عزم حينها على اختيار الملك داشاراتا أبًا له.
1.16.9
स चाप्यपुत्रो नृपतिस्तस्मिन् काले महाद्युतिः ।
अयजत् पुत्रियामिष्टिं पुत्रेप्सुररिसूदनः ॥ १.१६.९ ॥
ذلك الملك، الذي لم يكن له ولد، كان حينئذٍ عظيم البهاء؛ فلما رغب في ابن، أقام قربان بوتريشتي، وكان مُهلِك الأعداء.
1.16.10
स कृत्वा निश्चयं विष्णुरामन्त्र्य च पितामहम् ।
अन्तर्धानं गतो देवैः पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.१६.१० ॥
فلما عزم فيشنو على ذلك، واستأذن الجد، اختفى مكرَّمًا من الآلهة والكبار من الحكماء.
1.16.11
ततो वै यजमानस्य पावकादतुलप्रभम् ।
प्रादुर्भूतं महद् भूतं महावीर्यं महाबलम् ॥ १.१६.११ ॥
ثم انبثق من نار المُقرِّب كائنٌ عظيم ذو بهاء لا يُضاهى، شديد البأس عظيم القوة.
1.16.12
कृष्णं रक्ताम्बरधरं रक्तास्यं दुन्दुभिस्वनम् ।
स्निग्धहर्यक्षतनुजश्मश्रुप्रवरमूर्धजम् ॥ १.१६.१२ ॥
كان أسود البشرة، يلبس ثيابًا حمراء، أحمر الوجه، صوته كدويّ الطبل، ذا شعر وذقن ناعمين بلون البنّي المصفر، وشعر رأس بديع.
1.16.13
शुभलक्षणसम्पन्नं दिव्याभरणभूषितम् ।
शैलशृङ्गसमुत्सेधं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ १.१६.१३ ॥
متحلٍّ بعلامات مباركة، مزيَّن بحلي إلهية، شامخ كقمة جبل، ذو بأس نمرٍ مزهوٍّ.
1.16.14
दिवाकरसमाकारं दीप्तानलशिखोपमम् ।
तप्तजाम्बूनदमयीं राजतान्तपरिच्छदाम् ॥ १.१६.१४ ॥
على هيئة الشمس، كلهيب نار متوهجة؛ مصنوع من ذهب مصفّى، له حافة وغطاء من الفضة.
1.16.15
दिव्यपायससम्पूर्णां पात्रीं पत्नीमिव प्रियाम् ।
प्रगृह्य विपुलां दोर्भ्यां स्वयं मायामयीमिव ॥ १.१६.१५ ॥
حاملاً بذراعيه وعاءً كبيراً مملوءاً بالبايسا الإلهية، كما يحمل المرء زوجة محبوبة، وكأنه صُنع من المايا.
1.16.16
समवेक्ष्याब्रवीद् वाक्यमिदं दशरथं नृपम् ।
प्राजापत्यं नरं विद्धि मामिहाभ्यागतं नृप ॥ १.१६.१६ ॥
ونظر إليه وقال للملك داشراتا هذه الكلمات: «أيها الملك، اعلم أنني رجل من سلالة براجاباتي، وقد جئتُ إلى هنا.»
1.16.17
ततः परं तदा राजा प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ।
भगवन् स्वागतं तेऽस्तु किमहं करवाणि ते ॥ १.१६.१७ ॥
فأجاب الملك وقد ضمّ كفّيه: «أيها الجليل، مرحبًا بك، فماذا عساي أن أفعل لأجلك؟»
1.16.18
अथो पुनरिदं वाक्यं प्राजापत्यो नरोऽब्रवीत् ।
राजन्नर्चयता देवानद्य प्राप्तमिदं त्वया ॥ १.१६.१८ ॥
ثم قال الرجل من سلالة براجاباتي مرة أخرى: «أيها الملك، لقد نلتَ هذا اليوم بعبادتك للآلهة.»
1.16.19
इदं तु नरशार्दूल पायसं देवनिर्मितम् ।
प्रजाकरं गृहाण त्वं धन्यमारोग्यवर्धनम् ॥ १.१६.१९ ॥
يا نمرَ الرجال، هذا الباياسا المُعدّ من الآلهة، يهب النسل، ومبارك ويزيد في الصحة، فخذه.
1.16.20
भार्याणामनुरूपाणामश्नीतेति प्रयच्छ वै ।
तासु त्वं लप्स्यसे पुत्रान् यदर्थं यजसे नृप ॥ १.१६.२० ॥
أعطِه لزوجاتك المناسبات قائلًا: «كُلْنَ». ومن خلالهن أيها الملك ستنال الأبناء الذين تُقيم من أجلهم هذه القربان.
