வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.2.1
नारदस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः ।
पूजयामास धर्मात्मा सहशिष्यो महामुनिम् ॥ १.२.१ ॥
நாரதரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட, பேச்சில் வல்லவரும் தர்மாத்மாவுமான அவர், சீடருடன் அந்த மகாமுனிவரை வழிபட்டார்.
1.2.2
यथावत्पूजितस्तेन देवर्षिर्नारदस्तदा ।
आपृष्ट्वैवाभ्यनुज्ञातः स जगाम विहायसम् ॥ १.२.२ ॥
அவரால் முறைப்படி வழிபடப்பட்ட தேவர்ஷி நாரதர், அப்போது விடைபெற்று அனுமதி பெற்று, ஆகாயவழியே சென்றார்.
1.2.3
स मुहूर्तं गते तस्मिन् देवलोकं मुनिस्तदा ।
जगाम तमसातीरं जाह्नव्यास्त्वविदूरतः ॥ १.२.३ ॥
அவர் தேவலோகம் நோக்கிச் சென்ற பின், அந்த முனிவர் சிறிது நேரத்தில் கங்கைக்கு அருகில் இருந்த தமஸா நதிக்கரைக்குச் சென்றார்.
1.2.4
स तु तीरं समासाद्य तमसाया मुनिस्तदा ।
शिष्यमाह स्थितं पार्श्वे दृष्ट्वा तीर्थमकर्दमम् ॥ १.२.४ ॥
தமஸா நதிக்கரையை அடைந்த அந்த முனிவர், அருகில் நின்ற சீடரிடம், சேறில்லாத நீர்த்துறையைக் கண்டு, கூறினார்.
1.2.5
अकर्दममिदं तीर्थं भरद्वाज निशामय ।
रमणीयं प्रसन्नाम्बु सन्मनुष्यमनो यथा ॥ १.२.५ ॥
பரத்வாஜரே, இந்தத் துறையைப் பாருங்கள்; சேறில்லாதது, அழகானது, தெளிந்த நீருடையது, நல்ல மனிதரின் மனம் போல.
1.2.6
न्यस्यतां कलशस्तात दीयतां वल्कलं मम ।
इदमेवावगाहिष्ये तमसातीर्थमुत्तमम् ॥ १.२.६ ॥
அப்பா, கலசத்தை வையுங்கள், என் மரவுரியைக் கொடுங்கள்; இந்த உயர்ந்த தமஸா நீர்த்துறையிலேயே நான் நீராடுவேன்.
1.2.7
एवमुक्तो भरद्वाजो वाल्मीकेन महात्मना ।
प्रायच्छत मुनेस्तस्य वल्कलं नियतो गुरोः ॥ १.२.७ ॥
மகாத்மாவான வால்மீகி இவ்வாறு சொன்னதும், பரத்வாஜர் தன் குருவின் சொற்படி கட்டுப்பாட்டுடன் முனிவரின் மரவுரியை அளித்தார்.
1.2.8
स शिष्यहस्तादादाय वल्कलं नियतेन्द्रियः ।
विचचार ह पश्यंस्तत् सर्वतो विपुलं वनम् ॥ १.२.८ ॥
அவர் சீடனின் கையிலிருந்து மரவுரியை வாங்கி, புலன்களை அடக்கியவராய், பரந்து விரிந்த அந்தக் காட்டை எல்லா பக்கமும் பார்த்தபடி சுற்றித் திரிந்தார்.
1.2.9
तस्याभ्याशे तु मिथुनं चरन्तमनपायिनम् ।
ददर्श भगवांस्तत्र क्रौञ्चयोश्चारुनिःस्वनम् ॥ १.२.९ ॥
அவர் அருகில் பிரியாமல் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்த ஓர் இணையை, அதாவது அழகாக ஒலிக்கும் இரண்டு கிரௌஞ்சப் பறவைகளை, பகவான் அங்கே கண்டார்.
