Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.26.1
मुनेर्वचनमक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः ।
राघवः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥ १.२६.१ ॥
Als Rāghava, der Sohn des besten der Menschen und standhaft in seinem Gelübde, die unerschütterlichen Worte des Weisen hörte, legte er die Hände zusammen und antwortete.
1.26.2
पितुर्वचननिर्देशात् पितुर्वचनगौरवात् ।
वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यमविशङ्कया ॥ १.२६.२ ॥
Dem Befehl meines Vaters folgend, aus Ehrfurcht vor dem Wort meines Vaters, ist das Wort Kauśikas ohne Zögern zu erfüllen.
1.26.4
अनुशिष्टोऽस्म्ययोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना ।
पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं हि तद्वचः ॥१-२६-१३
सोऽहं पितुर्वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः ।
करिष्यामि न संदेहस्ताटकावधमुत्तमम् ॥ १.२६.४ ॥
In Ayodhyā hat mich unter den Ältesten mein großherziger Vater Daśaratha unterwiesen, und sein Wort darf nicht missachtet werden. Daher werde ich, da ich das Wort meines Vaters und den Befehl dieses Brahmasprechers gehört habe, ohne Zweifel die vortreffliche Tötung Tāṭakās vollbringen.
1.26.5
गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्य च हिताय च ।
तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुमुद्यतः ॥ १.२६.५ ॥
Zum Wohl der Kühe und Brahmanen, zum Heil des Landes und um das Wort Eurer Unermesslichkeit zu erfüllen, bin ich entschlossen zu handeln.
1.26.6
एवमुक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिमरिन्दमः ।
ज्याघोषमकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन नादयन् ॥ १.२६.६ ॥
So gesprochen, umfasste der Bezwinger der Feinde den Bogen in seiner Mitte und ließ die Sehne heftig schnellen, sodass die Himmelsrichtungen vom Klang widerhallten.
1.26.7
तेन शब्देन वित्रस्तास्ताटकावनवासिनः ।
ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥ १.२६.७ ॥
Von diesem Klang erschreckt, zitterten die Bewohner des Tāṭakā-Waldes; und Tāṭakā, zutiefst erzürnt, wurde durch eben diesen Klang verwirrt.
1.26.8
तं शब्दमभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता ।
श्रुत्वा चाभ्यद्रवत् क्रुद्धा यत्र शब्दो विनिःसृतः ॥ १.२६.८ ॥
Als die Rākṣasī jenen Laut vernahm und aufmerksam wahrnahm, stürzte sie, betäubt vor Zorn, voller Wut dorthin, woher der Laut erklungen war.
1.26.9
तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् ।
प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सोऽभ्यभाषत ॥ १.२६.९ ॥
Als Rāghava die Rākṣasī sah, zornig, mit entstelltem Gesicht und von gewaltiger Größe, sprach er so zu Lakṣmaṇa.
1.26.10
पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः ।
भिद्येरन् दर्शनादस्या भीरूणां हृदयानि च ॥ १.२६.१० ॥
Sieh, Lakṣmaṇa, die schreckliche und furchtbare Gestalt dieser Yakṣiṇī; beim Anblick würden die Herzen der Furchtsamen zerspringen.
1.26.11
एतां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् ।
विनिवृत्तां करोम्यद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.११ ॥
Sieh sie an, unbezwinglich und mit der Macht der Täuschung begabt. Heute werde ich sie zurückschicken, mit abgeschnittenen Ohren und Nasenspitzen.
1.26.12
न ह्येनामुत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् ।
वीर्यं चास्या गतिं चैव हन्यामिति हि मे मतिः ॥ १.२६.१२ ॥
Ich bin nicht bereit, sie zu töten, denn sie ist durch ihr weibliches Wesen geschützt; doch mein Entschluss ist, ihre Kraft und ihre Bewegung zu vernichten.
1.26.13
एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता ।
उद्यम्य बाहू गर्जन्ती राममेवाभ्यधावत ॥ १.२६.१३ ॥
Während Rāma so sprach, hob Tāṭakā, betäubt vor Zorn, die Arme, brüllte und stürzte geradewegs auf Rāma zu.
