Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.2.1
नारदस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः ।
पूजयामास धर्मात्मा सहशिष्यो महामुनिम् ॥ १.२.१ ॥
Ouvindo aquelas palavras de Nārada, o de alma justa, hábil na fala, honrou o grande sábio junto com seu discípulo.
1.2.2
यथावत्पूजितस्तेन देवर्षिर्नारदस्तदा ।
आपृष्ट्वैवाभ्यनुज्ञातः स जगाम विहायसम् ॥ १.२.२ ॥
Devidamente honrado por ele, o sábio divino Nārada, tendo pedido licença e recebido permissão, partiu pelo céu.
1.2.3
स मुहूर्तं गते तस्मिन् देवलोकं मुनिस्तदा ।
जगाम तमसातीरं जाह्नव्यास्त्वविदूरतः ॥ १.२.३ ॥
Quando ele partiu para o mundo dos deuses em um instante, o sábio foi à margem do Tamasā, não longe do Gaṅgā.
1.2.4
स तु तीरं समासाद्य तमसाया मुनिस्तदा ।
शिष्यमाह स्थितं पार्श्वे दृष्ट्वा तीर्थमकर्दमम् ॥ १.२.४ ॥
Ao chegar à margem do Tamasā, o sábio, vendo o vau sem lama, falou ao discípulo que estava a seu lado.
1.2.5
अकर्दममिदं तीर्थं भरद्वाज निशामय ।
रमणीयं प्रसन्नाम्बु सन्मनुष्यमनो यथा ॥ १.२.५ ॥
Bharadvāja, observe este vau: sem lama, encantador, de águas claras, como a mente de um homem de bem.
1.2.6
न्यस्यतां कलशस्तात दीयतां वल्कलं मम ।
इदमेवावगाहिष्ये तमसातीर्थमुत्तमम् ॥ १.२.६ ॥
Querido, deixa o cântaro e dá-me minha veste de casca; banhar-me-ei neste excelente vau do Tamasā.
1.2.7
एवमुक्तो भरद्वाजो वाल्मीकेन महात्मना ।
प्रायच्छत मुनेस्तस्य वल्कलं नियतो गुरोः ॥ १.२.७ ॥
Assim interpelado pelo magnânimo Vālmīki, Bharadvāja, disciplinado diante de seu mestre, entregou a veste de casca do sábio.
1.2.8
स शिष्यहस्तादादाय वल्कलं नियतेन्द्रियः ।
विचचार ह पश्यंस्तत् सर्वतो विपुलं वनम् ॥ १.२.८ ॥
Tomando a veste de casca da mão do discípulo, com os sentidos contidos, andou contemplando por todos os lados aquela vasta floresta.
1.2.9
तस्याभ्याशे तु मिथुनं चरन्तमनपायिनम् ।
ददर्श भगवांस्तत्र क्रौञ्चयोश्चारुनिःस्वनम् ॥ १.२.९ ॥
Perto dele, o bem-aventurado viu um casal que andava sem jamais se separar: duas aves krauñca emitindo um canto suave.
1.2.10
तस्मात् तु मिथुनादेकं पुमांसं पापनिश्चयः ।
जघान वैरनिलयो निषादस्तस्य पश्यतः ॥ १.२.१० ॥
Daquele casal, um macho foi abatido pelo caçador, de intento pecaminoso e morada da inimizade, enquanto ele observava.
1.2.11
तं शोणितपरीताङ्गं चेष्टमानं महीतले ।
भार्या तु निहतं दृष्ट्वा रुराव करुणां गिरम् ॥ १.२.११ ॥
Ao ver o marido, o corpo banhado em sangue, contorcendo-se no chão e morto, sua esposa lançou um lamento comovente.
1.2.12
वियुक्ता पतिना तेन द्विजेन सहचारिणा ।
ताम्रशीर्षेण मत्तेन पत्त्रिणा सहितेन वै ॥ १.२.१२ ॥
Separada de seu marido, aquele pássaro dvija, seu companheiro, de crista vermelha e exaltado, junto dele…
1.2.13
तथाविधं द्विजं दृष्ट्वा निषादेन निपातितम् ।
ऋषेर्धर्मात्मनस्तस्य कारुण्यं समपद्यत ॥ १.२.१३ ॥
Ao ver a ave assim abatida pelo caçador, a compaixão surgiu no sábio de alma justa.
1.2.14
ततः करुणवेदित्वादधर्मोऽयमिति द्विजः ।
निशाम्य रुदतीं क्रौञ्चीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२.१४ ॥
Então, sentindo compaixão e julgando isso injusto, o sábio, ouvindo a krauñcī chorar, proferiu estas palavras.
1.2.15
मा निषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः ।
यत् क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम् ॥ १.२.१५ ॥
Ó caçador! Que não alcances uma morada firme por anos sem fim, pois, cegado pelo desejo, mataste um dos dois krauñcas.
1.2.16
तस्यैवं ब्रुवतश्चिन्ता बभूव हृदि वीक्षतः ।
शोकार्तेनास्य शकुनेः किमिदं व्याहृतं मया ॥ १.२.१६ ॥
Enquanto falava assim, surgiu em seu coração um pensamento: 'Por causa desta ave aflita de dor, o que foi isto que eu disse?'
