Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
अथ तौ देशकालज्ञौ राजपुत्रावरिंदमौ ।
देशे काले च वाक्यज्ञावब्रूतां कौशिकं वचः ॥ १.३०.१ ॥
Entonces aquellos dos príncipes, conocedores del lugar y del tiempo, diestros en el habla, domadores de enemigos, dijeron estas palabras a Kauśika en el lugar y el momento oportunos.
1.30.2
भगवञ्छ्रोतुमिच्छावो यस्मिन् काले निशाचरौ ।
संरक्षणीयौ तौ ब्रूहि नातिवर्तेत तत्क्षणम् ॥ १.३०.२ ॥
Venerable señor, deseamos saber en qué momento debemos protegernos de esos dos moradores de la noche. Dínoslo, para que aquel instante no se pase.
1.30.3
एवं ब्रुवाणौ काकुत्स्थौ त्वरमाणौ युयुत्सया ।
सर्वे ते मुनयः प्रीताः प्रशशंसुर्नृपात्मजौ ॥ १.३०.३ ॥
Mientras los dos Kākutsthas hablaban así, impacientes por el deseo de combatir, todos los sabios, complacidos, alabaron a los dos príncipes.
1.30.4
अद्यप्रभृति षड्रात्रं रक्षतां राघवौ युवाम् ।
दीक्षां गतो ह्येष मुनिर्मौनित्वं च गमिष्यति ॥ १.३०.४ ॥
Desde hoy, durante seis noches, vosotros dos, descendientes de Raghu, debéis proteger; pues este sabio ha entrado en su consagración y guardará silencio.
1.30.5
तौ तु तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
अनिद्रं षडहोरात्रं तपोवनमरक्षताम् ॥ १.३०.५ ॥
Al oír estas palabras, los dos ilustres príncipes guardaron el ermitaño bosque durante seis días y noches sin dormir.
1.30.6
उपासांचक्रतुर्वीरौ यत्तौ परमधन्विनौ ।
ररक्षतुर्मुनिवरं विश्वामित्रमरिंदमौ ॥ १.३०.६ ॥
Los dos héroes, vigilantes y arqueros supremos, sirvieron y protegieron a Viśvāmitra, el mejor de los sabios; aquellos dos domadores de enemigos.
1.30.7
अथ काले गते तस्मिन् षष्ठेऽहनि तदागते ।
सौमित्रिमब्रवीद् रामो यत्तो भव समाहितः ॥ १.३०.७ ॥
Entonces, cuando pasó el tiempo y llegó el sexto día, Rāma dijo a Saumitri (Lakṣmaṇa): "Estáte preparado y atento."
1.30.8
रामस्यैवं ब्रुवाणस्य त्वरितस्य युयुत्सया ।
प्रजज्वाल ततो वेदिः सोपाध्यायपुरोहिता ॥ १.३०.८ ॥
Mientras Rāma hablaba así, impaciente por la batalla, entonces el altar de sacrificio, con su maestro y sacerdotes, se encendió en llamas.
1.30.9
सदर्भचमसस्रुक्का स समित्कुसुमोच्चया ।
विश्वामित्रेण सहिता वेदिर्जज्वाल सर्त्विजा ॥ १.३०.९ ॥
Con hierba kuśa, cucharones y sruk, con leños de combustión y montones de flores, el altar ardió junto con Viśvāmitra y los sacerdotes oficiantes.
1.30.10
मन्त्रवच्च यथान्यायं यज्ञोऽसौ सम्प्रवर्तते ।
आकाशे च महाञ्छ्ब्दः प्रादुरासीद् भयानकः ॥ १.३०.१० ॥
Con los mantras y según la norma, aquel sacrificio prosiguió; y en el cielo surgió un gran sonido terrible.
1.30.11
आवार्य गगनं मेघो यथा प्रावृषि दृश्यते ।
तथा मायां विकुर्वाणौ राक्षसावभ्यधावताम् ॥ १.३०.११ ॥
Como en la estación de lluvias una nube cubre el cielo, así los dos rākṣasas, produciendo ilusión, se lanzaron hacia adelante.
1.30.12
मारीचश्च सुबाहुश्च तयोरनुचरास्तथा ।
आगम्य भीमसंकाशा रुधिरौघानवासृजन् ॥ १.३०.१२ ॥
Mārīca y Subāhu, junto con sus seguidores, llegaron con aspecto terrible y derramaron torrentes de sangre.
1.30.13
ताम् तेन रुधिरौघेण वेदीं वीक्ष्य समुक्षिताम् ।
सहसाभिद्रुतो रामस्तानपश्यत् ततो दिवि ॥ १.३०.१३ ॥
Al ver el altar rociado con aquel torrente de sangre, Rāma se lanzó de inmediato y entonces los vio en el cielo.
1.30.14
तावापतन्तौ सहसा दृष्ट्वा राजीवलोचनः ।
लक्ष्मणं त्वभिसम्प्रेक्ष्य रामो वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
Al ver a aquellos dos abalanzarse de repente, Rāma de ojos de loto miró a Lakṣmaṇa y dijo estas palabras.
