Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.2.1
नारदस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः ।
पूजयामास धर्मात्मा सहशिष्यो महामुनिम् ॥ १.२.१ ॥
Als er Nāradas Worte gehört hatte, ehrte der rechtschaffene, redegewandte Mann den großen Weisen zusammen mit seinem Schüler.
1.2.2
यथावत्पूजितस्तेन देवर्षिर्नारदस्तदा ।
आपृष्ट्वैवाभ्यनुज्ञातः स जगाम विहायसम् ॥ १.२.२ ॥
Von ihm gebührend geehrt, erbat der göttliche Weise Nārada den Abschied, erhielt die Erlaubnis und zog durch den Himmel davon.
1.2.3
स मुहूर्तं गते तस्मिन् देवलोकं मुनिस्तदा ।
जगाम तमसातीरं जाह्नव्यास्त्वविदूरतः ॥ १.२.३ ॥
Als er einen Augenblick später in die Welt der Götter gegangen war, begab sich der Weise zum Ufer der Tamasā, nicht weit von der Gaṅgā.
1.2.4
स तु तीरं समासाद्य तमसाया मुनिस्तदा ।
शिष्यमाह स्थितं पार्श्वे दृष्ट्वा तीर्थमकर्दमम् ॥ १.२.४ ॥
Am Ufer der Tamasā angekommen, sprach der Weise, als er die schlammfreie Badestelle sah, zu seinem neben ihm stehenden Schüler.
1.2.5
अकर्दममिदं तीर्थं भरद्वाज निशामय ।
रमणीयं प्रसन्नाम्बु सन्मनुष्यमनो यथा ॥ १.२.५ ॥
Bharadvāja, sieh diese Badestelle: schlammfrei, lieblich, mit klarem Wasser, wie der Geist eines guten Menschen.
1.2.6
न्यस्यतां कलशस्तात दीयतां वल्कलं मम ।
इदमेवावगाहिष्ये तमसातीर्थमुत्तमम् ॥ १.२.६ ॥
Mein Lieber, stell den Krug ab und gib mir mein Rindengewand; ich werde in dieser vortrefflichen Badestelle der Tamasā baden.
1.2.7
एवमुक्तो भरद्वाजो वाल्मीकेन महात्मना ।
प्रायच्छत मुनेस्तस्य वल्कलं नियतो गुरोः ॥ १.२.७ ॥
So angesprochen von dem großmütigen Vālmīki, überreichte Bharadvāja, seinem Lehrer gehorsam, das Rindengewand des Weisen.
1.2.8
स शिष्यहस्तादादाय वल्कलं नियतेन्द्रियः ।
विचचार ह पश्यंस्तत् सर्वतो विपुलं वनम् ॥ १.२.८ ॥
Nachdem er das Rindengewand aus der Hand seines Schülers genommen hatte, wanderte er mit gezügelten Sinnen umher und schaute sich nach allen Seiten im weiten Wald um.
1.2.9
तस्याभ्याशे तु मिथुनं चरन्तमनपायिनम् ।
ददर्श भगवांस्तत्र क्रौञ्चयोश्चारुनिःस्वनम् ॥ १.२.९ ॥
In seiner Nähe sah der Gesegnete ein Paar umherziehen, das sich nie trennte: zwei Krauñca-Vögel, die einen lieblichen Ruf ausstießen.
1.2.10
तस्मात् तु मिथुनादेकं पुमांसं पापनिश्चयः ।
जघान वैरनिलयो निषादस्तस्य पश्यतः ॥ १.२.१० ॥
Aus diesem Paar wurde ein Männchen von dem Jäger erschlagen, der sündhaften Vorsatzes und eine Wohnstatt des Hasses war, während jener zusah.
1.2.11
तं शोणितपरीताङ्गं चेष्टमानं महीतले ।
भार्या तु निहतं दृष्ट्वा रुराव करुणां गिरम् ॥ १.२.११ ॥
Als sie ihren Gatten, den Körper von Blut durchtränkt, sich auf dem Boden windend und erschlagen sah, schrie seine Frau in klagenden Worten auf.