1.2.17
चिन्तयन् स महाप्राज्ञश्चकार मतिमान्मतिम् ।
शिष्यं चैवाब्रवीद् वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ १.२.१७ ॥
Refletindo, aquele grande sábio, o melhor dos munis, formou uma resolução e dirigiu estas palavras ao seu discípulo.
1.2.18
पादबद्धोऽक्षरसमस्तन्त्रीलयसमन्वितः ।
शोकार्तस्य प्रवृत्तो मे श्लोको भवतु नान्यथा ॥ १.२.१८ ॥
Que seja este verso que brotou de mim em dor, preso em pés, com sílabas iguais, unido ao ritmo da lira, e nenhum outro.
1.2.19
शिष्यस्तु तस्य ब्रुवतो मुनेर्वाक्यमनुत्तमम् ।
प्रतिजग्राह संहृष्टस्तस्य तुष्टोऽभवद्गुरुः ॥ १.२.१९ ॥
O discípulo recebeu com alegria as palavras incomparáveis do sábio, e o mestre ficou satisfeito com ele.
1.2.20
सोऽभिषेकं ततः कृत्वा तीर्थे तस्मिन् यथाविधि ।
तमेव चिन्तयन्नर्थमुपावर्तत वै मुनिः ॥ १.२.२० ॥
Tendo se banhado naquele vau sagrado segundo a regra, o sábio retornou, ainda meditando naquele mesmo sentido.
1.2.21
भरद्वाजस्ततः शिष्यो विनीतः श्रुतवान् गुरोः ।
कलशं पूर्णमादाय पृष्ठतोऽनुजगाम ह ॥ १.२.२१ ॥
Então Bharadvāja, o discípulo humilde e erudito do mestre, pegou o cântaro cheio e seguiu por trás.
1.2.22
स प्रविश्याश्रमपदं शिष्येण सह धर्मवित् ।
उपविष्टः कथाश्चान्याश्चकार ध्यानमास्थितः ॥ १.२.२२ ॥
O sábio, conhecedor do dharma, entrou no eremitério com seu discípulo, sentou-se, conversou sobre outros assuntos e então se pôs em meditação.
1.2.23
आजगाम ततो ब्रह्मा लोककर्ता स्वयं प्रभुः ।
चतुर्मुखो महातेजा द्रष्टुं तं मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.२३ ॥
Então Brahmā, o criador dos mundos, o próprio Senhor, de quatro faces e grande esplendor, veio ver aquele melhor dos sábios.
1.2.24
वाल्मीकिरथ तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय वाग्यतः ।
प्राञ्जलिः प्रयतो भूत्वा तस्थौ परमविस्मितः ॥ १.२.२४ ॥
Ao vê-lo, Vālmīki levantou-se de imediato, conteve a fala, uniu as palmas e permaneceu de pé com reverência, profundamente admirado.
1.2.25
पूजयामास तं देवं पाद्यार्घ्यासनवन्दनैः ।
प्रणम्य विधिवच्चैनं पृष्ट्वा चैव निरामयम् ॥ १.२.२५ ॥
Honrou aquele deus com água para os pés, oferendas de honra, um assento e saudações. Tendo se prostrado segundo o rito, também perguntou por seu bem-estar.
1.2.26
अथोपविश्य भगवानासने परमार्चिते ।
वाल्मीकये च ऋषये संदिदेशासनं ततः ॥ १.२.२६ ॥
Então o venerável sentou-se no assento muito honrado e ordenou que o sábio Vālmīki também tomasse um assento.
1.2.27
ब्रह्मणा समनुज्ञातः सोऽप्युपाविशदासने ।
उपविष्टे तदा तस्मिन् साक्षाल्लोकपितामहे ॥ १.२.२७ ॥
Autorizado por Brahmā, ele também se sentou; quando o próprio avô dos mundos já estava sentado.
1.2.28
तद्गतेनैव मनसा वाल्मीकिर्ध्यानमास्थितः ।
पापात्मना कृतं कष्टं वैरग्रहणबुद्धिना ॥ १.२.२८ ॥
Com a mente fixa nisso mesmo, Vālmīki entrou em meditação sobre o ato cruel que o malvado cometera, com a mente voltada para a vingança.
1.2.29
यत् तादृशं चारुरवं क्रौञ्चं हन्यादकारणात् ।
शोचन्नेव पुनः क्रौञ्चीमुपश्लोकमिमं जगौ ॥ १.२.२९ ॥
Quem mata sem razão um pássaro krauñca de canto tão doce é um pecador; e, ainda aflito, cantou de novo este verso pela fêmea krauñca.
1.2.30
पुनरन्तर्गतमना भूत्वा शोकपरायणः ।
तमुवाच ततो ब्रह्मा प्रहसन् मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२.३० ॥
Mais uma vez, com a mente voltada para dentro e absorto na dor, Brahmā, sorrindo, falou então àquele melhor dos sábios.
