Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.23.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः ।
अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे ॥ १.२३.१ ॥
Cuando la noche dio paso al alba, el gran sabio Viśvāmitra habló a Rāma, descendiente de Kakutstha, que yacía dormido sobre un lecho de hojas.
1.23.2
कौसल्या सुप्रजा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते ।
उत्तिष्ठ नरशार्दूल कर्तव्यं दैवमाह्निकम् ॥ १.२३.२ ॥
Rāma, Kausalyā ha dado a luz a un hijo excelente. Está comenzando la sandhyā del este. Levántate, tigre entre los hombres; hay que cumplir el rito diario divino.
1.23.3
तस्यर्षेः परमोदारं वचः श्रुत्वा नरोत्तमौ ।
स्नात्वा कृतोदकौ वीरौ जेपतुः परमं जपम् ॥ १.२३.३ ॥
Tras escuchar las generosísimas palabras del sabio, los dos héroes, los mejores de los hombres, se bañaron, hicieron la ofrenda de agua y recitaron el supremo japa.
1.23.4
कृताह्निकौ महावीर्यौ विश्वामित्रं तपोधनम् ।
अभिवाद्यातिसंहृष्टौ गमनायाभितस्थतुः ॥ १.२३.४ ॥
Tras cumplir sus ritos diarios, los dos hermanos de gran poder se inclinaron ante Viśvāmitra, cuya riqueza es el ascetismo, y, muy alegres, se dispusieron a partir.
1.23.5
तौ प्रयान्तौ महावीर्यौ दिव्यां त्रिपथगां नदीम् ।
ददृशाते ततस्तत्र सरय्वाः संगमे शुभे ॥ १.२३.५ ॥
Mientras avanzaban, los dos hermanos de gran poder vieron el río divino Tripathagā (el Ganges); y allí, en la confluencia auspiciosa con el Sarayū.
1.23.6
तत्राश्रमपदं पुण्यमृषीणां भावितात्मनाम् ।
बहुवर्षसहस्राणि तप्यतां परमं तपः ॥ १.२३.६ ॥
Allí había un sagrado lugar de ermita de sabios de mente purificada, que durante muchos miles de años habían practicado la suprema austeridad.
1.23.7
तं दृष्ट्वा परमप्रीतौ राघवौ पुण्यमाश्रमम् ।
ऊचतुस्तं महात्मानं विश्वामित्रमिदं वचः ॥ १.२३.७ ॥
Al ver aquel sagrado ermitaño, los dos Rāghavas, sumamente complacidos, dirigieron estas palabras al gran Viśvāmitra.
1.23.8
कस्यायमाश्रमः पुण्यः को न्वस्मिन्वसते पुमान् ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छावः परं कौतूहलं हि नौ ॥ १.२३.८ ॥
¿De quién es este sagrado ermitaño y qué hombre habita en él? Venerable señor, deseamos escuchar; nuestra curiosidad es grande.
1.23.9
तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
अब्रवीच्छ्रूयतां राम यस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ १.२३.९ ॥
Al oír sus palabras, el mejor de los sabios sonrió y dijo: "Escucha, Rāma, de quién fue este ermitaño en tiempos pasados."
1.23.10
कन्दर्पो मूर्तिमानासीत्काम इत्युच्यते बुधैः ।
तपस्यन्तमिह स्थाणुं नियमेन समाहितम् ॥ १.२३.१० ॥
Kandarpa, a quien los sabios llaman Kāma, fue en otro tiempo corpóreo. Aquí estaba Sthāṇu (Śiva), absorto en la austeridad y el autodominio.
1.23.11
कृतोद्वाहं तु देवेशं गच्छन्तं समरुद्गणम् ।
धर्षयामास दुर्मेधा हुंकृतश्च महात्मना ॥ १.२३.११ ॥
Aquel de mala mente asaltó al señor de los dioses, que acababa de casarse y marchaba con la hueste de los Marutas; y fue reprendido con un «huṃ» por el de alma grande.
