Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.26.1
मुनेर्वचनमक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः ।
राघवः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥ १.२६.१ ॥
Ao ouvir as palavras firmes do sábio, Rāghava, filho do melhor dos homens, firme em seu voto, uniu as mãos e respondeu.
1.26.2
पितुर्वचननिर्देशात् पितुर्वचनगौरवात् ।
वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यमविशङ्कया ॥ १.२६.२ ॥
Pelo comando da palavra de meu pai, por reverência à palavra de meu pai, a palavra de Kauśika deve ser cumprida sem hesitação.
1.26.4
अनुशिष्टोऽस्म्ययोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना ।
पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं हि तद्वचः ॥१-२६-१३
सोऽहं पितुर्वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः ।
करिष्यामि न संदेहस्ताटकावधमुत्तमम् ॥ १.२६.४ ॥
Em Ayodhyā, entre os anciãos, meu pai magnânimo Daśaratha me instruiu, e sua palavra não deve ser desprezada. Assim, tendo ouvido a palavra de meu pai e o mandato deste falante de Brahman, sem dúvida realizarei a excelente morte de Tāṭakā.
1.26.5
गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्य च हिताय च ।
तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुमुद्यतः ॥ १.२६.५ ॥
Pelo bem das vacas e dos brâmanes, pelo bem da terra, e para cumprir a palavra de vós, o imensurável, estou pronto para agir.
1.26.6
एवमुक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिमरिन्दमः ।
ज्याघोषमकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन नादयन् ॥ १.२६.६ ॥
Tendo assim falado, o domador dos inimigos segurou o arco pelo meio e produziu um forte estalo da corda, fazendo as direções ecoarem com o ruído.
1.26.7
तेन शब्देन वित्रस्तास्ताटकावनवासिनः ।
ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥ १.२६.७ ॥
Aterrorizados com aquele som, os habitantes da floresta de Tāṭakā tremeram; e Tāṭakā, profundamente enfurecida, ficou confusa com o mesmo som.
1.26.8
तं शब्दमभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता ।
श्रुत्वा चाभ्यद्रवत् क्रुद्धा यत्र शब्दो विनिःसृतः ॥ १.२६.८ ॥
Ao ouvir aquele som e percebê-lo atentamente, a rākṣasī, atordoada de cólera, precipitou-se furiosa para o lugar de onde o som havia partido.
1.26.9
तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् ।
प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सोऽभ्यभाषत ॥ १.२६.९ ॥
Ao ver aquela rākṣasī, colérica, de rosto deformado e de tamanho enorme, o Rāghava falou assim a Lakṣmaṇa.
1.26.10
पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः ।
भिद्येरन् दर्शनादस्या भीरूणां हृदयानि च ॥ १.२६.१० ॥
Olha, Lakṣmaṇa, a forma terrível e pavorosa desta yakṣiṇī; ao vê-la, os corações dos tímidos rebentariam.
1.26.11
एतां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् ।
विनिवृत्तां करोम्यद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.११ ॥
Olha para ela, invencível e dotada do poder da ilusão. Hoje a farei voltar, com as orelhas e as pontas do nariz cortadas.
1.26.12
न ह्येनामुत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् ।
वीर्यं चास्या गतिं चैव हन्यामिति हि मे मतिः ॥ १.२६.१२ ॥
Não estou disposto a matá-la, pois ela está protegida por sua natureza feminina; mas a minha decisão é destruir sua força e seus movimentos.
1.26.13
एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता ।
उद्यम्य बाहू गर्जन्ती राममेवाभ्यधावत ॥ १.२६.१३ ॥
Enquanto Rāma falava assim, Tāṭakā, atordoada de cólera, ergueu os braços, rugiu e lançou-se diretamente contra Rāma.
1.26.14
विश्वामित्रस्तु ब्रह्मर्षिर्हुंकारेणाभिभर्त्स्य ताम् ।
स्वस्ति राघवयोरस्तु जयं चैवाभ्यभाषत ॥ १.२६.१४ ॥
O brahmarṣi Viśvāmitra repreendeu-a com um rugido de «huṃ» e disse: «Que haja bem-estar para os dois Rāghavas, e que haja vitória.»
1.26.15
उद्धुन्वाना रजो घोरं ताटका राघवावुभौ ।
रजोमेघेन महता मुहूर्तं सा व्यमोहयत् ॥ १.२६.१५ ॥
Levantando uma poeira terrível, Tāṭakā confundiu por um momento os dois Rāghavas com uma grande nuvem de poeira.
1.26.16
ततो मायां समास्थाय शिलावर्षेण राघवौ ।
अवाकिरत् सुमहता ततश्चुक्रोध राघवः ॥ १.२६.१६ ॥
Então, recorrendo à ilusão, fez chover sobre os dois Rāghavas uma grande chuva de pedras; então Rāghava (Rāma) se irou.
1.26.17
शिलावर्षं महत् तस्याः शरवर्षेण राघवः ।
प्रतिवार्योपधावन्त्याः करौ चिच्छेद पत्रिभिः ॥ १.२६.१७ ॥
Repelindo a grande chuva de pedras com uma chuva de flechas, Rāghava (Rāma) cortou-lhe os dois braços com flechas enquanto ela avançava.
1.26.18
ततश्च्छिन्नभुजां श्रान्तामभ्याशे परिगर्जतीम् ।
सौमित्रिरकरोत् क्रोधाद्धृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.१८ ॥
Então Saumitri (Lakṣmaṇa), em cólera, fez dela, de braços cortados, exausta e rugindo por perto, alguém com as orelhas e as pontas do nariz cortadas.