1.2.10
तस्मात् तु मिथुनादेकं पुमांसं पापनिश्चयः ।
जघान वैरनिलयो निषादस्तस्य पश्यतः ॥ १.२.१० ॥
அந்த இணையில் ஒரு ஆண் பறவையை, பாவ எண்ணம் கொண்ட, பகைமையின் உறைவிடமான அந்த வேடன் அவர் பார்த்திருக்கையிலேயே கொன்றான்.
1.2.11
तं शोणितपरीताङ्गं चेष्टमानं महीतले ।
भार्या तु निहतं दृष्ट्वा रुराव करुणां गिरम् ॥ १.२.११ ॥
குருதியில் தோய்ந்த உடலுடன் நிலத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்த அவனை, கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட அவன் மனைவி, கருணை நிறைந்த குரலில் அழுதாள்.
1.2.12
वियुक्ता पतिना तेन द्विजेन सहचारिणा ।
ताम्रशीर्षेण मत्तेन पत्त्रिणा सहितेन वै ॥ १.२.१२ ॥
அந்த இருபிறப்பாளனாகிய, உடன்வாழ்ந்த, சிவப்புக் கொண்டை கொண்ட, களிப்புற்ற அந்தப் பறவையாகிய கணவனைப் பிரிந்தவளாய்…
1.2.13
तथाविधं द्विजं दृष्ट्वा निषादेन निपातितम् ।
ऋषेर्धर्मात्मनस्तस्य कारुण्यं समपद्यत ॥ १.२.१३ ॥
நிஷாதனால் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த இருபிறப்பாளப் பறவையைக் கண்டு, தர்மாத்மாவான அந்த முனிவரின் உள்ளத்தில் இரக்கம் எழுந்தது.
1.2.14
ततः करुणवेदित्वादधर्मोऽयमिति द्विजः ।
निशाम्य रुदतीं क्रौञ्चीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२.१४ ॥
பின்னர் இரக்கத்தை உணர்ந்து, 'இது அதர்மம்' என்று எண்ணிய அந்த முனிவர், அழுகின்ற கிரௌஞ்சிப் பெண்பறவையின் குரலைக் கேட்டு இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.2.15
मा निषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः ।
यत् क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम् ॥ १.२.१५ ॥
ஓ வேடனே! நீ நீண்ட நெடுங்காலம் நிலையான நிலையை அடையாதிருப்பாயாக; காமத்தால் மயங்கி, கிரௌஞ்சப் பறவை இணையில் ஒன்றை நீ கொன்றுவிட்டாய்.
1.2.16
तस्यैवं ब्रुवतश्चिन्ता बभूव हृदि वीक्षतः ।
शोकार्तेनास्य शकुनेः किमिदं व्याहृतं मया ॥ १.२.१६ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவரது உள்ளத்தில் சிந்தனை எழுந்தது: துயரால் வாடிய இந்தப் பறவையின் பொருட்டு நான் இதை என்ன சொல்லிவிட்டேன்?
1.2.17
चिन्तयन् स महाप्राज्ञश्चकार मतिमान्मतिम् ।
शिष्यं चैवाब्रवीद् वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ १.२.१७ ॥
மிகுந்த ஞானமுள்ள, அறிவுள்ள அந்த முனிவர் சிறந்தவர் சிந்தித்து ஒரு முடிவு செய்து, தம் சீடரிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.2.18
पादबद्धोऽक्षरसमस्तन्त्रीलयसमन्वितः ।
शोकार्तस्य प्रवृत्तो मे श्लोको भवतु नान्यथा ॥ १.२.१८ ॥
பாதங்களாகக் கட்டப்பட்டு, சமமான எழுத்துக்களுடன், யாழின் தாளத்துடன் கூடியவாறு — துயரால் வாடியவனான என்னிடமிருந்து எழுந்த இச்சுலோகமே ஆகட்டும், வேறல்ல.
