Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
अथ तौ देशकालज्ञौ राजपुत्रावरिंदमौ ।
देशे काले च वाक्यज्ञावब्रूतां कौशिकं वचः ॥ १.३०.१ ॥
Da sprachen jene beiden Prinzen, die Ort und Zeit kannten, im Reden geschickt und Feindbezwinger, an der rechten Stelle und zur rechten Zeit diese Worte zu Kauśika.
1.30.2
भगवञ्छ्रोतुमिच्छावो यस्मिन् काले निशाचरौ ।
संरक्षणीयौ तौ ब्रूहि नातिवर्तेत तत्क्षणम् ॥ १.३०.२ ॥
Ehrwürdiger Herr, wir möchten hören, zu welcher Zeit wir uns vor jenen beiden Nachtwandlern hüten sollen. Sag es uns, damit jener Augenblick nicht verstreicht.
1.30.3
एवं ब्रुवाणौ काकुत्स्थौ त्वरमाणौ युयुत्सया ।
सर्वे ते मुनयः प्रीताः प्रशशंसुर्नृपात्मजौ ॥ १.३०.३ ॥
Während die beiden Kākutsthas so sprachen, eilig in ihrem Verlangen zu kämpfen, lobten alle Weisen erfreut die beiden Prinzen.
1.30.4
अद्यप्रभृति षड्रात्रं रक्षतां राघवौ युवाम् ।
दीक्षां गतो ह्येष मुनिर्मौनित्वं च गमिष्यति ॥ १.३०.४ ॥
Von heute an sechs Nächte lang sollt ihr beide, Nachkommen Raghus, wachen; denn dieser Weise ist in die Weihe eingetreten und wird Schweigen annehmen.
1.30.5
तौ तु तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
अनिद्रं षडहोरात्रं तपोवनमरक्षताम् ॥ १.३०.५ ॥
Nachdem die beiden berühmten Prinzen jene Worte gehört hatten, bewachten sie die Einsiedelei sechs Tage und Nächte lang ohne Schlaf.
1.30.6
उपासांचक्रतुर्वीरौ यत्तौ परमधन्विनौ ।
ररक्षतुर्मुनिवरं विश्वामित्रमरिंदमौ ॥ १.३०.६ ॥
Die beiden Helden, wachsam und höchste Bogenschützen, dienten Viśvāmitra, dem besten der Weisen, und beschützten ihn — jene beiden Feindbezwinger.
1.30.7
अथ काले गते तस्मिन् षष्ठेऽहनि तदागते ।
सौमित्रिमब्रवीद् रामो यत्तो भव समाहितः ॥ १.३०.७ ॥
Als die Zeit vergangen und der sechste Tag gekommen war, sprach Rāma zu Saumitri (Lakṣmaṇa): "Sei bereit und gesammelt."
1.30.8
रामस्यैवं ब्रुवाणस्य त्वरितस्य युयुत्सया ।
प्रजज्वाल ततो वेदिः सोपाध्यायपुरोहिता ॥ १.३०.८ ॥
Als Rāma so sprach, eilig vom Verlangen zu kämpfen, da flammte der Opferaltar auf, samt Lehrer und Priestern.
1.30.9
सदर्भचमसस्रुक्का स समित्कुसुमोच्चया ।
विश्वामित्रेण सहिता वेदिर्जज्वाल सर्त्विजा ॥ १.३०.९ ॥
Mit Kuśa-Gras, Schöpflöffeln und Sruk, mit Brennholz und Blumenhaufen, flammte der Altar auf, zusammen mit Viśvāmitra und den Priestern.
1.30.10
मन्त्रवच्च यथान्यायं यज्ञोऽसौ सम्प्रवर्तते ।
आकाशे च महाञ्छ्ब्दः प्रादुरासीद् भयानकः ॥ १.३०.१० ॥
Mit den Mantras und nach der Vorschrift verlief jenes Opfer; und am Himmel erhob sich ein gewaltiger, schrecklicher Laut.
1.30.11
आवार्य गगनं मेघो यथा प्रावृषि दृश्यते ।
तथा मायां विकुर्वाणौ राक्षसावभ्यधावताम् ॥ १.३०.११ ॥
Wie in der Regenzeit eine Wolke den Himmel bedeckt, so stürmten die beiden Rākṣasas herbei und erzeugten Trugbilder.
1.30.12
मारीचश्च सुबाहुश्च तयोरनुचरास्तथा ।
आगम्य भीमसंकाशा रुधिरौघानवासृजन् ॥ १.३०.१२ ॥
Mārīca und Subāhu, samt ihren Gefolgsleuten, kamen in schrecklicher Gestalt und ergossen Ströme von Blut.
1.30.13
ताम् तेन रुधिरौघेण वेदीं वीक्ष्य समुक्षिताम् ।
सहसाभिद्रुतो रामस्तानपश्यत् ततो दिवि ॥ १.३०.१३ ॥
Als Rāma den mit dem Blutstrom besprengten Altar sah, stürzte er sofort herbei und erblickte sie dann am Himmel.
1.30.14
तावापतन्तौ सहसा दृष्ट्वा राजीवलोचनः ।
लक्ष्मणं त्वभिसम्प्रेक्ष्य रामो वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
Als er die beiden plötzlich herabstürzen sah, blickte der lotusäugige Rāma auf Lakṣmaṇa und sprach diese Worte.