1.30.15
पश्य लक्ष्मण दुर्वृत्तान् राक्षसान् पिशिताशनान् ।
मानवास्त्रसमाधूताननिलेन यथा घनान् ॥ १.३०.१५ ॥
Mira, Lakṣmaṇa: estos malvados rākṣasas comedores de carne serán dispersados por el arma mānava, como el viento dispersa las nubes.
1.30.16
करिष्यामि न संदेहो नोत्सहे हन्तुमीदृशान् ।
इत्युक्त्वा वचनं रामश्चापे संधाय वेगवान् ॥ १.३०.१६ ॥
«Lo haré, sin duda; no tengo deseo de matar a tales seres.» Tras decir estas palabras, el veloz Rāma colocó una flecha en su arco.
1.30.17
मानवं परमोदारमस्त्रं परमभास्वरम् ।
चिक्षेप परमक्रुद्धो मारीचोरसि राघवः ॥ १.३०.१७ ॥
Profundamente airado, Rāghava (Rāma) lanzó el más noble y radiante arma mānava contra el pecho de Mārīca.
1.30.18
स तेन परमास्त्रेण मानवेन समाहतः ।
सम्पूर्णं योजनशतं क्षिप्तः सागरसम्प्लवे ॥ १.३०.१८ ॥
Herido por aquella suprema arma mānava, él (Mārīca) fue arrojado a cien yojanas completos en la corriente del océano.
1.30.19
विचेतनं विघूर्णन्तं शीतेषुबलपीडितम् ।
निरस्तं दृश्य मारीचं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ १.३०.१९ ॥
Al ver a Mārīca inconsciente, tambaleándose, abatido por la fuerza de la flecha fría y arrojado lejos, Rāma habló a Lakṣmaṇa.
1.30.20
पश्य लक्ष्मण शीतेषुं मानवं मनुसंहितम् ।
मोहयित्वा नयत्येनं न च प्राणैर्वियुज्यते ॥ १.३०.२० ॥
Mira, Lakṣmaṇa, esta flecha fría humana forjada por Manu. Lo confunde y lo arrastra lejos, pero no le arranca la vida.
1.30.21
इमानपि वधिष्यामि निर्घृणान् दुष्टचारिणः ।
राक्षसान् पापकर्मस्थान् यज्ञघ्नान् रुधिराशनान् ॥ १.३०.२१ ॥
También mataré a estos rākṣasas despiadados, de conducta perversa, empeñados en acciones pecaminosas, destructores de sacrificios y devoradores de sangre.
1.30.22
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं चाशु लाघवं दर्शयन्निव ।
विगृह्य सुमहच्चास्त्रमाग्नेयं रघुनन्दनः ॥ १.३०.२२ ॥
Tras decir esto a Lakṣmaṇa, como mostrando su destreza, el deleite de los Raghus tomó de inmediato un arma ígnea muy poderosa.
1.30.23
सुबाहूरसि चिक्षेप स विद्धः प्रापतद् भुवि ।
शेषान् वायव्यमादाय निजघान महायशाः ।
राघवः परमोदारो मुनीनां मुदमावहन् ॥ १.३०.२३ ॥
Lo arrojó contra el pecho de Subāhu; herido, Subāhu cayó al suelo. Tomando el arma del viento, el de gran fama mató a los demás. El magnánimo Rāghava llevó alegría a los sabios.
1.30.24
स हत्वा राक्षसान् सर्वान् यज्ञघ्नान् रघुनन्दनः ।
ऋषिभिः पूजितस्तत्र यथेन्द्रो विजये पुरा ॥ १.३०.२४ ॥
Tras matar a todos los rākṣasas destructores de sacrificios, el deleite de los Raghus fue honrado allí por los sabios, así como Indra fue honrado antaño tras la victoria.
1.30.25
अथ यज्ञे समाप्ते तु विश्वामित्रो महामुनिः ।
निरीतिका दिशो दृष्ट्वा काकुत्स्थमिदमब्रवीत् ॥ १.३०.२५ ॥
Cuando el sacrificio concluyó, el gran sabio Viśvāmitra, viendo las direcciones libres de perturbación, habló así a Rāma, el Kākutstha.
1.30.26
कृतार्थोऽस्मि महाबाहो कृतं गुरुवचस्त्वया ।
सिद्धाश्रममिदं सत्यं कृतं वीर महायशः ।
स हि रामं प्रशस्यैवं ताभ्यां संध्यामुपागमत् ॥ १.३०.२६ ॥
¡Oh tú de brazos poderosos, estoy colmado! Has cumplido la palabra de tu maestro. ¡Oh héroe de gran gloria, en verdad has hecho exitoso este Siddhāśrama! Así, habiendo alabado a Rāma, marchó con aquellos dos a realizar el rito del crepúsculo.