வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.23.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः ।
अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे ॥ १.२३.१ ॥
இரவு கழிந்து விடியற்காலை வந்தபோது, மகாமுனி விசுவாமித்திரர் இலைப் படுக்கையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காகுத்ஸ்த ராமனிடம் பேசினார்.
1.23.2
कौसल्या सुप्रजा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते ।
उत्तिष्ठ नरशार्दूल कर्तव्यं दैवमाह्निकम् ॥ १.२३.२ ॥
ராமா! கௌசல்யை நல்ல மகனைப் பெற்றவள்; கிழக்கு சந்தியா வேளை தொடங்குகிறது. எழு, நரசார்தூலனே! தெய்வீகக் காலைக் கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.
1.23.3
तस्यर्षेः परमोदारं वचः श्रुत्वा नरोत्तमौ ।
स्नात्वा कृतोदकौ वीरौ जेपतुः परमं जपम् ॥ १.२३.३ ॥
அந்த முனிவரின் மிகச் சிறந்த சொற்களைக் கேட்ட இரு நரோத்தமர்களான வீரர்கள் நீராடி, நீர்க்கடன் செய்து, உயர்ந்த ஜபத்தை ஓதினர்.
1.23.4
कृताह्निकौ महावीर्यौ विश्वामित्रं तपोधनम् ।
अभिवाद्यातिसंहृष्टौ गमनायाभितस्थतुः ॥ १.२३.४ ॥
நித்திய கடன்களை முடித்த மகா வீரியமுள்ள இருவரும், தவமே செல்வமான விசுவாமித்திரரை வணங்கி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவதற்கு நின்றனர்.
1.23.5
तौ प्रयान्तौ महावीर्यौ दिव्यां त्रिपथगां नदीम् ।
ददृशाते ततस्तत्र सरय्वाः संगमे शुभे ॥ १.२३.५ ॥
மகா வீரியமுள்ள அவ்விருவரும் செல்லும்போது, தேவநதியான திரிபதகையை (கங்கையை) கண்டனர்; பின்னர் அங்கே சரயுவின் மங்கலமான சங்கமத்தில்.
1.23.6
तत्राश्रमपदं पुण्यमृषीणां भावितात्मनाम् ।
बहुवर्षसहस्राणि तप्यतां परमं तपः ॥ १.२३.६ ॥
அங்கே தூய மனம் கொண்ட முனிவர்களின் புனிதமான ஆசிரம இடம் இருந்தது; அவர்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உயர்ந்த தவம் செய்துகொண்டிருந்தனர்.
1.23.7
तं दृष्ट्वा परमप्रीतौ राघवौ पुण्यमाश्रमम् ।
ऊचतुस्तं महात्मानं विश्वामित्रमिदं वचः ॥ १.२३.७ ॥
புனிதமான அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்த இரு ராகவர்களும், அந்த மகாத்மா விசுவாமித்திரரிடம் இந்தச் சொற்களைக் கூறினர்.
1.23.8
कस्यायमाश्रमः पुण्यः को न्वस्मिन्वसते पुमान् ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छावः परं कौतूहलं हि नौ ॥ १.२३.८ ॥
இந்தப் புனித ஆசிரமம் யாருடையது? இதில் எந்த மனிதர் வசிக்கிறார்? ஐயா, அதைக் கேட்க விரும்புகிறோம்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வமாக இருக்கிறது.
1.23.9
तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
अब्रवीच्छ्रूयतां राम यस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ १.२३.९ ॥
அவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர் புன்னகைத்து, "ராமா, கேள்; இந்த ஆசிரமம் முன்பு யாருடையதாக இருந்தது என்று" என்றார்.
1.23.10
कन्दर्पो मूर्तिमानासीत्काम इत्युच्यते बुधैः ।
तपस्यन्तमिह स्थाणुं नियमेन समाहितम् ॥ १.२३.१० ॥
கந்தர்பன் — அறிஞர்கள் "காமன்" என்று அழைக்கும் அவன் — உருவம் பெற்றிருந்தான். இங்கே ஒழுங்குடன் தவம் செய்து மனம் ஒருமுகப்பட்டிருந்த ஸ்தாணுவை (சிவனை)...
1.23.11
कृतोद्वाहं तु देवेशं गच्छन्तं समरुद्गणम् ।
धर्षयामास दुर्मेधा हुंकृतश्च महात्मना ॥ १.२३.११ ॥
திருமணம் செய்துகொண்டு மருத் கணங்களுடன் சென்று கொண்டிருந்த தேவேசனை அந்தத் தீய புத்தியுடையவன் தாக்கினான்; அந்த மகாத்மாவினால் "ஹும்" என்று தடுக்கப்பட்டான்.
