வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.16.1
ततो नारायणो विष्णुर्नियुक्तः सुरसत्तमैः ।
जानन्नपि सुरानेवं श्लक्ष्णं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६.१ ॥
அப்போது சிறந்த தேவர்களால் நியமிக்கப்பட்ட நாராயணனாகிய விஷ்ணு, தேவர்களை அறிந்திருந்தும் இவ்வாறு மென்மையான சொற்களைக் கூறினார்.
1.16.2
उपायः को वधे तस्य राक्षसाधिपतेः सुराः ।
यमहं तं समास्थाय निहन्यामृषिकण्टकम् ॥ १.१६.२ ॥
தேவர்களே, அந்த அரக்கர் தலைவனைக் கொல்ல என்ன வழி உள்ளது? எதைக் கொண்டு நான் முனிவர்களின் முள்ளான அவனை அழிக்க முடியும்?
1.16.3
एवमुक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर्विष्णुमव्ययम् ।
मानुषं रूपमास्थाय रावणं जहि संयुगे ॥ १.१६.३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அனைத்து தேவர்களும் அழியாத விஷ்ணுவிடம் கூறினர்: மனித உருவம் கொண்டு போரில் ராவணனைக் கொல்லுங்கள்.
1.16.4
स हि तेपे तपस्तीव्रं दीर्घकालमरिन्दमः ।
येन तुष्टोऽभवद् ब्रह्मा लोककृल्लोकपूर्वजः ॥ १.१६.४ ॥
அந்த எதிரிகளை அடக்குபவன் நீண்ட காலம் கடுமையான தவம் செய்தான்; அதனால் உலகங்களைப் படைத்தவரும் உலகுக்கு முதல்வருமான பிரம்மா மகிழ்ந்தார்.
1.16.5
संतुष्टः प्रददौ तस्मै राक्षसाय वरं प्रभुः ।
नानाविधेभ्यो भूतेभ्यो भयं नान्यत्र मानुषात् ॥ १.१६.५ ॥
மகிழ்ந்த இறைவன் அந்த அரக்கனுக்கு வரம் அளித்தார்: பல வகையான உயிரினங்களால் அச்சம் இருக்காது; மனிதனைத் தவிர.
1.16.6
अवज्ञाताः पुरा तेन वरदाने हि मानवाः ।
एवं पितामहात् तस्मात् वरदानेन गर्वितः ॥ १.१६.६ ॥
வரம் அளித்த போது அவன் முன்பு மனிதர்களை இகழ்ந்தான்; இவ்வாறு பிதாமகரான பிரம்மா அளித்த வரத்தால் அவன் செருக்குற்றான்.
1.16.7
उत्सादयति लोकांस्त्रीन् स्त्रियश्चाप्युपकर्षति ।
तस्मात् तस्य वधो दृष्टो मानुषेभ्यः परंतप ॥ १.१६.७ ॥
அவன் மூவுலகங்களையும் அழிக்கிறான்; பெண்களையும் கவர்ந்து செல்கிறான். ஆகையால் அவனுடைய வதம் மனிதர்களாலேயே நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது, எதிரிகளை எரிப்பவனே.
1.16.8
इत्येतद् वचनं श्रुत्वा सुराणां विष्णुरात्मवान् ।
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ॥ १.१६.८ ॥
தேவர்களின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட தன்னடக்கமுடைய விஷ்ணு, அப்போது மன்னன் தசரதனை தந்தையாகக் கொள்ள முடிவு செய்தார்.
1.16.9
स चाप्यपुत्रो नृपतिस्तस्मिन् काले महाद्युतिः ।
अयजत् पुत्रियामिष्टिं पुत्रेप्सुररिसूदनः ॥ १.१६.९ ॥
புதல்வனில்லாத அந்த மன்னன், அப்போது மிகு ஒளியுடையவனாக, புதல்வனை விரும்பி புத்திரேஷ்டி யாகத்தைச் செய்தான்; அவன் எதிரிகளை அழிப்பவன்.
1.16.10
स कृत्वा निश्चयं विष्णुरामन्त्र्य च पितामहम् ।
अन्तर्धानं गतो देवैः पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.१६.१० ॥
அந்த விஷ்ணு முடிவெடுத்து, பிதாமகரை வணங்கி விடைபெற்று மறைந்தார்; தேவர்களாலும் மகரிஷிகளாலும் அவர் போற்றப்பட்டார்.
1.16.11
ततो वै यजमानस्य पावकादतुलप्रभम् ।
प्रादुर्भूतं महद् भूतं महावीर्यं महाबलम् ॥ १.१६.११ ॥
பின்னர், யாகம் செய்பவனின் அக்னியிலிருந்து ஒப்பற்ற ஒளியுடைய ஒரு மகத்தான உயிர் தோன்றியது; அது மிகு வீரமும் மிகு பலமும் உடையது.
