Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.16.1
ततो नारायणो विष्णुर्नियुक्तः सुरसत्तमैः ।
जानन्नपि सुरानेवं श्लक्ष्णं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६.१ ॥
Da sprach Nārāyaṇa Viṣṇu, von den besten der Götter beauftragt, obwohl er die Götter kannte, diese sanften Worte.
1.16.2
उपायः को वधे तस्य राक्षसाधिपतेः सुराः ।
यमहं तं समास्थाय निहन्यामृषिकण्टकम् ॥ १.१६.२ ॥
Götter, welches Mittel gibt es, jenen Herrn der Rākṣasas zu töten, durch das ich, mich dessen bedienend, diesen Dorn der Weisen erschlagen könnte?
1.16.3
एवमुक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर्विष्णुमव्ययम् ।
मानुषं रूपमास्थाय रावणं जहि संयुगे ॥ १.१६.३ ॥
So angesprochen antworteten alle Götter dem unvergänglichen Viṣṇu: Nimm menschliche Gestalt an und erschlage Rāvaṇa im Kampf.
1.16.4
स हि तेपे तपस्तीव्रं दीर्घकालमरिन्दमः ।
येन तुष्टोऽभवद् ब्रह्मा लोककृल्लोकपूर्वजः ॥ १.१६.४ ॥
Jener Feindebezwinger übte lange Zeit strenge Askese, wodurch Brahmā, der Schöpfer der Welten und Erstgeborene der Welten, zufriedengestellt wurde.
1.16.5
संतुष्टः प्रददौ तस्मै राक्षसाय वरं प्रभुः ।
नानाविधेभ्यो भूतेभ्यो भयं नान्यत्र मानुषात् ॥ १.१६.५ ॥
Zufrieden gewährte der Herr diesem Rākṣasa eine Gabe: keine Furcht vor Wesen mannigfacher Art, außer vor Menschen.
1.16.6
अवज्ञाताः पुरा तेन वरदाने हि मानवाः ।
एवं पितामहात् तस्मात् वरदानेन गर्वितः ॥ १.१६.६ ॥
Früher hatte er bei der Gewährung der Gabe die Menschen verachtet; so wurde er, stolz auf die Gabe des Großvaters Brahmā, überheblich.
1.16.7
उत्सादयति लोकांस्त्रीन् स्त्रियश्चाप्युपकर्षति ।
तस्मात् तस्य वधो दृष्टो मानुषेभ्यः परंतप ॥ १.१६.७ ॥
Er verwüstet die drei Welten und raubt sogar Frauen; daher ist sein Tod durch die Hand der Menschen bestimmt, o Feindverbrenner.
1.16.8
इत्येतद् वचनं श्रुत्वा सुराणां विष्णुरात्मवान् ।
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ॥ १.१६.८ ॥
Als Viṣṇu, der Selbstbeherrschte, diese Worte der Götter gehört hatte, beschloss er, König Daśaratha zum Vater zu wählen.
1.16.9
स चाप्यपुत्रो नृपतिस्तस्मिन् काले महाद्युतिः ।
अयजत् पुत्रियामिष्टिं पुत्रेप्सुररिसूदनः ॥ १.१६.९ ॥
Dieser Ältere König, ohne Sohn, war damals von großem Glanz; nach einem Sohn verlangend, vollzog der Feindvernichter das Putreṣṭi-Opfer.
1.16.10
स कृत्वा निश्चयं विष्णुरामन्त्र्य च पितामहम् ।
अन्तर्धानं गतो देवैः पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.१६.१० ॥
Nachdem er diesen Entschluss gefasst und sich vom Großvater verabschiedet hatte, verschwand Viṣṇu, geehrt von den Göttern und den großen Weisen.
1.16.11
ततो वै यजमानस्य पावकादतुलप्रभम् ।
प्रादुर्भूतं महद् भूतं महावीर्यं महाबलम् ॥ १.१६.११ ॥
Da erhob sich aus dem Feuer des Opferherrn ein großes Wesen von unvergleichlichem Glanz, von großer Tapferkeit und großer Kraft.
