Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.22.1
तथा वसिष्ठे ब्रुवति राजा दशरथः स्वयम् ।
प्रहृष्टवदनो राममाजुहाव सलक्ष्मणम् ॥ १.२२.१ ॥
Als Vasiṣṭha so gesprochen hatte, rief König Daśaratha selbst mit freudigem Antlitz Rāma zusammen mit Lakṣmaṇa.
1.22.2
कृतस्वस्त्ययनं मात्रा पित्रा दशरथेन च ।
पुरोधसा वसिष्ठेन मङ्गलैरभिमन्त्रितम् ॥ १.२२.२ ॥
Nachdem Mutter, Vater Daśaratha und der Oberpriester Vasiṣṭha die glückverheißenden Riten vollzogen und er mit glückbringenden Mantras geweiht worden war.
1.22.3
स पुत्रं मूर्ध्न्युपाघ्राय राजा दशरस्तदा ।
ददौ कुशिकपुत्राय सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ १.२२.३ ॥
Da küsste König Daśaratha seinen Sohn auf den Kopf und übergab ihn mit tief erfreutem Herzen dem Viśvāmitra, dem Sohn Kuśikas.
1.22.4
ततो वायुः सुखस्पर्शो नीरजस्को ववौ तदा ।
विश्वामित्रगतं रामं दृष्ट्वा राजीवलोचनम् ॥ १.२२.४ ॥
Da wehte ein angenehm streichelnder, staubfreier Wind, als man den lotusäugigen Rāma mit Viśvāmitra gehen sah.
1.22.5
पुष्पवृष्टिर्महत्यासीद् देवदुन्दुभिनिस्वनैः ।
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषः प्रयाते तु महात्मनि ॥ १.२२.५ ॥
Als der Hochherzige aufbrach, gab es einen großen Blütenregen mit dem Klang der Götter-Trommeln, und das Dröhnen von Muscheln und Trommeln.
1.22.6
विश्वामित्रो ययावग्रे ततो रामो महायशाः ।
काकपक्षधरो धन्वी तं च सौमित्रिरन्वगात् ॥ १.२२.६ ॥
Viśvāmitra ging voran; dann folgte ihm Rāma von großem Ruhm, der Bogenschütze mit dem Rabenflügel-Haarschopf; Saumitri (Lakṣmaṇa) folgte ihm.
1.22.7
कलापिनौ धनुष्पाणी शोभयानौ दिशो दश ।
विश्वामित्रं महात्मानं त्रिशीर्षाविव पन्नगौ ॥ १.२२.७ ॥
Mit Bögen in den Händen, die zehn Richtungen schmückend, folgten die beiden dem großherzigen Viśvāmitra, wie zwei dreiköpfige Schlangen.
1.22.8
अनुजग्मतुरक्षुद्रौ पितामहमिवाश्विनौ ।
अनुयातौ श्रिया दीप्तौ शोभयेतावनिन्दितौ ॥ १.२२.८ ॥
Die beiden edlen Jünglinge folgten, wie die Aśvins dem Urgroßvater folgen, strahlend vor Glanz, makellos, ihre Schönheit mehrend.
1.22.9
तदा कुशिकपुत्रं तु धनुष्पाणी स्वलंकृतौ ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणौ खड्गवन्तौ महाद्युती ॥ १.२२.९ ॥
Da folgten die beiden, Bögen in den Händen, schön geschmückt, mit Fingerschützern aus Echsenhaut angelegt, Schwerter tragend und von großem Glanz, dem Sohn Kuśikas.
1.22.10
कुमारौ चारुवपुषौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
अनुयातौ श्रिया दीप्तौ शोभयेतावनिन्दितौ ॥ १.२२.१० ॥
Die beiden jungen Prinzen von anmutiger Gestalt, die Brüder Rāma und Lakṣmaṇa, folgten, strahlend vor Glanz, makellos, ihre Schönheit mehrend.
1.22.11
स्थाणुं देवमिवाचिन्त्यं कुमाराविव पावकी ।
अध्यर्धयोजनं गत्वा सरय्वा दक्षिणे तटे ॥ १.२२.११ ॥
Wie der unbegreifliche Gott Sthāṇu und wie die Söhne des Feuergottes gingen sie anderthalb Yojanas und erreichten das südliche Ufer der Sarayū.
1.22.12
रामेति मधुरां वाणीं विश्वामित्रोऽभ्यभाषत ।
गृहाण वत्स सलिलं मा भूत्कालस्य पर्ययः ॥ १.२२.१२ ॥
Mit sanfter Stimme, »Rāma« sagend, sprach Viśvāmitra: »Liebes Kind, nimm das Wasser; die Zeit soll nicht verloren gehen.«
1.22.13
मन्त्रग्रामं गृहाण त्वं बलामतिबलां तथा ।
न श्रमो न ज्वरो वा ते न रूपस्य विपर्ययः ॥ १.२२.१३ ॥
Nimm die Schar der Mantras an, Balā wie Atibalā. Weder Erschöpfung noch Fieber sollen dich treffen, und deine Gestalt wird keine Veränderung erleiden.