1.26.14
विश्वामित्रस्तु ब्रह्मर्षिर्हुंकारेणाभिभर्त्स्य ताम् ।
स्वस्ति राघवयोरस्तु जयं चैवाभ्यभाषत ॥ १.२६.१४ ॥
Der Brahmarṣi Viśvāmitra wies sie mit einem Hūṃ-Ruf zurecht und sprach: »Heil sei den beiden Rāghavas, und Sieg sei ihnen!«
1.26.15
उद्धुन्वाना रजो घोरं ताटका राघवावुभौ ।
रजोमेघेन महता मुहूर्तं सा व्यमोहयत् ॥ १.२६.१५ ॥
Sie wirbelte gewaltigen Staub auf und verwirrte die beiden Rāghavas für einen Augenblick mit einer großen Staubwolke.
1.26.16
ततो मायां समास्थाय शिलावर्षेण राघवौ ।
अवाकिरत् सुमहता ततश्चुक्रोध राघवः ॥ १.२६.१६ ॥
Dann bediente sie sich der Māyā und ließ einen gewaltigen Steinregen auf die beiden Rāghavas niederprasseln; da wurde Rāghava (Rāma) zornig.
1.26.17
शिलावर्षं महत् तस्याः शरवर्षेण राघवः ।
प्रतिवार्योपधावन्त्याः करौ चिच्छेद पत्रिभिः ॥ १.२६.१७ ॥
Mit einem Pfeilhagel wehrte Rāghava (Rāma) ihren gewaltigen Steinregen ab und schnitt ihr, als sie herandrängte, mit Pfeilen beide Arme ab.
1.26.18
ततश्च्छिन्नभुजां श्रान्तामभ्याशे परिगर्जतीम् ।
सौमित्रिरकरोत् क्रोधाद्धृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.१८ ॥
Da machte Saumitri (Lakṣmaṇa) im Zorn sie, deren Arme abgeschnitten waren, erschöpft und in der Nähe brüllend, zu einer mit abgeschnittenen Ohren und Nasenspitzen.
1.26.19
कामरूपधरा सा तु कृत्वा रूपाण्यनेकशः ।
अन्तर्धानं गता यक्षी मोहयन्ती स्वमायया ॥ १.२६.१९ ॥
Diese Yakṣiṇī, die jede beliebige Gestalt annehmen konnte, schuf viele Gestalten und verschwand, sie mit ihrer eigenen Illusion verwirrend.
1.26.20
अश्मवर्षं विमुञ्चन्ती भैरवं विचचार सा ॥
ततस्तावश्मवर्षेण कीर्यमाणौ समन्ततः ॥ १.२६.२० ॥
Sie streifte umher und schleuderte furchtbar einen Steinregen. Da wurden die beiden von allen Seiten mit Steinen überschüttet,
1.26.21
दृष्ट्वा गाधिसुतः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।
अलं ते घृणया राम पापैषा दुष्टचारिणी ॥ १.२६.२१ ॥
Als er dies sah, sprach der glänzende Sohn Gādhis diese Worte: »Genug des Mitleids, Rāma; diese Sünderin mit bösem Wandel
1.26.22
यज्ञविघ्नकरी यक्षी पुरा वर्धेत मायया ।
वध्यतां तावदेवैषा पुरा संध्या प्रवर्तते ॥ १.२६.२२ ॥
Diese Yakṣī, die die Opfer stört, würde durch ihre Täuschung stark werden; sie soll sofort getötet werden, denn die Dämmerung bricht an.«
1.26.23
रक्षांसि संध्याकाले तु दुर्धर्षाणि भवन्ति हि ।
इत्युक्तः स तु तां यक्षीमश्मवृष्ट्याभिवर्षणीम् ॥ १.२६.२३ ॥
»Zur Dämmerungszeit werden die Rākṣasas in der Tat unbesiegbar.« So angesprochen wandte er sich gegen jene Yakṣī, die den Steinregen niedergehen ließ.