1.16.21
तथेति नृपतिः प्रीतः शिरसा प्रतिगृह्य ताम् ।
पात्रीं देवान्नसम्पूर्णां देवदत्तां हिरण्मयीम् ॥ १.१६.२१ ॥
قال الملك مسرورًا: «ليكن ذلك». ثم تناول بانحناءة رأس الإناء الذهبي المملوء بطعام الآلهة، الذي وهبته الآلهة.
1.16.22
अभिवाद्य च तद्भूतमद्भुतं प्रियदर्शनम् ।
मुदा परमया युक्तश्चकाराभिप्रदक्षिणम् ॥ १.१६.२२ ॥
وبعد أن حيّا ذلك الكائن العجيب الجميل المنظر، امتلأ فرحًا عظيمًا وطاف حوله من اليمين.
1.16.23
ततो दशरथः प्राप्य पायसं देवनिर्मितम् ।
बभूव परमप्रीतः प्राप्य वित्तमिवाधनः ॥ १.१६.२३ ॥
ثم إن داشاراثا لما حصل على الباياسا الذي صنعته الآلهة، ابتهج غاية الابتهاج، كالفقير الذي نال الثروة.
1.16.24
ततस्तदद्भुतप्रख्यं भूतं परमभास्वरम् ।
संवर्तयित्वा तत् कर्म तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१६.२४ ॥
ثم اختفى ذلك الكائن العجيب شديد الإشراق بعد أن أتمّ مهمته في الحال.
1.16.25
हर्षरश्मिभिरुद्द्योतं तस्यान्तःपुरमाबभौ ।
शारदस्याभिरामस्य चन्द्रस्येव नभोंऽशुभिः ॥ १.१६.२५ ॥
أضاء قصره الداخلي بأشعة الفرح كما تضيء السماء بأشعة القمر الجميل في الخريف.
1.16.26
सोऽन्तःपुरं प्रविश्यैव कौसल्यामिदमब्रवीत् ।
पायसं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रीयं त्विदमात्मनः ॥ १.१६.२६ ॥
دخل القصر الداخلي وقال لكوسالْيا: «تقبّلي هذا الأرز بالحليب؛ إنه لأبنائك».
1.16.27
कौसल्यायै नरपतिः पायसार्धं ददौ तदा ।
अर्धादर्धं ददौ चापि सुमित्रायै नराधिपः ॥ १.१६.२७ ॥
ثم أعطى الملك كوسالْيا نصف الأرز بالحليب، وأعطى سوميترا نصف ذلك النصف.
1.16.28
कैकेय्यै चावशिष्टार्धं ददौ पुत्रार्थकारणात् ।
प्रददौ चावशिष्टार्धं पायसस्यामृतोपमम् ॥ १.१६.२८ ॥
ومن أجل الأبناء أعطى كايكيي النصف المتبقي، وأعطاها النصف المتبقي من الأرز بالحليب، الذي كان كالأمرتا.
1.16.29
अनुचिन्त्य सुमित्रायै पुनरेव महामतिः ।
एवं तासां ददौ राजा भार्याणां पायसं पृथक् ॥ १.१६.२९ ॥
ثم فكّر الملك الحكيم في سوميترا مرة أخرى، فأعطى زوجاته الأرز بالحليب كلٌّ على حدة.
1.16.30
ताश्चैवं पायसं प्राप्य नरेन्द्रस्योत्तमस्त्रियः ।
सम्मानं मेनिरे सर्वाः प्रहर्षोदितचेतसः ॥ १.१६.३० ॥
فلما نالت نساء الملك الفاضلات الأرز بالحليب على هذا النحو، عددنه جميعًا تكريمًا، وقلوبهن تفيض بالفرح.
1.16.31
ततस्तु ताः प्राश्य तमुत्तमस्त्रियो
महीपतेरुत्तमपायसं पृथक् ।
हुताशनादित्यसमानतेजसो-
ऽचिरेण गर्भान् प्रतिपेदिरे तदा ॥ १.१६.३१ ॥
ثم إن أولئك النساء الفاضلات، بعد أن تناولن كل واحدة على حدة ذلك البايَسا الفاخر لملك الأرض، حملن سريعًا أجنّةً في إشراق يضاهي النار والشمس.
1.16.32
ततस्तु राजा प्रतिवीक्ष्य ताः स्त्रियः
प्ररूढगर्भाः प्रतिलब्धमानसः ।
बभूव हृष्टस्त्रिदिवे यथा हरिः
सुरेन्द्रसिद्धर्षिगणाभिपूजितः ॥ १.१६.३२ ॥
ثم إن الملك، لما رأى أولئك النساء وقد رسخ حملهن وطابت قلوبهن، ابتهج، كما يبتهج هري (إندرا) في السماء حين يُكرّمه سيّد الآلهة والسِّدّهات وجماعات الحكماء.