1.16.12
कृष्णं रक्ताम्बरधरं रक्तास्यं दुन्दुभिस्वनम् ।
स्निग्धहर्यक्षतनुजश्मश्रुप्रवरमूर्धजम् ॥ १.१६.१२ ॥
Er war dunkel, in rote Gewänder gekleidet, mit rotem Gesicht und einer Stimme wie eine Kesselpauke, mit glattem, rotbraunem Haar und Bart und vorzüglichem Kopfhaar.
1.16.13
शुभलक्षणसम्पन्नं दिव्याभरणभूषितम् ।
शैलशृङ्गसमुत्सेधं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ १.१६.१३ ॥
Mit glückverheißenden Zeichen begabt, mit göttlichem Schmuck geschmückt, hoch wie ein Bergesgipfel, mit der Tapferkeit eines stolzen Tigers.
1.16.14
दिवाकरसमाकारं दीप्तानलशिखोपमम् ।
तप्तजाम्बूनदमयीं राजतान्तपरिच्छदाम् ॥ १.१६.१४ ॥
Von der Gestalt der Sonne, der Flamme eines lodernden Feuers gleich; aus geläutertem Gold, mit silbernem Rand und Deckel.
1.16.15
दिव्यपायससम्पूर्णां पात्रीं पत्नीमिव प्रियाम् ।
प्रगृह्य विपुलां दोर्भ्यां स्वयं मायामयीमिव ॥ १.१६.१५ ॥
Mit beiden Armen ein großes, mit göttlichem Pāyasa gefülltes Gefäß hebend, wie eine geliebte Gattin, als wäre es selbst aus Māyā gemacht.
1.16.16
समवेक्ष्याब्रवीद् वाक्यमिदं दशरथं नृपम् ।
प्राजापत्यं नरं विद्धि मामिहाभ्यागतं नृप ॥ १.१६.१६ ॥
Ihn anblickend, sprach er diese Worte zum König Daśaratha: »O König, wisse, dass ich ein Mann aus Prajāpatis Geschlecht bin, der hierher gekommen ist.«
1.16.17
ततः परं तदा राजा प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ।
भगवन् स्वागतं तेऽस्तु किमहं करवाणि ते ॥ १.१६.१७ ॥
Da antwortete der König mit gefalteten Händen: »O Verehrter, sei willkommen. Was soll ich für dich tun?«
1.16.18
अथो पुनरिदं वाक्यं प्राजापत्यो नरोऽब्रवीत् ।
राजन्नर्चयता देवानद्य प्राप्तमिदं त्वया ॥ १.१६.१८ ॥
Da sprach der Mann aus Prajāpatis Geschlecht wieder: »O König, weil du heute die Götter verehrt hast, hast du dies erlangt.«
1.16.19
इदं तु नरशार्दूल पायसं देवनिर्मितम् ।
प्रजाकरं गृहाण त्वं धन्यमारोग्यवर्धनम् ॥ १.१६.१९ ॥
O Tiger unter den Menschen, dieses von den Göttern bereitete Payasa, das Nachkommen schenkt, glückverheißend ist und die Gesundheit mehrt, nimm es an.
1.16.20
भार्याणामनुरूपाणामश्नीतेति प्रयच्छ वै ।
तासु त्वं लप्स्यसे पुत्रान् यदर्थं यजसे नृप ॥ १.१६.२० ॥
Gib es deinen passenden Gattinnen und sprich: »Esst!« Durch sie, o König, wirst du die Söhne erlangen, um derentwillen du das Opfer darbringst.
1.16.21
तथेति नृपतिः प्रीतः शिरसा प्रतिगृह्य ताम् ।
पात्रीं देवान्नसम्पूर्णां देवदत्तां हिरण्मयीम् ॥ १.१६.२१ ॥
»So sei es«, sprach der erfreute König. Mit geneigtem Haupt nahm er das goldene Gefäß entgegen, gefüllt mit göttlicher Speise, von den Göttern gegeben.
1.16.22
अभिवाद्य च तद्भूतमद्भुतं प्रियदर्शनम् ।
मुदा परमया युक्तश्चकाराभिप्रदक्षिणम् ॥ १.१६.२२ ॥
Nachdem er jenes wunderbare, anmutige Wesen ehrerbietig gegrüßt hatte, umschritt er es, erfüllt von höchster Freude, im Uhrzeigersinn.
