வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.26.1
मुनेर्वचनमक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः ।
राघवः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥ १.२६.१ ॥
முனிவரின் அந்த உறுதியான சொல்லைக் கேட்ட நரசிரேஷ்டரின் மகன், உறுதிமிக்க விரதம் கொண்ட ராகவன் கைகூப்பி பதில் கூறினான்.
1.26.2
पितुर्वचननिर्देशात् पितुर्वचनगौरवात् ।
वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यमविशङ्कया ॥ १.२६.२ ॥
தந்தையின் சொல்லின் கட்டளையாலும், தந்தையின் சொல்லின் பெருமையாலும், கௌசிகரின் இந்தச் சொல்லை எந்த ஐயமும் இல்லாமல் செய்ய வேண்டும்.
1.26.4
अनुशिष्टोऽस्म्ययोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना ।
पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं हि तद्वचः ॥१-२६-१३
सोऽहं पितुर्वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः ।
करिष्यामि न संदेहस्ताटकावधमुत्तमम् ॥ १.२६.४ ॥
அயோத்தியில் பெரியோர்கள் நடுவே மகாத்மாவாகிய தந்தை தசரதர் எனக்கு உபதேசித்துள்ளார்; அவரது சொல்லை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. ஆகவே தந்தையின் சொல்லையும் பிரம்மவாதியான முனிவரின் கட்டளையையும் கேட்டு, ஐயமின்றி உயர்ந்த தாடகை வதத்தைச் செய்வேன்.
1.26.5
गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्य च हिताय च ।
तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुमुद्यतः ॥ १.२६.५ ॥
பசுக்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் நன்மைக்காகவும், நாட்டின் நலனுக்காகவும், உங்கள் அளக்க முடியாத சொல்லைச் செய்ய நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன்.
1.26.6
एवमुक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिमरिन्दमः ।
ज्याघोषमकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन नादयन् ॥ १.२६.६ ॥
இவ்வாறு கூறி, எதிரிகளை அடக்கும் ராமன் வில்லின் நடுவில் பிடியைப் பற்றி, கடுமையான நாண் ஒலியை எழுப்பினான்; அந்த ஒலியால் திசைகள் எதிரொலித்தன.
1.26.7
तेन शब्देन वित्रस्तास्ताटकावनवासिनः ।
ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥ १.२६.७ ॥
அந்த ஒலியால் தாடகை வனத்தில் வசிப்பவர்கள் நடுங்கினர்; மிகவும் கோபமடைந்த தாடகையும் அந்த ஒலியால் குழம்பிப் போனாள்.
1.26.8
तं शब्दमभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता ।
श्रुत्वा चाभ्यद्रवत् क्रुद्धा यत्र शब्दो विनिःसृतः ॥ १.२६.८ ॥
அந்த ஒலியைக் கவனித்துக் கேட்ட ராட்சசி, கோபத்தால் மயங்கியவளாய், சினந்து அந்த ஒலி எழுந்த இடத்தை நோக்கி விரைந்தாள்.
1.26.9
तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् ।
प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सोऽभ्यभाषत ॥ १.२६.९ ॥
கோபம் கொண்டவளும், விகாரமான முகம் உடையவளும், உருவத்தில் மிகப் பெரியவளுமான அவளைக் கண்ட ராகவன் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.26.10
पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः ।
भिद्येरन् दर्शनादस्या भीरूणां हृदयानि च ॥ १.२६.१० ॥
லக்ஷ்மணா, இந்த யக்ஷிணியின் பயங்கரமான, கொடிய உருவத்தைப் பார். இவளைக் காண்பதால் அச்சம் கொண்டவர்களின் நெஞ்சங்கள் வெடித்துவிடும்.
1.26.11
एतां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् ।
विनिवृत्तां करोम्यद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.११ ॥
இவளைப் பார், இவள் அடக்க முடியாதவள்; மாயா பலம் கொண்டவள். இன்றே இவளின் காதுகளையும் மூக்கின் நுனியையும் அறுத்து இவளைத் திருப்பி அனுப்புவேன்.
1.26.12
न ह्येनामुत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् ।
वीर्यं चास्या गतिं चैव हन्यामिति हि मे मतिः ॥ १.२६.१२ ॥
இவளைக் கொல்ல நான் விரும்பவில்லை; இவள் பெண்மைத் தன்மையால் காக்கப்பட்டிருக்கிறாள். ஆனால் இவளுடைய வலிமையையும் இவளுடைய நடமாட்டத்தையும் அழிப்பேன் என்பதே என் எண்ணம்.