1.16.12
कृष्णं रक्ताम्बरधरं रक्तास्यं दुन्दुभिस्वनम् ।
स्निग्धहर्यक्षतनुजश्मश्रुप्रवरमूर्धजम् ॥ १.१६.१२ ॥
அவன் கருநிறமுடையவன்; சிவப்பு ஆடை அணிந்தவன்; சிவந்த முகமுடையவன்; துந்துபி முழக்கம் போன்ற குரலுடையவன்; மென்மையான, பழுப்பு நிறமான மயிரும் தாடியும் சிறந்த தலைமுடியும் உடையவன்.
1.16.13
शुभलक्षणसम्पन्नं दिव्याभरणभूषितम् ।
शैलशृङ्गसमुत्सेधं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ १.१६.१३ ॥
சுப lakṣaṇங்களால் நிறைந்தவர், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், மலைச்சிகரம் போல் உயர்ந்தவர், செருக்குற்ற புலியின் வீரம் கொண்டவர்.
1.16.14
दिवाकरसमाकारं दीप्तानलशिखोपमम् ।
तप्तजाम्बूनदमयीं राजतान्तपरिच्छदाम् ॥ १.१६.१४ ॥
சூரியனைப் போன்ற வடிவம் கொண்டவர், எரியும் நெருப்புச் சுடரைப் போன்றவர்; உருக்கிய பொன்னால் ஆனதும், வெள்ளி ஓரமும் மூடியும் கொண்டதுமான (பாத்திரம்).
1.16.15
दिव्यपायससम्पूर्णां पात्रीं पत्नीमिव प्रियाम् ।
प्रगृह्य विपुलां दोर्भ्यां स्वयं मायामयीमिव ॥ १.१६.१५ ॥
தெய்வீகப் பாயசம் நிரம்பிய பாத்திரத்தை, அன்புக்குரிய மனைவியைப் போல், இரு கைகளாலும் பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டு, தானே மாயையால் ஆனது போல்.
1.16.16
समवेक्ष्याब्रवीद् वाक्यमिदं दशरथं नृपम् ।
प्राजापत्यं नरं विद्धि मामिहाभ्यागतं नृप ॥ १.१६.१६ ॥
அவரை நோக்கி, மன்னன் தசரதனிடம் இவ்வார்த்தையைக் கூறினார்:
1.16.17
ततः परं तदा राजा प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ।
भगवन् स्वागतं तेऽस्तु किमहं करवाणि ते ॥ १.१६.१७ ॥
அப்போது அரசன் கைகூப்பி மறுமொழி கூறினான்:
1.16.18
अथो पुनरिदं वाक्यं प्राजापत्यो नरोऽब्रवीत् ।
राजन्नर्चयता देवानद्य प्राप्तमिदं त्वया ॥ १.१६.१८ ॥
பின்னர் பிரஜாபதி வம்சத்தவரான அந்த மனிதர் மீண்டும் இவ்வார்த்தையைக் கூறினார்:
1.16.19
इदं तु नरशार्दूल पायसं देवनिर्मितम् ।
प्रजाकरं गृहाण त्वं धन्यमारोग्यवर्धनम् ॥ १.१६.१९ ॥
மனிதர்களில் புலி போன்றவனே! இது தேவர்களால் செய்யப்பட்ட பாயசம். குழந்தைகளைத் தரும், மங்களகரமான, ஆரோக்கியத்தை வளர்க்கும் இதை நீ ஏற்றுக்கொள்.
1.16.20
भार्याणामनुरूपाणामश्नीतेति प्रयच्छ वै ।
तासु त्वं लप्स्यसे पुत्रान् यदर्थं यजसे नृप ॥ १.१६.२० ॥
தகுதியான மனைவியரிடம் இதைக் கொடுத்து, "இதை உண்ணுங்கள்" என்று சொல். ஓ அரசே, எதற்காக நீ யாகம் செய்கிறாயோ, அந்தப் புதல்வர்களை அவர்கள் மூலமே பெறுவாய்.
1.16.21
तथेति नृपतिः प्रीतः शिरसा प्रतिगृह्य ताम् ।
पात्रीं देवान्नसम्पूर्णां देवदत्तां हिरण्मयीम् ॥ १.१६.२१ ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் தலை வணங்கி, தேவ உணவால் நிரம்பிய, தேவர்கள் அளித்த பொன் பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.
1.16.22
अभिवाद्य च तद्भूतमद्भुतं प्रियदर्शनम् ।
मुदा परमया युक्तश्चकाराभिप्रदक्षिणम् ॥ १.१६.२२ ॥
அந்த அற்புதமான, காண இனிய உயிரினத்தை வணங்கி, மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அதை வலம் வந்தான்.
