Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.16.1
ततो नारायणो विष्णुर्नियुक्तः सुरसत्तमैः ।
जानन्नपि सुरानेवं श्लक्ष्णं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६.१ ॥
Então Nārāyaṇa Viṣṇu, designado pelos melhores dos deuses, embora conhecendo os deuses, proferiu estas palavras suaves.
1.16.2
उपायः को वधे तस्य राक्षसाधिपतेः सुराः ।
यमहं तं समास्थाय निहन्यामृषिकण्टकम् ॥ १.१६.२ ॥
Deuses, que meio existe para matar aquele senhor dos rākṣasas, pelo qual, recorrendo a ele, eu possa abater esse espinho dos sábios?
1.16.3
एवमुक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर्विष्णुमव्ययम् ।
मानुषं रूपमास्थाय रावणं जहि संयुगे ॥ १.१६.३ ॥
Assim interpelados, todos os deuses responderam ao imperecível Viṣṇu: assume forma humana e mata Rāvaṇa na batalha.
1.16.4
स हि तेपे तपस्तीव्रं दीर्घकालमरिन्दमः ।
येन तुष्टोऽभवद् ब्रह्मा लोककृल्लोकपूर्वजः ॥ १.१६.४ ॥
Aquele domador de inimigos praticou austeridades severas por longo tempo, pelo que Brahmā, criador dos mundos e primogênito dos mundos, ficou satisfeito.
1.16.5
संतुष्टः प्रददौ तस्मै राक्षसाय वरं प्रभुः ।
नानाविधेभ्यो भूतेभ्यो भयं नान्यत्र मानुषात् ॥ १.१६.५ ॥
Satisfeito, o senhor concedeu àquele rākṣasa uma dádiva: nenhum temor de seres de vários tipos, exceto dos humanos.
1.16.6
अवज्ञाताः पुरा तेन वरदाने हि मानवाः ।
एवं पितामहात् तस्मात् वरदानेन गर्वितः ॥ १.१६.६ ॥
Antes, ao receber a dádiva, ele havia desprezado os humanos; assim, orgulhoso da dádiva do avô Brahmā, tornou-se arrogante.
1.16.7
उत्सादयति लोकांस्त्रीन् स्त्रियश्चाप्युपकर्षति ।
तस्मात् तस्य वधो दृष्टो मानुषेभ्यः परंतप ॥ १.१६.७ ॥
Ele devasta os três mundos e até arrebata mulheres; por isso sua morte foi destinada a vir das mãos dos humanos, ó abrasador de inimigos.
1.16.8
इत्येतद् वचनं श्रुत्वा सुराणां विष्णुरात्मवान् ।
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ॥ १.१६.८ ॥
Tendo ouvido essas palavras dos deuses, Viṣṇu, senhor de si, resolveu então escolher o rei Daśaratha como pai.
1.16.9
स चाप्यपुत्रो नृपतिस्तस्मिन् काले महाद्युतिः ।
अयजत् पुत्रियामिष्टिं पुत्रेप्सुररिसूदनः ॥ १.१६.९ ॥
Aquele rei, sem filhos, era então de grande brilho; desejando um filho, o destruidor de inimigos realizou o sacrifício putreṣṭi.
1.16.10
स कृत्वा निश्चयं विष्णुरामन्त्र्य च पितामहम् ।
अन्तर्धानं गतो देवैः पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.१६.१० ॥
Tendo tomado essa resolução e se despedido do avô, Viṣṇu desapareceu, honrado pelos deuses e pelos grandes sábios.
1.16.11
ततो वै यजमानस्य पावकादतुलप्रभम् ।
प्रादुर्भूतं महद् भूतं महावीर्यं महाबलम् ॥ १.१६.११ ॥
Então do fogo do sacrificante surgiu um grande ser de esplendor incomparável, de grande valor e grande força.