1.26.13
एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता ।
उद्यम्य बाहू गर्जन्ती राममेवाभ्यधावत ॥ १.२६.१३ ॥
ராமன் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், கோபத்தால் மயங்கிய தாடகை கைகளை உயர்த்தி கர்ஜித்தபடி ராமனையே நோக்கி விரைந்தாள்.
1.26.14
विश्वामित्रस्तु ब्रह्मर्षिर्हुंकारेणाभिभर्त्स्य ताम् ।
स्वस्ति राघवयोरस्तु जयं चैवाभ्यभाषत ॥ १.२६.१४ ॥
பிரம்மரிஷி விசுவாமித்திரர் ஹுங்காரத்தால் அவளைக் கடிந்து, 'ராகவர்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், வெற்றி உண்டாகட்டும்' என்றார்.
1.26.15
उद्धुन्वाना रजो घोरं ताटका राघवावुभौ ।
रजोमेघेन महता मुहूर्तं सा व्यमोहयत् ॥ १.२६.१५ ॥
பயங்கரமான தூசியைக் கிளப்பி, தாடகை இரண்டு ராகவர்களையும் பெரும் புழுதி மேகத்தால் ஒரு கணம் மயக்கினாள்.
1.26.16
ततो मायां समास्थाय शिलावर्षेण राघवौ ।
अवाकिरत् सुमहता ततश्चुक्रोध राघवः ॥ १.२६.१६ ॥
பிறகு மாயையை மேற்கொண்டு அவள் இரு ராகவர்கள் மீதும் பெரும் கல் மழை பொழிந்தாள்; அப்போது ராகவன் கோபமடைந்தான்.
1.26.17
शिलावर्षं महत् तस्याः शरवर्षेण राघवः ।
प्रतिवार्योपधावन्त्याः करौ चिच्छेद पत्रिभिः ॥ १.२६.१७ ॥
அவளுடைய பெரிய கல் மழையை ராகவன் (ராமன்) அம்பு மழையால் தடுத்தான்; பாய்ந்து வந்த அவளுடைய இரு கரங்களையும் அம்புகளால் வெட்டினான்.
1.26.18
ततश्च्छिन्नभुजां श्रान्तामभ्याशे परिगर्जतीम् ।
सौमित्रिरकरोत् क्रोधाद्धृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ १.२६.१८ ॥
பிறகு கைகள் துண்டிக்கப்பட்டு, களைத்து, அருகில் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்த அவளை, சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) கோபத்தால் காது மற்றும் மூக்கின் நுனி அறுபட்டவளாக்கினான்.
1.26.19
कामरूपधरा सा तु कृत्वा रूपाण्यनेकशः ।
अन्तर्धानं गता यक्षी मोहयन्ती स्वमायया ॥ १.२६.१९ ॥
விரும்பிய வடிவம் எடுக்கவல்ல அந்த யக்ஷி பல வடிவங்களை உண்டாக்கி, தன் மாயையால் மயக்கியபடி மறைந்தாள்.
1.26.20
अश्मवर्षं विमुञ्चन्ती भैरवं विचचार सा ॥
ततस्तावश्मवर्षेण कीर्यमाणौ समन्ततः ॥ १.२६.२० ॥
அவள் பயங்கரமாகக் கற்மழையைப் பொழிந்தபடி சுற்றித் திரிந்தாள். அப்போது கற்மழையால் நாலாபக்கமும் மூடப்பட்ட அவ்விருவரும்.
1.26.21
दृष्ट्वा गाधिसुतः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।
अलं ते घृणया राम पापैषा दुष्टचारिणी ॥ १.२६.२१ ॥
காதியின் மகனான சிறப்புமிக்கவர் இதைக் கண்டு இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்: ராமா, உனக்கு இரக்கம் போதும்; இவள் பாவி, தீய நடத்தை உடையவள்.
1.26.22
यज्ञविघ्नकरी यक्षी पुरा वर्धेत मायया ।
वध्यतां तावदेवैषा पुरा संध्या प्रवर्तते ॥ १.२६.२२ ॥
யாகத்திற்குத் தடை செய்யும் இந்த யக்ஷி முன்பே மாயையால் வளர்ந்துவிடுவாள்; இவளை இப்போதே கொன்றுவிடு, சந்தியா காலம் தொடங்குகிறது.
1.26.23
रक्षांसि संध्याकाले तु दुर्धर्षाणि भवन्ति हि ।
इत्युक्तः स तु तां यक्षीमश्मवृष्ट्याभिवर्षणीम् ॥ १.२६.२३ ॥
சந்தியா காலத்தில் அரக்கர்கள் உண்மையிலேயே வெல்லமுடியாதவர்களாகிறார்கள். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன் அவன் கற்மழை பொழிந்த அந்த யக்ஷியை நோக்கி.