1.30.15
पश्य लक्ष्मण दुर्वृत्तान् राक्षसान् पिशिताशनान् ।
मानवास्त्रसमाधूताननिलेन यथा घनान् ॥ १.३०.१५ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa! Diese bösen, fleischfressenden Rākṣasas werden durch die Mānava-Waffe zerstreut werden, wie der Wind die Wolken zerstreut.
1.30.16
करिष्यामि न संदेहो नोत्सहे हन्तुमीदृशान् ।
इत्युक्त्वा वचनं रामश्चापे संधाय वेगवान् ॥ १.३०.१६ ॥
»Das werde ich tun, ohne Zweifel; ich habe keinen Wunsch, solche Wesen zu töten.« Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, legte der schnelle Rāma einen Pfeil auf seinen Bogen.
1.30.17
मानवं परमोदारमस्त्रं परमभास्वरम् ।
चिक्षेप परमक्रुद्धो मारीचोरसि राघवः ॥ १.३०.१७ ॥
Zutiefst erzürnt schleuderte Rāghava (Rāma) die edelste und strahlendste Mānava-Waffe gegen Mārīcas Brust.
1.30.18
स तेन परमास्त्रेण मानवेन समाहतः ।
सम्पूर्णं योजनशतं क्षिप्तः सागरसम्प्लवे ॥ १.३०.१८ ॥
Von jener höchsten Mānava-Waffe getroffen, wurde er (Mārīca) volle hundert Yojanas weit in die Flut des Ozeans geschleudert.
1.30.19
विचेतनं विघूर्णन्तं शीतेषुबलपीडितम् ।
निरस्तं दृश्य मारीचं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ १.३०.१९ ॥
Als Mārīca bewusstlos, taumelnd, von der Kraft des kühlen Pfeils geschwächt und weit fortgeschleudert wurde, sprach Rāma zu Lakṣmaṇa.
1.30.20
पश्य लक्ष्मण शीतेषुं मानवं मनुसंहितम् ।
मोहयित्वा नयत्येनं न च प्राणैर्वियुज्यते ॥ १.३०.२० ॥
Sieh, Lakṣmaṇa, diesen von Manu geschaffenen menschlichen kühlen Pfeil. Er verwirrt ihn und trägt ihn fort, doch er trennt ihn nicht von seinem Lebensatem.
1.30.21
इमानपि वधिष्यामि निर्घृणान् दुष्टचारिणः ।
राक्षसान् पापकर्मस्थान् यज्ञघ्नान् रुधिराशनान् ॥ १.३०.२१ ॥
Auch diese erbarmungslosen Rākṣasas von böser Gesinnung, die in sündigen Taten verharren, die Zerstörer der Opfer, die Blutesser, werde ich erschlagen.
1.30.22
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं चाशु लाघवं दर्शयन्निव ।
विगृह्य सुमहच्चास्त्रमाग्नेयं रघुनन्दनः ॥ १.३०.२२ ॥
Nachdem er dies zu Lakṣmaṇa gesagt hatte, und gleichsam seine Gewandtheit zeigend, ergriff die Freude der Raghus rasch eine sehr große feurige Waffe.
1.30.23
सुबाहूरसि चिक्षेप स विद्धः प्रापतद् भुवि ।
शेषान् वायव्यमादाय निजघान महायशाः ।
राघवः परमोदारो मुनीनां मुदमावहन् ॥ १.३०.२३ ॥
Er schleuderte ihn gegen Subāhus Brust; getroffen stürzte Subāhu zu Boden. Die Windwaffe ergreifend, erschlug der Ruhmreiche die übrigen. Der überaus großmütige Rāghava brachte den Weisen Freude.
1.30.24
स हत्वा राक्षसान् सर्वान् यज्ञघ्नान् रघुनन्दनः ।
ऋषिभिः पूजितस्तत्र यथेन्द्रो विजये पुरा ॥ १.३०.२४ ॥
Nachdem er alle Rākṣasas erschlagen hatte, die die Opfer zerstören, wurde der Liebling der Raghus dort von den Weisen geehrt, so wie einst Indra nach dem Sieg geehrt wurde.
1.30.25
अथ यज्ञे समाप्ते तु विश्वामित्रो महामुनिः ।
निरीतिका दिशो दृष्ट्वा काकुत्स्थमिदमब्रवीत् ॥ १.३०.२५ ॥
Als das Opfer vollendet war, sprach der große Weise Viśvāmitra, als er die Richtungen frei von Störung sah, diese Worte zu Rāma, dem Kākutstha.
1.30.26
कृतार्थोऽस्मि महाबाहो कृतं गुरुवचस्त्वया ।
सिद्धाश्रममिदं सत्यं कृतं वीर महायशः ।
स हि रामं प्रशस्यैवं ताभ्यां संध्यामुपागमत् ॥ १.३०.२६ ॥
O Starkarmiger, ich bin am Ziel; du hast das Wort deines Lehrers erfüllt. O Held von großem Ruhm, du hast dieses Siddhāśrama wahrhaftig vollendet. So Rāma gepriesen, ging er mit jenen beiden zur Abenddämmerung-Andacht.