1.2.12
वियुक्ता पतिना तेन द्विजेन सहचारिणा ।
ताम्रशीर्षेण मत्तेन पत्त्रिणा सहितेन वै ॥ १.२.१२ ॥
Von ihrem Gatten getrennt, jenem zweimal geborenen Vogel, ihrem Gefährten mit der roten Haube und ekstatisch…
1.2.13
तथाविधं द्विजं दृष्ट्वा निषादेन निपातितम् ।
ऋषेर्धर्मात्मनस्तस्य कारुण्यं समपद्यत ॥ १.२.१३ ॥
Als er den so vom Jäger niedergestreckten Vogel sah, erwachte Mitleid im Herzen des gerechtgesinnten Weisen.
1.2.14
ततः करुणवेदित्वादधर्मोऽयमिति द्विजः ।
निशाम्य रुदतीं क्रौञ्चीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२.१४ ॥
Da sprach der Weise, von Mitleid bewegt und dies als Unrecht erkennend, als er die weinende Krauñcī vernahm, diese Worte.
1.2.15
मा निषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः ।
यत् क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम् ॥ १.२.१५ ॥
O Jäger! Mögest du nie eine feste Stätte für endlose Jahre erlangen, denn von Begierde verblendet hast du einen der beiden Krauñca-Vögel erschlagen.
1.2.16
तस्यैवं ब्रुवतश्चिन्ता बभूव हृदि वीक्षतः ।
शोकार्तेनास्य शकुनेः किमिदं व्याहृतं मया ॥ १.२.१६ ॥
Während er so sprach, erhob sich ein Gedanke in seinem Herzen: 'Um dieses vom Kummer gebeugten Vogels willen, was habe ich da gesagt?'
1.2.17
चिन्तयन् स महाप्राज्ञश्चकार मतिमान्मतिम् ।
शिष्यं चैवाब्रवीद् वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ १.२.१७ ॥
Nachdenkend fasste jener große, weise Muni, der Beste unter den Weisen, einen Entschluss und sprach diese Worte zu seinem Schüler.
1.2.18
पादबद्धोऽक्षरसमस्तन्त्रीलयसमन्वितः ।
शोकार्तस्य प्रवृत्तो मे श्लोको भवतु नान्यथा ॥ १.२.१८ ॥
Möge dieser Vers, der aus meinem Kummer hervorgegangen ist, in Versfüße gebunden, mit gleichen Silben und dem Rhythmus der Laute verbunden, derjenige sein, und kein anderer.
1.2.19
शिष्यस्तु तस्य ब्रुवतो मुनेर्वाक्यमनुत्तमम् ।
प्रतिजग्राह संहृष्टस्तस्य तुष्टोऽभवद्गुरुः ॥ १.२.१९ ॥
Der Schüler nahm die unvergleichlichen Worte des Weisen mit Freude auf, und der Lehrer war mit ihm zufrieden.
1.2.20
सोऽभिषेकं ततः कृत्वा तीर्थे तस्मिन् यथाविधि ।
तमेव चिन्तयन्नर्थमुपावर्तत वै मुनिः ॥ १.२.२० ॥
Nachdem er sich an jener heiligen Furt vorschriftsgemäß gebadet hatte, kehrte der Weise zurück und dachte weiter über eben diesen Sinn nach.
1.2.21
भरद्वाजस्ततः शिष्यो विनीतः श्रुतवान् गुरोः ।
कलशं पूर्णमादाय पृष्ठतोऽनुजगाम ह ॥ १.२.२१ ॥
Da nahm Bharadvāja, der bescheidene und gelehrte Schüler des Lehrers, den vollen Wasserkrug und folgte ihm von hinten.
1.2.22
स प्रविश्याश्रमपदं शिष्येण सह धर्मवित् ।
उपविष्टः कथाश्चान्याश्चकार ध्यानमास्थितः ॥ १.२.२२ ॥
Der Weise, der das Dharma kannte, betrat mit seinem Schüler die Einsiedelei, setzte sich, sprach über andere Dinge und versank dann in Meditation.
1.2.23
आजगाम ततो ब्रह्मा लोककर्ता स्वयं प्रभुः ।
चतुर्मुखो महातेजा द्रष्टुं तं मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.२३ ॥
Da kam Brahmā, der Schöpfer der Welten, der Herr selbst, mit vier Gesichtern und großem Glanz, um jenen besten der Weisen zu sehen.