1.26.24
दर्शयञ्शब्दवेधित्वं तां रुरोध स सायकैः ।
सा रुद्धा बाणजालेन मायाबलसमन्विता ॥ १.२६.२४ ॥
Seine Fertigkeit im Treffen nach dem Klang zeigend, hielt er sie mit Pfeilen auf. Vom Pfeilnetz aufgehalten, obwohl sie mit der Macht der Täuschung begabt war,
1.26.25
अभिदुद्राव काकुत्स्थं लक्ष्मणं च विनेषुदी ।
तामापतन्तीं वेगेन विक्रान्तामशनीमिव ॥ १.२६.२५ ॥
Sie stürzte auf Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha und auf Lakṣmaṇa los und schlug auf sie ein. Die tapfere Heranstürmende wurde empfangen, als träfe sie ein Blitz.
1.26.26
शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ।
तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस्तदा ॥ १.२६.२६ ॥
Rāma durchbohrte ihr mit einem Pfeil die Brust; sie fiel und starb. Als der Seher des furchtbaren Anblicks erschlagen war, da sah der Herr der Götter...
1.26.27
साधु साध्विति काकुत्स्थं सुराश्चाप्यभिपूजयन् ।
उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरन्दरः ॥ १.२६.२७ ॥
Mit den Worten »Wohlgetan! Wohlgetan!« ehrten auch die Götter Rāma vom Geschlecht der Kākutstha. Hocherfreut sprach der Tausendäugige Purandara (Indra)...
1.26.28
सुराश्च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रमथाब्रुवन् ।
मुने कौशिक भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः ॥ १.२६.२८ ॥
Da sprachen alle Götter, hocherfreut, zu Viśvāmitra: »O Weiser Kauśika, Heil sei dir! Alle Marut-Scharen mit Indra...
1.26.29
तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ।
प्रजापतेः कृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् ॥ १.२६.२९ ॥
»Wir sind mit dieser Tat zufrieden. Zeige deine Zuneigung zu Rāghava; den Söhnen des Prajāpati Kuśāśva, von wahrer Tapferkeit...
1.26.30
तपोबलभृतो ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ।
पात्रभूतश्च ते ब्रह्मंस्तवानुगमने रतः ॥ १.२६.३० ॥
»O Brahmane, übergib sie, die die Macht der Askese tragen, Rāghava. O Brahmane, er ist ein würdiger Empfänger, der dir zu folgen ergeben ist...
1.26.31
कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना ।
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥ १.२६.३१ ॥
»Die große Aufgabe der Götter muss der Königssohn vollbringen.« So gesprochen, zogen alle Götter erfreut hinauf in den Himmel.
1.26.32
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते ।
ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥ १.२६.३२ ॥
Viśvāmitra ehrend, brach dann die Abenddämmerung an. Da wurde der beste der Weisen, erfreut und zufrieden über die Tötung Tāṭakās, froh.
1.26.33
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् ।
इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥ १.२६.३३ ॥
Rāma auf das Haupt küssend, sprach er diese Worte: "Rāma, du mit dem glückverheißenden Blick, lass uns heute Nacht hier bleiben."
1.26.34
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम ।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥ १.२६.३४ ॥
"Morgen früh werden wir zu meiner Einsiedelei aufbrechen." Als er Viśvāmitras Worte hörte, war der Sohn Daśarathas erfreut.
1.26.35
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् ।
मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि ।
रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥ १.२६.३५ ॥
Dort, im Wald Tāṭakās, verbrachte er die Nacht glücklich. Und an eben jenem Tag erstrahlte der Wald, vom Fluch befreit, lieblich wie der Caitraratha-Wald.
1.26.36
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः
प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः ।
उवास तस्मिन् मुनिना सहैव
प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥ १.२६.३६ ॥
Nachdem er jene Tochter eines Yakṣa erschlagen hatte, blieb Rāma, von Scharen der Götter und Siddhas gepriesen, dort zusammen mit dem Weisen und wurde zur Morgenstunde geweckt.