വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
अथ तौ देशकालज्ञौ राजपुत्रावरिंदमौ ।
देशे काले च वाक्यज्ञावब्रूतां कौशिकं वचः ॥ १.३०.१ ॥
അപ്പോൾ ദേശകാലങ്ങൾ അറിയുന്നവരും വാക്കിൽ നിപുണരും ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്നവരുമായ ആ രണ്ടു രാജകുമാരന്മാർ ഉചിതമായ സ്ഥലത്തും ഉചിതമായ സമയത്തും കൗശികനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.30.2
भगवञ्छ्रोतुमिच्छावो यस्मिन् काले निशाचरौ ।
संरक्षणीयौ तौ ब्रूहि नातिवर्तेत तत्क्षणम् ॥ १.३०.२ ॥
ഭഗവാനേ! ആ രണ്ടു നിശാചരന്മാരിൽ നിന്ന് ഏതു സമയത്ത് ഞങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് കേൾക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം കടന്നുപോകാതിരിക്കാൻ പറഞ്ഞാലും.
1.30.3
एवं ब्रुवाणौ काकुत्स्थौ त्वरमाणौ युयुत्सया ।
सर्वे ते मुनयः प्रीताः प्रशशंसुर्नृपात्मजौ ॥ १.३०.३ ॥
ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച, യുദ്ധേച്ഛയാൽ ധൃതികൂട്ടിയ ആ രണ്ടു കാകുത്സ്ഥന്മാരെ എല്ലാ മുനിമാരും സന്തോഷത്തോടെ പ്രശംസിച്ചു.
1.30.4
अद्यप्रभृति षड्रात्रं रक्षतां राघवौ युवाम् ।
दीक्षां गतो ह्येष मुनिर्मौनित्वं च गमिष्यति ॥ १.३०.४ ॥
ഇന്നുമുതൽ ആറു രാത്രികൾ നിങ്ങൾ ഇരുവരും രക്ഷിക്കണം, രാഘവന്മാരേ. ഈ മുനി ദീക്ഷയിൽ പ്രവേശിച്ച് മൗനം സ്വീകരിക്കും.
1.30.5
तौ तु तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
अनिद्रं षडहोरात्रं तपोवनमरक्षताम् ॥ १.३०.५ ॥
ആ വാക്ക് കേട്ട് ആ രണ്ടു യശസ്വികളായ രാജകുമാരന്മാർ ആറു പകലും രാത്രിയും ഉറങ്ങാതെ തപോവനത്തെ രക്ഷിച്ചു.
1.30.6
उपासांचक्रतुर्वीरौ यत्तौ परमधन्विनौ ।
ररक्षतुर्मुनिवरं विश्वामित्रमरिंदमौ ॥ १.३०.६ ॥
ആ രണ്ടു വീരന്മാർ ജാഗ്രതയോടെ, മഹാധനുർധരന്മാരായി, മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രനെ ഉപാസിച്ചു രക്ഷിച്ചു; ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്ന ആ ഇരുവരും.
1.30.7
अथ काले गते तस्मिन् षष्ठेऽहनि तदागते ।
सौमित्रिमब्रवीद् रामो यत्तो भव समाहितः ॥ १.३०.७ ॥
കാലം കഴിഞ്ഞ് ആറാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ രാമൻ സൗമിത്രിയോട് പറഞ്ഞു: "ജാഗ്രതയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ഇരിക്കുക."
1.30.8
रामस्यैवं ब्रुवाणस्य त्वरितस्य युयुत्सया ।
प्रजज्वाल ततो वेदिः सोपाध्यायपुरोहिता ॥ १.३०.८ ॥
രാമൻ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, യുദ്ധത്തിനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ തിടുക്കത്തിലായിരിക്കെ, അപ്പോൾ ഉപാധ്യായരും പുരോഹിതരുമായി വേദി ജ്വലിച്ചു.
1.30.9
सदर्भचमसस्रुक्का स समित्कुसुमोच्चया ।
विश्वामित्रेण सहिता वेदिर्जज्वाल सर्त्विजा ॥ १.३०.९ ॥
ദർഭ, ചമസം, സ്രുക്ക്, സമിത്ത്, പൂക്കൂമ്പാരങ്ങൾ എന്നിവയോടെ, വിശ്വാമിത്രനും ഋത്വിക്കുകളുമായി വേദി ജ്വലിച്ചു.