1.23.12
अवध्यातश्च रुद्रेण चक्षुषा रघुनन्दन ।
व्यशीर्यन्त शरीरात् स्वात् सर्वगात्राणि दुर्मतेः ॥ १.२३.१२ ॥
ரகுநந்தனா, ருத்திரனின் கண் பார்வையால் சபிக்கப்பட்டு, அந்தத் தீயவனின் உடலிலிருந்து அவனது அனைத்து உறுப்புகளும் சிதைந்து விழுந்தன.
1.23.13
तस्य गात्रं हतं तत्र निर्दग्धस्य महात्मना ।
अशरीरः कृतः कामः क्रोधाद् देवेश्वरेण ह ॥ १.२३.१३ ॥
மகாத்மாவால் அங்கே அவனது உடல் எரிந்து அழிந்தது; தேவர்களின் ஈசுவரன் கோபத்தால் காமனை உடலற்றவனாக்கினார்.
1.23.14
अनङ्ग इति विख्यातस्तदा प्रभृति राघव ।
स चाङ्गविषयः श्रीमान् यत्राङ्गं स मुमोच ह ॥ १.२३.१४ ॥
ராகவா, அன்றிலிருந்து அவன் 'அனங்கன்' என்று புகழ் பெற்றான். எந்த இடத்தில் அவன் தன் உடலை விட்டானோ, அந்த அங்க நாடே அவனது எல்லையாயிற்று.
1.23.15
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयः पुरा ।
शिष्या धर्मपरा वीर तेषां पापं न विद्यते ॥ १.२३.१५ ॥
இது அவனுடைய புனித ஆசிரமம்; முன்பு இந்த முனிவர்கள் அவனுடைய சீடர்களாக இருந்தனர். இவர்கள் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள். வீரனே, இவர்களிடம் பாவம் இல்லை.
1.23.16
इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन ।
पुण्ययोः सरितोर्मध्ये श्वस्तरिष्यामहे वयम् ॥ १.२३.१६ ॥
ராமா, சுபதரிசனா, இன்றிரவு இங்கேயே தங்குவோம். இரு புனித ஆறுகளின் நடுவில், நாளை நாம் கடப்போம்.
1.23.17
अभिगच्छामहे सर्वे शुचयः पुण्यमाश्रमम् ।
इह वासः परोऽस्माकं सुखं वस्त्यामहे निशाम् ॥ १.२३.१७ ॥
நாம் அனைவரும் தூய்மையுடன் இந்தப் புனித ஆசிரமத்துக்குச் செல்வோம். இங்குத் தங்குவது நமக்கு மிகச் சிறந்தது; சுகமாக இரவைக் கழிப்போம்.
1.23.18
स्नाताश्च कृतजप्याश्च हुतहव्या नरोत्तम ।
तेषां संवदतां तत्र तपोदीर्घेण चक्षुषा ॥ १.२३.१८ ॥
நரோத்தமா, நீராடி, ஜபம் செய்து, ஹோமத்தில் ஆஹுதிகள் அளித்து, அங்கே அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில், நீண்ட தவத்தின் பார்வையால் (பார்த்தனர்).
1.23.19
विज्ञाय परमप्रीता मुनयो हर्षमागमन् ।
अर्घ्यं पाद्यं तथाऽऽतिथ्यं निवेद्य कुशिकात्मजे ॥ १.२३.१९ ॥
அதை அறிந்த முனிவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். குசிகனின் மகனுக்கு அர்க்கியம், பாத்தியம், விருந்தோம்பல் ஆகியவற்றை அளித்தனர்.
1.23.20
रामलक्ष्मणयोः पश्चादकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ।
सत्कारं समनुप्राप्य कथाभिरभिरञ्जयन् ॥ १.२३.२० ॥
பின்னர் ராமனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் விருந்தோம்பல் சடங்கைச் செய்தனர். மரியாதையைப் பெற்று, உரையாடல்களால் அவர்களை மகிழ்வித்தனர்.
1.23.21
यथार्हमजपन् संध्यामृषयस्ते समाहिताः ।
तत्र वासिभिरानीता मुनिभिः सुव्रतैः सह ॥ १.२३.२१ ॥
தகுந்தபடி அந்த ரிஷிகள் ஒருமுகப்பட்டு சந்தியா ஜபம் செய்தனர். அங்குள்ள குடியிருப்போரால் கொண்டுவரப்பட்ட, உறுதிவிரத முனிவர்களுடன்.
1.23.22
न्यवसन् सुसुखं तत्र कामाश्रमपदे तथा ।
कथाभिरभिरामभिरभिरमौ नृपात्मजौ ।
रमयामास धर्मात्मा कौशिको मुनिपुङ्गवः ॥ १.२३.२२ ॥
அவர்கள் அங்கே காமாசிரமப் பதத்தில் மிகவும் சுகமாக தங்கினர். இனிய கதைகளால் அந்த இரு இளவரசர்களையும் தர்மாத்மாவும் முனிசிறந்தவருமான கௌசிகர் மகிழ்வித்தார்.