1.22.14
न च सुप्तं प्रमत्तं वा धर्षयिष्यन्ति नैर्ऋताः ।
न बाह्वोः सदृशो वीर्ये पृथिव्यामस्ति कश्चन ॥ १.२२.१४ ॥
Auch im Schlaf oder in Unachtsamkeit werden dich die Nairṛtas nicht überfallen. Auf der Erde ist niemand gleich an Tapferkeit deiner Arme.
1.22.15
त्रिषु लोकेषु वा राम न भवेत्सदृशस्तव ।
बलामतिबलां चैव पठतस्तात राघव ॥ १.२२.१५ ॥
O Rāma, wenn du Balā und Atibalā rezitierst, wird dir in den drei Welten niemand gleich sein. O lieber Sohn, o Nachkomme des Raghu!
1.22.16
न सौभाग्ये न दाक्षिण्ये न ज्ञाने बुद्धिनिश्चये ।
नोत्तरे प्रतिवक्तव्ये समो लोके तवानघ ॥ १.२२.१६ ॥
O Makelloser, an Glück, an Geschick, an Wissen, an Festigkeit des Verstandes und an schneller Antwort gibt es in der Welt niemanden, der dir gleich ist.
1.22.17
एतद्विद्याद्वये लब्धे न भवेत् सदृशस्तव ।
बला चातिबला चैव सर्वज्ञानस्य मातरौ ॥ १.२२.१७ ॥
Hast du diese beiden Wissenschaften erlangt, wird dir niemand gleich sein. Balā und Atibalā sind die beiden Mütter aller Erkenntnis.
1.22.18
क्षुत्पिपासे न ते राम भविष्येते नरोत्तम ।
बलामतिबलां चैव पठस्तात राघव ॥ १.२२.१८ ॥
O Rāma, bester der Menschen, Hunger und Durst sollen dich nicht quälen. O lieber Sohn, o Nachkomme des Raghu, rezitiere Balā und Atibalā.
1.22.19
गृहाण सर्वलोकस्य गुप्तये रघुनन्दन ।
विद्याद्वयमधीयाने यशश्चाथ भवेद् भुवि ।
पितामहसुते ह्येते विद्ये तेजःसमन्विते ॥ १.२२.१९ ॥
O Freude der Raghus, nimm diese beiden Wissenschaften an zum Schutz aller Welten. Durch ihr Studium wird dir auch Ruhm auf der Erde zuteilwerden. Diese beiden, die Töchter des Urgroßvaters, sind mit Glanz begabt.
1.22.20
प्रदातुं तव काकुत्स्थ सदृशस्त्वं हि पार्थिव ।
कामं बहुगुणाः सर्वे त्वय्येते नात्र संशयः ॥ १.२२.२० ॥
O Kākutstha, o Prinz, du allein bist würdig, diese zu empfangen. Denn all diese vielen Tugenden sind in dir; daran besteht kein Zweifel.
1.22.21
तपसा संभृते चैते बहुरूपे भविष्यतः ।
ततो रामो जलं स्पृष्ट्वा प्रहृष्टवदनः शुचिः ॥ १.२२.२१ ॥
Diese beiden, aus Askese geboren, werden viele Gestalten annehmen. Dann berührte Rāma das Wasser, mit freudigem Antlitz, und wurde rein.
1.22.22
प्रतिजग्राह ते विद्ये महर्षेर्भावितात्मनः ।
विद्यासमुदितो रामः शुशुभे भूरिविक्रमः ॥ १.२२.२२ ॥
Rāma empfing jene beiden Wissenschaften von dem großen Weisen mit gezügelter Seele. Mit Wissen erfüllt, strahlte Rāma von großer Tapferkeit.
1.22.23
सहस्ररश्मिर्भगवाञ्शरदीव दिवाकरः ।
गुरुकार्याणि सर्वाणि नियुज्य कुशिकात्मजे ।
ऊषुस्तां रजनीं तत्र सरय्वां सुसुखं त्रयः ॥ १.२२.२३ ॥
Nachdem alle Pflichten des Lehrers dem Sohn Kuśikas übertragen waren, verbrachten die drei, der Gesegnete mit tausend Strahlen wie die Herbstsonne, jene Nacht sehr angenehm am Ufer der Sarayū.
1.22.24
दशरथनृपसूनुसत्तमाभ्यां
तृणशयनेऽनुचिते तदोषिताभ्याम् ।
कुशिकसुतवचोऽनुलालिताभ्याम्
सुखमिव सा विबभौ विभावरी च ॥ १.२२.२४ ॥
Die beiden vortrefflichen Söhne des Königs Daśaratha weilten auf jenem unpassenden Grasbett; von den Worten des Kuśika-Sohnes umsorgt, strahlte die Nacht, als wäre sie das Glück selbst.