1.23.12
अवध्यातश्च रुद्रेण चक्षुषा रघुनन्दन ।
व्यशीर्यन्त शरीरात् स्वात् सर्वगात्राणि दुर्मतेः ॥ १.२३.१२ ॥
Oh, delicia de los Raghus, maldecido por la mirada del ojo de Rudra, todos los miembros de aquel insensato se marchitaron y cayeron de su propio cuerpo.
1.23.13
तस्य गात्रं हतं तत्र निर्दग्धस्य महात्मना ।
अशरीरः कृतः कामः क्रोधाद् देवेश्वरेण ह ॥ १.२३.१३ ॥
Allí, por el magnánimo, su cuerpo fue consumido y destruido; en su ira, el señor de los dioses hizo a Kāma incorpóreo.
1.23.14
अनङ्ग इति विख्यातस्तदा प्रभृति राघव ।
स चाङ्गविषयः श्रीमान् यत्राङ्गं स मुमोच ह ॥ १.२३.१४ ॥
Desde entonces, oh descendiente de Raghu, fue conocido como Anaṅga. Y aquel glorioso tuvo como dominio el país de Aṅga, allí donde abandonó su cuerpo.
1.23.15
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयः पुरा ।
शिष्या धर्मपरा वीर तेषां पापं न विद्यते ॥ १.२३.१५ ॥
Este santo ermitaño fue suyo; estos sabios fueron antes sus discípulos, devotos del dharma. Oh héroe, en ellos no hay pecado.
1.23.16
इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन ।
पुण्ययोः सरितोर्मध्ये श्वस्तरिष्यामहे वयम् ॥ १.२३.१६ ॥
Aquí, oh Rāma, oh tú de vista auspiciosa, pasemos esta noche entre los dos ríos sagrados; mañana cruzaremos.
1.23.17
अभिगच्छामहे सर्वे शुचयः पुण्यमाश्रमम् ।
इह वासः परोऽस्माकं सुखं वस्त्यामहे निशाम् ॥ १.२३.१७ ॥
Vayamos todos, purificados, a este sagrado ermitaño; quedarnos aquí es lo mejor para nosotros. Pasemos la noche con comodidad.
1.23.18
स्नाताश्च कृतजप्याश्च हुतहव्या नरोत्तम ।
तेषां संवदतां तत्र तपोदीर्घेण चक्षुषा ॥ १.२३.१८ ॥
Tras bañarse, recitar sus plegarias y ofrecer las oblaciones, oh el mejor de los hombres, mientras conversaban allí, miraron con el ojo de su larga austeridad.
1.23.19
विज्ञाय परमप्रीता मुनयो हर्षमागमन् ।
अर्घ्यं पाद्यं तथाऽऽतिथ्यं निवेद्य कुशिकात्मजे ॥ १.२३.१९ ॥
Al saberlo, los sabios, muy complacidos, se alegraron; y tras ofrecer al hijo de Kuśika el arghya, el agua para los pies y la hospitalidad,
1.23.20
रामलक्ष्मणयोः पश्चादकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ।
सत्कारं समनुप्राप्य कथाभिरभिरञ्जयन् ॥ १.२३.२० ॥
Después realizaron el rito de hospitalidad para Rāma y Lakṣmaṇa; recibida la honra, los deleitaron con conversación.
1.23.21
यथार्हमजपन् संध्यामृषयस्ते समाहिताः ।
तत्र वासिभिरानीता मुनिभिः सुव्रतैः सह ॥ १.२३.२१ ॥
Como correspondía, aquellos sabios concentrados recitaron la oración del crepúsculo, junto con los sabios de votos firmes traídos allí por los habitantes.
1.23.22
न्यवसन् सुसुखं तत्र कामाश्रमपदे तथा ।
कथाभिरभिरामभिरभिरमौ नृपात्मजौ ।
रमयामास धर्मात्मा कौशिको मुनिपुङ्गवः ॥ १.२३.२२ ॥
Permanecieron allí muy felizmente, en la ermita de Kāma; y Kauśika, el de alma recta y el mejor de los sabios, deleitó a los dos príncipes con relatos encantadores.