1.2.19
शिष्यस्तु तस्य ब्रुवतो मुनेर्वाक्यमनुत्तमम् ।
प्रतिजग्राह संहृष्टस्तस्य तुष्टोऽभवद्गुरुः ॥ १.२.१९ ॥
சீடன் அந்த முனிவர் சொன்ன ஒப்பற்ற வார்த்தைகளை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றான்; குரு அவனால் மனம் மகிழ்ந்தார்.
1.2.20
सोऽभिषेकं ततः कृत्वा तीर्थे तस्मिन् यथाविधि ।
तमेव चिन्तयन्नर्थमुपावर्तत वै मुनिः ॥ १.२.२० ॥
அவர் அந்தத் தீர்த்தத்தில் முறைப்படி நீராடி, அதே பொருளைச் சிந்தித்தவாறு முனிவர் திரும்பினார்.
1.2.21
भरद्वाजस्ततः शिष्यो विनीतः श्रुतवान् गुरोः ।
कलशं पूर्णमादाय पृष्ठतोऽनुजगाम ह ॥ १.२.२१ ॥
பின்னர் குருவின் பணிவான, கற்றறிந்த சீடன் பரத்வாஜன் நிறைந்த கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு பின்தொடர்ந்தான்.
1.2.22
स प्रविश्याश्रमपदं शिष्येण सह धर्मवित् ।
उपविष्टः कथाश्चान्याश्चकार ध्यानमास्थितः ॥ १.२.२२ ॥
தர்மம் அறிந்த அம்முனிவர் சீடனுடன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்து அமர்ந்தார்; பிற பேச்சுகளைப் பேசி, தியானத்தில் நிலைபெற்றார்.
1.2.23
आजगाम ततो ब्रह्मा लोककर्ता स्वयं प्रभुः ।
चतुर्मुखो महातेजा द्रष्टुं तं मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.२३ ॥
பின்னர் உலகைப் படைத்த பிரபுவான, நான்முகனும் மகா தேஜஸ்வியுமான பிரம்மா அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரைக் காணத் தாமே வந்தார்.
1.2.24
वाल्मीकिरथ तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय वाग्यतः ।
प्राञ्जलिः प्रयतो भूत्वा तस्थौ परमविस्मितः ॥ १.२.२४ ॥
வால்மீகி அவரைக் கண்டதும் உடனே எழுந்து, பேச்சை அடக்கி, கைகூப்பி, பயபக்தியுடன் மிகவும் வியந்து நின்றார்.
1.2.25
पूजयामास तं देवं पाद्यार्घ्यासनवन्दनैः ।
प्रणम्य विधिवच्चैनं पृष्ट्वा चैव निरामयम् ॥ १.२.२५ ॥
அவர் அந்தத் தேவரை பாத்யம், அர்க்கியம், ஆசனம், வந்தனம் ஆகியவற்றால் பூஜித்தார். முறைப்படி வணங்கி அவரது நலத்தையும் விசாரித்தார்.
1.2.26
अथोपविश्य भगवानासने परमार्चिते ।
वाल्मीकये च ऋषये संदिदेशासनं ततः ॥ १.२.२६ ॥
பின்பு பகவான் மிகவும் பூஜிக்கப்பட்ட அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ரிஷி வால்மீகிக்கும் ஆசனம் ஏற்குமாறு கட்டளையிட்டார்.
1.2.27
ब्रह्मणा समनुज्ञातः सोऽप्युपाविशदासने ।
उपविष्टे तदा तस्मिन् साक्षाल्लोकपितामहे ॥ १.२.२७ ॥
பிரம்மாவின் அனுமதி பெற்று அவரும் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். அப்போது உலகின் பிதாமகரான பிரம்மா நேரில் அமர்ந்திருக்க.
1.2.28
तद्गतेनैव मनसा वाल्मीकिर्ध्यानमास्थितः ।
पापात्मना कृतं कष्टं वैरग्रहणबुद्धिना ॥ १.२.२८ ॥
அதிலேயே மனம் லயித்து வால்மீகி தியானத்தில் அமர்ந்தார். பாவியான அவன் பகைகொண்டு பழிவாங்கும் எண்ணத்தால் செய்த கொடுமையை.