1.16.12
कृष्णं रक्ताम्बरधरं रक्तास्यं दुन्दुभिस्वनम् ।
स्निग्धहर्यक्षतनुजश्मश्रुप्रवरमूर्धजम् ॥ १.१६.१२ ॥
Era escuro, vestido com roupas vermelhas, de rosto avermelhado, com voz como um tambor de guerra, cabelos e barba lisos de cor castanho-dourada e excelente cabeleira.
1.16.13
शुभलक्षणसम्पन्नं दिव्याभरणभूषितम् ।
शैलशृङ्गसमुत्सेधं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ १.१६.१३ ॥
Dotado de sinais auspiciosos, adornado com ornamentos divinos, alto como o cume de uma montanha, com a bravura de um tigre orgulhoso.
1.16.14
दिवाकरसमाकारं दीप्तानलशिखोपमम् ।
तप्तजाम्बूनदमयीं राजतान्तपरिच्छदाम् ॥ १.१६.१४ ॥
De forma semelhante ao sol, como a chama de um fogo ardente; feito de ouro refinado, com borda e tampa de prata.
1.16.15
दिव्यपायससम्पूर्णां पात्रीं पत्नीमिव प्रियाम् ।
प्रगृह्य विपुलां दोर्भ्यां स्वयं मायामयीमिव ॥ १.१६.१५ ॥
Tomando nos braços um grande vaso cheio de pāyasa divino, como se fosse uma esposa amada, como se fosse feito de ilusão.
1.16.16
समवेक्ष्याब्रवीद् वाक्यमिदं दशरथं नृपम् ।
प्राजापत्यं नरं विद्धि मामिहाभ्यागतं नृप ॥ १.१६.१६ ॥
Olhando para ele, disse estas palavras ao rei Daśaratha: 'Ó rei, saiba que sou um homem da linhagem de Prajāpati, que veio aqui.'
1.16.17
ततः परं तदा राजा प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ।
भगवन् स्वागतं तेऽस्तु किमहं करवाणि ते ॥ १.१६.१७ ॥
Então o rei, com as palmas unidas, respondeu: 'Ó venerável, sê bem-vindo. O que posso fazer por ti?'
1.16.18
अथो पुनरिदं वाक्यं प्राजापत्यो नरोऽब्रवीत् ।
राजन्नर्चयता देवानद्य प्राप्तमिदं त्वया ॥ १.१६.१८ ॥
Então o homem da linhagem de Prajāpati falou novamente: 'Ó rei, por teres honrado os deuses, hoje obtiveste isto.'
1.16.19
इदं तु नरशार्दूल पायसं देवनिर्मितम् ।
प्रजाकरं गृहाण त्वं धन्यमारोग्यवर्धनम् ॥ १.१६.१९ ॥
Ó tigre entre os homens, este payasa feito pelos deuses, que concede descendência, é auspicioso e aumenta a saúde, recebe-o.
1.16.20
भार्याणामनुरूपाणामश्नीतेति प्रयच्छ वै ।
तासु त्वं लप्स्यसे पुत्रान् यदर्थं यजसे नृप ॥ १.१६.२० ॥
Dá-o às tuas esposas adequadas, dizendo: «Comei». Por meio delas, ó rei, obterás os filhos pelos quais realizas este sacrifício.
1.16.21
तथेति नृपतिः प्रीतः शिरसा प्रतिगृह्य ताम् ।
पात्रीं देवान्नसम्पूर्णां देवदत्तां हिरण्मयीम् ॥ १.१६.२१ ॥
«Assim seja», disse o rei, satisfeito. Com a cabeça inclinada, recebeu o vaso dourado, cheio de alimento divino, dado pelos deuses.
1.16.22
अभिवाद्य च तद्भूतमद्भुतं प्रियदर्शनम् ।
मुदा परमया युक्तश्चकाराभिप्रदक्षिणम् ॥ १.१६.२२ ॥
Depois de saudar aquele ser maravilhoso e agradável de ver, cheio de suprema alegria, circundou-o.