1.2.24
वाल्मीकिरथ तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय वाग्यतः ।
प्राञ्जलिः प्रयतो भूत्वा तस्थौ परमविस्मितः ॥ १.२.२४ ॥
Als Vālmīki ihn sah, erhob er sich sogleich, hielt seine Rede zurück, legte die Handflächen zusammen und stand ehrfürchtig da, tief erstaunt.
1.2.25
पूजयामास तं देवं पाद्यार्घ्यासनवन्दनैः ।
प्रणम्य विधिवच्चैनं पृष्ट्वा चैव निरामयम् ॥ १.२.२५ ॥
Er verehrte jenen Gott mit Wasser für die Füße, Ehrengaben, einem Sitz und Grüßen. Nachdem er sich gemäß der Vorschrift verneigt hatte, erkundigte er sich auch nach seinem Wohlergehen.
1.2.26
अथोपविश्य भगवानासने परमार्चिते ।
वाल्मीकये च ऋषये संदिदेशासनं ततः ॥ १.२.२६ ॥
Dann setzte sich der Verehrungswürdige auf den hochgeehrten Sitz und hieß auch den Weisen Vālmīki, Platz zu nehmen.
1.2.27
ब्रह्मणा समनुज्ञातः सोऽप्युपाविशदासने ।
उपविष्टे तदा तस्मिन् साक्षाल्लोकपितामहे ॥ १.२.२७ ॥
Von Brahmā dazu ermächtigt, setzte auch er sich auf einen Sitz, als der Urgroßvater der Welten selbst Platz genommen hatte.
1.2.28
तद्गतेनैव मनसा वाल्मीकिर्ध्यानमास्थितः ।
पापात्मना कृतं कष्टं वैरग्रहणबुद्धिना ॥ १.२.२८ ॥
Mit dem Geist ganz darin versunken, versenkte sich Vālmīki in Meditation über die grausame Tat, die der Frevler aus dem Sinn der Rache begangen hatte.
1.2.29
यत् तादृशं चारुरवं क्रौञ्चं हन्यादकारणात् ।
शोचन्नेव पुनः क्रौञ्चीमुपश्लोकमिमं जगौ ॥ १.२.२९ ॥
Wer einen Krauñca-Vogel von so süßem Gesang ohne Grund tötet, ist ein Sünder; und noch trauernd sang er diesen Vers erneut für die Krauñca-Weibchen.
1.2.30
पुनरन्तर्गतमना भूत्वा शोकपरायणः ।
तमुवाच ततो ब्रह्मा प्रहसन् मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.३० ॥
Wieder nach innen gekehrt und ganz in Trauer versunken, sprach Brahmā lächelnd zu jenem vortrefflichsten der Weisen.
1.2.31
श्लोक एवास्त्वयं बद्धो नात्र कार्या विचारणा ।
मच्छन्दादेव ते ब्रह्मन् प्रवृत्तेयं सरस्वती ॥ १.२.३१ ॥
Dieser Vers soll entstehen; zweifle hier nicht. O Brahmā, nur durch meinen Willen ist diese Sarasvatī aus dir hervorgeflossen.
1.2.32
रामस्य चरितं कृत्स्नं कुरु त्वमृषिसत्तम ।
धर्मात्मनो भगवतो लोके रामस्य धीमतः ॥ १.२.३२ ॥
O bester der Weisen, verfasse die ganze Geschichte Rāmas, dessen Seele das Dharma ist, des Gesegneten und Weisen der Welt.
1.2.33
वृत्तं कथय धीरस्य यथा ते नारदाच्छ्रुतम् ।
रहस्यं च प्रकाशं च यद् वृत्तं तस्य धीमतः ॥ १.२.३३ ॥
Erzähle die Geschichte jenes Standhaften, wie du sie von Nārada gehört hast: die Taten dieses Weisen, sowohl die verborgenen als auch die offenkundigen.