1.30.10
मन्त्रवच्च यथान्यायं यज्ञोऽसौ सम्प्रवर्तते ।
आकाशे च महाञ्छ्ब्दः प्रादुरासीद् भयानकः ॥ १.३०.१० ॥
മന്ത്രങ്ങളോടെ, നിയമപ്രകാരം ആ യജ്ഞം നടന്നു; ആകാശത്ത് വലിയ ഭയാനകമായ ശബ്ദം ഉണ്ടായി.
1.30.11
आवार्य गगनं मेघो यथा प्रावृषि दृश्यते ।
तथा मायां विकुर्वाणौ राक्षसावभ्यधावताम् ॥ १.३०.११ ॥
മഴക്കാലത്ത് മേഘം ആകാശത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ, മായ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുവരും രാക്ഷസന്മാർ പാഞ്ഞടുത്തു.
1.30.12
मारीचश्च सुबाहुश्च तयोरनुचरास्तथा ।
आगम्य भीमसंकाशा रुधिरौघानवासृजन् ॥ १.३०.१२ ॥
മാരീചനും സുബാഹുവും അവരുടെ അനുചരന്മാരും ഭയങ്കര രൂപത്തിൽ വന്ന് രക്തപ്രവാഹം ചൊരിഞ്ഞു.
1.30.13
ताम् तेन रुधिरौघेण वेदीं वीक्ष्य समुक्षिताम् ।
सहसाभिद्रुतो रामस्तानपश्यत् ततो दिवि ॥ १.३०.१३ ॥
ആ രക്തപ്രവാഹത്താൽ വേദി നനഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് രാമൻ പെട്ടെന്ന് കുതിച്ചു; അപ്പോൾ ആകാശത്ത് അവരെ കണ്ടു.
1.30.14
तावापतन्तौ सहसा दृष्ट्वा राजीवलोचनः ।
लक्ष्मणं त्वभिसम्प्रेक्ष्य रामो वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
അവർ ഇരുവരും പെട്ടെന്ന് ചാടിവരുന്നത് കണ്ട താമരക്കണ്ണൻ രാമൻ ലക്ഷ്മണനെ നോക്കി ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
1.30.15
पश्य लक्ष्मण दुर्वृत्तान् राक्षसान् पिशिताशनान् ।
मानवास्त्रसमाधूताननिलेन यथा घनान् ॥ १.३०.१५ ॥
നോക്കൂ ലക്ഷ്മണാ! ഈ ദുഷ്ടരും മാംസഭോജികളുമായ രാക്ഷസരെ മാനവാസ്ത്രത്താൽ കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ ചിതറിക്കും.
1.30.16
करिष्यामि न संदेहो नोत्सहे हन्तुमीदृशान् ।
इत्युक्त्वा वचनं रामश्चापे संधाय वेगवान् ॥ १.३०.१६ ॥
ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യും, സംശയമില്ല; ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ കൊല്ലാൻ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വേഗവാനായ രാമൻ വില്ലിൽ അസ്ത്രം തൊടുത്തു.
1.30.17
मानवं परमोदारमस्त्रं परमभास्वरम् ।
चिक्षेप परमक्रुद्धो मारीचोरसि राघवः ॥ १.३०.१७ ॥
അത്യന്തം കോപിതനായ രാഘവൻ (രാമൻ) അത്യുദാരവും അത്യന്തം തേജസ്വിയുമായ മാനവാസ്ത്രം മാരീചന്റെ മാറിലേക്ക് എയ്തു.
1.30.18
स तेन परमास्त्रेण मानवेन समाहतः ।
सम्पूर्णं योजनशतं क्षिप्तः सागरसम्प्लवे ॥ १.३०.१८ ॥
ആ പരമാസ്ത്രമായ മാനവാസ്ത്രത്താൽ ഏറ്റ അവൻ (മാരീചൻ) കടൽപ്രവാഹത്തിലേക്ക് നൂറു യോജന ദൂരം എറിയപ്പെട്ടു.
1.30.19
विचेतनं विघूर्णन्तं शीतेषुबलपीडितम् ।
निरस्तं दृश्य मारीचं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ १.३०.१९ ॥
മാരീചൻ ബോധരഹിതനായി, ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ്, ശീതബാണത്തിന്റെ ബലത്താൽ പീഡിതനായി ദൂരെ എറിയപ്പെട്ടതു കണ്ട് രാമൻ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു.
