Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.23.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः ।
अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे ॥ १.२३.१ ॥
Als die Nacht dem Morgen gewichen war, sprach der große Weise Viśvāmitra zu Rāma, dem Nachkommen des Kakutstha, der auf einem Laublager schlief.
1.23.2
कौसल्या सुप्रजा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते ।
उत्तिष्ठ नरशार्दूल कर्तव्यं दैवमाह्निकम् ॥ १.२३.२ ॥
Rāma, Kausalyā hat einen edlen Sohn geboren. Die östliche Dämmerung beginnt. Erhebe dich, Tiger unter den Menschen; das göttliche tägliche Ritual muss vollzogen werden.
1.23.3
तस्यर्षेः परमोदारं वचः श्रुत्वा नरोत्तमौ ।
स्नात्वा कृतोदकौ वीरौ जेपतुः परमं जपम् ॥ १.२३.३ ॥
Nachdem sie die überaus edlen Worte des Weisen gehört hatten, badeten die beiden Helden, die besten der Menschen, brachten Wasserspenden dar und rezitierten das höchste Japa.
1.23.4
कृताह्निकौ महावीर्यौ विश्वामित्रं तपोधनम् ।
अभिवाद्यातिसंहृष्टौ गमनायाभितस्थतुः ॥ १.२३.४ ॥
Nachdem die beiden überaus mächtigen Brüder ihre täglichen Riten vollzogen hatten, verneigten sie sich vor Viśvāmitra, dessen Reichtum die Askese ist, und standen, hocherfreut, zum Aufbruch bereit.
1.23.5
तौ प्रयान्तौ महावीर्यौ दिव्यां त्रिपथगां नदीम् ।
ददृशाते ततस्तत्र सरय्वाः संगमे शुभे ॥ १.२३.५ ॥
Während die beiden überaus mächtigen Brüder dahinzogen, erblickten sie den göttlichen Fluss Tripathagā (den Ganges); und dort, an der gesegneten Vereinigung mit der Sarayū.
1.23.6
तत्राश्रमपदं पुण्यमृषीणां भावितात्मनाम् ।
बहुवर्षसहस्राणि तप्यतां परमं तपः ॥ १.२३.६ ॥
Dort lag eine heilige Einsiedelei von Weisen mit geläutertem Geist, die seit vielen tausend Jahren höchste Askese übten.
1.23.7
तं दृष्ट्वा परमप्रीतौ राघवौ पुण्यमाश्रमम् ।
ऊचतुस्तं महात्मानं विश्वामित्रमिदं वचः ॥ १.२३.७ ॥
Als sie jene heilige Einsiedelei erblickten, sprachen die beiden Rāghavas, hoch erfreut, diese Worte zu dem großmütigen Viśvāmitra.
1.23.8
कस्यायमाश्रमः पुण्यः को न्वस्मिन्वसते पुमान् ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छावः परं कौतूहलं हि नौ ॥ १.२३.८ ॥
Wem gehört diese heilige Einsiedelei, und welcher Mann wohnt darin? Verehrter Herr, wir möchten es hören; unsere Neugier ist groß.
1.23.9
तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
अब्रवीच्छ्रूयतां राम यस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ १.२३.९ ॥
Als er ihre Worte hörte, lächelte der beste der Weisen und sprach: "Höre, Rāma, wem diese Einsiedelei einst gehörte."
1.23.10
कन्दर्पो मूर्तिमानासीत्काम इत्युच्यते बुधैः ।
तपस्यन्तमिह स्थाणुं नियमेन समाहितम् ॥ १.२३.१० ॥
Kandarpa, den die Weisen Kāma nennen, war einst verkörpert. Hier weilte Sthāṇu (Śiva), in Askese und Zucht versenkt.
1.23.11
कृतोद्वाहं तु देवेशं गच्छन्तं समरुद्गणम् ।
धर्षयामास दुर्मेधा हुंकृतश्च महात्मना ॥ १.२३.११ ॥
Jener Törichte griff den Herrn der Götter an, der sich eben vermählt hatte und mit dem Heer der Marut dahinzog; und er wurde vom Großherzigen mit einem »huṃ« gescholten.