1.16.23
ततो दशरथः प्राप्य पायसं देवनिर्मितम् ।
बभूव परमप्रीतः प्राप्य वित्तमिवाधनः ॥ १.१६.२३ ॥
பின்னர், தேவர்களால் செய்யப்பட்ட பாயசத்தைப் பெற்ற தசரதன் மிகவும் மகிழ்ந்தான்; ஏழை ஒருவன் செல்வத்தைப் பெற்றது போல்.
1.16.24
ततस्तदद्भुतप्रख्यं भूतं परमभास्वरम् ।
संवर्तयित्वा तत् कर्म तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१६.२४ ॥
பின்னர் அந்த அற்புதமான, மிக்க ஒளிர்ந்த உயிரினம் தன் செயலை முடித்துக்கொண்டு அங்கேயே மறைந்தது.
1.16.25
हर्षरश्मिभिरुद्द्योतं तस्यान्तःपुरमाबभौ ।
शारदस्याभिरामस्य चन्द्रस्येव नभोंऽशुभिः ॥ १.१६.२५ ॥
மகிழ்ச்சியின் ஒளிக்கதிர்களால் ஒளிர்ந்து அவனுடைய அந்தப்புரம் விளங்கியது; சரத்காலத்தின் அழகிய சந்திரனின் கிரணங்களால் வானம் விளங்குவதுபோல்.
1.16.26
सोऽन्तःपुरं प्रविश्यैव कौसल्यामिदमब्रवीत् ।
पायसं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रीयं त्विदमात्मनः ॥ १.१६.२६ ॥
அவர் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து கௌசல்யையிடம் கூறினார்: 'இந்தப் பாயசத்தை வாங்கிக்கொள்; இது உன் மகன்களுக்கானது.'
1.16.27
कौसल्यायै नरपतिः पायसार्धं ददौ तदा ।
अर्धादर्धं ददौ चापि सुमित्रायै नराधिपः ॥ १.१६.२७ ॥
அப்போது மன்னன் கௌசல்யைக்குப் பாயசத்தின் பாதியைக் கொடுத்தான்; பின்னர் அந்த பாதியின் பாதியை சுமித்திரைக்குக் கொடுத்தான்.
1.16.28
कैकेय्यै चावशिष्टार्धं ददौ पुत्रार्थकारणात् ।
प्रददौ चावशिष्टार्धं पायसस्यामृतोपमम् ॥ १.१६.२८ ॥
புத்திரப் பேற்றின் பொருட்டு அவன் கைகேயிக்கு மீதமுள்ள பாதியைக் கொடுத்தான்; பாயசத்தின் மீதமுள்ள அந்த பாதியை, அமிர்தத்திற்கு ஒப்பானதை, கொடுத்தான்.
1.16.29
अनुचिन्त्य सुमित्रायै पुनरेव महामतिः ।
एवं तासां ददौ राजा भार्याणां पायसं पृथक् ॥ १.१६.२९ ॥
மகாமதியான மன்னன் சுமித்திரையை மீண்டும் சிந்தித்து, இவ்வாறு அந்த மனைவியருக்குத் தனித்தனியாகப் பாயசத்தைக் கொடுத்தான்.
1.16.30
ताश्चैवं पायसं प्राप्य नरेन्द्रस्योत्तमस्त्रियः ।
सम्मानं मेनिरे सर्वाः प्रहर्षोदितचेतसः ॥ १.१६.३० ॥
மன்னனின் அந்த உத்தமப் பெண்கள் இவ்வாறு பாயசத்தைப் பெற்று, அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அதை தங்களுக்கான மரியாதையாகக் கருதினர்.
1.16.31
ततस्तु ताः प्राश्य तमुत्तमस्त्रियो
महीपतेरुत्तमपायसं पृथक् ।
हुताशनादित्यसमानतेजसो-
ऽचिरेण गर्भान् प्रतिपेदिरे तदा ॥ १.१६.३१ ॥
அப்போது அந்த உத்தமப் பெண்கள் அரசனின் அந்த உயர்ந்த பாயசத்தை தனித்தனியாக உண்டு, நெருப்பு மற்றும் சூரியனுக்கு இணையான ஒளியுடைய கருக்களை விரைவில் பெற்றனர்.
1.16.32
ततस्तु राजा प्रतिवीक्ष्य ताः स्त्रियः
प्ररूढगर्भाः प्रतिलब्धमानसः ।
बभूव हृष्टस्त्रिदिवे यथा हरिः
सुरेन्द्रसिद्धर्षिगणाभिपूजितः ॥ १.१६.३२ ॥
அப்போது அரசன் அந்தப் பெண்கள் கருவுற்றிருப்பதையும், அவர்களின் மனம் மகிழ்ந்திருப்பதையும் கண்டு மகிழ்ந்தான்; சொர்க்கத்தில் தேவேந்திரன் ஹரி, தேவர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் ரிஷிகணங்களால் போற்றப்படுவதைப் போல் அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.