1.30.20
पश्य लक्ष्मण शीतेषुं मानवं मनुसंहितम् ।
मोहयित्वा नयत्येनं न च प्राणैर्वियुज्यते ॥ १.३०.२० ॥
നോക്കൂ ലക്ഷ്മണാ, മനു നിർമ്മിച്ച ഈ മാനവ ശീതബാണം. ഇത് അവനെ മോഹിപ്പിച്ച് അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു, എന്നാൽ അവന്റെ പ്രാണനെ വേർപെടുത്തുന്നില്ല.
1.30.21
इमानपि वधिष्यामि निर्घृणान् दुष्टचारिणः ।
राक्षसान् पापकर्मस्थान् यज्ञघ्नान् रुधिराशनान् ॥ १.३०.२१ ॥
ഈ ദയയില്ലാത്ത, ദുഷ്ടമായി പെരുമാറുന്ന, പാപകർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, യജ്ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന, രക്തം ഭക്ഷിക്കുന്ന രാക്ഷസരെയും ഞാൻ വധിക്കും.
1.30.22
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं चाशु लाघवं दर्शयन्निव ।
विगृह्य सुमहच्चास्त्रमाग्नेयं रघुनन्दनः ॥ १.३०.२२ ॥
ഇങ്ങനെ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞ്, തന്റെ ചടുലത കാണിക്കുമെന്നപോലെ രഘുനന്ദനൻ വേഗത്തിൽ അതിമഹത്തായ ആഗ്നേയാസ്ത്രം എടുത്തു.
1.30.23
सुबाहूरसि चिक्षेप स विद्धः प्रापतद् भुवि ।
शेषान् वायव्यमादाय निजघान महायशाः ।
राघवः परमोदारो मुनीनां मुदमावहन् ॥ १.३०.२३ ॥
അവൻ സുബാഹുവിന്റെ മാറിൽ എറിഞ്ഞു; അവൻ മുറിവേറ്റ് നിലത്ത് വീണു. ശേഷിച്ചവരെ വായവ്യാസ്ത്രമെടുത്ത് ആ മഹായശസ്വി വധിച്ചു. ഏറ്റവും ഉദാരനായ രാഘവൻ മുനിമാർക്ക് സന്തോഷം നൽകി.
1.30.24
स हत्वा राक्षसान् सर्वान् यज्ञघ्नान् रघुनन्दनः ।
ऋषिभिः पूजितस्तत्र यथेन्द्रो विजये पुरा ॥ १.३०.२४ ॥
യജ്ഞങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച എല്ലാ രാക്ഷസരെയും വധിച്ച രഘുനന്ദനൻ, പണ്ട് വിജയത്തിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻ ആദരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അവിടെ ഋഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
1.30.25
अथ यज्ञे समाप्ते तु विश्वामित्रो महामुनिः ।
निरीतिका दिशो दृष्ट्वा काकुत्स्थमिदमब्रवीत् ॥ १.३०.२५ ॥
യജ്ഞം പൂർത്തിയായപ്പോൾ മഹാമുനിയായ വിശ്വാമിത്രൻ ദിക്കുകളെല്ലാം ഉപദ്രവമില്ലാതെ ശാന്തമായിരിക്കുന്നത് കണ്ട് കാകുത്സ്ഥനായ രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.30.26
कृतार्थोऽस्मि महाबाहो कृतं गुरुवचस्त्वया ।
सिद्धाश्रममिदं सत्यं कृतं वीर महायशः ।
स हि रामं प्रशस्यैवं ताभ्यां संध्यामुपागमत् ॥ १.३०.२६ ॥
മഹാബാഹുവേ, ഞാൻ കൃതാർത്ഥനായി. ഗുരുവാക്യം നീ നിറവേറ്റി. വീരാ, മഹായശസ്വീ, ഈ സിദ്ധാശ്രമം നീ സത്യമായി സഫലമാക്കി. ഇങ്ങനെ രാമനെ പ്രശംസിച്ച്, ആ രണ്ടുപേരോടുമൊപ്പം അദ്ദേഹം സന്ധ്യാവന്ദനത്തിന് പോയി.