1.16.23
ततो दशरथः प्राप्य पायसं देवनिर्मितम् ।
बभूव परमप्रीतः प्राप्य वित्तमिवाधनः ॥ १.१६.२३ ॥
Então Daśaratha, tendo obtido o payasa feito pelos deuses, ficou extremamente satisfeito, como um pobre que obtém riqueza.
1.16.24
ततस्तदद्भुतप्रख्यं भूतं परमभास्वरम् ।
संवर्तयित्वा तत् कर्म तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१६.२४ ॥
Então aquele ser maravilhoso e resplandecente, tendo concluído a sua tarefa, desapareceu ali mesmo.
1.16.25
हर्षरश्मिभिरुद्द्योतं तस्यान्तःपुरमाबभौ ।
शारदस्याभिरामस्य चन्द्रस्येव नभोंऽशुभिः ॥ १.१६.२५ ॥
Iluminado pelos raios de alegria, seu palácio interior resplandeceu como o céu com os raios da bela lua de outono.
1.16.26
सोऽन्तःपुरं प्रविश्यैव कौसल्यामिदमब्रवीत् ।
पायसं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रीयं त्विदमात्मनः ॥ १.१६.२६ ॥
Entrando no palácio interior, disse a Kauśalyā: "Receba este arroz doce; é para os seus filhos."
1.16.27
कौसल्यायै नरपतिः पायसार्धं ददौ तदा ।
अर्धादर्धं ददौ चापि सुमित्रायै नराधिपः ॥ १.१६.२७ ॥
Então o rei deu a Kauśalyā metade do arroz doce, e a Sumitrā metade dessa metade.
1.16.28
कैकेय्यै चावशिष्टार्धं ददौ पुत्रार्थकारणात् ।
प्रददौ चावशिष्टार्धं पायसस्यामृतोपमम् ॥ १.१६.२८ ॥
Pelo desejo de filhos, deu a Kaikeyī a metade restante, e deu a metade restante do arroz doce, que era como o néctar.
1.16.29
अनुचिन्त्य सुमित्रायै पुनरेव महामतिः ।
एवं तासां ददौ राजा भार्याणां पायसं पृथक् ॥ १.१६.२९ ॥
O rei sábio, pensando de novo em Sumitrā, deu assim o arroz doce a cada uma de suas esposas separadamente.
1.16.30
ताश्चैवं पायसं प्राप्य नरेन्द्रस्योत्तमस्त्रियः ।
सम्मानं मेनिरे सर्वाः प्रहर्षोदितचेतसः ॥ १.१६.३० ॥
Tendo recebido assim o arroz doce, as excelentes esposas do rei o consideraram todas como uma honra, com o coração elevado pela alegria.
1.16.31
ततस्तु ताः प्राश्य तमुत्तमस्त्रियो
महीपतेरुत्तमपायसं पृथक् ।
हुताशनादित्यसमानतेजसो-
ऽचिरेण गर्भान् प्रतिपेदिरे तदा ॥ १.१६.३१ ॥
Então aquelas excelentes mulheres, tendo comido separadamente aquele excelente pāyasa do senhor da terra, logo conceberam embriões de esplendor igual ao do fogo e do sol.
1.16.32
ततस्तु राजा प्रतिवीक्ष्य ताः स्त्रियः
प्ररूढगर्भाः प्रतिलब्धमानसः ।
बभूव हृष्टस्त्रिदिवे यथा हरिः
सुरेन्द्रसिद्धर्षिगणाभिपूजितः ॥ १.१६.३२ ॥
Então o rei, vendo aquelas mulheres com gestações firmemente enraizadas e mentes alegres, ficou jubiloso, como Hari (Indra) no céu se alegra quando honrado pelo senhor dos deuses, pelos siddhas e pelas multidões de sábios.