1.26.24
दर्शयञ्शब्दवेधित्वं तां रुरोध स सायकैः ।
सा रुद्धा बाणजालेन मायाबलसमन्विता ॥ १.२६.२४ ॥
ஒலியால் குறிபார்த்து எய்யும் திறமையைக் காட்டியபடி அவர் அம்புகளால் அவளைத் தடுத்தார். அம்பு வலையால் தடுக்கப்பட்ட அவள், மாயா சக்தியுடன் இருந்தும்.
1.26.25
अभिदुद्राव काकुत्स्थं लक्ष्मणं च विनेषुदी ।
तामापतन्तीं वेगेन विक्रान्तामशनीमिव ॥ १.२६.२५ ॥
அவள் காகுத்ஸ்தரான ராமரையும் லக்ஷ்மணரையும் நோக்கி விரைந்தாள், அவர்கள்மீது தாக்கினாள். வேகமாக வரும் அந்த வீரமிக்கவளை, இடி போல.
1.26.26
शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ।
तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस्तदा ॥ १.२६.२६ ॥
ராமன் அம்பினால் அவளது மார்பைத் துளைத்தான்; அவள் விழுந்து இறந்தாள். பயங்கரத் தோற்றமுடைய அவள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அப்போது தேவர்களின் தலைவன்...
1.26.27
साधु साध्विति काकुत्स्थं सुराश्चाप्यभिपूजयन् ।
उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरन्दरः ॥ १.२६.२७ ॥
"சாது! சாது!" என்று கூறி தேவர்களும் காகுத்ஸ்தனாகிய ராமனைப் போற்றினர். மிகவும் மகிழ்ந்த ஆயிரங்கண்ணனான புரந்தரன் (இந்திரன்) கூறினான்...
1.26.28
सुराश्च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रमथाब्रुवन् ।
मुने कौशिक भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः ॥ १.२६.२८ ॥
அப்போது அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்து விசுவாமித்திரரிடம் கூறினர்: "முனிவரே கௌசிகரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்! இந்திரனுடன் கூடிய மருத்கணங்கள் அனைவரும்...
1.26.29
तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ।
प्रजापतेः कृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् ॥ १.२६.२९ ॥
"இந்தச் செயலால் நாங்கள் மகிழ்ந்தோம். ராகவனிடம் உன் அன்பைக் காட்டு; பிரஜாபதி குசாசுவனின் உண்மைப் பராக்கிரமம் கொண்ட புதல்வர்களை...
1.26.30
तपोबलभृतो ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ।
पात्रभूतश्च ते ब्रह्मंस्तवानुगमने रतः ॥ १.२६.३० ॥
"பிரம்மனே, தவ வலிமை கொண்ட இவர்களை ராகவனுக்கு அர்ப்பணி. பிரம்மனே, அவர் உனக்குத் தகுந்த பாத்திரம்; உன்னைப் பின்தொடர்வதில் மகிழ்ந்திருப்பவர்...
1.26.31
कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना ।
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥ १.२६.३१ ॥
"தேவர்களின் மிகப் பெரிய செயல் அரச குமாரனால் செய்யப்பட வேண்டும்." இவ்வாறு கூறி, தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வானத்தில் சென்றனர்.
1.26.32
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते ।
ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥ १.२६.३२ ॥
விசுவாமித்திரரை வணங்கியபடி அப்போது மாலை வந்தது. அப்போது முனிவர்களில் சிறந்தவர் தாடகை வதத்தால் மகிழ்ந்து மனம் நிறைந்தார்.
1.26.33
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् ।
इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥ १.२६.३३ ॥
ராமனின் தலையை முகர்ந்து முத்தமிட்டு அவர் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்: 'ராமா, சுபமான தோற்றம் உடையவனே, இன்று இரவை இங்கேயே தங்குவோம்.'
1.26.34
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम ।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥ १.२६.३४ ॥
'நாளை விடியற்காலையில் நாம் என் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் செல்வோம்.' விசுவாமித்திரரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு தசரதனின் மகன் மகிழ்ந்தான்.
1.26.35
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् ।
मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि ।
रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥ १.२६.३५ ॥
அங்கே தாடகையின் காட்டில் அவர் இரவை இன்பமாகக் கழித்தார். அன்றே அந்தக் காடு சாபம் நீங்கி சைத்ரரத வனம் போல அழகாக ஒளிர்ந்தது.
1.26.36
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः
प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः ।
उवास तस्मिन् मुनिना सहैव
प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥ १.२६.३६ ॥
அந்த யக்ஷ மகளைக் கொன்ற ராமன், தேவர்களும் சித்தர்களும் கூட்டமாகப் புகழ, முனிவருடன் அங்கேயே தங்கினான்; விடியற்காலையில் விழிக்கச் செய்யப்பட்டான்.