1.26.19
कामरूपधरा सा तु कृत्वा रूपाण्यनेकशः ।
अन्तर्धानं गता यक्षी मोहयन्ती स्वमायया ॥ १.२६.१९ ॥
Aquela yakṣiṇī, capaz de assumir qualquer forma à vontade, criou muitas formas e desapareceu, confundindo-os com a sua própria ilusão.
1.26.20
अश्मवर्षं विमुञ्चन्ती भैरवं विचचार सा ॥
ततस्तावश्मवर्षेण कीर्यमाणौ समन्ततः ॥ १.२६.२० ॥
Ela vagava, lançando terrivelmente uma chuva de pedras. Então os dois, cobertos de pedras por todos os lados,
1.26.21
दृष्ट्वा गाधिसुतः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।
अलं ते घृणया राम पापैषा दुष्टचारिणी ॥ १.२६.२१ ॥
Vendo isso, o glorioso filho de Gādhi disse estas palavras: "Basta de compaixão, Rāma; esta pecadora de conduta perversa
1.26.22
यज्ञविघ्नकरी यक्षी पुरा वर्धेत मायया ।
वध्यतां तावदेवैषा पुरा संध्या प्रवर्तते ॥ १.२६.२२ ॥
esta yakṣī que obstrui os sacrifícios cresceria por sua ilusão; que seja morta agora, pois o crepúsculo está começando."
1.26.23
रक्षांसि संध्याकाले तु दुर्धर्षाणि भवन्ति हि ।
इत्युक्तः स तु तां यक्षीमश्मवृष्ट्याभिवर्षणीम् ॥ १.२६.२३ ॥
"Ao crepúsculo, de fato, os rākṣasas tornam-se invencíveis." Assim exortado, voltou-se para aquela yakṣī que fazia chover pedras.
1.26.24
दर्शयञ्शब्दवेधित्वं तां रुरोध स सायकैः ।
सा रुद्धा बाणजालेन मायाबलसमन्विता ॥ १.२६.२४ ॥
Mostrando sua habilidade em acertar pelo som, ele a deteve com flechas. Detida pela rede de flechas, ela, embora dotada do poder da ilusão,
1.26.25
अभिदुद्राव काकुत्स्थं लक्ष्मणं च विनेषुदी ।
तामापतन्तीं वेगेन विक्रान्तामशनीमिव ॥ १.२६.२५ ॥
Ela investiu contra Rāma da linhagem Kākutstha e contra Lakṣmaṇa, golpeando-os. Ao avançar velozmente aquela valente, foi recebida como por um raio.
1.26.26
शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ।
तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस्तदा ॥ १.२६.२६ ॥
Rāma atravessou-lhe o peito com uma flecha; ela caiu e morreu. Ao ver a temível de aparência abatida, então o senhor dos deuses...
1.26.27
साधु साध्विति काकुत्स्थं सुराश्चाप्यभिपूजयन् ।
उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरन्दरः ॥ १.२६.२७ ॥
Dizendo "Bem feito! Bem feito!", também os deuses honraram Rāma da linhagem Kākutstha. Muito satisfeito, o de mil olhos, Purandara (Indra), disse...
1.26.28
सुराश्च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रमथाब्रुवन् ।
मुने कौशिक भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः ॥ १.२६.२८ ॥
Então todos os deuses, muito contentes, disseram a Viśvāmitra: "Ó sábio Kauśika, que o bem esteja contigo! Todos os Maruts, junto com Indra...
1.26.29
तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ।
प्रजापतेः कृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् ॥ १.२६.२९ ॥
"Estamos satisfeitos com esta ação. Mostra o teu afeto por Rāghava; aos filhos de Prajāpati Kuśāśva, de verdadeira bravura...
1.26.30
तपोबलभृतो ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ।
पात्रभूतश्च ते ब्रह्मंस्तवानुगमने रतः ॥ १.२६.३० ॥
"Ó brâmane, apresenta a Rāghava estes portadores do poder da austeridade. Ó brâmane, ele é digno receptor, dedicado a seguir-te...
1.26.31
कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना ।
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥ १.२६.३१ ॥
"A grande tarefa dos deuses deve ser cumprida pelo filho do rei." Tendo dito isto, todos os deuses, deliciados, partiram para o céu.
1.26.32
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते ।
ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥ १.२६.३२ ॥
Honrando Viśvāmitra, então chegou o crepúsculo. Então o melhor dos sábios, satisfeito e contente com a morte de Tāṭakā, ficou feliz.
1.26.33
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् ।
इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥ १.२६.३३ ॥
Beijando a cabeça de Rāma, disse estas palavras: "Rāma, ó de visão auspiciosa, passemos aqui esta noite."
1.26.34
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम ।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥ १.२६.३४ ॥
"Amanhã ao amanhecer iremos ao meu eremitério." Ao ouvir as palavras de Viśvāmitra, o filho de Daśaratha ficou feliz.
1.26.35
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् ।
मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि ।
रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥ १.२६.३५ ॥
Ali, na floresta de Tāṭakā, passou a noite feliz. E naquele mesmo dia, a floresta, libertada de sua maldição, brilhou encantadora como a floresta de Caitraratha.
1.26.36
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः
प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः ।
उवास तस्मिन् मुनिना सहैव
प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥ १.२६.३६ ॥
Tendo matado aquela filha de yaksha, Rāma, louvado por multidões de deuses e siddhas, permaneceu ali junto com o sábio e foi despertado à hora da aurora.