1.2.29
यत् तादृशं चारुरवं क्रौञ्चं हन्यादकारणात् ।
शोचन्नेव पुनः क्रौञ्चीमुपश्लोकमिमं जगौ ॥ १.२.२९ ॥
அத்தகைய இனிய குரல் கொண்ட கிரௌஞ்சப் பறவையை காரணமின்றிக் கொல்பவன் — என்று அவர் துயருற்று மீண்டும் கிரௌஞ்சியைக் குறித்து இந்தச் சுலோகத்தைப் பாடினார்.
1.2.30
पुनरन्तर्गतमना भूत्वा शोकपरायणः ।
तमुवाच ततो ब्रह्मा प्रहसन् मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.३० ॥
மீண்டும் உள்ளம் அகத்தில் ஆழ்ந்து துயரில் மூழ்கி இருக்க, அப்போது பிரம்மா புன்னகைத்தபடி அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் பேசினார்.
1.2.31
श्लोक एवास्त्वयं बद्धो नात्र कार्या विचारणा ।
मच्छन्दादेव ते ब्रह्मन् प्रवृत्तेयं सरस्वती ॥ १.२.३१ ॥
இந்த வரி மட்டுமே உருவாகட்டும்; இதில் ஐயம் கொள்ளவேண்டாம். பிரம்மனே, என் விருப்பத்தாலேயே இந்த சரஸ்வதி உன்னிடமிருந்து பாய்ந்தாள்.
1.2.32
रामस्य चरितं कृत्स्नं कुरु त्वमृषिसत्तम ।
धर्मात्मनो भगवतो लोके रामस्य धीमतः ॥ १.२.३२ ॥
ரிஷிகளில் சிறந்தவனே, உலகில் தர்மாத்மாவும் பகவானுமான, அறிவுள்ள ராமனின் முழு சரிதத்தையும் நீ இயற்று.
1.2.33
वृत्तं कथय धीरस्य यथा ते नारदाच्छ्रुतम् ।
रहस्यं च प्रकाशं च यद् वृत्तं तस्य धीमतः ॥ १.२.३३ ॥
நாரதரிடமிருந்து நீ கேட்டபடியே அந்த தீரனின் சரிதத்தைச் சொல்; அந்த அறிவாளியின் மறைவானதும் வெளிப்படையானதுமான செயல்கள் அனைத்தையும்.
1.2.34
रामस्य सहसौमित्रे राक्षसानां च सर्वशः ।
वैदेह्याश्चैव यद् वृत्तं प्रकाशं यदि वा रहः ॥ १.२.३४ ॥
ராமனுடையதும், சௌமித்திரியுடன் இருந்ததும், ராட்சசர்களுடையதும் முழுவதுமாக, வைதேஹியுடையதும் ஆன எந்த செயலும்—வெளிப்படையாயினும் மறைவாயினும்.
1.2.35
तच्चाप्यविदितं सर्वं विदितं ते भविष्यति ।
न ते वागनृता काव्ये काचिदत्र भविष्यति ॥ १.२.३५ ॥
இதுவரை அறியப்படாத அனைத்தும் உனக்குத் தெரியவரும். இந்தக் காவியத்தில் உன் வாக்கு எங்கும் பொய்யாகாது.
1.2.36
कुरु रामकथां पुण्यां श्लोकबद्धां मनोरमाम् ।
यावत् स्थास्यन्ति गिरयः सरितश्च महीतले ॥ १.२.३६ ॥
ராமனின் புனிதக் கதையை சுலோகங்களில் பிணைத்து, மனத்தை மகிழ்விக்கும்படி இயற்று; பூமியில் மலைகளும் நதிகளும் நிலைத்திருக்கும் வரை.