1.2.34
रामस्य सहसौमित्रे राक्षसानां च सर्वशः ।
वैदेह्याश्चैव यद् वृत्तं प्रकाशं यदि वा रहः ॥ १.२.३४ ॥
Die Taten Rāmas zusammen mit Saumitri (Lakṣmaṇa), der Rākṣasas insgesamt und auch Vaidehīs (Sītās), seien sie offenkundig oder verborgen.
1.2.35
तच्चाप्यविदितं सर्वं विदितं ते भविष्यति ।
न ते वागनृता काव्ये काचिदत्र भविष्यति ॥ १.२.३५ ॥
Alles, was noch unbekannt ist, wird dir bekannt werden. In diesem Gedicht wird deine Rede nirgends falsch sein.
1.2.36
कुरु रामकथां पुण्यां श्लोकबद्धां मनोरमाम् ।
यावत् स्थास्यन्ति गिरयः सरितश्च महीतले ॥ १.२.३६ ॥
Verfasse die heilige Geschichte Rāmas, in Verse gefasst und das Herz erfreuend, so lange Berge und Flüsse auf der Erde bestehen.
1.2.37
तावद् रामायणकथा लोकेषु प्रचरिष्यति ।
यावद् रामस्य च कथा त्वत्कृता प्रचरिष्यति ॥ १.२.३७ ॥
Solange Berge und Flüsse auf der Erde bestehen, wird sich die Erzählung des Rāmāyaṇa unter den Welten verbreiten; und die von dir verfasste Geschichte Rāmas wird sich verbreiten.
1.2.38
तावदूर्ध्वमधश्च त्वं मल्लोकेषु निवत्स्यसि ।
इत्युक्त्वा भगवान् ब्रह्मा तत्रैवान्तरधीयत ।
ततः सशिष्यो भगवान् र्मुनिर्विस्मयमाययौ ॥ १.२.३८ ॥
»So lange wirst du in meinen Welten oben und unten wohnen.« Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der erhabene Brahmā just dort. Da geriet der erhabene Weise samt seinen Schülern in Staunen.
1.2.39
तस्य शिष्यास्ततः सर्वे जगुः श्लोकमिमं पुनः ।
मुहुर्मुहुः प्रीयमाणाः प्राहुश्च भृशविस्मिताः ॥ १.२.३९ ॥
Da sangen alle seine Schüler diesen Vers noch einmal; immer wieder erfreut und tief erstaunt, sprachen sie.
1.2.40
समाक्षरैश्चतुर्भिर्यः पादैर्गीतो महर्षिणा ।
सोऽनुव्याहरणाद् भूयः शोकः श्लोकत्वमागतः ॥ १.२.४० ॥
Jene Klage, die der große Weise in vier Versfüßen gleicher Silbenzahl sang, erlangte durch die wiederholte Rezitation den Rang eines śloka.
1.2.41
तस्य बुद्धिरियं जाता वाल्मीकेर्भावितात्मनः ।
कृत्स्नं रामायणं काव्यमीदृशैः करवाण्यहम् ॥ १.२.४१ ॥
Dieser Gedanke kam Vālmīki, dem geläuterten: »In Versen dieser Art werde ich das ganze Rāmāyaṇa-Epos dichten.«
1.2.42
उदारवृत्तार्थपदैर्मनोरमै-
स्तदास्य रामस्य चकार कीर्तिमान् ।
समाक्षरैः श्लोकशतैर्यशस्विनो
यशस्करं काव्यमुदारदर्शनः ॥ १.२.४२ ॥
Mit herrlichen Versen von edlem Gehalt, Sinn und Wortschatz verfasste der Berühmte damals die Geschichte Rāmas. In hunderten Versen gleicher Silbenzahl schuf der ruhmreiche Dichter von weitem Blick ein Gedicht, das Ruhm bringt.
1.2.43
तदुपगतसमाससंधियोगं
सममधुरोपनतार्थवाक्यबद्धम् ।
रघुवरकरितं मुनिप्रणीतं
दशशिरसश्क वधं निशामयध्वम् ॥ १.२.४३ ॥
Hört den Tod des Zehnköpfigen, verfasst vom Weisen über Rāma, den besten der Raghus, in gleichmäßigen und süßen Worten, zu sinnvollen Sätzen gefügt, mit Komposita und Sandhi wohl verbunden.