Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.26.1
मुनेर्वचनमक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः ।
राघवः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥ १.२६.१ ॥
Al oír las palabras firmes del sabio, Rāghava, hijo del mejor de los hombres, de voto firme, juntó las manos y respondió.
1.26.2
पितुर्वचननिर्देशात् पितुर्वचनगौरवात् ।
वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यमविशङ्कया ॥ १.२६.२ ॥
Por el mandato de la palabra de mi padre, por reverencia a la palabra de mi padre, la palabra de Kauśika debe cumplirse sin vacilar.
1.26.4
अनुशिष्टोऽस्म्ययोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना ।
पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं हि तद्वचः ॥१-२६-१३
सोऽहं पितुर्वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः ।
करिष्यामि न संदेहस्ताटकावधमुत्तमम् ॥ १.२६.४ ॥
En Ayodhyā, entre los ancianos, mi padre, el magnánimo Daśaratha, me instruyó, y su palabra no debe ser desatendida. Así, habiendo oído la palabra de mi padre y el mandato de este hablante de Brahman, sin duda realizaré la excelsa muerte de Tāṭakā.
1.26.5
गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्य च हिताय च ।
तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुमुद्यतः ॥ १.२६.५ ॥
Por el bien de las vacas y de los brahmanes, por el bien de la tierra, y para cumplir la palabra de usted, el inmensurable, estoy dispuesto a actuar.
1.26.6
एवमुक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिमरिन्दमः ।
ज्याघोषमकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन नादयन् ॥ १.२६.६ ॥
Habiendo hablado así, el domador de enemigos asió el arco por el centro y produjo un fuerte chasquido de la cuerda, haciendo resonar las direcciones con el ruido.
1.26.7
तेन शब्देन वित्रस्तास्ताटकावनवासिनः ।
ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥ १.२६.७ ॥
Aterrorizados por aquel sonido, los habitantes del bosque de Tāṭakā temblaron; y Tāṭakā, sumamente airada, quedó desconcertada por ese mismo sonido.
1.26.8
तं शब्दमभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता ।
श्रुत्वा चाभ्यद्रवत् क्रुद्धा यत्र शब्दो विनिःसृतः ॥ १.२६.८ ॥
Al oír aquel sonido y fijar en él su atención, la rākṣasī, aturdida de ira, corrió enfurecida hacia el lugar de donde había surgido el sonido.
1.26.9
तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् ।
प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सोऽभ्यभाषत ॥ १.२६.९ ॥
Al ver a aquella rākṣasī, colérica, de rostro deforme y de tamaño enorme, el Rāghava habló así a Lakṣmaṇa.
1.26.10
पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः ।
भिद्येरन् दर्शनादस्या भीरूणां हृदयानि च ॥ १.२६.१० ॥
Mira, Lakṣmaṇa, la forma terrible y espantosa de esta yakṣiṇī; al verla, los corazones de los temerosos estallarían.
1.26.11
एतां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् ।
विनिवृत्तां करोम्यद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.११ ॥
Mira a esta, invencible y dotada del poder de la ilusión. Hoy la devolveré a su lugar, con las orejas y las puntas de la nariz cortadas.
1.26.12
न ह्येनामुत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् ।
वीर्यं चास्या गतिं चैव हन्यामिति हि मे मतिः ॥ १.२६.१२ ॥
No estoy dispuesto a matarla, pues está protegida por su condición femenina; pero mi decisión es destruir su fuerza y su movimiento.
1.26.13
एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता ।
उद्यम्य बाहू गर्जन्ती राममेवाभ्यधावत ॥ १.२६.१३ ॥
Mientras Rāma hablaba así, Tāṭakā, aturdida de ira, alzó sus brazos, rugió y se lanzó directamente contra Rāma.
1.26.14
विश्वामित्रस्तु ब्रह्मर्षिर्हुंकारेणाभिभर्त्स्य ताम् ।
स्वस्ति राघवयोरस्तु जयं चैवाभ्यभाषत ॥ १.२६.१४ ॥
El brahmarṣi Viśvāmitra la reprendió con un rugido de «huṃ» y dijo: «Que haya bienestar para los dos Rāghavas, y que haya victoria.»
1.26.15
उद्धुन्वाना रजो घोरं ताटका राघवावुभौ ।
रजोमेघेन महता मुहूर्तं सा व्यमोहयत् ॥ १.२६.१५ ॥
Levantando un polvo terrible, Tāṭakā confundió a los dos Rāghavas por un momento con una gran nube de polvo.
1.26.16
ततो मायां समास्थाय शिलावर्षेण राघवौ ।
अवाकिरत् सुमहता ततश्चुक्रोध राघवः ॥ १.२६.१६ ॥
Entonces, recurriendo a la ilusión, hizo llover sobre los dos Rāghavas una gran lluvia de piedras; entonces Rāghava (Rāma) se enfureció.
1.26.17
शिलावर्षं महत् तस्याः शरवर्षेण राघवः ।
प्रतिवार्योपधावन्त्याः करौ चिच्छेद पत्रिभिः ॥ १.२६.१७ ॥
Repeliendo su gran lluvia de piedras con una lluvia de flechas, Rāghava (Rāma) le cortó con flechas ambos brazos mientras ella corría hacia él.
1.26.18
ततश्च्छिन्नभुजां श्रान्तामभ्याशे परिगर्जतीम् ।
सौमित्रिरकरोत् क्रोधाद्धृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.१८ ॥
Entonces Saumitri (Lakṣmaṇa), con ira, dejó a ella, con los brazos cortados, exhausta y rugiendo cerca, con las orejas y las puntas de la nariz cortadas.