1.2.37
तावद् रामायणकथा लोकेषु प्रचरिष्यति ।
यावद् रामस्य च कथा त्वत्कृता प्रचरिष्यति ॥ १.२.३७ ॥
மலைகளும் ஆறுகளும் பூமியில் நிலைத்திருக்கும் வரை, உலகங்களில் ராமாயண கதை பரவிக்கொண்டிருக்கும்; உன்னால் இயற்றப்பட்ட ராமனின் கதையும் பரவிக்கொண்டிருக்கும்.
1.2.38
तावदूर्ध्वमधश्च त्वं मल्लोकेषु निवत्स्यसि ।
इत्युक्त्वा भगवान् ब्रह्मा तत्रैवान्तरधीयत ।
ततः सशिष्यो भगवान् र्मुनिर्विस्मयमाययौ ॥ १.२.३८ ॥
அத்தனை காலம் மேலும் கீழுமான என் உலகங்களில் நீ வாழ்வாய் என்று சொல்லி, பகவான் பிரம்மா அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர் சீடர்களுடன் இருந்த பகவான் முனிவர் வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.
1.2.39
तस्य शिष्यास्ततः सर्वे जगुः श्लोकमिमं पुनः ।
मुहुर्मुहुः प्रीयमाणाः प्राहुश्च भृशविस्मिताः ॥ १.२.३९ ॥
பின்னர் அவருடைய சீடர்கள் அனைவரும் இந்த சுலோகத்தை மீண்டும் பாடினர். பலமுறை மகிழ்ச்சியுற்று, மிகவும் வியப்படைந்து அவர்கள் பேசினர்.
1.2.40
समाक्षरैश्चतुर्भिर्यः पादैर्गीतो महर्षिणा ।
सोऽनुव्याहरणाद् भूयः शोकः श्लोकत्वमागतः ॥ १.२.४० ॥
நான்கு சம அளவு எழுத்துகள் கொண்ட பாதங்களில் மகரிஷியால் பாடப்பட்ட அது, மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கப்பட்டதால் சுலோக வடிவை அடைந்தது.
1.2.41
तस्य बुद्धिरियं जाता वाल्मीकेर्भावितात्मनः ।
कृत्स्नं रामायणं काव्यमीदृशैः करवाण्यहम् ॥ १.२.४१ ॥
தூய மனம் கொண்ட வால்மீகிக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றியது: "இத்தகைய சுலோகங்களாலேயே முழு ராமாயண காவியத்தையும் நான் இயற்றுவேன்."
1.2.42
उदारवृत्तार्थपदैर्मनोरमै-
स्तदास्य रामस्य चकार कीर्तिमान् ।
समाक्षरैः श्लोकशतैर्यशस्विनो
यशस्करं काव्यमुदारदर्शनः ॥ १.२.४२ ॥
உயர்ந்த நடத்தை, பொருள், சொற்கள் கொண்ட மனோகரமான சுலோகங்களால் புகழ்பெற்ற அவர் அப்போது ராமனின் கதையை இயற்றினார். சம அளவு எழுத்துகள் கொண்ட நூறு நூறு சுலோகங்களில், புகழ்மிக்க, உயர்ந்த நோக்குடைய அவர் புகழ் தரும் காவியத்தை இயற்றினார்.
1.2.43
तदुपगतसमाससंधियोगं
सममधुरोपनतार्थवाक्यबद्धम् ।
रघुवरकरितं मुनिप्रणीतं
दशशिरसश्क वधं निशामयध्वम् ॥ १.२.४३ ॥
சமாசம் மற்றும் சந்தி முறையாக அமைந்து, சமமான இனிய சொற்களிலும் பொருள் நிறைந்த வாக்கியங்களிலும் கட்டப்பட்டதும், ரகுசிறந்தவனைப் பற்றி முனிவரால் இயற்றப்பட்டதுமான, பத்துத் தலையனின் வதத்தைக் கேளுங்கள்.