1.16.23
ततो दशरथः प्राप्य पायसं देवनिर्मितम् ।
बभूव परमप्रीतः प्राप्य वित्तमिवाधनः ॥ १.१६.२३ ॥
Da wurde Daśaratha, nachdem er das von den Göttern bereitete Payasa erlangt hatte, überaus erfreut, wie ein Armer, der Reichtum gefunden hat.
1.16.24
ततस्तदद्भुतप्रख्यं भूतं परमभास्वरम् ।
संवर्तयित्वा तत् कर्म तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१६.२४ ॥
Dann verschwand jenes wunderbare, höchst strahlende Wesen, nachdem es sein Werk vollendet hatte, eben dort.
1.16.25
हर्षरश्मिभिरुद्द्योतं तस्यान्तःपुरमाबभौ ।
शारदस्याभिरामस्य चन्द्रस्येव नभोंऽशुभिः ॥ १.१६.२५ ॥
Vom Glanz der Freude erhellt, erstrahlte sein Innenpalast wie der Himmel im Licht des lieblichen Herbstmondes.
1.16.26
सोऽन्तःपुरं प्रविश्यैव कौसल्यामिदमब्रवीत् ।
पायसं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रीयं त्विदमात्मनः ॥ १.१६.२६ ॥
Er trat in den Innenpalast und sprach zu Kauśalyā: »Nimm diese Milchreisspeise an; sie ist für deine Söhne.«
1.16.27
कौसल्यायै नरपतिः पायसार्धं ददौ तदा ।
अर्धादर्धं ददौ चापि सुमित्रायै नराधिपः ॥ १.१६.२७ ॥
Da gab der König Kauśalyā die Hälfte der Milchreisspeise und Sumitrā die Hälfte davon.
1.16.28
कैकेय्यै चावशिष्टार्धं ददौ पुत्रार्थकारणात् ।
प्रददौ चावशिष्टार्धं पायसस्यामृतोपमम् ॥ १.१६.२८ ॥
Um der Söhne willen gab er Kaikeyī die übrige Hälfte, und er gab die übrige Hälfte der Milchreisspeise, die dem Nektar glich.
1.16.29
अनुचिन्त्य सुमित्रायै पुनरेव महामतिः ।
एवं तासां ददौ राजा भार्याणां पायसं पृथक् ॥ १.१६.२९ ॥
Der weise König dachte erneut an Sumitrā und gab so jeder seiner Frauen die Milchreisspeise gesondert.
1.16.30
ताश्चैवं पायसं प्राप्य नरेन्द्रस्योत्तमस्त्रियः ।
सम्मानं मेनिरे सर्वाः प्रहर्षोदितचेतसः ॥ १.१६.३० ॥
Als die vortrefflichen Frauen des Königs so die Milchreisspeise empfangen hatten, sahen sie alle darin eine Ehrung, ihre Herzen von Freude erhoben.
1.16.31
ततस्तु ताः प्राश्य तमुत्तमस्त्रियो
महीपतेरुत्तमपायसं पृथक् ।
हुताशनादित्यसमानतेजसो-
ऽचिरेण गर्भान् प्रतिपेदिरे तदा ॥ १.१६.३१ ॥
Da empfingen jene vortrefflichen Frauen, nachdem sie diese vortreffliche Pāyasa des Herrschers der Erde je für sich gegessen hatten, bald Embryonen von einem Glanz gleich dem des Feuers und der Sonne.
1.16.32
ततस्तु राजा प्रतिवीक्ष्य ताः स्त्रियः
प्ररूढगर्भाः प्रतिलब्धमानसः ।
बभूव हृष्टस्त्रिदिवे यथा हरिः
सुरेन्द्रसिद्धर्षिगणाभिपूजितः ॥ १.१६.३२ ॥
Da freute sich der König, als er jene Frauen ansah, deren Schwangerschaften fest Wurzel gefasst hatten und deren Geist erfreut war, so wie Hari (Indra) im Himmel erfreut ist, wenn er vom Herrn der Götter, den Siddhas und den Scharen der Weisen verehrt wird.