1.26.19
कामरूपधरा सा तु कृत्वा रूपाण्यनेकशः ।
अन्तर्धानं गता यक्षी मोहयन्ती स्वमायया ॥ १.२६.१९ ॥
Aquella yakṣiṇī, capaz de tomar cualquier forma a voluntad, creó muchas formas y desapareció, confundiéndolos con su propia ilusión.
1.26.20
अश्मवर्षं विमुञ्चन्ती भैरवं विचचार सा ॥
ततस्तावश्मवर्षेण कीर्यमाणौ समन्ततः ॥ १.२६.२० ॥
Ella vagaba, lanzando terriblemente una lluvia de piedras. Entonces aquellos dos, cubiertos de piedras por todas partes,
1.26.21
दृष्ट्वा गाधिसुतः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।
अलं ते घृणया राम पापैषा दुष्टचारिणी ॥ १.२६.२१ ॥
Viendo esto, el glorioso hijo de Gādhi dijo estas palabras: "Basta de compasión, Rāma; esta pecadora de conducta perversa
1.26.22
यज्ञविघ्नकरी यक्षी पुरा वर्धेत मायया ।
वध्यतां तावदेवैषा पुरा संध्या प्रवर्तते ॥ १.२६.२२ ॥
esta yakṣī que obstruye los sacrificios crecería con su ilusión; que sea muerta ahora, pues el crepúsculo se acerca."
1.26.23
रक्षांसि संध्याकाले तु दुर्धर्षाणि भवन्ति हि ।
इत्युक्तः स तु तां यक्षीमश्मवृष्ट्याभिवर्षणीम् ॥ १.२६.२३ ॥
"Al crepúsculo, en efecto, los rākṣasas se vuelven invencibles." Así exhortado, se dirigió a aquella yakṣī que llovía piedras.
1.26.24
दर्शयञ्शब्दवेधित्वं तां रुरोध स सायकैः ।
सा रुद्धा बाणजालेन मायाबलसमन्विता ॥ १.२६.२४ ॥
Mostrando su destreza en herir por el sonido, la detuvo con flechas. Detenida por la red de flechas, ella, aunque dotada del poder de la ilusión,
1.26.25
अभिदुद्राव काकुत्स्थं लक्ष्मणं च विनेषुदी ।
तामापतन्तीं वेगेन विक्रान्तामशनीमिव ॥ १.२६.२५ ॥
Se abalanzó sobre Rāma de la estirpe Kākutstha y sobre Lakṣmaṇa, golpeándolos. Al acercarse velozmente aquella valiente, fue recibida como por un rayo.
1.26.26
शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ।
तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस्तदा ॥ १.२६.२६ ॥
Rāma le atravesó el pecho con una flecha, y ella cayó y murió. Al ver a la terrible de aspecto muerta, entonces el señor de los dioses...
1.26.27
साधु साध्विति काकुत्स्थं सुराश्चाप्यभिपूजयन् ।
उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरन्दरः ॥ १.२६.२७ ॥
Diciendo "¡Bien hecho! ¡Bien hecho!", también los dioses honraron a Rāma de la estirpe Kākutstha. Muy complacido, el de los mil ojos, Purandara (Indra), dijo...
1.26.28
सुराश्च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रमथाब्रुवन् ।
मुने कौशिक भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः ॥ १.२६.२८ ॥
Entonces todos los dioses, muy complacidos, dijeron a Viśvāmitra: "Oh sabio Kauśika, que te vaya bien. Todos los Maruts, junto con Indra...
1.26.29
तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ।
प्रजापतेः कृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् ॥ १.२६.२९ ॥
"Estamos complacidos con esta acción. Muestra tu afecto hacia Rāghava; a los hijos de Prajāpati Kuśāśva, de verdadero valor...
1.26.30
तपोबलभृतो ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ।
पात्रभूतश्च ते ब्रह्मंस्तवानुगमने रतः ॥ १.२६.३० ॥
"Oh brahmán, presenta a Rāghava a estos portadores del poder de la austeridad. Oh brahmán, él es un digno receptor, dedicado a seguirte...
1.26.31
कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना ।
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥ १.२६.३१ ॥
"La gran tarea de los dioses debe ser cumplida por el hijo del rey." Dicho esto, todos los dioses, encantados, se marcharon hacia el cielo.
1.26.32
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते ।
ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥ १.२६.३२ ॥
Honrando a Viśvāmitra, llegó entonces el crepúsculo. Entonces el mejor de los sabios, complacido y satisfecho por la muerte de Tāṭakā, se alegró.
1.26.33
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् ।
इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥ १.२६.३३ ॥
Besando la cabeza de Rāma, pronunció estas palabras: "Rāma, tú de vista auspiciosa, pasemos aquí esta noche."
1.26.34
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम ।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥ १.२६.३४ ॥
"Mañana al amanecer iremos a mi ermita." Al oír las palabras de Viśvāmitra, el hijo de Daśaratha se alegró.
1.26.35
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् ।
मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि ।
रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥ १.२६.३५ ॥
Allí, en el bosque de Tāṭakā, pasó la noche felizmente. Y ese mismo día aquel bosque, liberado de su maldición, resplandeció encantador como el bosque de Caitraratha.
1.26.36
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः
प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः ।
उवास तस्मिन् मुनिना सहैव
प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥ १.२६.३६ ॥
Tras matar a aquella hija de yaksha, Rāma, alabado por multitudes de dioses y siddhas, se quedó allí junto con el sabio, y fue despertado a la hora del alba.