1.2.31
श्लोक एवास्त्वयं बद्धो नात्र कार्या विचारणा ।
मच्छन्दादेव ते ब्रह्मन् प्रवृत्तेयं सरस्वती ॥ १.२.३१ ॥
Que este verso mesmo tome forma; não duvides aqui. Ó Brahmā, foi somente pela minha vontade que esta Sarasvatī brotou de ti.
1.2.32
रामस्य चरितं कृत्स्नं कुरु त्वमृषिसत्तम ।
धर्मात्मनो भगवतो लोके रामस्य धीमतः ॥ १.२.३२ ॥
Ó melhor dos sábios, compõe a história completa de Rāma, cuja alma é o dharma, o bendito e sábio do mundo.
1.2.33
वृत्तं कथय धीरस्य यथा ते नारदाच्छ्रुतम् ।
रहस्यं च प्रकाशं च यद् वृत्तं तस्य धीमतः ॥ १.२.३३ ॥
Conta a história daquele firme como a ouviste de Nārada: as ações daquele sábio, tanto as secretas como as manifestas.
1.2.34
रामस्य सहसौमित्रे राक्षसानां च सर्वशः ।
वैदेह्याश्चैव यद् वृत्तं प्रकाशं यदि वा रहः ॥ १.२.३४ ॥
As ações de Rāma junto com Saumitri (Lakṣmaṇa), dos rākṣasas por completo, e também de Vaidehī (Sītā), sejam manifestas ou secretas.
1.2.35
तच्चाप्यविदितं सर्वं विदितं ते भविष्यति ।
न ते वागनृता काव्ये काचिदत्र भविष्यति ॥ १.२.३५ ॥
Tudo o que ainda é desconhecido te será conhecido. Neste poema, nenhuma das tuas palavras será falsa em lugar algum.
1.2.36
कुरु रामकथां पुण्यां श्लोकबद्धां मनोरमाम् ।
यावत् स्थास्यन्ति गिरयः सरितश्च महीतले ॥ १.२.३६ ॥
Compõe a sagrada história de Rāma, ligada em versos e deleitosa ao coração, enquanto existirem montanhas e rios sobre a terra.
1.2.37
तावद् रामायणकथा लोकेषु प्रचरिष्यति ।
यावद् रामस्य च कथा त्वत्कृता प्रचरिष्यति ॥ १.२.३७ ॥
Enquanto montanhas e rios existirem sobre a terra, o relato do Rāmāyaṇa se espalhará entre os mundos; e o relato de Rāma, composto por ti, se espalhará.
1.2.38
तावदूर्ध्वमधश्च त्वं मल्लोकेषु निवत्स्यसि ।
इत्युक्त्वा भगवान् ब्रह्मा तत्रैवान्तरधीयत ।
ततः सशिष्यो भगवान् र्मुनिर्विस्मयमाययौ ॥ १.२.३८ ॥
"Por todo esse tempo habitarás nos meus mundos, acima e abaixo." Tendo dito isso, o bem-aventurado Brahmā desapareceu ali mesmo. Então o bem-aventurado sábio, com os seus discípulos, foi tomado de espanto.
1.2.39
तस्य शिष्यास्ततः सर्वे जगुः श्लोकमिमं पुनः ।
मुहुर्मुहुः प्रीयमाणाः प्राहुश्च भृशविस्मिताः ॥ १.२.३९ ॥
Então todos os seus discípulos cantaram novamente este verso; repetidamente alegres e profundamente admirados, falaram.
1.2.40
समाक्षरैश्चतुर्भिर्यः पादैर्गीतो महर्षिणा ।
सोऽनुव्याहरणाद् भूयः शोकः श्लोकत्वमागतः ॥ १.२.४० ॥
Aquele lamento que o grande sábio cantou em quatro pés de sílabas iguais, por ser repetido vez após vez, alcançou a condição de śloka.
1.2.41
तस्य बुद्धिरियं जाता वाल्मीकेर्भावितात्मनः ।
कृत्स्नं रामायणं काव्यमीदृशैः करवाण्यहम् ॥ १.२.४१ ॥
Este pensamento surgiu em Vālmīki, de alma purificada: "Em versos desse tipo comporei o poema inteiro do Rāmāyaṇa."
1.2.42
उदारवृत्तार्थपदैर्मनोरमै-
स्तदास्य रामस्य चकार कीर्तिमान् ।
समाक्षरैः श्लोकशतैर्यशस्विनो
यशस्करं काव्यमुदारदर्शनः ॥ १.२.४२ ॥
Com versos encantadores de nobre conduta, sentido e palavras, aquele célebre então fez a história de Rāma. Em centenas de versos de sílabas iguais, aquele poeta renomado de visão generosa compôs um poema que traz glória.
1.2.43
तदुपगतसमाससंधियोगं
सममधुरोपनतार्थवाक्यबद्धम् ।
रघुवरकरितं मुनिप्रणीतं
दशशिरसश्क वधं निशामयध्वम् ॥ १.२.४३ ॥
Ouçam a morte do de dez cabeças, composta pelo sábio sobre Rāma, o melhor dos Raghus, em palavras equilibradas e doces, unidas em frases cheias de sentido, com compostos e sandhi bem ligados.