1.23.12
अवध्यातश्च रुद्रेण चक्षुषा रघुनन्दन ।
व्यशीर्यन्त शरीरात् स्वात् सर्वगात्राणि दुर्मतेः ॥ १.२३.१२ ॥
O Freude der Raghus, vom Blick des Auges Rudras verflucht, verdorrten alle Glieder jenes Törichten und fielen von seinem eigenen Leib ab.
1.23.13
तस्य गात्रं हतं तत्र निर्दग्धस्य महात्मना ।
अशरीरः कृतः कामः क्रोधाद् देवेश्वरेण ह ॥ १.२३.१३ ॥
Dort wurde sein Leib durch den Hochherzigen verbrannt und vernichtet; im Zorn machte der Herr der Götter Kāma körperlos.
1.23.14
अनङ्ग इति विख्यातस्तदा प्रभृति राघव ।
स चाङ्गविषयः श्रीमान् यत्राङ्गं स मुमोच ह ॥ १.२३.१४ ॥
Von jener Zeit an, o Nachkomme Raghus, wurde er als Anaṅga berühmt; und das Reich Aṅga wurde das Gebiet jenes Glorreichen, wo er seinen Leib ablegte.
1.23.15
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयः पुरा ।
शिष्या धर्मपरा वीर तेषां पापं न विद्यते ॥ १.२३.१५ ॥
Diese heilige Klause war seine; diese Weisen waren einst seine Schüler, dem Dharma ergeben. O Held, in ihnen ist keine Sünde.
1.23.16
इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन ।
पुण्ययोः सरितोर्मध्ये श्वस्तरिष्यामहे वयम् ॥ १.२३.१६ ॥
Hier, o Rāma, o du von glückverheißendem Anblick, wollen wir diese Nacht verbringen, zwischen den beiden heiligen Flüssen; morgen werden wir übersetzen.
1.23.17
अभिगच्छामहे सर्वे शुचयः पुण्यमाश्रमम् ।
इह वासः परोऽस्माकं सुखं वस्त्यामहे निशाम् ॥ १.२३.१७ ॥
Lasst uns alle, gereinigt, zu dieser heiligen Klause gehen; hier zu wohnen ist das Beste für uns. Lasst uns die Nacht in Behaglichkeit verbringen.
1.23.18
स्नाताश्च कृतजप्याश्च हुतहव्या नरोत्तम ।
तेषां संवदतां तत्र तपोदीर्घेण चक्षुषा ॥ १.२३.१८ ॥
Nachdem sie gebadet, gebetet und Opfergaben dargebracht hatten, o bester der Männer, schauten sie, während sie dort sprachen, mit dem Auge ihrer langen Askese.
1.23.19
विज्ञाय परमप्रीता मुनयो हर्षमागमन् ।
अर्घ्यं पाद्यं तथाऽऽतिथ्यं निवेद्य कुशिकात्मजे ॥ १.२३.१९ ॥
Als sie dies erfuhren, freuten sich die sehr erfreuten Weisen; nachdem sie dem Sohn Kuśikas Arghya, Fußwasser und Gastfreundschaft dargebracht hatten,
1.23.20
रामलक्ष्मणयोः पश्चादकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ।
सत्कारं समनुप्राप्य कथाभिरभिरञ्जयन् ॥ १.२३.२० ॥
Danach vollzogen sie für Rāma und Lakṣmaṇa das Gastritual; nachdem sie die Ehrung empfangen hatten, erfreuten sie die beiden mit Erzählungen.
1.23.21
यथार्हमजपन् संध्यामृषयस्ते समाहिताः ।
तत्र वासिभिरानीता मुनिभिः सुव्रतैः सह ॥ १.२३.२१ ॥
Wie es sich gebührte, rezitierten jene gesammelten Weisen das Abendgebet, zusammen mit den Weisen mit festen Gelübden, die von den Bewohnern dorthin gebracht worden waren.
1.23.22
न्यवसन् सुसुखं तत्र कामाश्रमपदे तथा ।
कथाभिरभिरामभिरभिरमौ नृपात्मजौ ।
रमयामास धर्मात्मा कौशिको मुनिपुङ्गवः ॥ १.२३.२२ ॥
Sie blieben dort sehr glücklich in der Einsiedelei Kāmas; und Kauśika, der Rechtschaffene, der Beste unter den Weisen, erfreute die beiden Prinzen mit reizvollen Erzählungen.